VI SA/Wa 2828/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Pawłowska Sędziowie Sędzia WSA Jakub Linkowski Asesor WSA Maciej Borychowski (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 grudnia 2024 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi Z. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] czerwca 2024 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę Przedmiotem zaskarżenia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (dalej również: "WSA") w Warszawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego (dalej: "SKO", "Organ Odwoławczy") w Warszawie z dnia [...] czerwca 2024 r. nr [...], którą po rozpoznaniu odwołania Z. J. (dalej również: "Skarżący", "Strona") został utrzymana w mocy decyzja Prezydenta [...] (dalej również: "Prezydent", "organ I instancji") z dnia [...] maja 2023 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia Stronę kary pieniężnej w wysokości 10.000 zł za przejazd po drodze publicznej (ul. [...] w rejonie ul. G[...] w W.) pojazdem nienormatywnym (samochodem ciężarowym marki [...] o nr rej. [...]) w dniu [...] czerwca 2021 r., bez zezwolenia (dalej: "zaskarżona decyzja"). Zaskarżoną decyzją została wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r., poz. 572, dalej: "k.p.a.") oraz art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. b) ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2023 r. poz. 775 z późn. zm., dalej: "p.r.d."). Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniu [...] czerwca 2021 r. Strona, prowadząca działalność gospodarczą pod firmą: Firma [...] "[...]" J. Z., realizował transport drogowy rzeczy, samochodem ciężarowym marki [...] o nr rej. [...] (dalej: "pojazd") kierowanym przez P. G.. Pojazd został zatrzymany do kontroli na drodze ul. [...] w rejonie ul. [...] w W., na której dopuszcza się ruch pojazdów o nacisku osi 11 500 kg w związku z podejrzeniem przekroczeniem dopuszczalnych parametrów wagowych. Pojazd przewoził piach, umieszczony w skrzyni załadowczej samochodu ciężarowego. Transport odbywał się z miejscowości D. na ul. [...] w W.. Załadunku dokonała Firma [...] "[...]" J. Z.. Informacja na temat pochodzenia ładunku i miejsca pochodzenia pochodzi od kierowcy. Pojazd został poddany ważeniu (parą wag przenośnych do pomiarów statycznych typu [...], marki [...]) na stanowisku kontrolnym przy ul. [...] w W.. Na stanowisku kontrolnym zmierzono wymiary i wagę pojazdu oraz naciski na poszczególne osie. Stanowisko ważenia zostało zatwierdzone przez uprawnionego geodetę jako przystosowane do pomiarów mas i nacisków pojazdów. Pomiarów pojazdu dokonano przy użyciu sprzętu pomiarowego posiadającego aktualne świadectwa legalizacji. Osobę kontrolowaną uprzedzono o zasadach kontroli nacisków osi i masy pojazdu oraz okazano jej dokumentację dotyczącą stanowiska ważenia oraz użytych narzędzi pomiarowych. Na jej wniosek dokonano powtórnego ważenia. W sprawie (przyjęto) posłużono się niższymi ustalonymi parametrami wskazywanymi przez urządzenia pomiarowe podczas kontroli. Ujawniono przekroczenie następujących norm: • rzeczywista masa całkowita pojazdu - wartość dopuszczalna 32 000 kg - wartość zmierzona 36 300 kg - przekroczenie 4300 kg, a w % 13,44, • oś trzecia - wartość dopuszczalna 11 500 kg - wartość zmierzona 11 600 kg - przekroczenie 100 kg, a w %0,87. Powyższe wyniki ważenia pojazdu z ładunkiem uwzględniają wskazane przez producenta wagi w instrukcji wag możliwe błędy pomiarowe. Po dokonanej kontroli ustalono, że parametry wymiarowo - wagowe kontrolowanego pojazdu spełniają warunki określone w załączniku nr 1 do ustawy Prawo o ruchu drogowym, dla uzyskania zezwolenia w kategorii V. Pojazd tego zezwolenia nie posiadał. Pojazd nie posiadał żadnych zezwoleń. Kierowca kontrolowanego pojazdu odmówił podpisania protokołu kontroli. Prezydent po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego decyzją z dnia [...] maja 2023 r. nadłożył na Stronę karę pieniężną w wysokości 10.000 zł, z uwagi na przekroczenie nacisku osi trzeciej w kontrolowanym pojeździe o 0,87 % oraz przekroczenie rzeczywistej masy całkowitej pojazdu o 13,44% oraz naruszenie zakazu przewozu ładunków podzielnych, o którym mowa w art. 64 ust. 2 p.r.d. Od decyzji Organu I instancji Strona wniosła odwołanie, wnosząc o jej uchylenie i umorzenie postępowania pierwszej instancji wskazując, że w innej sprawie przekroczenie DMC było większe a dostał umorzenie, a w tej sprawie nacisk na trzecią oś był znikomy i wynosił 100 kg. Do odwołania załączono decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] marca 2023 r. nr [...] umarzającą postępowanie administracyjne. SKO w W. po rozpatrzeniu odwołania zaskarżoną decyzją utrzymało w mocy decyzję Prezydenta. Organ odwoławczy przytoczył ustalony w sprawie stan faktyczny wskazując, że został on ustalony w oparciu o dowody z dokumentów, tj.: specyfikacji i instrukcji obsługi wag [...] marki [...], świadectwa legalizacji ponownej wagi nr [...] z dnia [...] sierpnia 2019 r., świadectwa legalizacji ponownej wagi nr [...] z dnia [...] sierpnia 2019 r., świadectwa wzorcowania przymiary wstęgowego z dnia [...] kwietnia 2021 r., instrukcji użytkowania termometru i certyfikatu jego kalibracji, świadectwa wzorcowania termometru z dnia [...] grudnia 2017 r., świadectwa wzorcowania przymiaru teleskopowego z dnia [...] kwietnia 2021 r., operatu technicznego kontroli miejsca ważenia wagi typu [...]dotyczącego ul. [...] w rej. nr 125 w W., dokumentacji fotograficznej pojazdu, wypisu z licencji nr [...], historii pojazdu, CEiDG, wniosku o ponowny pomiar, wydruku wyników ważenia nr I i II, wyników kontroli ważenia i pomiarów zewnętrznych pojazdu, protokołu kontroli z dnia [...] czerwca 2021 r. Dowody te Kolegium uznało za wiarygodne, wzajemnie uzupełniające się. W dalszej kolejności SKO w W. wskazało, że w dniu kontroli, tj. [...] czerwca 2021 roku, zgodnie z art. 64 ust. 1 pkt 1 p.r.d., ruch pojazdu nienormatywnego był dozwolony pod warunkiem uzyskania zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego odpowiedniej kategorii, wydawanego, w drodze decyzji administracyjnej, przez właściwy organ, a w przypadku pojazdu nienormatywnego należącego do Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej pod warunkiem uzyskania zezwolenia wojskowego na przejazd drogowy, wydawanego przez właściwy organ wojskowy. Ustawodawca zabronił przewozu pojazdem nienormatywnym ładunków innych niż ładunek niepodzielny, z wyłączeniem pojazdów nienormatywnych uprawnionych do poruszania się na podstawie zezwolenia kategorii I (art. 64 ust. 2 p.r.d.). Wymiary, masa, naciski osi pojazdów nienormatywnych uprawnionych do poruszania się na podstawie zezwoleń kategorii I-V oraz drogi, po których pojazdy te mogą się poruszać, są określone w tabeli stanowiącej załącznik nr 1 do ustawy (art. 64 ust. 3 p.r.d.). Kierujący pojazdem nienormatywnym jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać uprawnionym osobom zezwolenie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 (art. 64 ust. 4 p.r.d.). Organ odwoławczy przytaczając treści przepisów p.r.d. wskazał w szczególności, iż wysokość kar pieniężnych została uregulowana w art. 140ab p.r.d. w sposób następujący. Karę pieniężną, o której mowa w art. 140aa ust. 1, ustala się w wysokości: 1) 1500 zł - za brak zezwolenia kategorii I, 2) 5000 zł - za brak zezwolenia kategorii II-IV, 3) za brak zezwolenia kategorii V: a) 6000 zł - gdy nacisk jednej lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita lub wymiary pojazdu przekraczają dopuszczalne wartości nie więcej niż o 10%, b) 10 000 zł - gdy nacisk jednej lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita lub wymiary pojazdu przekraczają dopuszczalne wartości o więcej niż 10% i nie więcej niż 20%, c) 15 000 zł - w pozostałych przypadkach (...). SKO w W. stwierdziło, że w dniu [...] czerwca 2021 r. w ramach prowadzonej przez Stronę działalności gospodarczej, polegającej na transporcie drogowym rzeczy dokonano przewozu piachu. Przejazd wykonywany był samochodem ciężarowym marki [...] - nr rej. [...]. Przejazd odbywał się ulicą [...] w rejonie [...] w W., na której dopuszczalny jest ruch pojazdów o nacisku pojedynczej osi do 11 500 kg. Pomiary dokonane podczas kontroli wykazały, że nacisk osi trzeciej przekracza dopuszczalny o 0,87 %, a rzeczywista masa całkowita pojazdu przekroczona została o 13,44 %. Tym samym, na badanym odcinku drogi kontrolowany pojazd był w dniu [...] czerwca 2021 r. pojazdem nienormatywnym. Organ odwoławczy podkreślił, że kierowca kontrolowanego pojazdu uczestniczył w kontroli, zażądał ponownego pomiaru, ale odmówił podpisania protokołu kontroli. Protokół jako dokument urzędowy w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a. sporządzony w przepisanej prawem formie przez powołane do tego organy władzy publicznej, w zakresie ich działania, stanowi dowód tego co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Protokół obrazuje stan faktyczny, który później może być trudny lub nawet niemożliwy do odtworzenia i stanowi dowód w sprawie. SKO odwołało się w tym zakresie do wyroku NSA z dnia 26 września 2017 r., sygn. akt II GSK 3520/15: "Zasadnicze znaczenie dla ustalenia okoliczności kontroli i ważenia pojazdu ma protokół kontroli, który ma wagę dokumentu urzędowego ". SKO w W. wyjaśniło, że w dniu kontroli Strona nie posiadała zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym żadnej kategorii. W ocenie Organu odwoławczego zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie daje nadto podstaw do umorzenia niniejszego postępowania administracyjnego, na podstawie 140aa ust. 4 p.r.d., bowiem Strona nie wykazała, aby wyłączona została jej odpowiedzialność za brak zezwolenia oraz aby dochowała należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem. W niniejszej sprawie przewożony ładunek był sypki i podzielny, nie stanowił drewna. Przepis ten stanowi, że nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1, wobec podmiotu wykonującego przejazd, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli: 1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot, o którym mowa w ust. 3 pkt 1: a) dochował należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem, b) nie miał wpływu na powstanie naruszenia, lub 2) rzeczywista masa całkowita pojazdu nienormatywnego nie przekracza dopuszczalnej wielkości lub wielkości określonej w zezwoleniu, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, a przekroczenie dotyczy wyłącznie nacisku osi pojazdu w przypadku przewozu ładunków sypkich oraz drewna. Organ odwoławczy zauważył, że wyjątek dotyczący przewożenia produktów sypkich zakłada, że nie może dojść do przekroczenia rzeczywistej masy całkowitej pojazdu, zaś przekroczenie takie w niniejszej sprawie wynosi 13,44% (4300 kg). Organ odwoławczy wskazał również, że w niniejszej sprawie przesłanki egzoneracyjne dotyczące kar za przejazdy pojazdami nienormatywnymi po drogach publicznych zawarte zostały w art. 140aa ust. 4 p.r.d. Tym samym nie mają w sprawie zastosowania przepisy dotyczące kar uregulowane w kodeksie postępowania administracyjnego. Art. 140aa ust. 4 p.r.d. zawiera w sobie w istocie zapisy dotyczące niekarania za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia (czyli zakres uregulowany w art. 189e i art. 189f k.p.a.). Zasady wymierzania kary uregulowane zostały w art. 140ab Prawo o ruchu drogowym (kary te nie podlegają miarkowaniu), tym samym nie ma zastosowania w sprawie art. 189d k.p.a. Wynika to wprost z zapisu art. 189a § 1 pkt 1 i 2 k.p.a., który stanowi, że przepisów działu o karach administracyjnych z k.p.a. nie stosuje się w zakresie uregulowanym przez odrębne ustawy. W niniejszej sprawie przesłanki wymiaru administracyjnej kary pieniężnej oraz odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej uregulowane zostały przez ww. przepisy ustawy Prawo o ruchu drogowym. SKO wskazało, że jego stanowisko znajduje potwierdzenie w wyroku NSA z dnia 19 października 2023 r., sygn. akt IIGSK 847/20. Z tych wszystkich względów SKO w W. wskazało, że ustalony na podstawie całokształtu materiału dowodowego stan faktyczny sprawy uzasadnia nałożenie kary pieniężnej w wysokości 10 000 zł na Stronę. Kary nie podlegają miarkowaniu. Kary zostały ustalone przez ustawodawcę w art. 140ab p.r.d. w zależności od kategorii zezwolenia, a w ramach kategorii V od procentowego przekroczenia dopuszczalnych parametrów wagowo-wymiarowych. Sposób zakończenia innego postępowania administracyjnego dotyczący innego pojazdu nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia w tej sprawie. Z rozstrzygnięciem SKO w W. nie zgodził się Skarżący, zaskarżając do WSA w Warszawie decyzję z dnia [...] czerwca 2024 r. w całości. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: 1) art. 7, art. 8 § 1, art. 77 § 1, art. 80, art. 81a § 1 i art. 107 § 1 k.p.a. i wyrażonych w tych przepisach zasad prawdy obiektywnej, zasady zaufania do władzy publicznej i kierowania się zasadą proporcjonalności, zasady oficjalności, zasady ciężaru dowodu, bezpośredniości i zupełności zgromadzonego materiału i swobody jego oceny oraz zasada rozstrzygania wątpliwości faktycznych na korzyść strony, zgodnie z którymi to zasadami obciążenie strony sankcją administracyjną musi być poprzedzone jednoznacznym, niebudzącym jakichkolwiek wątpliwości ustaleniem faktu, iż istotnie naruszyła ona prawo, z którym to naruszeniem ustawa wiąże odpowiedzialność administracyjno-karną, 2) art. 140aa ust. 1, ust. 2, ust. 3 pkt 1, ust. 4, art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. a i ust. 2 p.r.d., poprzez nałożenie na stronę surowej kary pieniężnej za stwierdzone w trakcie kontroli przekroczenie nacisku trzeciej osi o 0,87 %, 3) art. 85 k.p.a. poprzez nierozpatrzenie okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, a także uznanie za dowód protokołu kontroli drogowej, który nie spełnia wymagań rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie kontroli drogowej, 4) naruszenia art. 92c ust. 1 pkt 3 u.t.d. poprzez niewłaściwe zastosowanie. Formułując powyższe zarzuty Skarżący wniósł o uchylenie decyzji w całości i umorzenie przedmiotowego postepowania oraz zasądzenie kosztów postępowania. ponadto wniósł o zwrócenie się o uzupełnienie materiału dowodowego poprzez zobowiązanie organu I instancji do przedłożenia świadectwa legalizacji wagi. W uzasadnieniu skargi Skarżący podniósł m.in., że jak wskazano w § 20 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki z 25 września 2007 r. w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać wagi samochodowe do ważenia pojazdów w ruchu, oraz szczegółowego zakresu badań i sprawdzeń wykonywanych podczas prawnej kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarowych w zależności od odchylenia dopuszczalnego każdego obciążenia osi od skorygowanego obciążenia osi i statycznego obciążenia osi pojazdu dwuosiowego rozróżnia się cztery klasy dokładności wag, przy pomiarze obciążenia osi, oznaczane jako A, B, C i D. Zgodnie zaś z § 20 ust. 2 powołanego rozporządzenia, odchylenie dopuszczalne każdego obciążenia osi określa załącznik nr 1 do rozporządzenia. Przepisy prawa przewidują zatem odpowiednie klasyfikowanie danej wagi, w zależności od tego jak bardzo zbliżone do rzeczywistego są jej wskazania. W ocenie Skarżącego, nieuwzględnienie przez organy możliwych błędów pomiarowych stanowi istotne naruszenie zasady wyrażonej w art. 7 k.p.a. Organy obu instancji nie pochyliły się w dostatecznym stopniu nad interesem skarżącego, przyjmując automatycznie prymat słusznego interesu społecznego. Skarżący przywołał również wyrok Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 21 marca 2019 r. sygn. C-127/17, w którym orzekł: "Nakładając na przedsiębiorstwa transportowe wymóg posiadania specjalnych zezwoleń umożliwiających poruszanie się po niektórych drogach publicznych, Rzeczpospolita Polska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na podstawie przepisów art. 3 i 7 dyrektywy Rady 96/53/WE z dnia 25 lipca 1996 r. ustanawiającej dla niektórych pojazdów drogowych poruszających się na terytorium Wspólnoty maksymalne dopuszczalne wymiary w ruchu krajowym i międzynarodowym oraz maksymalne dopuszczalne obciążenia w ruchu międzynarodowym, zmienionej dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/719 z dnia 29 kwietnia 2015 r., w związku z pkt 3.1 i 3.4 załącznika I do tej dyrektywy 96/53". Skarżący wskazał również, że w sprawie doszło do przedawnienia, bowiem ujawnienie stwierdzonych naruszeń miało miejsce w dniu [...] czerwca 2021 r., tj. w dniu przeprowadzenia kontroli drogowej, której ustalenia zostały opisane w sporządzonym w tym samym dniu protokole. Dwuletni okres przedawnienia karania w rozpatrywanym przypadku upływał zatem z dniem [...] czerwca 2023 r. Zgodnie z art. 92c ust. 1 pkt 3 u.t.d. w świetle której "Nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat". W rozpoznawanej sprawie decyzja ostateczna została wydana po upływie dwuletniego terminu. Skarżący zanegował również ustalenia protokołu kontroli podnosząc, że Organ zapomina, iż pracownik nie jest przedstawicielem tudzież pełnomocnikiem firmy. Strona wskazała również, że organ administracji zobowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy i podejmować wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy i w tym celu dopuścić jako dowód w sprawie wszystko, co może przyczynić się do jej wyjaśnienia, a nie jest sprzeczne z prawem Tym samym, organy rozpatrujące niniejszą sprawę winny były podjąć wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Podkreślił, że do nałożenia kary pieniężnej nie wystarcza ustalenie stanu obiektywnej bezprawności, rozumianego jako naruszenie powszechnie obowiązujących norm prawnych. Konieczne jest jeszcze wykazanie, że kontrolowany podmiot owo naruszenie mógł przewidzieć. SKO w W. w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wniosło również o rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym, w trybie uproszczonym. Do wniosku o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym przychylił się również Skarżący (k. 17 akt sądowych). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym ta kontrola stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd w ramach swojej właściwości dokonuje zatem kontroli aktów z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym jak i prawem procesowym. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołana podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm., dalej: "P.p.s.a."). Stosownie do art. 145 § 1 P.p.s.a. Sąd uwzględnia skargę tylko wówczas, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (1a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (1b), inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (1c), a także wówczas, gdy stwierdza nieważność decyzji (postanowienia) z przyczyn określanych w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach bądź z tych przyczyn stwierdza wydanie decyzji (postanowienia) z naruszeniem prawa. Podkreślenia wymaga również, iż stosownie do powołanych wyżej przepisów Sąd nie bada zaskarżonej decyzji pod względem jej celowości czy słuszności. Badając skargę według powyższych kryteriów Sąd uznał, iż nie zasługuje ona na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa w sposób uzasadniający jej uchylenie. Wbrew zarzutom skargi, w ocenie Sądu, stan faktyczny w sprawie został ustalony przez organy prawidłowo i zgodnie z regułami wynikającymi z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Należy podkreślić, że sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego a jedynie wskazuje, które ustalenia organu zostały przez niego przyjęte, a które nie. W przedmiotowej sprawie Sąd przyjął za podstawę rozstrzygnięcia ustalenia faktyczne poczynione przez organy administracji publicznej, albowiem stan faktyczny został ustalony z zachowaniem reguł procedury administracyjnej. Ustalony w postępowaniu administracyjnym stan faktyczny stał się stanem faktycznym przyjętym przez Sąd (por. uchwała NSA z 15 lutego 2010r., sygn. akt II FPS 8/09). Przesądzenie o prawidłowości przyjętych za podstawę zaskarżonego orzeczenia ustaleń faktycznych umożliwia ocenę procesu subsumcji tego stanu faktycznego pod mające zastosowanie w sprawie przepisy prawa materialnego. Przedmiotem sądowej kontroli jest decyzja SKO w W. z dnia z dnia [...] czerwca 2024 r. nr [...], którą po rozpoznaniu odwołania Skarżącego została utrzymana w mocy decyzja Prezydenta z dnia [...] maja 2023 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w wysokości 10.000 zł za przejazd po drodze publicznej (ul. [...] w rejonie ul. [...] w W.) pojazdem nienormatywnym w dniu [...] czerwca 2021 r., bez zezwolenia. Rozpoznawana sprawa dotyczy przejazdu po drodze publicznej pojazdem nienormatywnym o rzeczywistej masie całkowitej i naciskach jednej lub wielu osi wskazanych dla zezwolenia kategorii V, z naruszeniem zakazu przewozu ładunków innych niż ładunek niepodzielny. Natomiast spór w niniejszej sprawie sprowadza się do rozsądzenia czy na Skarżącego zasadnie nałożono karę pieniężną w wysokości 10.000 zł. Zdaniem Skarżącego nałożenie kary było bezpodstawne, bowiem stan faktyczny sprawy nie został dostatecznie wyjaśniony, w szczególności w kontekście błędów pomiarowych wagi użytej do ważenia kontrolowanego pojazdu. Ponadto, zdaniem Strony, zaskarżona decyzja została wydana po upływie dwuletniego terminu określonego w art. 92c ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2024 r. poz. 1539 z późn. zm., dalej: "u.t.d."), co stanowi podstawę uchylenia zaskarżonej decyzji. Zdaniem SKO w W. zostały spełnione przesłanki do nałożenia na Skarżącego kary pieniężnej w wysokości 10.000 zł. W ocenie Sądu rację należy przyznać SKO w W.. Zgodnie z definicją pojazdu nienormatywnego, zawartą w art. 2 pkt 35a p.r.d., jest to pojazd lub zespół pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez ładunku, wymiary lub rzeczywista masa całkowita wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych przewidzianych w przepisach niniejszej ustawy. Stosownie zaś do art. 64 ust. 1-2 p.r.d. ruch pojazdu nienormatywnego jest dozwolony pod warunkiem: 1) uzyskania zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego odpowiedniej kategorii, wydawanego, w drodze decyzji administracyjnej, przez właściwy organ, a w przypadku pojazdu nienormatywnego należącego do Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej pod warunkiem uzyskania zezwolenia wojskowego na przejazd drogowy, wydawanego przez właściwy organ wojskowy; 2) przestrzegania warunków przejazdu określonych w zezwoleniu, o którym mowa w pkt 1; 3) pilotowania przejazdu pojazdu nienormatywnego na warunkach i w sposób określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 64i ust. 2, w tym przez wymaganą liczbę pojazdów wyposażonych i oznakowanych zgodnie z tymi przepisami; 4) zachowania szczególnej ostrożności przez kierującego pojazdem nienormatywnym. Ponadto zabrania się przewozu pojazdem nienormatywnym ładunków innych niż ładunek niepodzielny, z wyłączeniem pojazdów nienormatywnych uprawnionych do poruszania się na podstawie zezwolenia kategorii I. Zgodnie z art. 64d ust. 1-3 p.r.d. zezwolenie kategorii V na przejazd pojazdu nienormatywnego jest wydawane na jednokrotny lub wielokrotny przejazd po drogach publicznych w wyznaczonym czasie, na trasie wyznaczonej w zezwoleniu. Zezwolenie wydaje się dla pojazdu, którego ruch, ze względu na jego wymiary, masę lub naciski osi, nie jest możliwy na podstawie zezwoleń kategorii I-IV. Zezwolenie może być wydane, pod warunkiem że: 1) ładunek jest niepodzielny, 2) uzyskano na przejazd zgodę zarządcy drogi, właściwego dla trasy przejazdu, 3) istnieją możliwości wyznaczenia trasy przejazdu zapewniającej bezpieczeństwo oraz efektywność ruchu drogowego, a w szczególności: a) natężenie ruchu umożliwia bezpieczny przejazd pojazdu nienormatywnego, b) stan technicznej sprawności budowli usytuowanych w ciągu rozpatrywanej trasy przejazdu, określony na podstawie przepisów Prawa budowlanego, umożliwia przejazd, c) przejazd nie stwarza zagrożenia stanu technicznego obiektów budowlanych położonych w pobliżu trasy przejazdu. Zezwolenie wydaje się na wniosek zainteresowanego podmiotu. Do wniosku dołącza się dowód wniesienia opłaty za wydanie zezwolenia. W przypadku niewydania zezwolenia zwraca się wniesioną opłatę. Jak wynika z art. 140aa ust. 1-3 p.r.d. za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, lub niezgodnie z warunkami określonymi dla tego zezwolenia nakłada się karę pieniężną, w drodze decyzji administracyjnej, którą wydaje właściwy ze względu na miejsce przeprowadzanej kontroli organ Policji, Inspekcji Transportu Drogowego, Straży Granicznej, naczelnik urzędu celno-skarbowego lub zarządca drogi. Karę pieniężną, o której mowa w ust. 1, nakłada się na: 1) podmiot wykonujący przejazd; 2) podmiot wykonujący czynności ładunkowe, jeżeli wykonał te czynności w sposób powodujący przekroczenie któregokolwiek z wymiarów, nacisków osi lub masy całkowitej pojazdu lub zespołu pojazdów, w stosunku do wartości dopuszczalnych lub wartości określonych w zezwoleniu, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, jeżeli okoliczności lub dowody wskazują, że podmiot ten miał wpływ lub godził się na powstanie naruszenia określonego w ust. 1; 3) podmiot wykonujący inne niż wymienione w pkt 2 czynności związane z przejazdem pojazdu nienormatywnego, w szczególności na organizatora transportu, nadawcę, odbiorcę lub spedytora, jeżeli okoliczności lub dowody wskazują, że podmiot ten miał wpływ lub godził się na powstanie naruszenia określonego w ust. 1. Zgodnie z art. 140ab ust. 2 p.r.d. w przypadku naruszeń zakazu, o którym mowa w art. 64 ust. 2, za przejazd pojazdem nienormatywnym nakłada się karę jak za przejazd bez zezwolenia. Przy czym w art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. b p.r.d. ustalono, że karę pieniężną, o której mowa w art. 140aa ust. 1, ustala się w wysokości – za brak zezwolenia kategorii V – 10,000 zł, gdy nacisk jednej lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita lub wymiary pojazdu przekraczają dopuszczalne wartości o więcej niż 10% i nie więcej niż 20%. Organ odwoławczy prawidłowo więc dokonał kwalifikacji naruszenia, ponieważ nawet posiadanie zezwolenia kategorii V nie uprawniałoby Skarżącej do wykonywania przejazdu z ładunkiem podzielnym. Stosownie do art. 2 pkt 35b p.r.d. ładunek niepodzielny, to taki ładunek, który bez niewspółmiernie wysokich kosztów lub ryzyka powstania szkody nie może być podzielony na dwa lub więcej mniejszych ładunków. A contrario, ładunek podzielny może zostać podzielony na dwa lub więcej mniejszych ładunków. Przewożony kontrolowanym pojazdem ładunek w postaci piachu bez wątpienia był ładunkiem podzielnym, nie budzi także zastrzeżeń stwierdzenie, iż był to ładunek sypki. Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2024 r. poz. 502 z późn. zm., dalej "rozporządzenie w sprawie warunków technicznych") dopuszczalna masa całkowita pojazdu, z zastrzeżeniem ust. 2-20, o liczbie osi większej niż trzy nie może przekroczyć - 32 tony. Ponadto, stosownie do art. 41 ust. 1 u.d.p., po drogach publicznych dopuszcza się ruch pojazdów o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t, z uwzględnieniem art. 41a ust. 1 oraz z wyjątkiem określonym w art. 41b ust. 1. Przenosząc powyższe na grunt rozpatrywanej sprawy należy zauważyć, co wynika wprost z materiału dowodowego, wykonywany w dniu [...] czerwca 2021 r. przejazd pojazdem naruszył wymagania w zakresie poruszania się po drogach publicznych, tj. w zakresie dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu oraz nacisku trzeciej osi. W toku prowadzonej kontroli dokonano ważenia pojazdu, które odbyło się na wyznaczonym stanowisku kontroli w W. przy ul. [...]. Z akt sprawy wynika, że miejsce ważenia pojazdu operatem technicznym sporządzonym przez biegłego geodetę. Zgodnie z tym operatem, parametry stanowiska ważenia pojazdów w zakresie wagi [...]są zgodne z wymogami rozporządzenia Ministra Gospodarki z 25 września 2007 r. w sprawie wymagań, którym powinny odpowiadać wagi samochodowe do ważenia pojazdów w ruchu, oraz szczegółowego zakresu badań i sprawdzeń wykonywanych podczas prawnej kontroli metrologicznej tych przyrządów pomiarowych (Dz. U. Nr 188 poz. 1345). Z przedmiotowego operatu wynika, że miejsce wagowe dla wagi WL 103 spełnia parametry przewidzianych ww. rozporządzeniem oraz instrukcji użytkownika wagi (k. 17 akt administracyjnych). Pomiar masy pojazdu jak i jego poszczególnych osi został dokonany wagami [...] – WL 103 o numerach SN: 5325 i SN: 5326. Przedmiotowe wagi w dniu ważenia pojazdu legitymowały się świadectwami legalizacji ponownej Dyrektora Okręgowego Urzędu Miar w K. z dnia [...] sierpnia 2019 r. – z ważną legalizacją do dnia 9 września 2021 r. (k. 8 – 7 akt administracyjnych). Z przedmiotowych świadectw legalizacji wynika, że działki legalizacyjne wynoszą e = 50 kg. Natomiast jak wynika z instrukcji obsługi przedmiotowych wag (k. 5 verte akt administracyjnych) tolerancja w użytkowaniu w przedziale 2500 – 10000 kg wynosi +/- 100 kg dla wagi. W ocenie Sądu przyjęta tolerancja jest prawidłowa, gdyż maksymalne obciążenie każdej z wag użytych do ważenia wynosi 10000 kg. Nie budzi zatem wątpliwości Sądu, że w protokole kontroli zostały wpisane prawidłowe wyniki, uwzgledniające tolerancje wag użytych do ważenia. Ponadto jako podstawę ustalenia masy pojazdu oraz nacisku osi trzeciej (nienormatywności pojazdu) kontrolujący przyjęli wartości mniejsze z dwóch wykonanych pomiarów. Uzyskane wyniki ważenia bezspornie wskazują, że pojazd w dniu kontroli przekroczył parametr nacisku osi trzeciej, po zastosowaniu tolerancji, o 100 kg (rzeczywisty nacisk był 11600 kg, przy dozwolonych 11500 kg), co stanowiło procentowo przekroczenie o 0,8%. Przekroczona została również dopuszczalna masa całkowita o 4300 kg (rzeczywista masa całkowita wynosiła 36300 kg, przy dopuszczalnej 32000 kg), co stanowiło procentowo przekroczenie o 13,4%. Tym samym Sąd nie podziela zarzutów skargi dotyczących nieprawidłowego ważenia oraz braku uwzględnienia tolerancji wag. Wagi w dniu ważenia posiadały również stosowne świadectwa legalizacyjne. W związku z tym, nie ma jakichkolwiek podstaw kwestionowania uzyskanego wyniku. Należy również podkreślić, że kontrolujący na życzenie kierowcy dokonali powtórnego ważenia i jednocześnie do ustalenia nacisku osi trzeciej oraz dopuszczalnej masy całkowitej przyjęte zostały wartości niższe (które uwzględniały tolerancję producenta dla tego typu wag). Opis ustaleń dotyczących kontroli oraz ważenia pojazdu został zawarty w protokole kontroli z dnia [...] czerwca 2021 r. nr [...] (k. 34-32 akt administracyjnych). Sąd w składzie rozpoznającym wskazuje, że wbrew stanowisku Skarżącego sporządzony w toku kontroli protokół jest dokumentem urzędowym, na podstawie którego było możliwe ustalenie w sprawie istotnych okoliczności faktyczny. Uwzględniając w tym kontekście cel, jak również logikę czynności kontrolnych przeprowadzonych przez uprawnionych pracowników na podstawie ustawy Prawo o ruchu drogowym, w odpowiedzi na stanowisko strony skarżącej trzeba podnieść, że istota protokołu z kontroli wyraża się w tym, że dokument ten odzwierciedla i potwierdza istniejący w momencie kontroli stan faktyczny. Jego walor, jako dowodu, wyraża się zaś w tym, że skoro jest on sporządzany podczas kontroli drogowej, to w relacji do okoliczności czasu i miejsca jej przeprowadzania siłą rzeczy umożliwia odzwierciedlenie w jego treści – i to niemal na bieżąco – nie dość, że przebiegu czynności kontrolnych to również, jeżeli nie przede wszystkim, stwierdzonych w trakcie tych czynności faktów, zdarzeń i okoliczności mających, czy też mogących mieć istotne znaczenie z punktu widzenia formułowanych na ich podstawie ocen oraz wniosków. Dlatego też właśnie protokół kontroli drogowej jest podstawowym dokumentem stanowiącym materiał dowodowy w sprawach o nałożenie kary pieniężnej (zob. np. wyroki NSA z dnia: 29 kwietnia 2021 r., sygn. akt II GSK 867/18; 9 lipca 2019 r., sygn. akt II GSK 1944/17; z dnia 15 stycznia2025 r., sygn. akt II GSK 1325/21). Treść sporządzonego w rozpatrywanej sprawie protokołu kontroli drogowej odzwierciedla dokonane w jej toku czynności i ustalenia, z uwzględnieniem daty i miejsca przeprowadzenia kontroli, danych kierowcy pojazdu oraz danych identyfikujących podmiot kontrolowany, albowiem jasno i wyraźnie wynika z niego, kto, gdzie i kiedy zatrzymał do kontroli pojazd oraz jakich ustaleń w toku kontroli dokonano, w szczególności w zakresie przekroczenia dopuszczalnej masy całkowitej, przekroczenia nacisku osi trzecie oraz braku stosownego zezwolenia do poruszania się pojazdem nienormatywnym. Dokonane w sprawie ustalenia stanowiły podstawę wszczęcia postępowania administracyjnego w rozpatrywanej sprawie. W ocenie Sądu w sprawie nie zachodziła również potrzeba prowadzenia oględzin, co wynika z postawionego przez Stronę zarzutu naruszenia art. 85 k.p.a. Co więcej Strona nie wskazał co miałoby być ich przedmiotem. Prawidłowo ustalony stan faktyczny uprawniał Prezydenta do nałożenia na Stronę kary pieniężnej w wysokości 10.000 zł, z uwagi na naruszenie art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. b) p.r.d. Nie budzi bowiem wątpliwości, że w dniu kontroli pojazd miał przekroczone dopuszczalne parametry w zakresie dopuszczalnej masy całkowitej oraz nacisku trzeciej osi, a kierujący (Strona) nie dysponował stosownym zezwoleniem, które ubarwiałoby do wykonywania przejazdu takim pojazdem. Sąd podziela stanowisko Organu odwoławczego co do braku przesłanek umorzenia postępowania administracyjnego. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie daje nadto podstaw do umorzenia niniejszego postępowania administracyjnego, na podstawie 140aa ust. 4 p.r.d, bowiem Skarżący nie wykazał, aby wyłączona została jego odpowiedzialność za brak zezwolenia oraz aby dochował należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem. W rozpoznawanej sprawie przewożony był ładunek sypki i podzielny. Natomiast zgodnie z ww. przepisem nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1, wobec podmiotu wykonującego przejazd, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli: 1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot, o którym mowa w ust. 3 pkt 1: a) dochował należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem, b) nie miał wpływu na powstanie naruszenia, lub 2) rzeczywista masa całkowita pojazdu nienormatywnego nie przekracza dopuszczalnej wielkości lub wielkości określonej w zezwoleniu, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, a przekroczenie dotyczy wyłącznie nacisku osi pojazdu w przypadku przewozu ładunków sypkich oraz drewna. W niniejszej sprawie doszło zarówno do przekroczenia nacisku osi trzeciej pojazdu, jak również doszło do przekroczenia dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu. Przekroczenie w niniejszej sprawie wynosi 13,44% (4300 kg). Należy przy tym zaznaczyć, że odpowiedzialność za naruszenie p.r.d. jest odpowiedzialnością administracyjną, nie karnoadministracyjną przewoźników. Organy ustalają jedynie czy doszło, czy nie doszło do naruszenia przepisów ustawy. W przypadku stwierdzenia naruszeń, które w niniejszej sprawie ewidentnie zaistniały, po stronie organu powstaje obowiązek nałożenia stosownej kary. Oznacza to, że odpowiedzialność przewoźnika jest niezależna od winy, czy dobrej lub złej woli. Wystarczające jest bowiem stwierdzenie samego faktu nieprzestrzegania określonych przepisów. Wskazać nadto należy, że ciężar dowodu wykazania zaistnienia wskazanych przesłanek spoczywa na przewoźniku, gdyż to on wywodzi z tego przepisu skutki prawne (por. wyrok NSA z 2 czerwca 2009 r., sygn. II GSK 989/08). Odnosząc się natomiast do argumentów Strony dotyczących wyroku TSUE z 21 marca 2019 r. w sprawie C-127/17, Sąd wskazuje, że w tym wyroku TSUE orzekał, iż obowiązujący w Polsce system udzielania zezwoleń na przejazd pojazdów o nacisku pojedynczej osi do 11,5 t. należy uznać za sprzeczny z przepisami art. 3 i 7 dyrektywy Rady 96/53/WE z dnia 25 lipca 1996 r. ustanawiającej dla niektórych pojazdów drogowych poruszających się na terytorium Wspólnoty maksymalne dopuszczalne wymiary w ruchu krajowym i międzynarodowym oraz maksymalne dopuszczalne obciążenia w ruchu międzynarodowym. Przedmiotowy wyrok nie ma zastosowania w rozpoznawanej sprawie, bowiem w przypadku Skarżącego doszło do przekroczenia dopuszczalnej masy całkowitej oraz nacisku osi pojazdu. Jednocześnie Sąd zgadza się z Organem odwoławczym, że dla rozstrzygnięcia indywidualnej sprawy nie mają decydującego znaczenia decyzje wydane w innych sprawach, nawet dotyczących tego samego podmiotu. Zasadą jest orzekanie w ustalonym stanie faktycznym i prawnym danej sprawy. W ocenie Sądu nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 92c ust. 1 pkt 3 u.t.d. Należy zauważyć, że na gruncie ustawy o transporcie drogowym (art. 92a ust. 1) administracyjnej karze pieniężnej podlega wykonywanie przewozu drogowego lub innych czynności związanych z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego. W art. 4 pkt 1, pkt 2, pkt 3 oraz pkt 6a ustawy zdefiniowane zostały pojęcia: "krajowego transportu drogowego", "międzynarodowego transportu drogowego", "transportu drogowego" oraz "przewozu drogowego". Natomiast art. 1 u.t.d. określa zasady podejmowania i wykonywania krajowego transportu drogowego oraz międzynarodowego transportu drogowego. Z kolei zasady ruchu na drogach publicznych, w strefach zamieszkania oraz w strefach ruchu, zasady i warunki dopuszczenia pojazdów do tego ruchu, jak i działalność właściwych organów i podmiotów w tym zakresie, wymagania w stosunku do innych uczestników ruchu niż kierujący pojazdami, zasady i warunki kontroli ruchu drogowego regulowane są za pomocą norm ustawy – Prawo o ruchu drogowym. W rozumieniu tej ustawy "pojazd nienormatywny" to pojazd lub zespół pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach o drogach publicznych, lub którego wymiary lub rzeczywista masa całkowita wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych w przepisach tej ustawy. Podsumowując, stwierdzić należy, że opisane powyżej ustawy normują i sankcjonują różne zachowania uczestników ruchu drogowego. Ustawa o transporcie drogowym oraz ustawa Prawo o ruchu drogowym realizują odrębne cele oraz chronią inne dobra i interesy prawne (por. wyrok NSA z 28 września 2021 r., sygn. akt II GSK 248/21, wyrok NSA z 23 listopada 2021 r., sygn. akt II GSK 1667/21). Z podanych przyczyn nie można przychylić się do twierdzeń Skarżącego, iż do naruszenia, które jest sankcjonowane przez p.r.d. odpowiednie zastosowanie znajdą niektóre przepisy u.t.d., w tym w szczególności art. 92c ust. 1 pkt 3, bowiem odnosi się on wyłącznie do naruszeń wskazanych w art. 92a ust. 1 u.t.d. przy jednoczesnym braku wyraźnego wskazania, że ten przepis stosuje się również do naruszeń z ustawy p.r.d. Biorąc wszystkie powyższe względy pod uwagę, Sąd stanął na stanowisku, że Organ wydając zaskarżoną decyzję nie dopuścił się naruszeń prawa materialnego, które miałyby wpływ na wynik sprawy, ani uchybień formalnoprawnych w stopniu, w jakim mogłoby to mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W szczególności w ocenie Sądu, organ dostatecznie i wyczerpująco zbadał istotne okoliczności faktyczne zgodnie z zasada prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.) i ocenił je bez przekraczania granic swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.), zaś uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada wymogom art. 107 § 3 k.p.a. W okolicznościach niniejszej sprawy nie można również przyjąć, iż Strona była pozbawiona możliwości wypowiedzenia się do przeprowadzonych dowodów (art. 81a k.p.a.). Strona zawiadomiona o wszczętym postępowaniu mogła czynnie w nim uczestniczyć i odnosić się do poszczególnych dowodów. Niemniej jednak, jak wynika z akt sprawy, Skarżący wykazał się raczej bierną postawą. Tym nie mniej nie jest to okoliczność prowadząca do uznania, że doszło do naruszenia prawa Strony do wypowiedzenia się odnośnie dowodów zgromadzonych w sprawie. Prawidłowo ustalając stan faktyczny sprawy organy był uprawnione do nałożenia na Stronę kary pieniężnej, bowiem nie budzi wątpliwości, że w dniu [...] czerwca 2021 r. pojazd był nienormatywny, a Strona nie miała stosownego zezwolenia. Nie zasługują zatem na uwzględnienie zarzuty naruszenia prawa materialnego pod postacią art. 140aa ust. 1 – 3 pkt 1 i ust. 4 p.r.d. oraz art. 14ab ust. 1 pkt 3 lit. a i ust. 2 pr.d. Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku. Należy również wskazać, że złożona w tej sprawie skarga została przez Sąd rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, zgodnie z art. 119 pkt 2 w zw. z art. 120 P.p.s.a., z uwagi na spełnienie ustawowych przesłanek. Stosownie do art. 119 pkt 2 P.p.s.a. sprawa może być rozpatrzona w trybie uproszczonym jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Sprawa w takim przypadku rozpoznawana jest na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów – art. 120 P.p.s.a. Wszystkie orzeczenia krajowych sądów administracyjnych powołane w niniejszym uzasadnieniu, dostępne są w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych CBOSA pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl .