VI SA/Wa 2835/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Fyda-Kawula Sędziowie Sędzia WSA Danuta Szydłowska Asesor WSA Marek Maliński (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 marca 2026 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi J. [...] Sp. j. z siedzibą w N. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2025 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego oddala skargę Zaskarżoną decyzją z 1 lipca 2025 r. nr [...]Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: "organ"), na podstawie art. 4 pkt 22 lit. d, art. 7d ust. 6, art. 7e ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2024 r. poz. 1539, z późn. zm., dalej: "u.t.d."), art. 3 ust. 1 i art. 6 ust. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z 21 października 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającego dyrektywę Rady 96/26/WE (Dz.U.UE.L.2009.300.51 ze zm. dalej: "rozporządzenie 1071/2009"), po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia 23 grudnia 2024 r. nr [...]o zawieszeniu do dnia 10 października 2025 r. zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego numer [...], udzielonego przewoźnikowi drogowemu, [...]Spółka jawna z siedzibą w N. (dalej: "Strona", "Skarżąca"). Jak wynika z akt sprawy w dniu 21 lipca 2015 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego udzielił Stronie zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego o numerze [...]. Decyzją z dnia 4 listopada 2024 r. nr [...]Główny Inspektor Transportu Drogowego orzekł o utracie dobrej reputacji przez ww. przewoźnika drogowego jako proporcjonalnej reakcji za nałożoną sankcję administracyjną za naruszenie warunków i obowiązków przewozu drogowego. Ww. decyzja została doręczona 12 listopada 2024 r. Strona nie złożyła wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy wobec czego ww. decyzja stała się ostateczna z dniem 27 listopada 2024 r. Podstawą uznania, że Strona utraciła dobrą reputację było wydanie wykonalnej decyzji administracyjnej o nałożeniu kary pieniężnej za naruszenie warunków i obowiązków przewozu drogowego, które stanowi naruszenie wymienione w załączniku nr I do rozporządzenia Komisji (UE) nr 2016/403 z dnia 18 marca 2016 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 w odniesieniu do klasyfikacji poważnych naruszeń przepisów unijnych, które może prowadzić do utraty dobrej reputacji przez przewoźnika drogowego, oraz zmieniającego załącznik III do dyrektywy 2006/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.Urz. UE L 74 z 19.03.2016, str. 8, zwanego dalej: "rozporządzenie 2016/403"). [...]Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego (dalej: "WITD") - decyzją z dnia 17 czerwca 2024 r. nr [...]- nałożył na Stronę karę pieniężną za cztery naruszenia, o których mowa w Ip. 5.2.4 załącznika nr 3 do u.t.d., które stanowią cztery najpoważniejsze naruszenia wymienione w grupie 1 pod nr 7 załącznika nr I do rozporządzenia nr [...]. Decyzja WITD z dnia 17 czerwca 2024 r. jest – jak ustalił organ - ostateczna i wykonalna. Kara nałożona ww. decyzją została zapłacona w całości 10 października 2024 r. Pismem z dnia 10 grudnia 2024 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego zawiadomił Stronę o wszczęciu postępowania z urzędu w przedmiocie zawieszenia stronie zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego. Decyzją z dnia 24 grudnia 2024 r. GITD zawiesił do dnia 10 października 2025 r. zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego numer [...], udzielonego Stronie. W wyniku rozpatrzenia wniosku Strony o ponowne rozpatrzenie sprawy, GITD – decyzją z dnia 1 lipca 2025 r. - utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ stwierdził, że Strona utraciła dobrą reputację. Utratę dobrej reputacji przez Stronę organ stwierdził w decyzji z 4 listopada 2024 r., a decyzja ta stała się ostateczna z dniem 27 listopada 2024 r. Następnie organ wskazał, że podstawą do wszczęcia i przeprowadzenia postępowania w przedmiocie utraty dobrej reputacji przez Stronę, a w konsekwencji wydania ww. decyzji stwierdzającej utratę dobrej reputacji przez stronę, była wykonalna decyzja administracyjna wydana przez WITD z dnia 17 czerwca 2024 r. nakładająca na stronę karę pieniężną za cztery naruszenia, o których mowa w Ip. 5.2.4 załącznika nr 3 do u.t.d. stanowiące cztery najpoważniejsze naruszenia wymienione w grupie 1 pod nr 7 załącznika nr I do rozporządzenia 2016/403. Jak ustalił organ kara nałożona ww. decyzją została zapłacona w całości 10 października 2024 r. Zdaniem GITD kary pieniężnej za naruszenia będące powodem utraty dobrej reputacji nie można uznać za niebyłą stosownie do art. 94b u.t.d. W konsekwencji zastosowanie środka rehabilitacyjnego wobec naruszenia, które doprowadziło do utraty dobrej reputacji nastąpi – zdaniem organu - 10 października 2025 r., tj. po upływie roku od daty decyzji o nałożeniu kary pieniężnej za to naruszenie. Zdaniem GITD do tego czasu wymóg cieszenia się dobrą reputacją nie jest spełniony. W ocenie organu uwzględniając okoliczności faktyczne sprawy oraz treść art. 6 ust. 3 rozporządzenia nr 1071/2009 i art. 7d ust. 6 u.t.d. słusznie zawieszono Stronie zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego o numerze [...]do czasu zastosowania środka rehabilitacyjnego, o którym mowa w art. 7e u.t.d., tj. do dnia 10 października 2025 r. Organ ustalił, że kara pieniężna nałożona w decyzji P. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 17 czerwca 2024 r. została zapłacona w całości 10 października 2024 r. Kara pieniężna za najpoważniejsze naruszenia będzie uznana – zdaniem organu - za niebyłą po upływie roku od dnia wykonania decyzji administracyjnej o jej nałożeniu, czyli 10 października 2025 r. i wówczas będzie mógł być zastosowany środek rehabilitacyjny określony w art. 7d ust. 6 u.t.d. Następnie organ wskazał, że Strona została prawidłowo zawiadomiona o wszczęciu przedmiotowego postępowania pismem z 10 grudnia 2024 r., które zostało doręczone 13 grudnia 2024 r. W tym zawiadomieniu organ poinformował stronę o treści art. 10 § 1 k.p.a. dotyczącej prawa strony do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Skarżąca nie złożyła żadnych wyjaśnień w toku postępowania. Jednocześnie po zawiadomieniu Strony o wszczęciu postępowania organ nie przeprowadził żadnych nowych dowodów. Zatem Strona – zdaniem GITD - miała zapewnione prawo do czynnego udziału w prowadzonym postępowaniu administracyjnym. W ocenie GITD pełnomocnik Strony nie wskazał żadnych dowodów świadczących o uniemożliwieniu Stronie dokonania konkretnych czynności procesowych. Zatem zarzut naruszenia przepisów procedury administracyjnej w tym zakresie, przekroczenia granic praworządności przejawiający się w nierespektowaniu terminu wypowiedzenia się strony i także naruszenia Konstytucji RP jest - ocenie organu - w tym zakresie niezasadny. Odnosząc się do wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji organ stwierdził, że jest on bezprzedmiotowy. Organ wyjaśnił, że wniesienie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy w terminie wstrzymuje wykonanie decyzji. Końcowo organ wskazał, że w sytuacji stwierdzenia utraty dobrej reputacji organ był zobowiązany do zawieszenia Stronie do dnia zastosowania środka rehabilitacyjnego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego o numerze [...]. Skarżąca wniosła na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, domagając się jej uchylenia oraz uchylenia decyzji ją poprzedzającej oraz zasądzenia zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżonej decyzji Skarżąca zarzuciła naruszenie: 1. art. 7 Konstytucji RP poprzez przekroczenie granic praworządności przejawiające się w nierespektowaniu terminu wypowiedzenia się Strony, który to termin organ sam wyznaczył; 2. art. 7d ust. 6 pkt 2 u.t.d. w zw. z art. 10 § 1 k.p.a. poprzez: a. przeprowadzenie postępowania administracyjnego w sposób niezapewniający Stronie czynnego udziału, w szczególności poprzez wydanie decyzji przed upływem terminu złożenia wyjaśniań wskazanego na str. 2 zawiadomienia o wszczęciu postępowania; b. brak wyznaczenia dodatkowego terminu wynikającego z art. 10 § 1 k.p.a. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie ze stanowiącym podstawę prawną zaskarżonej decyzji art. 7d ust. 6 u.t.d., w przypadku wydania decyzji, o której mowa w ust. 5 pkt 1 (tj. stwierdzającej utratę dobrej reputacji): 1) wymóg dobrej reputacji nie jest spełniony; 2) organ, o którym mowa w art. 7 ust. 2, zawiesza zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego - do czasu zastosowania środka rehabilitacyjnego, o którym mowa w art. 7e. Przepis ten ma charakter normy związanej, co oznacza, że organ, w sytuacji ziszczenia się dyspozycji w nim opisanej, zobligowany jest do zastosowania sankcji zawieszenia. Stosownie do art. 6 ust. 3 rozporządzenia nr 1071/2009, wymóg określony w art. 3 ust. 1 lit. b) (przedsiębiorca cieszy się dobrą reputacją) nie jest spełniony do czasu zastosowania środka rehabilitacyjnego lub innych środków o skutku równoważnym na podstawie odpowiednich przepisów krajowych. Zatem odzyskanie dobrej reputacji, warunkującej posiadanie zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, jest możliwe dopiero po zastosowaniu środka rehabilitacyjnego przewidzianego w przepisach krajowych. Zgodnie z art. 7e pkt 6 u.t.d., przez środki rehabilitacyjne, o których mowa w art. 6 ust. 3 rozporządzenia 1071/2009, należy rozumieć sytuację, w której nałożone sankcje administracyjne za naruszenia określone w załączniku IV do rozporządzenia nr 1071/2009 lub załączniku I do rozporządzenia nr 2016/403 staną się niebyłe, zgodnie z art. 94b u.t.d., czyli po upływie roku od dnia wykonania decyzji administracyjnej o jej nałożeniu. Przedmiotowe postępowanie zostało wszczęte po powzięciu przez organ informacji, że w stosunku do Skarżącej, decyzją organu z 4 listopada 2024 r. (ostateczna z dniem 27 listopada 2024 r.) orzeczono utratę dobrej reputacji w związku z nałożeniem na Skarżącą kary pieniężnej, na mocy decyzji WITD z dnia 17 czerwca 2024 r., za stanowiące cztery najpoważniejsze naruszenia wymienione w grupie 1 pod nr 7 załącznika nr I do rozporządzenia nr [...]. Zgodnie z powołanym wcześniej art. 94b u.t.d., karę, jakie nałożono na Skarżącą ww. decyzją, uważa się za niebyłe po upływie roku od dnia ich wykonania, tj. zapłacenia w całości. W tym przypadku kara pieniężna, zgodnie z ustaleniami organu, których Skarżąca nie kwestionuje, została uiszczona 10 października 2024 r. (k-14 akt administracyjnych). Istotne w tym zakresie jest to, że w dacie wydania zaskarżonej decyzji, tj. 1 lipca 2025 r. kara pieniężna nie spełniała przesłanki uznania jej za niebyłą, co w świetle art. 7d ust. 6 u.t.d. obligowało organ do zawieszenia zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego. Decyzja ta została wydana ze skutkiem ex nunc, a więc zastosowano w niej sankcję administracyjną, kształtując nowy zakres uprawnień przewoźnika istniejący dopiero od momentu wydania tej decyzji. Natomiast dopiero z dniem 10 października 2025 r. nastąpiło tzw. zatarcie skazania (czyli karę uważa się za niebyłą) i od tego dnia Skarżąca odzyskała dobrą reputację. Zdaniem Sądu organ prawidłowo stwierdził, że ostateczna decyzja o stwierdzeniu utraty dobrej reputacji przez Skarżącą, obligowała organ do wszczęcia postępowania i wydania decyzji w przedmiocie zawieszenia Skarżącej zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, która to decyzja została wydana, zgodnie z art. 7d ust. 6 pkt 2 u.t.d., przed upływem terminu do uznania kary pieniężnej za niebyłą. W ocenie Sądu, w toku postępowania administracyjnego, stosownie do art. 7 oraz art. 77 § 1 k.p.a., został w sposób wyczerpujący zebrany i rozpatrzony cały materiał dowodowy, przez pryzmat którego, zgodnie z art. 80 k.p.a., organ dokonał oceny okoliczności mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, zaś przesłanki rozstrzygnięcia zostały należycie wyjaśnione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, która zawiera zgodnie z wymogami określonymi w art. 107 § 3 k.p.a., wskazanie faktów uznanych za udowodnione, jak również przytoczenie przepisów prawa wraz z ich wyjaśnieniem, stanowiących podstawę jej wydania. Odnosząc się do zarzutów skargi koncertujących się wokół naruszenia art. 10 k.p.a. na etapie postępowania przed organem I instancji Sąd zauważa, że analogicznie jak we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy również w skardze nie przedstawiono żadnych dowodów świadczących o uniemożliwieniu Stronie dokonania konkretnych czynności procesowych. W tym świetle Sąd uznał za bezzasadne zarzuty naruszenia art. 7 Konstytucji RP, a także art. 7d ust. 6 pkt 2 u.t.d. w zw. z art. 10 § 1 k.p.a. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę. Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a.