VI SA/Wa 2838/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Maliszewska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Kozik Asesor WSA Paweł Gorajewski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 28 kwietnia 2023 r. sprawy ze skargi O. S.A. z siedzibą w O. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] kwietnia 2022 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy oddala skargę [...] Fabryka [...] S.A. z siedzibą w [...] (dalej jako: Skarżąca, Spółka) wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Urzędu Patentowego z dnia [...] kwietnia 2022 r., zaskarżając ją w odniesieniu do pkt 2 jej sentencji. Zaskarżoną decyzją organ: 1. stwierdził wygaśnięcie prawa ochronnego na znak towarowy "[...]" o numerze [...] z dniem 1 lipca 2014 r. w części dotyczącej wszystkich towarów zawartych w klasach: 2, 7, 8, 11, 14 i 20 Międzynarodowej Klasyfikacji Towarów i Usług oraz wszystkich towarów z klasy 21 ww. klasyfikacji za wyjątkiem patelni, garnków i pokrywek do garnków; 2. oddalił wniosek w części dotyczącej patelni, garnków i pokrywek do garnków zawartych w klasie 21 Międzynarodowej Klasyfikacji Towarów i Usług; 3. przyznał [...] Fabryce [...] S.A. z siedzibą w [...] od [...] sp. z o. o. z siedzibą w [...], kwotę w wysokości 1900 zł (słownie: jeden tysiąc dziewięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania w sprawie. Podstawą prawną ww. rozstrzygnięcia były przepisy: art. 169 ust. 1 pkt 1, art. 169 ust. 2, art. 169 ust. 6 oraz art. 169 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 roku Prawo własności przemysłowej (tekst jedn.: Dz. U. z 2021 r., poz. 324, dalej: p.w.p.), a także art. 100 k.p.c. w związku z art. 256 ust. 2 p.w.p. Do wydania powyższej decyzji doszło w następujących okolicznościach. W dniu 14 kwietnia 2021 r. do Urzędu Patentowego RP, działającego we trybie postępowania spornego, wpłynął wniosek Skarżącej o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy "[...]" o numerze [...]. Powyższe prawo ochronne udzielone zostało na rzecz [...] S.A. z siedzibą w [...], a w dacie złożenia przedmiotowego wniosku, uprawnionym do prawa ochronnego na ten znak towarowy był [...] sp. z o. o. z siedzibą w [...] (zwany dalej uprawnionym). Znak towarowy "[...]" o numerze [...] przeznaczony został do oznaczania następujących towarów zawartych w klasach: 2, 7, 8, 11, 14, 20 i 21 Międzynarodowej Klasyfikacji Towarów i Usług (zwanej dalej klasyfikacją nicejską): 2: emalie do malowania, farby do emalii, farby stosowane w ceramice; 7: miksery elektryczne do celów domowych, młynki do użytku domowego inne niż ręczne, wyciskacze do owoców elektryczne domowe, roboty kuchenne elektryczne, ubijaczki elektryczne do użytku domowego; 8: czerpaki, chochle, sztućce domowe jako noże, widelce i łyżki; 11: elektryczne urządzenia do gotowania, podgrzewania i pieczenia, świecące numery do domów, czajniki elektryczne, elektryczne ekspresy do kawy, fajerki grzejne, elektryczne formy do wypiekania ciasta, frytownice elektryczne, kuchenki, kuchenki mikrofalowe, opiekacze do chleba, palniki kuchenek, piece kuchenne, podgrzewacze wody pitnej, szybkowary elektryczne, tostery; 14: biżuteria z metali nieszlachetnych z elementami emaliowanymi, wyroby ozdobne i dekoracyjne z metali nieszlachetnych; 20: beczki niemetalowe, numery domów nieświecące i niemetalowe, pojemniki niemetalowe do składowania i transportu, zamknięcia niemetalowe jako wieczka i pokrywki; 21: bańki na mleko, bidony, suszarki do bielizny, butelki, cebrzyki, cedzaki nie z metali szlachetnych, wyroby ceramiki dla gospodarstwa domowego, formy do ciast, czajniki nieelektryczne, deski do krojenia do kuchni, deski do prasowania, osłony na doniczki nie z papieru, doniczki na kwiaty, durszlaki nie z metali szlachetnych, dzbanki, ekspresy do kawy nieelektryczne i nie z metali szlachetnych, fajans, filiżanki nie z metali szlachetnych, formy i foremki kuchenne, garnki, pokrywki do garnków, sitka do herbaty nie z metali szlachetnych, imbryki nieelektryczne, dzbanki do parzenia kawy nieelektryczne, kubki nie z metali szlachetnych, kubły, sprzęt kuchenny nieelektryczny, manierki, menażki, miednice, miski, pokrywki do naczyń, naczynia nie z metali szlachetnych, nocniki, patelnie, naczynia do picia, kufle do piwa, podstawki pod kieliszki nie z papieru i nie z tkanin, podstawki pod żelazka, pojemniki do użytku w domu lub w kuchni nie z metali szlachetnych, polewaczki, porcelana, półki na przyprawy nie z metali szlachetnych, przybory do użytku domowego nie z metali szlachetnych, przybory kuchenne nie z metali szlachetnych, przybory kuchenne nieelektryczne, zestawy do przypraw, rondle, ruszty kuchenne, sita dla gospodarstwa domowego, wyroby szklane malowane, szkło jako naczynia, szkło emaliowane, świeczniki nie z metali szlachetnych, tace do użytku domowego nie' z metali szlachetnych, wiadra, wyciskacze do owoców nieelektryczne do celów domowych, zastawa stołowa inna niż noże, widelce i łyżki nie z metali szlachetnych, zraszacze, kuwety na nieczystości dla zwierząt. Skarżąca wskazała jako podstawę prawną wniosku przepisy art. 169 ust. 1 pkt 1 oraz art. 169 ust. 1 pkt 3 p.w.p. Podniosła fakt nieużywania znaku na terenie Polski dla towarów, dla których uzyskał ochronę. W jej ocenie brak było przesłanek usprawiedliwiających nieużywanie znaku. Podniosła nadto fakt posługiwania się wprowadzającym w błąd znakiem towarowym przez podmiot, który nie produkuje swych towarów w [...] i nie ma tam swojej siedziby. Podniosła nadto, iż element numeryczny znaku może niezgodnie z prawdą sugerować, że podmiot, który się nim posługuje, funkcjonuje od 1907 r. Jej zdaniem, uprawniony do znaku może w sposób nieuprawniony czerpać korzyści z wiekowej tradycji wytwarzania naczyń emaliowanych w [...]. Uprawniony do ww. znaku – [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] (następca prawny [...] S.A. z siedzibą w [...], na rzecz której udzielono prawa ochronnego na sporny znak) w piśmie z dnia 10 sierpnia 2021 r. wniósł o oddalenie wniosku powołując się na wznowienie używania znaku i używanie go w sposób rzeczywisty. Podniósł, iż znak był używany przez jego poprzedników prawnych co najmniej do grudnia 2017 r., natomiast w okresie przerwy w używaniu znaku istniały ważne powody jego nieużywania oraz, że obecnie używa tego oznaczenia "w szczególności w odniesieniu do towarów z klasy 21 - szerokiej gamy naczyń i akcesoriów kuchennych takich jak: garnki, patelnie, czajniki, kubki, rondle, zestawy naczyń, brytfanny, talerze i inne naczynia.". Wskazał, że przygotowania do wznowienia używania tego oznaczenia rozpoczęły się w lipcu 2020 r., a rzeczywiste używanie miało miejsce nie później niż na początku lutego 2021 r. przy czym wznowienie używania rozpoczęło się przed otrzymaniem w dniu 15 lutego 2021 r. pisma wnioskodawcy, informującego o zamiarze złożenia przez niego wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego. Tym samym, w jego ocenie nie ma tu zastosowania przepis art. 170 ust. 2 p.w.p. Przytoczył historię używania spornego znaku przez poprzedników prawnych uprawnionego, załączając na przywoływane okoliczności dowody z dokumentów. Podniósł także, że okresowa bierność w stosowaniu spornego znaku towarowego wynikała z usprawiedliwionych przesłanek, jakimi były trudności ekonomiczne prowadzące w ostateczności do ogłoszenia upadłości spółki [...] S.A. oraz [...] sp. zoo. Uprawniony zanegował, aby sporny znak towarowy wprowadzał odbiorców w błąd co do pochodzenia geograficznego towarów, podkreślając, że nie dąży do wytworzenia przekonania wśród odbiorców, że produkty oznaczane spornym znakiem towarowym produkowane są w [...], lecz do wskrzeszenia znanej polskiej marki "[...]". Wskazał na przyzwyczajenie odbiorców do częstego występowania w obrocie nazw geograficznych, niekoniecznie związanych z miejscem produkcji towarów. Jego zdaniem, konsumenci decydujący się na zakup towarów oznaczanych jako "[...]", poszukują przede wszystkim naczyń emaliowanych wysokiej jakości, a niekoniecznie z miasta [...]. Wnioskodawca w piśmie z dnia 18 października 2021 r. podniósł, że załączone przez uprawnionego dowody nie świadczą o rzeczywistym używaniu spornego znaku towarowego, gdyż używanie znaku wyłącznie w dokumentach handlowych, reklamie lub w ramach przygotowania znaku do wprowadzenia na rynek nie stanowią o ich rzeczywistym używaniu. Jego zdaniem, przedstawione dowody nie są niewątpliwe i dotyczą jedynie niewielkiej części wykazu towarów: kubków, garnków, patelni i czajników nieelektrycznych. Odnosząc się do twierdzeń uprawnionego o wznowieniu używania spornego znaku towarowego wnioskodawca podał, że strony pozostają w konflikcie od 1 października 2020 r., kiedy to uprawniony złożył sprzeciw wobec rejestracji dwóch znaków towarowych zgłoszonych przez wnioskodawcę, a zatem musiał już wtedy wiedzieć o możliwości obrony powyższych zgłoszeń np. poprzez złożenie wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy przeciwstawiony. W jego ocenie, w niniejszej sprawie znajduje zastosowanie art. 170 ust. 2 p.w.p. Twierdzenia uprawnionego o usprawiedliwionych powodach nieużywania znaku towarowego jego zdaniem nie zasługują na uwzględnienie, gdyż nie powołuje się on na okoliczności od niego niezależne, których nie mógł przewidzieć lub im zapobiec. Odnosząc się do twierdzeń uprawnionego dotyczących zarzutu wprowadzania odbiorców w błąd wnioskodawca podniósł, że uprawniony w sposób nieuprawniony czerpie z renomy i tradycji [...] naczyń emaliowanych, zaś potencjalni nabywcy winni być chronieni przed omyłkami co do długoletniej tradycji wyrobu i określonych, pożądanych jakościowo cech towaru. W jego ocenie, uprawniony nadużywa prawa w rozumieniu art. 5 k.c. Wnioskodawca sprecyzował, że wnosi o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego z możliwie najwcześniejszą możliwą datą bądź z dniem 27 lutego 2020 r. Uprawniony w piśmie z dnia 18 października 2021 r. uzupełnił dotychczasowe stanowisko. Podniósł, że nawet jeżeli UP uzna, że sporny znak towarowy nie był używany w sposób rzeczywisty w okresie pięciu lat po wydaniu decyzji o udzieleniu prawa i nie występują ważne powody jego nieużywania, to doszło do skutecznego wznowienia używania tego znaku w okresie przed złożeniem wniosku. Wskazał, że z okoliczności sprawy wynika, że nie tylko przygotowania do wznowienia używania znaku, ale samo wznowienie rozpoczęło się przed tym, jak uprawniony dowiedział się o możliwości złożenia przedmiotowego wniosku. Odnosząc się do daty, w jakiej uprawniony mógł się dowiedzieć o możliwości złożenia wniosku podniósł, że dla zastosowania art. 170 ust. 2 p.w.p. konieczne jest wykazanie przy pomocy dostępnych dowodów, że uprawniony dowiedział się o możliwości złożenia takiego wniosku w sposób niedwuznaczny. W ocenie uprawnionego dowodem takim jest pismo pełnomocnika wnioskodawcy z dnia 15 lutego 2021 r. Odnosząc się do dowodów złożonych na okoliczność przygotowania do wznowienia używania znaku towarowego oraz świadczących o wznowieniu używania, uprawniony stwierdził, że dowody te powinny być oceniane łącznie. W jego ocenie dowody te w sposób jednoznaczny wskazują, że od dnia 2 lipca 2020 r. uprawniony podjął kroki w celu wznowienia używania znaku i wprowadzenia na rynek produktów tak oznaczonych, a kolejne dowody, w szczególności trzy promocje produktów tak oznaczanych w sieci sklepów Biedronka, świadczą o wznowieniu używania spornego znaku towarowego. Uprawniony uzupełnił materiał dowodowy o kopie kompletnych gazetek reklamowych oraz o faktury VAT. Podniósł, że złożył także dowody wspierające, które świadczą o wznowieniu używania znaku towarowego w celu odbudowy marki. Podkreślił, że wznowił używanie znaku po sześciu miesiącach od nabycia do niego praw i na dwa miesiące przed złożeniem wniosku. W ocenie uprawnionego dokonał zatem tego w bardzo krótkim terminie, gdyż wskrzeszenie marki łączy się z szeregiem prac rozciągniętych w czasie. Uprawniony wskazał także na dowody świadczące o używaniu znaku po złożeniu wniosku na okoliczność konsekwentnego działania w celu wprowadzania produktów tak oznaczanych, w którym nie można doszukać się złej wiary. Uprawniony zanegował nadużycie prawa podmiotowego. Stwierdził, że aktualnie to wnioskodawca używa swojego prawa do złożenia wniosku o wygaszenie i ewentualnie wobec niego można taki zarzut postawić. Podniósł także, że jako właściciel wcześniejszego znaku ma prawo sprzeciwiać się udzieleniu ochrony na podobne znaki zgłoszone w UP. Odnosząc się do zarzutu wskazywania przez znak sporny geograficznego pochodzenia towarów uprawniony podniósł, że aby przesłanka z art. 169 ust. 1 pkt 3 p.w.p. została spełniona, ewentualne ryzyko wprowadzania odbiorców w błąd musi być spowodowane działaniami uprawnionego, bądź innego podmiotu, za jego zgodą. Tymczasem w ocenie uprawnionego, wnioskodawca takich okoliczności nie wykazał. Niezależnie od powyższego uprawniony stwierdził, że skoro wnioskodawca kwestionuje używanie znaku towarowego to oznacza, że uprawniony nie wykonuje działań, które mogłyby wprowadzać odbiorców w błąd. Zdaniem uprawnionego nie jest takim działaniem samo używanie znaku, który został nabyty od innego podmiotu. Podkreślił, że informuje swoich klientów o nowej odsłonie marki poprzez wyraźne wskazanie na producenta na opakowaniach towarów. Wnioskodawca w piśmie z dnia 14 grudnia 2021 r. ponownie ustosunkował się do stanowiska strony przeciwnej. Podniósł, że zakup domeny internetowej, która nie była aktywna i na której nie była prowadzona żadna działalność nie dowodzi przygotowania do wznowienia używania znaku towarowego. Wskazał, że w dacie złożenia wniosku brak było powiązania tej strony z towarami, a sama domena internetowa nie zawiera wszystkich elementów znaku spornego. Wnioskodawca dokonał oceny dowodów złożonych przez stronę przeciwną. Wskazał m.in., że dowodem na okoliczność używania znaku towarowego nie jest korespondencja z [...], gdyż jej przedmiotem były potencjalne, przyszłe zamówienia garnków [...], a w samej korespondencji nie pojawił się sporny znak towarowy z określeniami: [...]. Wnioskodawca zakwestionował obecność znaku "[...]" w gazetce reklamowej Leclerc obowiązującej w dniach 9 sierpnia - 21 sierpnia 2016 r. Wskazał, że sieć ta była w roku 2016 podzielona na szereg regionów redagujących własne gazetki, przy czym dopiero pod koniec 2016 r. pojawiła się praktyka umieszczania znaków towarowych na wybranych stronach gazetek w określonej konfiguracji. Stwierdził także, że brak jest w gazetkach tej sieci z tego okresu podobnego przypadku umieszczenia jakiegokolwiek znaku towarowego przy tego typu naczyniach (garnkach). Wnioskodawca zakwestionował tym samym dowód w postaci strony tytułowej gazetki Leclerc z sierpnia 2016 r. podnosząc, że w postępowaniu sprzeciwowym zawiera on dodatkowe strony z naniesionym "nieudolnie na wcześniejszą postać gazetki" fragmentem spornego znaku towarowego. Wnioskodawca zakwestionował także dowód w postaci kopii gazetki reklamowej sieci Makro z 2017 r. wskazując (tak samo jak w przypadku gazetki Leclerc) na nieokazanie oryginałów. W ocenie wnioskodawcy analiza powyższych dowodów budzi uzasadnione przekonanie o ich przerabianiu. Niezależnie od powyższego wnioskodawca powtórzył, że decydujące znaczenie dla oceny używania znaku towarowego powinny mieć rachunki (faktury) lub inne wiarygodne zaświadczenia o efektywnym wprowadzeniu towaru na rynek. Odnosząc się do twierdzeń strony przeciwnej dotyczących wznowienia używania spornego znaku towarowego wnioskodawca podniósł, ze z treści art. 170 p.w.p. wynika, że dla zachowania prawa ochronnego wymagane jest rzeczywiste używanie znaku towarowego, a nie tylko zamiar używania. Wskazał także, że wynikająca z orzecznictwa interpretacja rzeczywistego używania znaku towarowego nie pozwala przyjąć, aby dwie gazetki reklamowe sieci Biedronka mogły świadczyć o takim używaniu. Podkreślił, że dowody powstałe po dacie złożenia wniosku nie powinny być brane pod uwagę w niniejszej sprawie. Wnioskodawca ponownie podkreślił, że strony pozostają w konflikcie od dnia 1 października 2020 r., stąd uprawniony powinien zdawać sobie sprawę z możliwości złożenia przedmiotowego wniosku. Stwierdził, że z treści art. 170 ust. 2 p.w.p. nie wynika konieczność wystąpienia wiedzy po stronie uprawnionego, że taki wniosek zostanie złożony, lecz jedynie sama świadomość co do możliwości złożenia takiego wniosku. Zdaniem wnioskodawcy całokształt okoliczności faktycznych sprawy wskazuje, że nie doszło do wznowienia używania spornego znaku towarowego, a przedstawione materiały dowodowe nie wskazują na rzeczywiste używanie znaku towarowego w całym okresie rejestracji. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 169 ust. 1 pkt 3 p.w.p. wnioskodawca powtórzył, że sporny znak towarowy zawiera obiektywnie nieprawdziwe informacje, gdyż produkty oferowane przez uprawnionego nie są produkowane w [...], sam uprawniony nie ma żadnych związków z tym miastem, a ponadto podmiot ten nie powstał w roku 1907. Na okoliczność możliwości wprowadzenia odbiorców w błąd wnioskodawca przedstawił przykładowe, wysłane do niego reklamacje, dotyczące produktów z oznaczeniem "[...]". Wnioskodawca stwierdził także, że powoływanie się na rejestracje znaków przeznaczonych do oznaczania garnków, a zawierających nazwy innych miast nie dowodzi, że miasta te słyną z produkcji wyrobów emaliowanych. Natomiast fakt rejestracji znaków towarowych z nazwami miast, które należą do podmiotów mających siedzibę w innej miejscowości, zdaniem wnioskodawcy dowodzi tylko tyle, że jeszcze nikt ich nie zakwestionował. Wnioskodawca oświadczył, że w związku z przedstawioną argumentacją strony przeciwnej wnosi o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na sporny znak towarowy z dniem 1 lipca 2014 r. W uzupełnieniu swojego stanowiska wnioskodawca załączył dokumentację fotograficzną na okoliczność, że [...] S.A. miała w swojej ofercie nie tylko wanny, ale także garnki i inne naczynia kuchenne. Pismem z dnia 10 stycznia 2022 r. wnioskodawca uzupełnił dotychczasowe stanowisko w zakresie zarzutu naruszenia art. 169 ust. 1 pkt 3 p.w.p. Podniósł, że jedynie pierwszy z wielu następujących po sobie kolejnych właścicieli spornego znaku towarowego, a mianowicie [...] sp. z o. o., uzyskał zgodę Burmistrza Miasta i Gminy [...] na używanie nazwy miasta [...] w znaku towarowym; uprawniony nabył prawa do znaków towarowych zawierających nazwę miasta [...] bez uzyskania uprzedniej zgody jego burmistrza, a podmiot, któremu pierwotnie takiej zgody udzielono, zaprzestał prowadzenia działalności na skutek upadłości. Na rozprawie w dniu 24 marca 2022 r. wnioskodawca podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Uprawniony przedłożył do akt sprawy pismo procesowe wraz z załącznikami jako załącznik do protokołu rozprawy. W ww. piśmie ponownie stwierdził, że nawet jeśli UP uzna, że sporny znak towarowy nie był używany w sposób rzeczywisty w okresie pięciu lat po wydaniu decyzji o udzieleniu prawa ochronnego i nie występują ważne powody jego nieużywania, to doszło do skutecznego wznowienia używania tego znaku w okresie przed złożeniem wniosku. Uprawniony ponownie przedstawił na osi czasu zdarzenia istotne w aspekcie zastosowania art. 170 ust. 1 i ust. 2 p.w.p. w niniejszej sprawie. Wskazał na różne interpretacje treści powyższego przepisu w doktrynie oraz orzecznictwie i stwierdził, że stanowisko wnioskodawcy powoływane w niniejszej sprawie opiera się na poglądzie liberalnym i jest mniejszościowe. Uprawniony stwierdził również, że nawet przyjęcie, że z możliwym wnioskiem o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na sporny znak towarowy mógł się liczyć z chwilą, kiedy w dniu 1 października 2020 r. złożył sprzeciwy wobec zgłoszenia znaków towarowych o numerach: [...] oraz [...], to przedstawione w sprawie dowody świadczą, że działania mające na celu wprowadzenie do obrotu towarów ze spornym znakiem towarowym rozpoczęły się jeszcze wcześniej. Uprawniony ponownie odniósł się do złożonych przez siebie dowodów na okoliczność przygotowania do wznowienia używania znaku. Podniósł, że o przygotowaniu do wznowienia używania znaku towarowego świadczy m.in. wykup domeny internetowej, nawet jeśli w domenie tej nie zawiera się sporny znak towarowy w całości. Zdaniem uprawnionego, nazwy domen internetowych budowane są w oparciu o elementy odróżniające i w taki sposób, aby ułatwiły odbiorcom ich znalezienie wśród innych stron internetowych. Uprawniony powtórzył, że wykazał podjęcie kroków w celu wznowienia używania spornego znaku towarowego począwszy od dnia 2 lipca 2020 r., tj. jeszcze przed przeniesieniem prawa ochronnego na jego rzecz, które miało miejsce w dniu 10 lipca 2020 r. Ponownie odnosząc się do dowodów złożonych na okoliczność rzeczywistego używania spornego znaku towarowego oraz wznowienia używania znaku uprawniony podniósł, że "(...] dowody z gazetki sieci Leclerc i Makro mają w tym momencie drugorzędne znaczenie, jako że zostały powołane na okoliczność rzeczywistego używania znaku towarowego w roku 2016. Argumentacja Uprawnionej skupia się zaś obecnie na wykazaniu przesłanki wznowienia używania znaku towarowego w latach 2020-2021". Niemniej, uprawniony podkreślił, że wnioskodawca nie przedstawił żadnych dowodów na okoliczność przerobienia ww. dowodów, a sugerowanie fałszerstwa jest pozbawione podstaw. Odnosząc się do dowodów z lat 2020-2021 uprawiony stwierdził, że przedłożone faktury odnoszą się do promocji dotyczącej garnków i patelni w sieci Biedronka, o czym świadczą nie tylko pozostałe dowody w sprawie, ale także numery kodu kreskowego EAN, widniejące na fakturach i pozwalające je powiązać z towarem. Wskazał także, że przedłożone dowody potwierdzają, że w okresie od lutego 2021 r. do 14 kwietnia 2021 r. wznowiono używanie znaku towarowego i nie było to używanie jednostkowe. Uprawniony podkreślił, że dowody dotyczące używania spornego znaku towarowego po dacie złożenia przedmiotowego wniosku także są istotne w niniejszej sprawie, gdyż potwierdzają rzeczywiste używanie znaku towarowego oraz pozwalają ustalić prawdziwe intencje takiego używania. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 169 ust. 1 pkt 3 p.w.p. uprawniony powtórzył dotychczasową argumentację. Wskazał, że w okolicznościach niniejszej sprawy nie istnieje ani ryzyko wprowadzenia w błąd co do jakości towarów, ani ryzyko wprowadzenia w błąd co do pochodzenia geograficznego. Podniósł także, że krąg odbiorców świadomy jest tego, że "nazwy miejscowości w znakach dotyczących takich produktów "odrywają się" od ich miejsca produkcji Uprawniony ponownie wskazał na inne (obok [...]) miejscowości/regiony łączone z tradycją garnków emaliowanych. Stwierdził także, że nawet sklep "[...]", mający siedzibę w [...], informuje na swojej stronie internetowej, że obecnie na terenie Polski nie ma ani jednej fabryki garnków emaliowanych. Natomiast firma [...] z [...] informuje klientów, że garnki które oferuje, produkowane są w fabryce w Ukrainie. Zdaniem uprawnionego wnioskodawca nie może zatem pomijać faktu, że tradycja garnków emaliowanych z [...] została obecnie rozproszona i jest obecnie kontynuowana przez wiele podmiotów, również poprzez produkcję garnków emaliowanych w fabrykach mieszczących się poza [...], a nawet poza granicami Polski. Uprawniony ponownie przytoczył historię wnioskodawcy i zakwestionował przejęcie przez wnioskodawcę tradycji dotyczącej produkcji naczyń emaliowanych. Zdaniem uprawnionego wnioskodawca, przynajmniej do około 2018 r. nie zajmował się w ogóle, jako spółka [...] S.A., sprzedażą naczyń emaliowanych, a wyłącznie produktami sanitarnymi. Od niedawna natomiast sprzedaje garnki emaliowane, próbując "podpiąć się" pod działalność [...] S.A., która do 2014 r. w tym zakresie faktycznie działała. Uprawniony stwierdził także, że fabryka w [...] została zamknięta przez [...] sp. z o. o. w 2018 r., przy czym zamknięcie tej fabryki odbiło się dużym echem na rynku polskim, wobec czego konsumenci są świadomi, że produkcja garnków emaliowanych nie odbywa się w tym samym zakładzie i nie jest związana z tą firmą. Natomiast podmioty nawiązujące do tej tradycji nawiązują w rzeczywistości do sposobu produkcji i jakości, a nie konkretnego miejsca. Odnosząc się do argumentów wnioskodawcy dotyczących braku zgody właściwego organu miasta na wykorzystanie nazwy miasta w znaku towarowym uprawniony podkreślił, że stanowisko to dotyczy treści art. 131 ust. 2 pkt 2 p.w.p., który obowiązywał do dnia 30 listopada 2015 r., a następnie został uchylony. Tym samym żaden przepis prawa nie wymaga uzyskania takiej zgody w sytuacji nabycia prawa do znaku towarowego. Natomiast w czasie, kiedy taka zgoda była wymagana, poprzedni właściciele spornego znaku towarowego, tj. [...] S.A. oraz [...] sp. z o. o. taką zgodę uzyskali pomimo faktu, że [...] sp. z o. o. składając swój wniosek, miała siedzibę w [...]. Uprawniony stwierdził, że ustawodawca uchylając przepis uznał, że wynikające z niego obowiązki ograniczają możliwość prowadzenia działalności gospodarczej i ochrony znaków towarowych zawierających nazwy miast co potwierdza także, w ocenie uprawnionego, argumentację przedstawioną przez niego w kontekście zarzutu naruszenia art. 169 ust. 1 pkt 3 p.w.p. w niniejszej sprawie. Organ w zaskarżonej decyzji przypomniał, iż uprawniony do prawa ochronnego na znak towarowy wskazał na trzy okoliczności, które zgodnie z przedstawioną w toku postępowania argumentacją, powinny samodzielnie (niezależnie od siebie), przemawiać za oddaleniem przedmiotowego wniosku. Uprawniony w swym stanowisku wskazywał bowiem zarówno na wznowienie rzeczywistego używania znaku towarowego o jakim mowa w art. 170 p.w.p., jak i na używanie znaku towarowego zgodnie z warunkami określonymi w art. 169 ust. 1 pkt 1 p.w.p. przez uprzednio uprawnionych do tego oznaczenia, a także powołał się na usprawiedliwione powody jego nieużywania o jakich mowa w art. 169 ust. 1 pkt 1 oraz art. 169 ust. 6 p.w.p. W świetle stanowiska uprawnionego, nieużywanie to miało miejsce po zaprzestaniu używania znaku przez uprzednio uprawnionych i trwało do podjęcia używania znaku towarowego przez samego uprawnionego. Mając na uwadze powyższe, UP dokonało w pierwszej kolejności analizy tej części argumentacji stron oraz złożonych w tym zakresie dowodów, które odnosiły się do wznowienia rzeczywistego używania znaku towarowego wskazanego w art. 170 ust. 1 p.w.p. W niniejszej sprawie wnioskodawca wystąpił o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy "[...]" o numerze [...] w całości. Znak ten przeznaczony został do oznaczania wskazanych w decyzji towarów z klas: 2, 7, 8, 11, 14, 20 i 21 klasyfikacji nicejskiej. Zdaniem UP, analiza materiału dowodowego załączonego przez uprawnionego do akt sprawy w sposób jednoznaczny prowadzi do wniosku, że materiał ten nie dotyczy zdecydowanej większości towarów wyznaczających granice ochrony spornego znaku towarowego. Nie ulega, zdaniem organu, wątpliwości, że żaden z dowodów złożonych na okoliczność wznowienia używania spornego znaku towarowego nie dotyczy towarów z klas: 2, 7, 8,11,14 i 20 klasyfikacji nicejskiej. Dowody te ani nie zawierają wizerunku jakiegokolwiek towaru z tych klas, ani ich nie wymieniają (poprzez wskazanie nazwy rodzajowej towaru), ani też nie odnoszą się do nich w jakikolwiek inny sposób. Także stosunkowo obszerny wykaz towarów z klasy 21 nie znajduje odpowiedniego odzwierciedlenia w przedstawionym przez uprawnionego materiale dowodowym. W rzeczywistości bowiem tylko te towary, które uprawniony wymienił wprost w przywołanych powyżej zdaniach w towarzystwie określeń: "w szczególności" i "między innymi", znajdują swój ślad w postaci załączonych dowodów. Precyzując, niezależnie od znaczenia poszczególnych dowodów, przedstawiają one (w postaci zdjęć lub wymienionych nazw) wyłącznie następujące towary: garnki (np. karta 1074, tom IV, załącznik nr 1 do pisma z dnia 24 marca 2022 r.) patelnie (np. karta 1030, tom IV, załącznik nr 1 do pisma z dnia 24 marca 2022 r.), czajniki (emaliowane, nieelektryczne; np. karta 360, tom II, załącznik nr 10 do pisma z dnia 10 sierpnia 2021 r.), kubki (np. karta 386, tom II, załącznik nr 7 do pisma z dnia 10 sierpnia 2021 r.), rondle (np. karta 347, tom II, załącznik nr 10 do pisma z dnia 10 sierpnia 2021 r.), brytfanny (np. karta 380, tom II, załącznik nr 7 do pisma z dnia 10 sierpnia 2021 r.) oraz talerze (np. karta 376, tom 11, załącznik nr 7 do pisma z dnia 10 sierpnia 2021 r.). Natomiast wskazane przez uprawnionego "zestawy naczyń" nie występują w wykazie towarów wskazanym dla spornego znaku towarowego. Analiza dowodów wskazuje, że wybrane z nich prezentują komplety garnków z pokrywkami (np. karta 1074, tom IV, załącznik nr 1 do pisma z dnia 24 marca 2022 r.). Dlatego też dowody te odnoszą się de facto do garnków i wymienionych w wykazie towarów pokrywek do garnków. Przedstawione dowody nie zawierają natomiast "innych naczyń", a także wielu innych, pozostałych towarów z klasy 21 wskazanych dla spornego znaku towarowego, w tym np. butelek, desek do prasowania, polewaczek, manierek czy kuwet na nieczystości dla zwierząt. Tym samym dalsza analiza dotycząca wznowienia używania znaku towarowego "[...]" o numerze [...] może odnosić się wyłącznie do wymienionych garnków, patelni, czajników, kubków, rondli, brytfann, talerzy oraz pokrywek do garnków. Także bowiem oświadczenia pracowników uprawnionego dotyczące projektowania towarów i opakowań lub sprzedaży promocyjnej towarów nie wskazują na szerszy zakres stosowania spornego znaku towarowego. Jak wynika z "oświadczenia dotyczącego opracowania projektów produktów i opakowań z logo [...]" złożonego przez A. S., grafika - projektanta zatrudnionego w spółce uprawnionego (karta 363, tom II, załącznik nr 9 do pisma z dnia 10 sierpnia 2021 r.) w terminie do dnia 15 lutego 2021 opracowano projekty towarów oraz ich opakowań "w szczególności" garnków, kubków emaliowanych, patelni, czajników emaliowanych i garnków emaliowanych (w tym ich kompletów). Natomiast jak oświadczył T. H. - dyrektor ds. zakupów w spółce uprawnionego (karta 291, tom II, załącznik nr 18 do pisma z dnia 10 sierpnia 2021 r.] według wewnętrznego raportu spółki [...] sp. z o. o. z dnia 31 lipca 2021 r. podsumowującego sprzedaż towarów pod marką [...], sprzedażą do sklepów sieci Biedronka (do dnia złożenia tego oświadczenia) objęte były wyłącznie garnki emaliowane, patelnie emaliowane i czajniki emaliowane. UP uznał jednocześnie, że przed dokonaniem ustaleń w zakresie spornej między stronami daty, w której uprawniony dowiedział się, że wniosek o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na sporny znak towarowy może być złożony (art. 170 ust. 2 p.w.p.), ww. katalog towarów podlegać powinien dalszemu zawężeniu z uwagi na to, że przedstawione dowody w ogóle nie świadczą o wznowieniu używania znaku towarowego w odniesieniu do niektórych z nich przed datą zainicjowania niniejszego sporu, tj. przed dniem 14 kwietnia 2021 r. Powyższa uwaga dotyczy w pierwszej kolejności brytfann. Towar ten nie został wymieniony w wykazie towarów spornego znaku towarowego, a uprawniony nie wyjaśnił dlaczego wykazuje używanie powyższego towaru. Pomimo powyższego Kolegium Orzekające uznało, że towar ten mieści się we wskazanym w wykazie towarów spornego znaku pojęciu szerszym jakim są "naczynia nie z metali szlachetnych" z klasy 21 klasyfikacji nicejskiej. Tym samym wykazanie używania spornego znaku towarowego dla brytfann mogłoby skutkować stwierdzeniem wygaśnięcia prawa ochronnego w części dotyczącej "naczyń nie z metali szlachetnych za wyjątkiem brytfann". Zdaniem organu, uprawniony nie wykazał jednak używania spornego znaku towarowego dla tego towaru. Brytfanny widnieją bowiem wyłącznie na dwóch zdjęciach w załączniku nr 7 (tom II, karta 383 i 380) zatytułowanym "zrzuty ekranu z profilu [...] w serwisie Facebook" z datami odpowiednio: 1 lipca i 12 czerwca, a więc umieszczonymi na tym profilu po dacie złożenia przedmiotowego wniosku. Same w sobie mogą co najwyżej świadczyć o przygotowaniach (przy nieznanym stopniu ich zaawansowania oraz końcowym skutku) do wprowadzenia tego towaru na rynek w przyszłości. Zdjęcie produktu w serwisie Facebook nie dowodzi zresztą, że produkt ten w ogóle był oferowany do sprzedaży w istotnym dla sprawy okresie. Zdjęcia nie są opatrzone taką informacją. Ponadto brytfanna znajduje się na zdjęciu w załączniku 4 do pisma z dnia 10 sierpnia 2021 r. (tom II, karta 412] zatytułowanym "aktualne zrzuty ekranu ze strony www.[...].com.pl", przy czym zrzut ten opatrzony jest datą 16 lipca 2021 r. Potwierdzeniem, że brytfanny w ogóle nie były oferowane do sprzedaży przed datą złożenia przedmiotowego wniosku jest także przytaczane oświadczenie z dnia 30 lipca 2021 r., w którym T. H. - dyrektor ds. zakupów w spółce uprawnionego (karta 291, tom II, załącznik nr 18 do pisma z dnia 10 sierpnia 2021 r.] stwierdził, że brytfanny znajdą się w ofercie promocyjnej sprzedaży dopiero w przyszłości, a mianowicie będą sprzedawane w sklepach Biedronka od dnia 25 października 2021 r. Oświadczenie to, w przywołanym aspekcie temporalnym, dotyczy także talerzy emaliowanych, których wizerunek dostrzec można wyłącznie na dwóch zdjęciach w załączniku nr 7 (tom 11, karta 383 i 376) zatytułowanym "zrzuty ekranu z profilu [...] w serwisie Facebook". Niezależnie od powyższego, już sama zawartość tych zdjęć nie pozwala stwierdzić, czy zamieszczone tam talerze (obok sztućców, kieliszków, kwiatów, przypraw i ziół) nie stanowią jedynie elementów scenografii, którą fotograf wykorzystał do prezentacji brytfanny lub patelni. W świetle powyższego nie sposób uznać, by ww. dowody mogły świadczyć o wznowieniu używania spornego znaku towarowego w sposób rzeczywisty dla talerzy, które, na marginesie, również nie zostały wskazane w wykazie towarów spornego znaku towarowego i co najwyżej mogą stanowić podkategorię użytego w wykazie terminu: "zastawa stołowa inna niż noże, widelce i łyżki nie z metali szlachetnych". Organ, stwierdzając oczywisty brak wznowienia używania spornego znaku towarowego dla zdecydowanej większości towarów wyznaczających zakres jego ochrony, dokonał w następnej kolejności oceny, czy ewentualne wznowienie takiego używania przed złożeniem wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego (o jakim mowa w art. 170 ust. 1 p.w.p.] w odniesieniu do pozostałych towarów, może niweczyć (przynajmniej w części] żądanie wnioskodawcy, który wskazywał na wystąpienie w okolicznościach niniejszej sprawy przesłanek zawartych art. 170 ust. 2 p.w.p. Zgodnie z art. 170 ust. 1 p.w.p. Urząd Patentowy oddala, z zastrzeżeniem ust. 2, wniosek o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego w przypadku, o którym mowa w art. 169 ust. 1 pkt 1, jeżeli przed złożeniem tego wniosku rozpoczęło się lub zostało wznowione rzeczywiste używanie znaku. Natomiast zgodnie z art. 170 ust. 2 p.w.p. rozpoczęcie lub wznowienie używania znaku towarowego, po upływie nieprzerwanego pięcioletniego okresu jego nieużywania i w okresie trzech miesięcy poprzedzających złożenie wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego, nie zostanie jednak uwzględnione, jeżeli przygotowania do rozpoczęcia lub wznowienia używania miały miejsce tuż po tym, jak uprawniony dowiedział się, że taki wniosek może być złożony. Odnosząc powyższe do okoliczności niniejszej sprawy przypomnieć należy, że wniosek o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy "[...]" o numerze [...] złożony został do Urzędu Patentowego RP w dniu 14 kwietnia 2021 r. Uprawniony do prawa ochronnego na ten znak towarowy, powołując się na treść art. 170 ust. 1 p.w.p. wskazywał w niniejszej sprawie, że przed złożeniem wniosku zostało wznowione rzeczywiste używanie znaku. Uprawniony przyznawał jednocześnie, zgodnie zresztą z przedstawioną przez uprawnionego osią czasu ukazującą chronologię zdarzeń (np. pismo uprawnionego z dnia 17 listopada 2021 r.; tom 111, karta 793), że wznowienie używania przedmiotowego znaku nastąpiło w okresie trzech miesięcy przed złożeniem wniosku. Z uwagi na powyższe konieczne było ustalenie okoliczności o jakich mowa w art. 170 ust. 2 p.w.p. W niniejszej sprawie bezsporne było zresztą, że uprawniony dowiedział się, że wniosek o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy "[...]" o numerze [...] może być złożony. Strony pozostawały natomiast w sporze co do zdarzenia, które zdecydowało o tym, że uprawniony dowiedział się o możliwości złożenia takiego wniosku. W konsekwencji sporny między stronami pozostawał także termin, od którego wszelkie czynności uprawnionego byłyby rozpatrywane przez pryzmat świadomości jaka towarzyszyła mu w następstwie "dowiedzenia się" o wspomnianej możliwości. UP dokonując analizy przedstawionego w powyższym zakresie stanu faktycznego i prawnego podzieliło stanowisko uprawnionego, że uprawniony dowiedział się o możliwości złożenia wniosku z pisma przesłanego drogą elektroniczną przez pełnomocnika wnioskodawcy z dnia 15 lutego 2021 r. (karty 428-430, tom II, załącznik nr 2 do pisma z dnia 10 sierpnia 2021 r.). W piśmie tym pełnomocnik wnioskodawcy oświadczył, że brak osiągnięcia porozumienia i dalsze kontynuowanie postępowań spornych przez [...] spotka się ze stanowczą reakcją ze strony OFNE. W szczególności brak podpisania porozumienia o koegzystencji do końca marca br. w pierwszej kolejności będzie skutkowało wniesieniem do właściwych urzędów wniosków o wygaszenie znaków będących aktualnie w posiadaniu [...] sp. z o. o." UP miał przy tym na uwadze, że dowiedzenie się o możliwości złożenia wniosku nie może być przypisane uprawnionemu wyłącznie na podstawie pewnej interpretacji zdarzeń, z których wynikałoby przypuszczenie, że uprawniony powinien spodziewać się takiej możliwości. "Dowiedzenie się", że wniosek o jakim mowa w art. 170 ust. 2 p.w.p. może być złożony, powinno być wykazane poprzez odniesienie się do jednoznacznych w swej treści informacji, które dotarły do uprawnionego, i z których wynika zapowiedź złożenia wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego. Organ podzielił stanowisko tej części doktryny, według której dla wykazania dowiedzenia się, że wniosek zostanie złożony nie wystarczy jedynie ogólna możliwość spodziewania się złożenia takiego wniosku z uwagi na konflikt interesów stron. "Dowiedzenie się" zakłada bowiem "wiedzę" o zdarzeniu (które będzie miało miejsce), a nie jedynie świadomość ryzyka zaistnienia pewnych zdarzeń. Prof. Krystyna Szczepanowska - Kozłowska (w: System Prawa Prywatnego, Tom 14B, Prawo własności przemysłowej pod redakcją R. Skubisza, Warszawa 2021, s. 1178) stwierdziła: "W związku z tym wydaje się uzasadniony pogląd, że nie wystarczy w danym stanie faktycznym wskazanie okoliczności, które pozwalają przypuszczać, że uprawniony mógł lub powinien się spodziewać, że wniosek taki zostanie złożony. Konieczne jest zatem wskazanie takich okoliczności, które w świetle całokształtu okoliczności danej sprawy czynią zasadnym przypisanie podmiotowi wiedzy o tym, że wniosek może być złożony". Mając na uwadze powyższe UP nie podzielił stanowiska wnioskodawcy, że decydujące w powyższym zakresie jest zdarzenie wcześniejsze, a mianowicie złożenie przez uprawnionego sprzeciwów wobec zgłoszenia w Urzędzie Patentowym przez wnioskodawcę dwóch znaków towarowych. Wnioskodawca wyjaśnił bowiem, że o możliwości złożenia przedmiotowego wniosku uprawniony mógł się dowiedzieć od momentu pozostawania przez strony postępowania w konflikcie, tj. od 1 dnia października 2020 r., "kiedy to Uprawniony złożył sprzeciwy wobec rejestracji 2 znaków Wnioskodawcy o numerach [...] oraz [...] (...) gdyż w tego typu sporach oczywistym jest, że Zgłaszający, którego znak towarowy został zakwestionowany będzie starał się odeprzeć sprzeciw, wykorzystując do tego wszelkie przysługujące mu środki prawne - w tym wniosek o stwierdzenie wygaśnięcia czy też o unieważnienie rejestracji znaków przeciwstawionych (o ile są ku temu przesłanki)". Kolegium Orzekające, jak wynika z przedstawionego już w niniejszym uzasadnieniu stanowiska, nie podziela przyjętych przez wnioskodawcę założeń. Zainicjowanie postępowania sprzeciwowego w oparciu o wcześniejsze prawo wnoszącego sprzeciw tworzy jedynie ryzyko zakwestionowania tego prawa. Ryzyko to nie musi się zrealizować w postaci wskazywanej przez wnioskodawcę. Ponadto przyjęcie założenia przedstawionego przez wnioskodawcę oznaczałoby, że uprawniony "dowiadywałby się" o możliwości złożenia wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia jego prawa ochronnego tylko i wyłącznie wskutek dokonania własnych czynności (złożenia sprzeciwu), co wydaje się sprzeczne z wykładnią językową przepisu art. 170 ust. 2 p.w.p. Tymczasem wystąpienie o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy, który w innym postępowaniu został przeciwstawiony zgłoszeniu znaku towarowego jest jedynie uprawnieniem zgłaszającego, a nie obowiązkiem. Niezależnie od powyższego, w sprawach sprzeciwowych przywołanych przez wnioskodawcę uprawniony nie przeciwstawił dokonanym zgłoszeniom znaku towarowego "[...]" o numerze [...], lecz inny znak towarowy (należący do niego znak unijny). W ocenie organu, dowiedzenie się o możliwości złożenia wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego nie może być także łączone z rozmowami ugodowymi stron prowadzonymi w związku z postępowaniami sprzeciwowymi, gdyż założeniem takich rozmów jest polubowne rozwiązanie sporów, nie zaś ich eskalacja. Natomiast twierdzenie wnioskodawcy o tworzeniu przez uprawnionego jedynie pozorów woli polubownego załatwienia ww. spraw nie tylko nie jest weryfikowalne (przynajmniej w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego dostarczonego przez strony), ale pozostaje bez znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Odnosząc się do interpretacji art. 170 ust. 2 p.w.p. wnioskodawca wskazywał także, że "w literaturze wyrażony jest pogląd, zgodnie z którym właściciel znaku powinien liczyć się z wnioskiem o wygaszenie już z upływem okresu przewidzianego na używanie" (M. Trzebiatowski "Obowiązek używania znaku towarowego. Studium z prawa polskiego na tle Prawno porównawczym.’’). Zdaniem UP, przywołanego powyżej stanowiska nie można przenosić na grunt przepisu art. 170 ust. 2 p.w.p. Oznaczałoby to bowiem de facto brak możliwości obrony znaku towarowego przed wygaśnięciem prawa ochronnego pomimo podjęcia lub wznowienia używania znaku towarowego w okresie trzech miesięcy poprzedzających złożenie wniosku. Tymczasem ustawodawca taką możliwość dopuszcza, czyniąc jedynie wyjątek w przypadku realizacji zdarzeń o jakich mowa w art. 170 ust. 2 p.w.p. Ustalenie daty, w której uprawniony dowiedział się o możliwości złożenia wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy "[...]" o numerze [...] wymagało w dalszej kolejności oceny zgromadzonych w aktach sprawy dowodów na okoliczność używania tego znaku towarowego w sposób rzeczywisty dla pozostałej części towarów. Organ wskazał, iż w świetle ugruntowanego orzecznictwa pod pojęciem rzeczywistego używania, o którym mowa w ww. art. 169 ust. 1 pkt 1 p.w.p., należy rozumieć używanie, które nie ma charakteru symbolicznego lub okazjonalnego - musi to być używanie faktyczne, zgodne z podstawową funkcją znaku towarowego. Obowiązek używania znaku towarowego może bowiem zostać wypełniony jedynie poprzez faktyczne używanie znaku w sposób obiektywny. Organ przywołał wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który w wyroku z dnia 29 sierpnia 2013 r. (sygn. akt VI SA/Wa 97/13), odnosząc się do obowiązku używania znaku towarowego stwierdził: "Do głównych kryteriów oceny trzeba zaliczyć funkcję i specjalizację znaku towarowego. W konsekwencji należy przyjąć, że używanie znaku towarowego w rozumieniu ustawy ma miejsce wtedy, gdy jest: - rzeczywiste, co oznacza, że znak jest używany dla towarów i stosowany w obrocie gospodarczym w taki sposób, że umożliwia powstanie i trwanie asocjacji między nim (znakiem) a towarem, - niedwuznaczne, przez co należy rozumieć używanie znaku w jego przynajmniej podstawowej funkcji, tzn. odróżniania towarów uprawnionego na podstawie ich pochodzenia, oraz - zgodne ze specjalizacją. Cechy te muszą być spełnione łącznie bez względu na postać, jaką przyjmuje używanie znaku przez uprawnionego". Z kolei Europejski Trybunał Sprawiedliwości w wyroku z dnia 11 maja 2006 r. (C-416/04P) podniósł, że, "jak wynika z orzecznictwa Trybunału, znak towarowy stanowi przedmiot "rzeczywistego używania" wtedy, gdy jest używany zgodnie ze swoją podstawową funkcją, jaką jest zagwarantowanie określenia pochodzenia towarów i usług, dla których został on zarejestrowany, tak aby wykreować lub zachować rynek zbytu dla tych towarów i usług, z wyłączeniem przypadków używania o charakterze symbolicznym, mającym na celu jedynie utrzymanie praw do znaku towarowego. Ocena rzeczywistego charakteru używania znaku towarowego winna opierać się na wszystkich faktach i okolicznościach właściwych dla ustalenia prawdziwości wykorzystania handlowego tego znaku w obrocie, a w szczególności powinna uwzględniać używanie uznawane za uzasadnione wdanym sektorze ekonomicznym w celu zachowania lub wykreowania udziałów w rynku towarów i usług chronionych przez znak towarowy, charakter tych towarów lub usług, cechy danego rynku oraz zasięg i częstość używania znaku towarowego [zob. w odniesieniu do art. 10 ust 1 pierwszej dyrektywy Rady 89/104/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych (Dz.U. 1989, L 40, str. 1), który jest identyczny z art 15 ust 1 rozporządzenia nr 40/94, ww. wyrok w sprawie Ansul, pkt43, oraz ww. postanowienie w sprawie La Mer Technology, pkt27], (...) Kwestia, czy używanie jest ilościowo wystarczające, by zachować lub wykreować udziały w rynku towarów lub usług chronionych przez znak towarowy, jest zatem zależna od kilku czynników i oceny dokonywanej odrębnie dla każdego przypadku. Wśród czynników, które mogą zostać wzięte pod uwagę, figurują właściwości tych towarów lub usług, częstość lub regularność używania znaku towarowego, fakt, czy znak towarowy jest używany do sprzedaży wszystkich identycznych towarów lub usług pochodzących z przedsiębiorstwa właściciela, czy też wyłącznie dla niektórych z nich (...) Wynika z tego, że nie można określić a priori i w sposób abstrakcyjny, jaki próg ilościowy należy przyjąć, by używanie miało rzeczywisty charakter. W konsekwencji nie można ustanowić zasady de minimis, gdyż uniemożliwiałaby ona OHIM - lub w przypadku skargi Sądowi - dokonanie oceny wszystkich okoliczności zawisłego przed nimi sporu (zob. podobnie ww. postanowienie w sprawie La Mer Technology, pkt25). Tak więc w przypadku gdy jest to faktycznie uzasadnione handlowo okolicznościami wskazanymi w pkt70 niniejszego wyroku, używanie, nawet na minimalną skalę, może być wystarczające do ustalenia rzeczywistego charakteru (ww. postanowienie w sprawie La Mer Technology, pkt27)". W ocenie Kolegium Orzekającego należy także dodać, że ocena rzeczywistego używania znaku towarowego w sytuacji jego podjęcia lub wznowienia przed złożeniem wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego nie wymaga wykazania, że używanie to miało charakter długotrwały. Już bowiem z treści art. 170 p.w.p. wynika, że podjęcie lub wznowienie używania znaku towarowego może nastąpić tuż przed złożeniem takiego wniosku. W tych okolicznościach kryterium długotrwałości używania znaku towarowego pozostaje bez znaczenia dla rozstrzygnięcia, czy ma ono charakter używania rzeczywistego. Organ uznał, że uprawniony dowiedział się o możliwości złożenia wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy "[...]" o numerze [...] z pisma przesłanego drogą elektroniczną przez pełnomocnika wnioskodawcy z dnia 15 lutego 2021 r. i stwierdził, że już przed powyższą datą uprawniony wznowił lub podjął rzeczywiste używanie przedmiotowego znaku towarowego dla garnków i pokrywek do garnków. Zaznaczył, że uprawniony szczególne znaczenie w aspekcie dowiedzenia używania przedmiotowego znaku towarowego przypisał kampanii sprzedażowej w sieci sklepów Biedronka, udokumentowanej gazetką reklamową tej sieci oraz związanymi z tą sprzedażą fakturami. Dowodami na tę okoliczność są: - kopia gazetki sieci Biedronka z ofertą obowiązującą od dnia 1 lutego 2021 r. do dnia 17 lutego 2021 r. (tom IV, karty: 1068-1083; w tym karta 1074, na której widnieje sporny znak towarowy); - 10 faktur VAT z dnia [...] stycznia 2021 r. o numerach od [...] do [...] (tom III, karty: 689-698) wystawionych w związku ze sprzedażą kompletów garnków emaliowanych; - 3 faktury VAT z dnia [...] stycznia 2021 r. o numerach od [...] do [...] (tom III, karty: 686-688) wystawionych w związku ze sprzedażą kompletów garnków emaliowanych; - 3 faktury VAT z dnia [...] stycznia 2021 r. o numerach od [...] do [...] (tom III, karty: 683-685) wystawionych w związku ze sprzedażą kompletów garnków emaliowanych. Zdaniem organu, towary w postaci garnków i pokrywek są towarami powszechnego użytku i stanowią wyposażenie każdego gospodarstwa domowego i nie stanowią przedmiotu codziennych zakupów, na co wskazuje ich relatywna trwałość. Przeciętnym odbiorcą jest przedstawiciel ogółu społeczeństwa. W ocenie UP przedstawione przez uprawnionego dowody potwierdzają używanie spornego znaku towarowego w sposób rzeczywisty dla przywołanych garnków i pokrywek. Załączona do akt sprawy gazetka reklamowa sieci sklepów Biedronka przedstawia ww. towary, którym towarzyszy sporny znak towarowy (karta 1074). Z gazetki tej wynika, że towary tak oznaczane były dostępne w sklepach tej sieci od dnia 4 lutego 2021 r. Z dowodem w postaci powyższej gazetki korespondują przywołane faktury VAT. Wprawdzie faktury te nie zawierają wskazania spornego znaku towarowego, jednakże analiza ich treści w sposób jednoznaczny wskazuje, że faktury te wystawione zostały w związku z kampanią sprzedażową towarów przedstawionych w gazetce tj. z ofertą obowiązującą od dnia 1 lutego 2021 r. do dnia 17 lutego 2021 r. Faktury te wystawione zostały właścicielowi sieci sklepów Biedronka (Jeronimo Martins Polska sp. z o. o.) tuż przed ukazaniem się oferty sprzedaży towarów w tych sklepach, a wymienione na fakturach komplety garnków emaliowanych (6 elementów) w pełni odpowiadają treści gazetki reklamowej, w której również wskazane są komplety garnków złożone z tej ilości elementów. Zdaniem UP, twierdzenie wnioskodawcy o konieczności dyskredytacji dowodów w postaci jedynie reklam, nie zasługuje na uwzględnienie. Uprawniony uzupełnił bowiem dowód w postaci gazetki reklamowej o kopie faktur które, jak wskazano powyżej, odnoszą się do oferty ujawnionej w reklamie. Niezależnie od powyższego organ zauważył, że czym innym jest reklama własna, w której przedsiębiorca prezentuje swoje towary (przy jednoczesnym braku dodatkowych dowodów potwierdzających, ze towary te trafiły na rynek, a nawet że w ogóle zostały wyprodukowane), a czym innym jest dowód w postaci reklamy podmiotu, który nabył już towar od innego przedsiębiorcy (jak w niniejszej sprawie) i np. jako właściciel sieci sklepów prezentuje go w celu zainteresowania nim konsumentów i zachęcenia ich do zakupu. Tymczasem jak wynika z przedstawionych do akt sprawy dowodów uprawniony dostarczył do sprzedaży firmie Jeronimo Martins Polska sp. z o. o. 20 tysięcy kompletów garnków. Nie jest to zatem sprzedaż symboliczna lub niezauważalna, a wskazana ilość w przypadku tego typu towarów bez wątpienia umożliwia powstanie i trwanie asocjacji między samym oznaczeniem a towarem tak opatrywanym. Jednocześnie ilość i rozmieszczenie sklepów tworzących największą sieć w Polsce wskazuje, że towary tak oznaczane znalazły się w ofercie na terytorium całego kraju, przy czym z ofertą sprzedaży, przeciętny polski konsument mógł zapoznać się nie tylko w sklepach, ale i poprzez przywołaną gazetkę reklamową. Uprawniony załączył do akt sprawy ogóle informacje dotyczące potencjału firmy Jeronimo Martins Polska sp. z o. o. także w zakresie możliwości sprzedażowych poprzez sieć swoich sklepów (karty 298-301, tom II, załącznik nr 16 do pisma z dnia 10 sierpnia 2021 r.)., a informacje przedstawione w tym zakresie nie były kwestionowane przez wnioskodawcę. Natomiast przedstawione przez uprawnionego zdjęcia swoich produktów (karty 316-360, tom II, załącznik nr 10 do pisma z dnia 10 sierpnia 2021 r.), w tym zdjęcia produktów w postaci kompletów garnków dostępnych już po złożeniu wniosku w sieci sklepów Kaufland (karty 282-285, tom II, załącznik nr 21 do pisma z dnia 10 sierpnia 2021 r.) dodatkowo wskazują, że towary te są oznaczane spornym znakiem towarowym przez uprawnionego poprzez naniesienie go bezpośrednio na sam towar lub jego opakowanie. Kolegium Orzekające podzieliło jednocześnie stanowisko uprawnionego o "wspierającym" charakterze dowodów potwierdzających zdarzenia zaistniałe już po dacie złożenia przedmiotowego wniosku. Zgodzić się bowiem należy, że w przypadku przedstawienia dowodów wskazujących na używanie znaku towarowego dla określonych towarów przed datą złożenia wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego w warunkach określonych w art. 170 ust. 1 p.w.p. (to jest w celu wykazania podjęcia lub wznowienia używania znaku przed złożeniem przedmiotowego wniosku), dowody odnoszące się do okresu po tej dacie mogą pozwolić na potwierdzenie rzeczywistego charakteru używania znaku przed tą datą, a w szczególności potwierdzać zamiar uprawnionego używania znaku w sposób rzeczywisty, a nie wyłącznie w celu zablokowania wniosku (zniweczenia żądania stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego). Oczywiście dowody odnoszące się do okresu po dacie złożenia wniosku mogą mieć charakter wspierający tylko i wyłącznie w odniesieniu do tych towarów, które były już oznaczane spornym znakiem towarowym przed złożeniem tego wniosku. Zdaniem organu, dowody takie, odnoszące się do "nowych" towarów, trudno byłoby zaklasyfikować jako "wspierające" co oznacza, że nie mają znaczenia dla sprawy. Natomiast uprawniony do prawa ochronnego na sporny znak towarowy wykazał, że wprowadzanie do obrotu garnków (w tym kompletów garnków z pokrywkami) było kontynuowane przez uprawnionego po dacie złożenia wniosku, czego dowodem są m.in. kolejne gazetki reklamowe sieci sklepów Biedronka w miesiącach roku 2021. Są to: - kopia gazetki sieci Biedronka z ofertą obowiązującą od dnia 19 lipca 2021 r. do dnia 4 sierpnia 2021 r. (tom IV, karty: 984-998; w tym karta 987, na której widnieje sporny znak towarowy); - kopia gazetki sieci Biedronka z ofertą obowiązującą od dnia 6 września 2021 r. do dnia 22 września 2021 r. (tom IV, karty: 967-983; w tym karta 967, na której widnieje sporny znak towarowy). Dowody te w ocenie UP wspierają argumentację uprawnionego oraz zgodne w tym zakresie ustalenia Kolegium Orzekającego o rzeczywistym używaniu znaku towarowego "[...]" o numerze [...] dla ww. towarów. Potwierdzają one, że wprowadzenie do obrotu towarów tak oznaczanych przed datą złożenia wniosku nie miało charakteru incydentalnego, lecz znalazło swoją kontynuację w postaci kolejnych ofert promocyjnych dostępnych u partnera handlowego prowadzącego działalność o zasięgu ogólnopolskim. Zdaniem organu, uprawniony do prawa ochronnego na sporny znak towarowy wykazał używanie tego oznaczenia także dla patelni. W tym zakresie uprawniony również wskazywał na decydujące znaczenie kampanii sprzedażowej w sieci sklepów Biedronka składając do akt sprawy dowody w postaci: - kopii gazetki sieci Biedronka z ofertą obowiązującą od dnia 29 marca 2021 r. do dnia 3 kwietnia 2021 r. (tom IV, karty: 1036-1067; w tym karta 1037, na której widnieje sporny znak towarowy); - kopii gazetki sieci Biedronka z ofertą obowiązującą od dnia 29 marca 2021 r. do dnia 14 kwietnia 2021 r. (tom IV, karty: 1022-1035; w tym karty: 1035 i 1030, na których widnieje sporny znak towarowy); - 3 faktur VAT z dnia [...] marca 2021 r. o numerach od [...] do [...] (tom III, karty: 682-680) wystawionych w związku ze sprzedażą patelni emaliowanych. W ocenie UP wszystkie ustalenia przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i odnoszące się do używania spornego znaku towarowego dla garnków i pokrywek są tożsame dla oznaczanych tym znakiem patelni, gdyż mamy tu do czynienia z towarem o takim samym charakterze, przeznaczonym dla tego samego odbiorcy. Używanie znaku towarowego dla tego towaru zostało również wykazane dowodami w postaci gazetek reklamowych i faktur wskazujących na obecność tak oznaczanego towaru w sieci sklepów Biedronka w całej Polsce. W gazetkach tych (karty: 1037, 1035 i 1030] sporny znak towarowy został wyeksponowany zarówno obok przedstawionych towarów jak i widnieje na samym towarze (spodzie patelni). Załączone faktury wskazują na 26 032 sztuk patelni wprowadzonych do obrotu. Ilość ta jest zbliżona do ilości wymienionych powyżej kompletów garnków i tym samym powinna być tak samo oceniana. Jedyną de facto różnicą między dowodami złożonymi na okoliczność stosowania znaku towarowego dla garnków, a dowodami dotyczącymi patelni jest okres czasu, jakiego dowody te dotyczą. W zakresie patelni dowody te pochodzą z drugiej połowy marca 2021 r., a więc z okresu trzech miesięcy poprzedzających złożenie wniosku, a jednocześnie z okresu po dniu 15 lutego 2021 r., kiedy uprawniony dowiedział się o możliwości złożenia wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy "[...]" o numerze [...]. Mając jednak na uwadze, że patelnie oznaczane tym znakiem towarowym były już dostępne w sprzedaży w dniu 29 marca 2021 r., a gazetki reklamujące tę sprzedaż były dostarczone potencjalnym klientem jeszcze wcześniej, nie sposób uznać, że przygotowania o jakich mowa w art. 170 ust. 2 p.w.p. miały miejsce dopiero po dniu 15 lutego 2021 r. W świetle ogólnej wiedzy, a także doświadczenia życiowego członków składu orzekającego należało bowiem stwierdzić, że już sama zawartość gazetek reklamowych dystrybuowanych przez duże, ogólnopolskie sieci sklepów, ustalana jest na wiele tygodni przed tym, zanim gazetki te trafią do potencjalnych odbiorców. Natomiast kontakty handlowe oraz podpisanie umów między właścicielem sieci a producentem lub dostawcą towarów mają miejsce co najmniej kilka miesięcy przed pojawieniem się towaru w sprzedaży. Tym samym nie jest możliwe by przygotowania do wznowienia używania spornego znaku towarowego dla patelni, dostępnych w sieci sklepów z końcem marca 2021 r. rozpoczęte zostały dopiero po dniu 15 lutego 2021 r. W świetle powyższego brak było podstaw do zakwestionowania prawdziwości 1 "oświadczenia dotyczącego opracowania projektów produktów i opakowań z logo emalia [...]" złożonego przez A. S., grafika - projektanta zatrudnionego w spółce uprawnionego (karta 363, tom II, załącznik nr 9 do pisma z dnia 10 sierpnia 2021 r.), zgodnie z którym w terminie do dnia 15 lutego 2021 były już opracowane projekty niektórych towarów, w tym patelni. Natomiast w ślad za oceną dowodów złożonych na okoliczność używania znaku towarowego dla garnków i pokrywek w okresie po dacie złożenia przedmiotowego wniosku, UP analogicznie uznał wspierający charakter dowodów świadczących o używaniu znaku towarowego w tym samym okresie dla patelni. Dowodem tym jest w szczególności kopia gazetki sieci Biedronka z ofertą obowiązującą od dnia 6 września 2021 r. do dnia 22 września 2021 r. (tom IV, karty: 967-983; w tym karta 967, na której widnieje sporny znak towarowy w sąsiedztwie patelni emaliowanej). UP dokonując oceny używania spornego znaku towarowego dla czajników, rondli i kubków stwierdziło, że uprawniony nie wykazał takiego używania, tj. nie wykazał, że rozpoczął lub wznowił rzeczywiste używanie swojego oznaczenia dla tych towarów. Zdaniem organu, część dowodów złożona do akt sprawy odnosi się do ww. towarów, jednak są to dowody zdecydowanie niewystarczające dla skutecznego zakwestionowania żądania wnioskodawcy w tym zakresie. Organ podkreślił, że uprawniony koncentrował się na dowodach w postaci gazetek reklamowych i faktur, które odnoszą się wyłącznie do garnków z pokrywkami i patelni, zaś w pozostałym zakresie powołuje się jedynie na zrzuty ekranu z profilu [...] w serwisie Facebook oraz na fotografie opakowań i produktów wskazując, że sporny znak towarowy widnieje "na opakowaniach produktów w wyeksponowanych miejscach, jak również rączkach patelni czy spodzie garnków, kubków, misek i innych produktów". W szczególności w ostatnim piśmie procesowym uprawnionego z dnia 24 marca 2022 r. uprawniony zawęził swoją ocenę odnosząc się wyłącznie do garnków i patelni. W ocenie UP, zakres ten koresponduje z innym dowodem w postaci przywołanego oświadczenia z dnia 30 lipca 2021 r., w którym T. H. - dyrektor ds. zakupów w spółce uprawnionego (karta 291, tom II, załącznik nr 18 do pisma z dnia 10 sierpnia 2021 r.) wskazywał na daty rozpoczęcia promocji sprzedażowych w sieci sklepów Biedronka w odniesieniu do poszczególnych towarów. Wynika z nich, że sam uprawniony (w osobie dyrektora ds. zakupów) przyznał, że przed datą zainicjowania niniejszego sporu, tj. przed dniem 14 kwietnia 2021 r. promocje te dotyczyły tylko zestawów garnków emaliowanych oraz patelni. Natomiast pierwsza promocja sprzedaży czajników miała rozpocząć się w dniu 20 maja 2021 r., a promocja sprzedaży "brytfann, misek i talerzy" w dniu 25 października 2021 r. Oświadczenie to w ogóle nie wymienia natomiast rondli i kubków. Oczywiście towary te, a mianowicie czajniki, rondle, kubki (a także wskazane w tym oświadczeniu miski) mogły być sprzedawane w innych punktach sprzedaży, jednakże uprawniony nie wykazał, by przeciętny odbiorca mógł je nabyć przed dniem 14 kwietnia 2021 r. w innych miejscach. Tak samo jak w przypadku ocenianego już w niniejszym uzasadnieniu używania spornego znaku towarowego dla brytfann i talerzy należy powtórzyć, że zdjęcia produktów i ich opakowań (jak na załącznikach nr: 10 i 33 do pisma z dnia 10 sierpnia 2021 r.) nie potwierdzają takiego używania zarówno w aspekcie temporalnym jak i terytorialnym, a tym bardziej nie mogą potwierdzać rzeczywistego używania znaku towarowego. Uwaga ta dotyczy także zrzutów ekranu z profilu [...] w serwisie Facebook i Instagram (załączniki nr: 7 i 8 pisma z dnia 10 sierpnia 2021 r.) nawet jeśli dwa zdjęcia przedstawiające rondle (tom II, karty: 373 i 374) opatrzone są postami z marca 2021 r. Złożone do akt sprawy zdjęcia mogą, zdaniem UP, co najwyżej wskazywać na podejmowanie działań na rzecz przygotowania produktów do sprzedaży, co ma potwierdzać "oświadczenie dotyczące opracowania projektów produktów i opakowań z logo emalia [...]" złożone przez A. S., grafika - projektanta zatrudnionego w spółce uprawnionego (karta 363, tom II, załącznik nr 9 do pisma z dnia 10 sierpnia 2021 r.). Jednakże przygotowanie do rozpoczęcia używania znaku towarowego lub wznowienia używania nie jest, co oczywiste, samym używaniem o jakim mowa w art. 169 ust. 1 pkt 1 p.w.p. oraz art. 170 ust. 1 p.w.p. Bez znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy pozostawały natomiast dowody w postaci aktualnych zrzutów ekranu ze stron internetowych (załączniki nr: 5 i 6 do pisma z dnia 10 sierpnia 2021 r.). Ewentualna obecność czajników, kubków i rondli ze spornym znakiem towarowym w aktualnej ofercie uprawnionego prezentowanej po zainicjowaniu niniejszego sporu nie może potwierdzać zasadności jego argumentacji w tej sprawie. Także oświadczenie P. J. - doradcy zarządu ds. sprzedaży w firmie uprawnionego (załącznik nr: 19 do pisma z dnia 10 sierpnia 2021 r.) wskazuje jedynie na złożenie oferty oraz prowadzenie e-spotkań oraz korespondencji z firmą Kaufland bez wskazania konkretnych towarów oraz wykazania, że w relewantnym okresie czasu jakiekolwiek towary oznaczane spornym znakiem towarowym były sprzedawane w sieci sklepów tej firmy. W tym stanie rzeczy Kolegium Orzekające stwierdziło, że uprawniony sprostał obowiązkowi wykazania rzeczywistego używania znaku towarowego na podstawie art. 170 ust. 1 p.w.p. jedynie w części wspomnianych garnków, pokrywek do garnków i patelni. UP nie podzielił natomiast stanowiska uprawnionego o istnieniu ważnych powodów usprawiedliwiających jego nieużywanie. Organ przypomniał, że uprawniony wskazywał, że "okresowa bierność w zakresie używania znaku towarowego przez jego poprzedników prawnych wynikała z usprawiedliwionych przesłanek, jakimi były trudności ekonomiczne prowadzące ostatecznie do ogłoszenia upadłości zarówno spółki [...] S.A., jak i [...] sp. z o. o." (tom II, karta 446). Uprawniony twierdził jednocześnie, że sporny znak towarowy był używany w sposób rzeczywisty przez poprzedników prawnych uprawnionego co najmniej do końca 2017 r. Jak wynika zatem z powyższych ram czasowych, usprawiedliwione powody nieużywania miałyby dotyczyć lat 2018-2020, gdyż w dniu 10 lipca 2020 r. uprawniony nabył sporny znak towarowy od [...] sp. z o. o. i rozpoczął przygotowania do wznowienia używania znaku towarowego. Jak zauważył jednak sam uprawniony, [...] S.A. działała do 2014 r., kiedy ogłosiła upadłość (tom IV, karta 1091), a w dniu 16 października 2015 r. została podpisana umowa sprzedaży masy upadłościowej (wraz z takimi składnikami majątkowymi jak znaki towarowe), wskutek czego Urząd Patentowy RP, decyzją z dnia 20 października 2016 r. wpisał do właściwego rejestru nowego uprawnionego do prawa ochronnego na sporny znak towarowy, a mianowicie [...] sp. z o. o. z siedzibą w [...] (akta rejestrowe spornego znaku towarowego). Mając zatem na uwadze twierdzenie uprawnionego o używaniu spornego znaku towarowego do końca 2017 r., a jednocześnie datę upadłości [...] S.A., a także datę przeniesienia prawa ochronnego, trudno doszukiwać się w sytuacji prawnej i faktycznej [...] SA usprawiedliwionych powodów nieużywania spornego znaku towarowego w latach 2018-2020, skoro uprawnionym do tego znaku towarowego był już od 2016 r. inny podmiot, a mianowicie [...] sp. z o. o. z siedzibą w [...]. Podmiot ten - jak podnosił uprawniony (karta 1091) zamknął fabrykę w [...] dopiero w 2018 r. Jak wskazywał jednak uprawniony do prawa ochronnego na sporny znak towarowy także i ta spółka - [...] znalazła się w upadłości (załącznik nr 23 do pisma uprawnionego z dnia 10 sierpnia 2021 r., tom I, karty: 256-273), przy czym umową z dnia 23 stycznia 2020 r. zbyła prawo ochronne na sporny znak towarowy na rzecz [...] sp. z o. o. z siedzibą w [...] (akta rejestrowe spornego znaku towarowego). Pomimo powyższego, w ocenie Kolegium Orzekającego, przywołane przez uprawnionego okoliczności nie dowodzą usprawiedliwionych powodów nieużywania spornego znaku towarowego. W ustawie Prawo własności przemysłowej brak jest wskazówki, co należy rozumieć pod pojęciem "ważnych" lub "usprawiedliwionych" powodów nieużywania znaku towarowego. W orzecznictwie zgodnie przyjmowana jest teza, że źródłem usprawiedliwienia mogą być w tym przypadku okoliczności uchylające zarzut nagannego postępowania uprawnionego. Powyższe należy łączyć z okolicznościami wynikającymi z siły wyższej, takimi jak: wojna, powódź, trzęsienie ziemi oraz inne zdarzenia zewnętrzne, które nie dają się przewidzieć i którym nie można zapobiec. Okolicznościami takimi mogą być również okoliczności gospodarcze natury faktycznej lub prawnej, które są niezależne od woli uprawnionego do znaku towarowego, a więc pozostają poza jego możliwością wywierania na nie wpływu. Jednakże tego rodzaju powody zasługują na uwzględnienie tylko wtedy, gdy są pozbawione znamion winy uprawnionego oraz nie są objęte ryzykiem prowadzenia działalności gospodarczej. Ważna przyczyna usprawiedliwiająca musi mieć bowiem charakter ogólny (ogólnorynkowy), a nie indywidualny. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 20 września 2007 r. (sygn. akt II GSK 127/07) stwierdził: "Zdarzenia o cechach siły wyższej, czyli o charakterze zewnętrznym, niemożliwe do przewidzenia i zapobieżenia, będą niewątpliwie usprawiedliwiały nieużywanie znaku towarowego. Takiego skutku nie wywołają jednak zdarzenia faktyczne, np. trudności handlowe, gospodarcze, wewnątrzorganizacyjne czy zaniedbania w prowadzeniu działalności gospodarczej uprawnionego, a także niedopełnienie wymagań o charakterze podmiotowym, których skutkiem jest niemożność wytwarzania towarów lub świadczenia usług" (podobnie wyrok NSA z dnia 17 lutego 2021 r., sygn. akt II GSK 410/18 oraz wyrok NSA z dnia 4 marca 2020, sygn. akt II GSK 3616/17). W świetle powyższego, kłopoty w prowadzeniu działalności gospodarczej poprzedników prawnych uprawnionego, które prowadziły w konsekwencji do ich upadłości, należy odnosić do ryzyka prowadzenia określonych przedsięwzięć biznesowych i ich skutków, nie zaś do przyczyn ogólnorynkowych, wynikających ze zdarzeń zewnętrznych, wspólnych dla podmiotów działających np. w tej samej branży w określonym przedziale czasowym. UP uznał także, że bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy pozostają dowody złożone na okoliczność używania znaku towarowego przez poprzedników prawnych uprawnionego w latach 2016-2017. Uprawniony złożył w powyższym zakresie następujące dowody stanowiące załączniki do pisma uprawnionego z dnia 10 sierpnia 2021 r.: - gazetka promocyjna sieci sklepów E. Leclerc za okres 9-21 sierpnia 2016 r. (tom 1, karta 235); - gazetka promocyjna sieci sklepów Makro za okres 5-24 grudnia 2017 r. (tom 1, karty: 232-233]; - oświadczenie Focus Research o użyciu spornego znaku towarowego w dwóch ww. gazetkach reklamowych (tom II, karta 303); - "porozumienie handlowe" pomiędzy [...] sp. z o. o. z siedzibą w [...] i [...] sp. z o. o. z siedzibą w [...] oraz faktura VAT z dnia 31 października 2016 r. wystawiona na rzecz [...] sp. z o. o. (tom 1, karty: 225-230); - korespondencja wymieniana w ramach programu lojalnościowego Orlen Vitay, potwierdzenie wydania towarów w ramach współpracy z Orlen S.A. Oraz regulamin programu Vitay obowiązujący od dnia 1 stycznia 2016 r. (tom I, karty: 217-223). Organ wskazał, iż jak wynika z analizy powyższych dowodów oraz stanowiska samego uprawnionego, dowody te obejmują lata 2016-2017. Mając zaś na uwadze, że wnioskodawca w toku tego postępowania zmienił żądaną datę wygaśnięcia prawa ochronnego na sporny znak towarowy ustalając ją ostatecznie na dzień 1 lipca 2014 r., ww. dowody nie dotyczą okresu pięciu lat poprzedzających powyższą datę. Dowody te nie zostały również złożone na okoliczność rozpoczęcia lub wznowienia używania znaku towarowego na podstawie art. 170 p.w.p. Na tę bowiem ostatnią okoliczność uprawniony złożył dowody odrębne, wyraźnie oddzielając je także w aspekcie czasowym poprzez podnoszony okres nieużywania tego oznaczenia. Wymaga podkreślenia, że w sprawach o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy wnioskodawca może samodzielnie wskazać datę, z którą nastąpi takie stwierdzenie (co wnioskodawca uczynił w niniejszej sprawie]. Oznacza to, że tak sformułowanego żądania nie można dezawuować w kontekście całego postępowania dowodowego. Wydaje się zresztą, że w niniejszej sprawie uprawniony akceptował takie ramy postępowania dowodowego, skoro po złożeniu ww. dowodów, a następnie po zmianie przez wnioskodawcę daty stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego na sporny znak towarowy stwierdził, że dowody te "(...] mają w tym momencie drugorzędne znaczenie, jako że zostały powołane na okoliczność rzeczywistego używania znaku towarowego w roku 2016. Argumentacja Uprawnionej skupia się zaś obecnie na wykazaniu przesłanki wznowienia używania znaku towarowego w latach 2020-2021" (tom IV, karta 1100]. Nawet gdyby uznać, że uprawniony może wybrać dowolny okres pięcioletni, w którym będzie wykazywał rzeczywiste używanie swojego znaku towarowego, to przedstawione przez uprawnionego dowody nie potwierdzają takiego używania znaku "[...]" o numerze [...], który determinowałby przedmiotowe rozstrzygnięcie. Należy zwrócić uwagę, że ww. dowody dotyczą jedynie nielicznej grupy towarów, gdyż uprawniony wskazuje w powyższym zakresie na stosowanie oznaczenia dla garnków, kubków i rondelków, z czego rzeczywiste używanie znaku towarowego dla garnków UP stwierdził, oceniając dowody na podstawie art. 170 p.w.p. Żaden natomiast ze złożonych, ww. dowodów nie wskazuje na stosowanie spornego znaku towarowego dla rondelków. Przedstawiona pierwsza strona gazetki reklamowej sieci sklepów E. Leclerc w ogóle nie zawiera spornego znaku towarowego, a oświadczenie Focus Research o użyciu spornego znaku towarowego w dwóch ww, gazetkach reklamowych nie zawiera informacji, dla jakich towarów to użycie miało miejsce (w gazetce reklamowej sieci sklepów Makro za okres 5-24 grudnia 2017 r. widnieje wyłącznie garnek emaliowany]. Wyłącznie też garnków dotyczą dowody związane z programem lojalnościowym Orlen Vitay. Jedynie dowody w postaci "porozumienia handlowego" pomiędzy [...] sp. z o. o. z siedzibą w [...] i [...] sp. z o. o. z siedzibą w [...] (pkt 7 porozumienia) oraz faktura VAT z dnia 31 października 2016 r. wystawiona na rzecz [...] sp. z o. o. (tom 1, karty: 225-230) mogą dotyczyć kubków. Wystawiona faktura zawiera jednak informacje o kubkach z innym logo, co tworzy wątpliwość czy przywołane "porozumienie" zostało zrealizowane. Uprawniony nie przedstawił zatem dowodów jakie konkretne oznaczenie naniesione zostało na kubki, przy czym nawet zamieszczenie tam oznaczenia "[...]" mogło mieć inną postać niż zarejestrowana. Niezależnie od powyższego przyjmując, że dowód ten miałby wskazywać na używanie znaku towarowego w pięcioletnim okresie obejmującym lata 2012-2017, brak jest jakichkolwiek innych dowodów wskazujących, że wystawiona faktura nie była realizacją pojedynczego zamówienia, mającego (w kontekście pięcioletniego okresu) charakter tylko incydentalny. Uprawniony wskazując na używanie znaku towarowego przez swoich poprzedników prawnych powołał się także na treść umowy przeniesienia prawa ochronnego na sporny znak towarowy z dnia 10 lipca 2020 r. (załącznik nr 3 do pisma uprawnionego z dnia 10 sierpnia 2021 r.; tom II, karty: 418-426), w której [...] sp. z o. o. oświadczył, że w okresie ostatnich pięciu lat znaki towarowe objęte umową były używane dla towarów ujętych we wszystkich klasach towarowych objętych rejestracją. Zdaniem UP oświadczenie to nie dowodzi jednak rzeczywistego używania spornego znaku towarowego, gdyż nie zostało potwierdzone żadnymi dowodami, które choćby uprawdopodobniałyby prawdziwość twierdzenia o stosowaniu spornego znaku towarowego w ww. przedziale czasu "dla towarów ujętych we wszystkich klasach towarowych objętych rejestracją". Analiza pism procesowych złożonych do akt sprawy wskazuje zresztą, że twierdzeniu temu nie dał wiary nawet sam uprawniony, skoro wyrażał przekonanie, że przed wznowieniem przez niego używania spornego znaku towarowego istniały (i to przez kilka lat) usprawiedliwione powody jego nieużywania. Reasumując, UP stwierdził, że uprawniony nie przedstawił dowodów wskazujących na używanie powyższego znaku towarowego w sposób rzeczywisty dla towarów innych niż patelnie, garnki i pokrywki do garnków, jak również nie wykazał, że istniały ważne powody usprawiedliwiające nieużywanie tego znaku towarowego. W przypadku braku dowodów na rzeczywiste i poważne używanie znaku towarowego, stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy może nastąpić najwcześniej w dacie, w której upłynęło pięć lat liczonych od dnia następującego po dniu wydania decyzji. Decyzja o udzieleniu prawa ochronnego na sporny znak towarowy "[...]" o numerze [...] wydana została w dniu [...] czerwca 2009 r., zatem wygaśnięcie prawa ochronnego na ten znak towarowy mogło nastąpić najwcześniej z dniem 1 lipca 2014 r. i taką też datę wskazał wnioskodawca w niniejszej sprawie. UP miał powyższe na uwadze stwierdzając wygaśnięcie prawa ochronnego na znak towarowy "[...]" o numerze [...] z dniem 1 lipca 2014 r. w części dotyczącej wszystkich towarów zawartych w klasach: 2, 7, 8, 11, 14 i 20 Międzynarodowej Klasyfikacji Towarów i Usług oraz wszystkich towarów z klasy 21 ww. klasyfikacji za wyjątkiem patelni, garnków i pokrywek do garnków. Organ wskazał, iż uznanie rzeczywistego używania spornego znaku towarowego w części dotyczącej patelni, garnków i pokrywek do garnków zawartych w klasie 21 klasyfikacji nicejskiej wymagało w dalszej kolejności rozpatrzenia zarzutu opartego na podstawie art. 169 ust. 1 pkt 3 p.w.p., zgodnie z którym prawo ochronne na znak towarowy wygasa na skutek działań uprawnionego lub, za jego zgodą, osób trzecich, gdy znak towarowy może wprowadzać odbiorców w błąd, w szczególności co do charakteru, właściwości lub pochodzenia geograficznego towaru. W niniejszej sprawie wnioskodawca wskazywał, że zastosowane w spornym znaku towarowym elementy słowne zawierają obiektywnie nieprawdziwe informacje, gdyż produkty oferowane przez uprawnionego nie są produkowane w [...], a sam uprawniony nie ma żadnych związków z tym miastem. Ponadto podmiot ten nie powstał w roku 1907. Mając na uwadze powyższe UP stwierdził, że bezsporne w niniejszej sprawie pozostawało, że znak towarowy "[...]" o numerze [...] zgłoszony został w Urzędzie Patentowym RP przez [...] sp. z o. o. z siedzibą w [...], która po przekształceniu w spółkę akcyjną, decyzją Urzędu Patentowego RP z dnia 30 czerwca 2009 r., uzyskała prawo ochronne na powyższy znak towarowy. Prawo to było następnie przenoszone na kolejne, wymienione w niniejszym uzasadnieniu podmioty, a obecny uprawniony, [...] sp. z o. o. z siedzibą w [...] nabył znak towarowy "[...]" o numerze [...] na podstawie umowy z dnia [...] lipca 2020 r. UP podzielił stanowisko uprawnionego, że wnioskodawca nie przedstawił dowodów świadczących o takich działaniach uprawnionego, których konsekwencją byłoby wprowadzanie odbiorców w błąd (w szczególności co do charakteru, właściwości lub pochodzenia geograficznego towaru). Analiza pism procesowych wnioskodawcy wskazuje, że działaniem tym, w ocenie wnioskodawcy, było samo nabycie prawa ochronnego na sporny znak towarowy w sytuacji, gdy zawarte w spornym znaku towarowym elementy słowne, niosące za sobą określone informacje, nie mogą być odnoszone do nabywcy tego znaku towarowego. W ocenie UP, samo nabycie prawa ochronnego na znak towarowy nie stanowi kategorii "działań" o jakich mowa w art. 169 ust. 1 pkt 3 p.w.p., które powinny odnosić się do czynności następczych (po uzyskaniu już prawa) i które powodowałyby błędne rozeznanie odbiorców co do cech samych towarów. UP podzielio w tym względzie stanowisko uprawnionego, że przyjęcie tezy wnioskodawcy skutkowałoby praktycznym wyłączeniem możliwości sprzedaży praw ochronnych na znaki towarowe zawierające np. nazwę miasta lub innego obiektu geograficznego i skutkowałoby ograniczeniem jednego z podstawowych praw jakim dysponuje właściciel znaku towarowego, a mianowicie możliwością jego zbycia. W konsekwencji prowadziłoby to do ograniczenia wolności gospodarczej w zakresie ww. obrotu, której realizacja uzależniona byłoby od tego, gdzie określony podmiot ma siedzibę lub zakład produkcyjny. Niezależnie od powyższego UP zwrócił uwagę, że elementy słowne spornego znaku towarowego, a mianowicie "[...]" są tożsame z firmą pierwszego uprawnionego, który znalazł się w upadłości likwidacyjnej, a której przedsiębiorstwo (wraz ze znakiem towarowym) zostało zbyte przez syndyka spółki firmie [...] sp. z o. o. z siedzibą w [...]. Obecny uprawniony nabył zatem prawo ochronne na znak towarowy zawierający w sobie firmę spółki (jednego z poprzedników), która przestała istnieć, przy czym w roku 2018 zamknięty został również sam zakład produkcyjny (tom IV, karta 1093). W tych okolicznościach, przyjęcie stanowiska wyrażonego w niniejszej sprawie przez wnioskodawcę, czyniłoby niemożliwym realizację zadań syndyka w zakresie wspomnianym powyżej (skutkującym przejściem praw na rzecz podmiotu z siedzibą w [...]), a w dalszej kolejności posługiwanie się przez obecnego uprawnionego znakiem, w który wpisana jest wspomniana firma (sięgająca być może swymi tradycjami roku 1907). W analogicznej sprawie Trybunał Sprawiedliwości UE w wyroku z dnia 30 marca 2006 r. (sygn. akt C-259/04) wskazał, że przeniesienie prawa z rejestracji znaku towarowego zawierającego imię i nazwisko projektantki (dotychczasowej uprawnionej) na rzecz innego podmiotu, w warunkach świadomości znaczącej części właściwego kręgu odbiorców, że znak ten wskazywał, że ww. osoba brała udział w projektowaniu lub produkcji towarów, dla których znak ten był przeznaczony, nie wprowadza odbiorców w błąd. Natomiast w poprzedzającej przywołany wyrok opinii Rzecznika Generalnego z dnia 19 stycznia 2006 r. Rzecznik stwierdził: "Po pierwsze, przynajmniej w odniesieniu do wspólnotowego znaku towarowego prawodawca wyraźnie przewidział możliwość przeniesienia praw do znaku towarowego niezależnie od przedsiębiorstwa, z którym znak ten jest kojarzony, a ponadto w dyrektywie zawarte sq także przepisy dotyczące licencji na znak, w przypadku której dochodzi do zerwania tożsamości pomiędzy nazwiskiem osoby a zarejestrowanym znakiem towarowym. Najprawdopodobniej taka możliwość nie byłaby dopuszczalna lub przewidzianoby wyjątki od jej dopuszczalności, w przypadku przypuszczenia, że przeciętny konsument, którego definicja zamieszczona została powyżej, jest całkowicie nieświadomy i nie jest w stanie zrozumieć zmian, jakim ulegają przedsiębiorstwa, a w szczególności znaki towarowe, podobnie jak każdy inny przedmiot obrotu handlowego. Przyjmuje się zatem, że takie zmiany ani nie wpływają negatywnie, ani też nie zmieniają istotnej funkcji tego rodzaju praw własności przemysłowej. Prawidłowa wykładnia art.3 ust. 1 lit. g) dyrektywy zakłada, że odbiorca jest świadomy możliwej rozbieżności między nazwiskiem osoby używanym jako znak towarowy a uczestnictwem tej osoby w produkcji towarów lub świadczeniu usług oznaczonych tym znakiem towarowym. Jak podkreśla (...) w uwagach, wszyscy odbiorcy, pomimo iż niekoniecznie są powiadamiani o zbyciu znaku towarowego, wiedzą o tym, że projektantce przysługuje prawo do przeniesienia w każdym momencie prowadzonej przez siebie działalności. Po drugie, należy przypomnieć, że Trybunał opowiedział się w swoich orzeczeniach za stosowaniem wobec takich oznaczeń tego samego systemu, który stosowany jest do pozostałych znaków towarowych. Brak jest jakiegokolwiek powodu, aby przyznać dodatkową ochronę w sytuacji, gdy osoba, która utworzyła znak towarowy ze swojego nazwiska, zrywa wszelkie więzy z podmiotem gospodarczym, który wytwarza towary pod tym oznaczeniem jako znakiem towarowym. W świetle powyższych rozważań na pierwsze pytanie prejudycjalne należy odpowiedzieć w ten sposób, że znak towarowy składający się przynajmniej częściowo z nazwiska osoby, który został przeniesiony wraz z przywiązaną do niego klientelą, nie wprowadza odbiorców w błąd w rozumieniu art.3 ust. 1 lit.g) dyrektywy 89/104, pomimo iż wywołuje błędne przekonanie, iż osoba ta uczestniczy w projektowaniu i wytwarzaniu towarów. W ocenie UP uwagi poczynione w zakresie imienia i nazwiska zbywcy należy odnosić także do firmy, która uzyskała pierwotnie prawo ochronne na sporny znak towarowy, nawet jeśli częścią spornego znaku towarowego jest wyraz "[...]", będący nazwą polskiej miejscowości. Także bowiem i w tym przypadku przeciętni odbiorcy powinni być świadomi zmian jakie dokonują się w obrocie gospodarczym także w zakresie tych oznaczeń, które zawierają nazwy geograficzne. UP wskazał, iż uprawniony zasadnie w powyższym kontekście przywołał przykłady analogicznych znaków towarowych takich jak: [...] o numerze [...] (tom I, karta 175), [...] o numerze [...], [...] o numerze [...] oraz [...] o numerze [...] (karty: 137-144), których właściciele nie mają siedziby w miejscowościach będących częścią tych oznaczeń, ani nawet (jak ustalił uprawniony) zakładów produkcyjnych odpowiedzialnych za wytworzenie produktów tak opatrywanych. Organ zgodził się z uprawnionym, że odbiorcy przywykli już do tego, że taka nazwa nie musi wskazywać w sposób dosłowny na pochodzenie danych towarów, a z uwagi na funkcjonowanie takich oznaczeń w oderwaniu od obiektu geograficznego, nazwy takie przybierają charakter fantazyjny. Wnioskodawca nie zakwestionował natomiast twierdzeń uprawnionego, że tradycje dotyczące produkcji naczyń emaliowanych nie są już w [...] kontynuowane. Uprawniony wskazywał w powyższym kontekście na informacje zamieszczane przez sklep Naczynia [...] oraz firmę [...] (mające siedziby w [...]], zgodnie z którymi obecnie na terenie Polski nie ma ani jednej fabryki garnków emaliowanych, a towary te produkowane są za granicą. Niezależnie zatem od tego czy określony podmiot ma siedzibę w [...] czy w innej polskiej miejscowości nie oferuje produktów tam wytwarzanych, a uważny konsument, zainteresowany nabyciem garnków emaliowanych z określonego źródła, bez trudu może dotrzeć do ogólnie dostępnych informacji w powyższym zakresie. Na marginesie należy także zauważyć, że wnioskodawca, pomimo załączenia dokumentacji fotograficznej odnoszącej się do historii [...] S.A. (tom IV, karty: 813-817) nie wykazywał, że wyroby emaliowane pochodzące z tego miejsca cieszą się renomą wśród klientów i są przez nich doskonale rozpoznawalne. Z pewnością nie dowodzą tego pojedyncze reklamacje klientów (karta 820 i 822), z których części nie wynika nawet czy dotyczą tak oznaczanych towarów. Organ nie podzielił również stanowiska wnioskodawcy o wprowadzaniu odbiorców w błąd z uwagi na to, że elementem spornego znaku towarowego jest liczba "[...]". Skoro bowiem uprawniony nabył prawo ochronne na znak towarowy, którego postać została nadana przez pierwszego uprawnionego, to może posługiwać się nim w całości nawet jeśli w treści tego znaku znajdują się pewne informacje o jego poprzedniku. Zbywca znaku decydując się zatem na jego przeniesienie na inny podmiot akceptował wykorzystanie wszystkich jego elementów, przy czym możliwość używania oznaczenia odwołującego się do informacji o poprzedniku może w ogóle decydować o chęci nabycia znaku towarowego i jego dalszym używaniu. Zatem także i w powyższym zakresie brak jest podstaw do tworzenia ograniczeń dla swobody obrotu gospodarczego, niezależnie od sposobu interpretowania umieszczonej « w spornym znaku towarowym liczby. Stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na sporny znak towarowy w ocenie organu nie może również nastąpić w związku z podnoszonym przez wnioskodawcę brakiem zgody (udzielanej przez właściwy organ) na wykorzystanie nazwy miasta jako elementu tego oznaczenia. Art. 131 ust. 2 pkt 2 p.w.p., warunkujący udzielenie prawa ochronnego na oznaczenia zawierające nazwy miast od wykazania zezwolenia właściwego organu obowiązywał bowiem do dnia 30 listopada 2015 r. Tym samym w dacie nabycia przez uprawnionego spornego znaku towarowego obowiązujące przepisy nie wymagały takiego zezwolenia. W świetle zaś powyższego, miasto [...] ("właściwe organy") nie mogło wydawać żadnych prawnie wiążących aktów w tym zakresie. Od powyższej decyzji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wwiodła [...] S.A., zaskarżając ją w części dotyczącej oddalenia wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia znaku towarowego w odniesieniu do patelni, garnków i pokrywek do garnków (punkt 2 sentencji decyzji). Zaskarżonej decyzji zarzuciła: 1. Naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit, c), a mianowicie: 2. naruszenie art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 kpa, poprzez brak podjęcia wszelkich niezbędnych kroków do dokładnego wyjaśnienia sprawy, błędne ustalenia faktyczne, niepełną i dowolną ocenę materiału dowodowego oraz uzasadnienie zaskarżonej decyzji w sposób, który nie spełnia wymogów uzasadnienia decyzji administracyjnej - w zakresie, w jakim Urząd Patentowy nie dokonał wyczerpującej oceny przesłanki wprowadzenia w błąd odbiorców oraz przyjął, iż w przedmiotowej sprawie nie zostały spełnione przesłanki z art. 169 ust. 1 pkt 3 p.w.p., a zatem nie wystąpiły okoliczności przemawiające za stwierdzeniem zaistnienia następczej możliwości wprowadzenia w błąd odbiorców; 3. naruszenie art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 kpa, poprzez brak podjęcia wszelkich niezbędnych kroków do dokładnego wyjaśnienia sprawy, błędne ustalenia faktyczne, niepełną i dowolną ocenę materiału dowodowego oraz uzasadnienie zaskarżonej decyzji w sposób, który nie spełnia wymogów uzasadnienia decyzji administracyjnej - w zakresie, w jakim Urząd Patentowy nie wziął pod uwagę okoliczności, iż poprzedni uprawnieni do spornego znaku towarowego nie dysponowali zgodą władz miasta [...] na posługiwanie się w swojej działalności gospodarczej znakiem towarowym zawierającym nazwę miasta [...], a która to zgoda była wówczas wymagana przepisami prawa; 4. naruszenie art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 kpa, poprzez brak podjęcia wszelkich niezbędnych kroków do dokładnego wyjaśnienia sprawy, błędne ustalenia faktyczne, niepełną i dowolną ocenę materiału dowodowego oraz uzasadnienie zaskarżonej decyzji w sposób, który nie spełnia wymogów i standardów uzasadnienia decyzji administracyjnej - w zakresie, w jakim organ zinterpretował przesłankę rzeczywistego używania znaku towarowego; 5. naruszenie art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 kpa, poprzez brak podjęcia wszelkich niezbędnych kroków do dokładnego wyjaśnienia sprawy, błędne ustalenia faktyczne, niepełną i dowolną ocenę materiału dowodowego oraz uzasadnienie zaskarżonej decyzji w sposób, który nie spełnia wymogów uzasadnienia decyzji administracyjnej - w zakresie, w jakim Urząd Patentowy pominął fakt, iż Skarżąca jest aktualnie jedynym podmiotem, który od lat ma siedzibę w mieście [...] oraz przez cały ten okres czasu prowadzi działalność w zakresie wprowadzania do obrotu wyrobów emaliowanych, z których miasto [...] słynie; 11. Naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 169, art. 170 p.w.p.), a mianowicie: 1. naruszenie art. 169 ust. 1 pkt 3 p.w.p. poprzez jego błędną wykładnię i (nie)zastosowanie w przedmiotowej sprawie, w związku z powyższym wniosła o uchylenie skarżonej decyzji Urzędu Patentowego w zaskarżonej części (tj. w zakresie punkt 2 sentencji decyzji) - na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ppsa oraz przekazanie sprawy Urzędowi Patentowemu do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie na rzecz Skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych - na podstawie art. 200 i nast. ppsa. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji wraz ze związaną z tym stanowiskiem argumentacją. Uczestnik postępowania – [...] sp. z o.o. w piśmie z 15 lutego 2023 r. wniósł o nieuwzględnienie skargi i oddalenie jej w całości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.2021.137 t.j.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Nie ocenia natomiast decyzji organu pod kątem jej słuszności, czy też celowości. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U.2023 poz.259; dalej: p.p.s.a.). Skarga nie jest zasadna. Na wstępie wypada przypomnieć, że decyzja Urzędu Patentowego RP z dnia [...] kwietnia 2022 r. zaskarżona została w części, a mianowicie w zakresie rozstrzygnięcia zawartego w punkcie 2 tej decyzji, t. j. w zakresie, w jakim organ oddalił wniosek w części dotyczącej patelni, garnków i pokrywek do garnków zawartych w klasie 21 Międzynarodowej Klasyfikacji Towarów i Usług. Skarżąca wskazywała jako podstawę swojego żądania stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy przepisy art. 169 ust. 1 pkt 1 oraz art. 169 ust. 1 pkt 3 p.w.p. Mianowicie, podnosiła fakt nieużywania znaku na terenie Polski dla towarów, dla których uzyskał ochronę. W jej ocenie brak było przesłanek usprawiedliwiających nieużywanie znaku. Podniosła nadto fakt posługiwania się wprowadzającym w błąd znakiem towarowym przez podmiot, który nie produkuje swych towarów w [...] i nie ma tam swojej siedziby. Podniosła nadto, iż element numeryczny znaku może niezgodnie z prawdą sugerować, że podmiot, który się nim posługuje, funkcjonuje od 1907 r. Jej zdaniem, uprawniony do znaku może w sposób nieuprawniony czerpać korzyści z wiekowej tradycji wytwarzania naczyń emaliowanych w [...]. Uprawniony do prawa ochronnego na znak towarowy wskazywał na trzy okoliczności, które zgodnie z przedstawioną w toku postępowania argumentacją samodzielnie przemawiały za oddaleniem przedmiotowego wniosku we wskazanym w pkt 2 decyzji zakresie. Konkretnie, wskazywał na wznowienie rzeczywistego używania znaku towarowego o jakim mowa w art. 170 p.w.p., jak i na używanie znaku towarowego zgodnie z warunkami określonymi w art. 169 ust. 1 pkt 1 p.w.p. przez uprzednio uprawnionych do tego oznaczenia, a także powołał się na usprawiedliwione powody jego nieużywania o jakich mowa w art. 169 ust. 1 pkt 1 oraz art. 169 ust. 6 p.w.p. W świetle stanowiska uprawnionego, nieużywanie to miało miejsce po zaprzestaniu używania znaku przez uprzednio uprawnionych i trwało do podjęcia używania znaku towarowego przez samego uprawnionego. Organ wydając zaskarżoną w pkt 2 decyzję stanął na stanowisku, iż kluczowa z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy okoliczność, czyli ustalenie daty, w której uprawniony dowiedział się o możliwości złożenia wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy "[...]" o numerze [...] pociągało za sobą konieczność oceny zgromadzonych w aktach sprawy dowodów na okoliczność używania tego znaku towarowego w sposób rzeczywisty dla pozostałej części towarów, z której zdaniem Sądu wywiązał się w sposób należyty. Należy w tym miejscu wskazać, iż w świetle ugruntowanego orzecznictwa pod pojęciem rzeczywistego używania, o którym mowa w ww. art. 169 ust. 1 pkt 1 p.w.p., należy rozumieć używanie, które nie ma charakteru symbolicznego lub okazjonalnego - musi to być używanie faktyczne, zgodne z podstawową funkcją znaku towarowego. Obowiązek używania znaku towarowego może bowiem zostać wypełniony jedynie poprzez faktyczne używanie znaku w sposób obiektywny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 29 sierpnia 2013 r. (sygn. akt VI SA/Wa 97/13), odnosząc się do obowiązku używania znaku towarowego stwierdził: "Do głównych kryteriów oceny trzeba zaliczyć funkcję i specjalizację znaku towarowego. W konsekwencji należy przyjąć, że używanie znaku towarowego w rozumieniu ustawy ma miejsce wtedy, gdy jest: rzeczywiste, co oznacza, że znak jest używany dla towarów i stosowany w obrocie gospodarczym w taki sposób, że umożliwia powstanie i trwanie asocjacji między nim (znakiem) a towarem, niedwuznaczne, przez co należy rozumieć używanie znaku w jego przynajmniej podstawowej funkcji, tzn. odróżniania towarów uprawnionego na podstawie ich pochodzenia, oraz zgodne ze specjalizacją. Cechy te muszą być spełnione łącznie bez względu na postać, jaką przyjmuje używanie znaku przez uprawnionego. Europejski Trybunał Sprawiedliwości w wyroku z dnia 11 maja 2006 r. (C-416/04P) wyjaśnił, że, "jak wynika z orzecznictwa Trybunału, znak towarowy stanowi przedmiot "rzeczywistego używania" wtedy, gdy jest używany zgodnie ze swoją podstawową funkcją, jaką jest zagwarantowanie określenia pochodzenia towarów i usług, dla których został on zarejestrowany, tak aby wykreować lub zachować rynek zbytu dla tych towarów i usług, z wyłączeniem przypadków używania o charakterze symbolicznym, mającym na celu jedynie utrzymanie praw do znaku towarowego. Ocena rzeczywistego charakteru używania znaku towarowego winna opierać się na wszystkich faktach i okolicznościach właściwych dla ustalenia prawdziwości wykorzystania handlowego tego znaku w obrocie, a w szczególności powinna uwzględniać używanie uznawane za uzasadnione wdanym sektorze ekonomicznym w celu zachowania lub wykreowania udziałów w rynku towarów i usług chronionych przez znak towarowy, charakter tych towarów lub usług, cechy danego rynku oraz zasięg i częstość używania znaku towarowego [zob. w odniesieniu do art. 10 ust 1 pierwszej dyrektywy Rady 89/104/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych (Dz.U. 1989, L 40, str. 1), który jest identyczny z art 15 ust 1 rozporządzenia nr 40/94, ww. wyrok w sprawie Ansul, pkt43, oraz ww. postanowienie w sprawie La Mer Technology, pkt27], (...) Kwestia, czy używanie jest ilościowo wystarczające, by zachować lub wykreować udziały w rynku towarów lub usług chronionych przez znak towarowy, jest zatem zależna od kilku czynników i oceny dokonywanej odrębnie dla każdego przypadku. Wśród czynników, które mogą zostać wzięte pod uwagę, figurują właściwości tych towarów lub usług, częstość lub regularność używania znaku towarowego, fakt, czy znak towarowy jest używany do sprzedaży wszystkich identycznych towarów lub usług pochodzących z przedsiębiorstwa właściciela, czy też wyłącznie dla niektórych z nich (...) Wynika z tego, że nie można określić a priori i w sposób abstrakcyjny, jaki próg ilościowy należy przyjąć, by używanie miało rzeczywisty charakter. W konsekwencji nie można ustanowić zasady de minimis, gdyż uniemożliwiałaby ona OHIM - lub w przypadku skargi Sądowi - dokonanie oceny wszystkich okoliczności zawisłego przed nimi sporu (zob. podobnie ww. postanowienie w sprawie La Mer Technology, pkt25). Tak więc w przypadku, gdy jest to faktycznie uzasadnione handlowo okolicznościami wskazanymi w pkt 70 niniejszego wyroku, używanie, nawet na minimalną skalę, może być wystarczające do ustalenia rzeczywistego charakteru (ww. postanowienie w sprawie La Mer Technology, pkt 27)". Ocena rzeczywistego używania znaku towarowego w sytuacji jego podjęcia lub wznowienia przed złożeniem wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego nie wymaga więc wykazania, że używanie to miało charakter długotrwały. Już bowiem z treści art. 170 p.w.p. wynika, że podjęcie lub wznowienie używania znaku towarowego może nastąpić tuż przed złożeniem takiego wniosku. Zatem, zdaniem Sądu, kryterium długotrwałości używania znaku towarowego jest irrelewantne dla rozstrzygnięcia, czy ma ono charakter używania rzeczywistego. W ocenie Sądu organ zasadnie uznał i prawidłowo uzasadnił swoje stanowisko, że uprawniony dowiedział się o możliwości złożenia wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy "[...]" o numerze [...] z pisma przesłanego drogą elektroniczną przez pełnomocnika wnioskodawcy z dnia 15 lutego 2021 r. i stwierdził, że już przed powyższą datą uprawniony wznowił lub podjął rzeczywiste używanie przedmiotowego znaku towarowego dla garnków i pokrywek do garnków. Istotne znaczenie przydano tu kampanii sprzedażowej w sieci sklepów Biedronka, udokumentowanej gazetką reklamową tej sieci oraz związanymi z tą sprzedażą fakturami. Mianowicie, dowodami na tę okoliczność są: - kopia gazetki sieci Biedronka z ofertą obowiązującą od dnia 1 lutego 2021 r. do dnia 17 lutego 2021 r. (tom IV, karty: 1068-1083; w tym karta 1074, na której widnieje sporny znak towarowy); - 10 faktur VAT z dnia [...] stycznia 2021 r. o numerach od [...] do [...] (tom III, karty: 689-698) wystawionych w związku ze sprzedażą kompletów garnków emaliowanych; - 3 faktury VAT z dnia [...] stycznia 2021 r. o numerach od [...] do [...] (tom III, karty: 686-688) wystawionych w związku ze sprzedażą kompletów garnków emaliowanych; - 3 faktury VAT z dnia [...] stycznia 2021 r. o numerach od [...] do [...] (tom III, karty: 683-685) wystawionych w związku ze sprzedażą kompletów garnków emaliowanych. Należy w tym miejscu stwierdzić, iż zdaniem Sądu właściwe jest stanowisko Urzędu Patentowego, iż towary w postaci garnków i pokrywek są towarami powszechnego użytku i stanowią wyposażenie każdego gospodarstwa domowego, nie stanowiąc jednak przedmiotu codziennych zakupów, co wynika z ich relatywnej trwałości. Przeciętnym odbiorcą jest przedstawiciel ogółu społeczeństwa. Przedstawione przez uprawnionego dowody potwierdziły używanie spornego znaku towarowego w sposób rzeczywisty dla garnków i pokrywek. Zasadnie w ocenie Sądu organ zwrócił uwagę na załączoną do akt sprawy gazetkę reklamową sieci sklepów Biedronka, która przedstawia ww. towary, którym towarzyszy sporny znak towarowy (karta 1074). Z gazetki tej wynika, że towary tak oznaczane były dostępne w sklepach tej sieci od dnia 4 lutego 2021 r. Z dowodem w postaci powyższej gazetki korespondują przywołane faktury VAT. Wprawdzie faktury te nie zawierają wskazania spornego znaku towarowego, jednakże analiza ich treści w sposób jednoznaczny wskazuje, że faktury te wystawione zostały w związku z kampanią sprzedażową towarów przedstawionych w gazetce tj. z ofertą obowiązującą od dnia 1 lutego 2021 r. do dnia 17 lutego 2021 r. Faktury te wystawione zostały właścicielowi sieci sklepów Biedronka (Jeronimo Martins Polska sp. z o. o.) tuż przed ukazaniem się oferty sprzedaży towarów w tych sklepach, a wymienione na fakturach komplety garnków emaliowanych (6 elementów) w pełni odpowiadają treści gazetki reklamowej, w której również wskazane są komplety garnków złożone z tej ilości elementów. Należy podkreślić, iż nie jest zasadne żądanie wnioskodawcy odrzucenia dowodów stanowiących reklamy. Uprawniony uzupełnił bowiem dowód w postaci gazetki reklamowej o kopie faktur, które odnoszą się do oferty ujawnionej w reklamie. Zdaniem Sądu, w sposób zasadny i trafny organ wychwycił i wyjaśnił różnicę miedzy reklamą własną, w której przedsiębiorca prezentuje swoje towary (przy jednoczesnym braku dodatkowych dowodów potwierdzających, ze towary te trafiły na rynek, a nawet że w ogóle zostały wyprodukowane), a reklamą podmiotu, który nabył już towar od innego przedsiębiorcy (jak w niniejszej sprawie) i np. jako właściciel sieci sklepów prezentuje go w celu zainteresowania nim konsumentów i zachęcenia ich do zakupu. Przechodząc na grunt rozpoznawanej sprawy należy wskazać, iż jak wynika ze znajdujących się w aktach administracyjnych dowodów, uprawniony dostarczył do sprzedaży firmie Jeronimo Martins Polska sp. z o. o. 20 tysięcy kompletów garnków. Nie jest to zatem sprzedaż symboliczna lub niezauważalna, a wskazana ilość w przypadku tego typu towarów bez wątpienia umożliwia powstanie i trwanie asocjacji między samym oznaczeniem a towarem tak opatrywanym, jak w sposób właściwy ustalił i przyjął organ. Jednocześnie liczba i rozmieszczenie sklepów tworzących największą sieć w Polsce wskazuje, że towary tak oznaczane znalazły się w ofercie na terytorium całego kraju, przy czym z ofertą sprzedaży, przeciętny polski konsument mógł zapoznać się nie tylko w sklepach, ale i poprzez przywołaną gazetkę reklamową. Uprawniony załączył do akt sprawy ogóle informacje dotyczące potencjału firmy Jeronimo Martins Polska sp. z o. o. także w zakresie możliwości sprzedażowych poprzez sieć swoich sklepów (karty 298-301, tom II, załącznik nr 16 do pisma z dnia 10 sierpnia 2021 r.)., a informacje przedstawione w tym zakresie nie były kwestionowane przez wnioskodawcę. Natomiast przedstawione przez uprawnionego zdjęcia swoich produktów (karty 316-360, tom II, załącznik nr 10 do pisma z dnia 10 sierpnia 2021 r.), w tym zdjęcia produktów w postaci kompletów garnków dostępnych już po złożeniu wniosku w sieci sklepów Kaufland (karty 282-285, tom II, załącznik nr 21 do pisma z dnia 10 sierpnia 2021 r.) dodatkowo wskazują, że towary te są oznaczane spornym znakiem towarowym przez uprawnionego poprzez naniesienie go bezpośrednio na sam towar lub jego opakowanie. Należało też podzielić stanowisko uprawnionego o "wspierającym" charakterze dowodów potwierdzających zdarzenia zaistniałe już po dacie złożenia przedmiotowego wniosku, bowiem w przypadku przedstawienia dowodów wskazujących na używanie znaku towarowego dla określonych towarów przed datą złożenia wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego w warunkach określonych w art. 170 ust. 1 p.w.p. (to jest w celu wykazania podjęcia lub wznowienia używania znaku przed złożeniem przedmiotowego wniosku), dowody odnoszące się do okresu po tej dacie mogą pozwolić na potwierdzenie rzeczywistego charakteru używania znaku przed tą datą, a w szczególności potwierdzać zamiar uprawnionego używania znaku w sposób rzeczywisty, a nie wyłącznie w celu zablokowania wniosku (zniweczenia żądania stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego). Oczywiście dowody odnoszące się do okresu po dacie złożenia wniosku mogą mieć charakter wspierający tylko i wyłącznie w odniesieniu do tych towarów, które były już oznaczane spornym znakiem towarowym przed złożeniem tego wniosku. Natomiast uprawniony do prawa ochronnego na sporny znak towarowy wykazał, że wprowadzanie do obrotu garnków (w tym kompletów garnków z pokrywkami) było kontynuowane przez uprawnionego po dacie złożenia wniosku, czego dowodem są m.in. kolejne gazetki reklamowe sieci sklepów Biedronka w miesiącach roku 2021. Są to: - kopia gazetki sieci Biedronka z ofertą obowiązującą od dnia 19 lipca 2021 r. do dnia 4 sierpnia 2021 r. (tom IV, karty: 984-998; w tym karta 987, na której widnieje sporny znak towarowy); - kopia gazetki sieci Biedronka z ofertą obowiązującą od dnia 6 września 2021 r. do dnia 22 września 2021 r. (tom IV, karty: 967-983; w tym karta 967, na której widnieje sporny znak towarowy). Dowody te zdaniem Sądu wspierają argumentację uprawnionego oraz zgodne w tym zakresie ustalenia UP o rzeczywistym używaniu spornego znaku towarowego dla ww. towarów. Potwierdzają one, że wprowadzenie do obrotu towarów tak oznaczanych przed datą złożenia wniosku nie miało charakteru incydentalnego, lecz znalazło swoją kontynuację w postaci kolejnych ofert promocyjnych dostępnych u partnera handlowego prowadzącego działalność o zasięgu ogólnopolskim. Należy również podzielić pogląd organu, iż w rozpoznawanej sprawie uprawniony wykazał używanie tego oznaczenia także dla patelni. W tym zakresie uprawniony również wskazywał na decydujące znaczenie kampanii sprzedażowej w sieci sklepów Biedronka, składając do akt sprawy dowody w postaci kopii gazetki sieci Biedronka z ofertą obowiązującą od dnia 29 marca 2021 r. do dnia 3 kwietnia 2021 r., kopii gazetki sieci Biedronka z ofertą obowiązującą od dnia 29 marca 2021 r. do dnia 14 kwietnia 2021 r. i 3 faktur VAT z dnia 22 marca 2021 r. Zdaniem Sądu, wszystkie ustalenia przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i odnoszące się do używania spornego znaku towarowego dla garnków i pokrywek są tożsame dla oznaczanych tym znakiem patelni, gdyż mamy tu do czynienia z towarem o takim samym charakterze, przeznaczonym dla tego samego odbiorcy. Używanie znaku towarowego dla tego towaru zostało również wykazane dowodami w postaci gazetek reklamowych i faktur wskazujących na obecność tak oznaczanego towaru w sieci sklepów Biedronka w całej Polsce. W gazetkach tych sporny znak towarowy został wyeksponowany zarówno obok przedstawionych towarów jak i widnieje na samym towarze (spodzie patelni). Załączone faktury wskazują na 26 032 sztuk patelni wprowadzonych do obrotu. Ilość ta jest zbliżona do ilości wymienionych powyżej kompletów garnków i tym samym powinna być tak samo oceniana. Jedyną de facto różnicą między dowodami złożonymi na okoliczność stosowania znaku towarowego dla garnków, a dowodami dotyczącymi patelni jest okres czasu, jakiego dowody te dotyczą. W zakresie patelni dowody te pochodzą z drugiej połowy marca 2021 r., a więc z okresu trzech miesięcy poprzedzających złożenie wniosku, a jednocześnie z okresu po dniu 15 lutego 2021 r., kiedy uprawniony dowiedział się o możliwości złożenia wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy "[...]" o numerze [...]. Mając jednak na uwadze, że patelnie oznaczane tym znakiem towarowym były już dostępne w sprzedaży w dniu 29 marca 2021 r., a gazetki reklamujące tę sprzedaż były dostarczone potencjalnym klientem jeszcze wcześniej, nie sposób uznać, że przygotowania o jakich mowa w art. 170 ust. 2 p.w.p. miały miejsce dopiero po dniu 15 lutego 2021 r. Zdaniem Sadu zasadnie organ przyjął, na podstawie ogólnej wiedzy, a także doświadczenia życiowego, że zawartość gazetek reklamowych dystrybuowanych przez duże, ogólnopolskie sieci sklepów, ustalana jest na wiele tygodni przed tym, zanim gazetki te trafią do potencjalnych odbiorców. Natomiast kontakty handlowe oraz podpisanie umów między właścicielem sieci a producentem lub dostawcą towarów mają miejsce co najmniej kilka miesięcy przed pojawieniem się towaru w sprzedaży. Tym samym nie jest możliwe by przygotowania do wznowienia używania spornego znaku towarowego dla patelni, dostępnych w sieci sklepów z końcem marca 2021 r. rozpoczęte zostały dopiero po dniu 15 lutego 2021 r. W świetle powyższego brak było podstaw do zakwestionowania prawdziwości "oświadczenia dotyczącego opracowania projektów produktów i opakowań z logo [...]" złożonego przez A. S., grafika - projektanta zatrudnionego w spółce uprawnionego, zgodnie z którym w terminie do dnia 15 lutego 2021 były już opracowane projekty niektórych towarów, w tym patelni. Natomiast w ślad za oceną dowodów złożonych na okoliczność używania znaku towarowego dla garnków i pokrywek w okresie po dacie złożenia przedmiotowego wniosku, UP zasadnie uznał wspierający charakter dowodów świadczących o używaniu znaku towarowego w tym samym okresie dla patelni. Dowodem tym jest w szczególności kopia gazetki sieci Biedronka z ofertą obowiązującą od dnia 6 września 2021 r. do dnia 22 września 2021 r., na której widnieje sporny znak towarowy w sąsiedztwie patelni emaliowanej. Tak więc, w ocenie Sądu, UP dokonując oceny używania spornego znaku towarowego dla czajników, rondli i kubków zasadnie stwierdził, że uprawniony nie wykazał takiego używania, tj. nie wykazał, że rozpoczął lub wznowił rzeczywiste używanie swojego oznaczenia dla tych towarów. Zaskarżonej decyzji skarżąca Spółka zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 169 ust. 1 pkt 3 p.w.p. oraz naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. W myśl art. 169 ust. 2 p.w.p. Urząd Patentowy, w okolicznościach wskazanych w art. 169 ust. 1 p.w.p., wydaje decyzję stwierdzającą wygaśnięcie prawa ochronnego na znak towarowy na wniosek każdej osoby. Instytucja stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy, unormowana w art. 169 ust. 1 pkt 1 p.w.p., przewiduje wygaśnięcie prawa ochronnego na skutek nieużywania zarejestrowanego znaku w sposób rzeczywisty dla towarów objętych rejestracją w ciągu nieprzerwanego okresu pięciu lat, po dniu wydania decyzji o udzieleniu prawa ochronnego, chyba że istnieją ważne powody jego nieużywania. W świetle zaś art. 169 ust. 6 p.w.p. w przypadku wszczęcia powyższego postępowania, obowiązek wykazania używania znaku towarowego (lub istnienia ważnych powodów usprawiedliwiających nieużywanie znaku) spoczywa na uprawnionym z tytułu prawa ochronnego. Jak wynika z treści złożonej skargi, zasadnicza jej część zawiera polemikę skarżącego z treścią zaskarżonej decyzji w zakresie stanowiska organu wyrażonego w aspekcie zarzutu naruszenia art. 169 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 roku Prawo własności przemysłowej. Polemika ta stanowi w istocie powtórzenie twierdzeń wyrażanych przez skarżącego w toku postępowania spornego. Dokonując oceny zasadności zarzutu sformułowanego na podstawie art. 169 ust. 1 pkt 3 p.w.p. a więc w aspekcie zarzutu wprowadzania odbiorców w błąd jako podstawy żądania stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy, należy wskazać na treść cytowanego w zaskarżonej decyzji wyroku Trybunału Sprawiedliwości UE z dnia 30 marca 2006 r. (sygn. akt C-259/04) oraz poprzedzającej ten wyrok opinii Rzecznika Generalnego z dnia 19 stycznia 2006 r. Nie można zgodzić się ze skarżącym, że wyrok ten (jak i ww. opinia), wyjaśniające problematykę wprowadzania odbiorców w błąd, nie powinny zostać uznane za mające odniesienie do okoliczności przedmiotowej sprawy. Z przywołanego wyroku zdaniem Sądu należy wysnuć wniosek o bezzasadności zarzutu wprowadzania w błąd co do pochodzenia geograficznego towaru w sytuacji, w której odbiorcy mają lub z okoliczności wynika, że powinni mieć świadomość, że znakdo tej nazwy nawiązuje w sposób dosłowny, jako na miejsce pochodzenia towaru lub usługi (w wyroku było imię i nazwisko osoby, która brała udział w projektowaniu lub produkcji towarów tak oznaczanych). Odbiorcy ci nie musieli natomiast mieć świadomości przeniesienia praw do tego znaku towarowego na rzecz innego podmiotu. Wbrew stanowisku skarżącego, w zaskarżonej decyzji Urząd Patentowy RP wskazał także na wartość dowodową załączonych kopii reklamacji (tom IV, karty: 820 - 822). Należy zaakceptować stanowisko organu, iż były to jedynie pojedyncze reklamacje klientów, z których części trudno wywnioskować, czy dotyczą tak oznaczanych towarów. Część zaś załączonej korespondencji elektronicznej w ogóle nie ma charakteru reklamacji lecz różnego rodzaju zapytania. Przywołane omyłki, jeżeli faktycznie miały miejsce, dotyczą sytuacji incydentalnych, powstałych wskutek błędu ludzkiego, które mogą zaistnieć jako normalne zjawisko gospodarcze. Należy przypomnieć, że w niniejszej sprawie skarżący nie kwestionował dowodów oraz stanowiska uprawnionego, że w [...] (w dacie złożenia wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na sporny znak towarowy) naczynia (w tym garnki) emaliowane nie były już produkowane. Skarżący nie stawiał w postęowanu tezy przeciwnej. Bez znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy pozostaje natomiast to, czy skarżący produkuje inne towary emaliowane nie będące garnkami, patelniami lub innymi naczyniami mającymi zastosowanie w kuchni. Skarżący nie kwestionował również twierdzeń i powołanych przez stronę przeciwną dowodów złożonych na okoliczność powstania odrębnych spółek w procesie prywatyzacji i przejęcia przez skarżącego działalności jedynie w określonym zakresie, nie obejmującym produkcję naczyń emaliowanych. Sąd nie podziela również zarzutów odnoszących się do drugiej podstawy prawnej rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonej decyzji z dnia 7 kwietnia 2022 r., a mianowicie art. 169 ust.. 1 pkt 1 p.w.p. Zdaniem Sądu, nietrafny jest zarzut błędnego zinterpretowania przesłanki rzeczywistego używania znaku towarowego i w konsekwencji niespełnienia "wymogów i standardów uzasadnienia decyzji administracyjnej". Należy stwierdzić, iż Urząd Patentowy dokonał prawidłowej interpretacji rzeczywistego używania znaku towarowego i przedstawił w tym zakresie swoje stanowisko w tym przedmiocie w decyzji, powołując się m.in. na utrwalone poglądy krajowego i europejskiego orzecznictwa. Skarżący, odnośnie powyższego stanowiska organu, nie zaprezentował stanowiska polemicznego, dezawuującego to, co zostało w treści decyzji wyrażone. Urząd Patentowy zaznaczył dodatkowo, że ocena rzeczywistego używania znaku towarowego wymaga odpowiedniego zniuansowania w aspekcie zastosowania art. 170 p.w.p., bowiem ocena ta, w sytuacji podjęcia używania znaku towarowego (lub wznowienia) przed złożeniem wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego nie wymaga wykazania, że używanie to miało charakter długotrwały. Już bowiem z treści art. 170 p.w.p. wynika, że podjęcie lub wznowienie używania znaku towarowego może nastąpić tuż przed złożeniem takiego wniosku. Logiczną zatem konsekwencją przyjętego przez racjonalnego ustawodawcę rozwiązania wynikającego z treści art. 170 p.w.p. jest uznanie, że kryterium długotrwałości używania znaku towarowego (w aspekcie powyższego przepisu) pozostaje bez znaczenia dla rozstrzygnięcia, czy ma ono charakter używania rzeczywistego. Natomiast w kontekście oceny zgromadzonych w sprawie dowodów na okoliczność używania znaków towarowych skarżący dokonuje błędnej interpretacji treści zaskarżonej decyzji, przy czym interpretacja taka pozwala na formułowanie zarzutu "o pomyleniu i zrównaniu przez Urząd Patentowy pojęć wznowienia rzeczywistego używania (przesłanki o której mowa w art. 170 ust. 1) z zamiarem używania znaku towarowego w sposób rzeczywisty". Zdaniem Sądu, organ ani nie pomylił, ani nie zrównał powyższych pojęć o czym świadczy lektura zaskarżonej decyzji, lecz precyzyjnie rozgraniczył i oddzielnie ocenił dowody świadczące o używania znaku towarowego pochodzące sprzed daty złożenia wniosku, a dopiero następnie odniósł się do materiału dowodowego dotyczącego używania, które miało miejsce już po tym fakcie. Należy jednoznacznie podkreślić, iż Urząd Patentowy oparł swoje ustalenie w przedmiocie rzeczywistego używania znaku towarowego dla garnków, pokrywek i patelni o dowody pochodzące sprzed daty złożenia wniosku i przed analizą dowodów pochodzących po tej dacie. W ocenie Sądu fakt odniesienia się do dowodów pochodzących z okresu po dacie złożenia wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego wynikał ze złożenia ich do akt sprawy przez uprawnionego oraz konieczności wyjaśnienia stronom swojego stanowiska odnośnie znaczenia jakie można tym dowodom przypisać. Z całokształtu uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie sposób wysnuć twierdzenia, że organ w oparciu o te dowody uznał rzeczywiste używanie znaku towarowego przed datą złożenia wniosku. Urząd Patentowy zaznaczył to wprost wskazując na nieprzydatność takich dowodów, które odnosiłyby się do innych towarów, niż te, które znalazły się w obrocie przed datą złożenia wniosku. Odnośnie zaś towarów w postaci garnków, pokrywek i patelni (gdzie jak wskazano już powyżej Urząd Patentowy przesądził o używaniu znaku towarowego dla tych towarów w oparciu o dowody pochodzące sprzed daty złożenia wniosku), Urząd Patentowy, zasadnie w ocenie Sądu, podzielił stanowisko uprawnionego, że dowody późniejsze potwierdzają kontynuację używania znaku towarowego w kontekście i w znaczeniu jakie przedstawiał uprawniony do prawa ochronnego na sporny znak towarowy powołując się na treść postanowienia Trybunału Sprawiedliwości z dnia 24 stycznia 2004 r. (w sprawie o sygn. C-259/02), w którym Trybunał zmierzył się z pytaniem: "Czy należy pominąć używanie, które nastąpiło po złożeniu wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia, nawet w celu sprawdzenia, czy używanie w rozpatrywanym okresie było rzeczywiste?". Zdaniem Sądu nie jest zasadne twierdzenie skarżącego, że w odniesieniu do produktów w postaci patelni, Urząd Patentowy wykazał się niekonsekwencją w podejmowaniu ustaleń faktycznych i ich przełożeniu na ocenę prawną sprawy. Należy stwierdzić, że Urząd Patentowy w zaskarżonej decyzji wyraźnie rozdzielił ocenę dowodów dotyczących używania znaku towarowego dla garnków i pokrywek od oceny dowodów dotyczących używania znaku towarowego dla patelni, poświęcając temu oddzielne części tejże decyzji. Urząd Patentowy faktycznie wskazał, że ustalenia odnoszące się do używania spornego znaku towarowego dla garnków i pokrywek są tożsame również dla oznaczanych tym znakiem patelni. Zaznaczył jednak w jakim zakresie zachodzi wspomniana tożsamość odnosząc się z jednej strony do rodzaju towaru, jego przeznaczenia oraz kręgu odbiorców, a z drugiej do dowodów w postaci gazetek reklamowych (w tym wizualnego przedstawienia towarów), faktur oraz ilości wprowadzanego do obrotu towaru. Urząd Patentowy podtrzymuje tym samym, że analiza dowodów dotycząca garnków oraz patelni powinna prowadzić do tych samych wniosków. Natomiast Urząd Patentowy miał na uwadze i poddał odrębnej ocenie okoliczności związane z momentem, w którym doszło do używania znaku towarowego dla wspomnianych patelni. Jak wynika bowiem z treści art. 170 ust. 2 p.w.p. nawet rozpoczęcie używania znaku towarowego w okresie trzech miesięcy poprzedzających złożenie wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego może zostać uwzględnione jeżeli spełnione zostaną zawarte w tym przepisie przesłanki, czego skarżący zdaje się nie dostrzegać. Jednocześnie, raz jeszcze należy zaznaczyć, że intensywność używania znaku wymaga odniesienia się do okoliczności wznowienia używania przed (a czasem tuż przed) złożeniem wniosku, tj. wznowienia używania z powołaniem się na treść art. 170 p.w.p. Skarżący powołuje się w tym względzie na jednostkowe wydania gazetek reklamowych pomijając przy tym to co jest de facto istotniejsze, a mianowicie wnioski wynikające z pojawienia się powyższych gazetek za sprawą największej sieci sklepów w Polsce, obecności w powyższych sklepach towarów tak oznaczanych przed złożeniem wniosku, w tym obecności dodatkowo reklamowanej przez powyższe gazetki oraz łącznej oceny tych gazetek z dołączonymi do akt sprawy fakturami. W powyższym kontekście skarżący nie wyjaśnił, na czym miałaby polegać intensywność używania znaku towarowego w sytuacji pojawienia się w obrocie tak oznaczanych towarów w warunkach "wznowienia" o jakim mowa w art. 170 ust. 2 p.w.p. i niewielkim okresie czasu poprzedzającym złożenie wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego. Dokonana przez Skarżącą ocena dowodów musiała być zatem uznana za nietrafną. Dodatkowo, ma ona charakter wyłącznie polemiczny wobec prawidłowych w świetle przepisów kpa oraz zasad logiki ustaleń organu. Z uwagi na powyższe, uznając, iż zaskarżona decyzja została podjęta zgodnie z prawem, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi.