VI SA/Wa 2845/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska Protokolant st. ref. Katarzyna Zielińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi K. D. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę w całości Główny Inspektor Transportu Drogowego (zwany dalej organem, GITD) decyzją z [...] sierpnia 2015 r., nr [...] po rozpatrzeniu odwołania K. D. (zwanego dalej stroną/skarżącym) od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (zwanego dalej organem I instancji) z [...] maja 2015 r., o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 15 000 złotych, utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Ustalono, że w dniu [...] kwietnia 2015 r. w O. na drodze krajowej nr 46 zatrzymano do kontroli dwuosiowy samochód ciężarowy marki [...] o nr rej. [...] wraz z trzyosiową naczepą marki [...] o nr rej. [...]. Samochodem ciężarowym kierował Pan P. D., który wykonywał przejazd drogowy z ładunkiem paszy dla zwierząt zapakowanej w worki umieszczone na 16 paletach (ładunek podzielny) w imieniu i na rzecz przedsiębiorcy Pana K. D. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą: [...]. Pojazd został zważony przy pomocy wag nieautomatycznych do pomiarów statycznych typu SAW 10C/II o nr fabr. 856077 i 856060, które w dniu kontroli legitymowały się świadectwami legalizacji ponownej wydanymi przez Dyrektora Okręgowego Urzędu Miar w Poznaniu z datami ważności odpowiednio do dnia 31 maja 2016 r. oraz do dnia 31 sierpnia 2015 r. Powyższe dokumenty zostały okazane kierowcy przed dokonaniem ważenia. Kierowca został poinformowany o sposobie przeprowadzania pomiarów oraz o przysługujących mu uprawnieniach. Podczas kontroli stwierdzono, iż ww. kontrolowany pojazd członowy poruszając się po drodze krajowej nr 46 przekroczył dopuszczalny nacisk na pojedynczej osi napędowej. Kontrola drogowa nie wykazała przekroczenia innych parametrów. Stwierdzono, nacisk 12,6 t na pojedynczej osi napędowej pojazdu (po odjęciu 4 %) - przekroczenie o 2,6 t (przekroczenie dopuszczalnej wartości o 26 %). Podmiot wykonujący przejazd nie posiadał zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym Przebieg kontroli utrwalono protokołem z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...]. Decyzją z [...] maja 2015 r. organ I instancji nałożył na skarżącego karę w wysokości 15 000 złotych za brak zezwolenia kategorii VII w pozostałych przypadkach. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący wniósł o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Wskazał na naruszenie przepisów art. 7, 8, 77 § 1, 80 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.; dalej k.p.a.), polegające na poczynieniu ustaleń faktycznych stanowiących podstawę rozstrzygnięcia w oparciu o pomiary nacisków osi i masy całkowitej pojazdu wykonane urządzeniami, które nie są do tego przystosowane, a w konsekwencji błędne przyjęcie, iż doszło do przekroczenia dopuszczalnego nacisku na oś napędową. Skarżący podnosił również naruszenie art. 140aa ust. 3 pkt 2 ustawy z 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 1137; dalej prd) poprzez jego niezastosowanie, nałożenie kary na podmiot wykonujący przejazd, podczas gdy nie miał on wpływu na powstanie stwierdzonych naruszeń; art. 140 ust. 4 pkt 1 prd poprzez jego niezastosowanie, wszczęcie postępowania administracyjnego i brak umorzenia wszczętego postępowania, podczas gdy okoliczności i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewóz dochował należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem i nie miał wpływu na powstałe naruszenia. Decyzją z [...] sierpnia 2015 r. GITD utrzymał w mocy rozstrzygniecie organu I instancji. Organ przeprowadził rozważania co do stanu faktycznego zdarzenia oraz przepisów prawa stwierdzając, że zgodnie z przepisem art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r., poz. 260; dalej udp) po drogach publicznych dopuszcza się ruch pojazdów o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3 tejże ustawy. Wskazał, iż w przepisie art. 41 ust. 1 udp znalazła się delegacja ustawowa dla Ministra właściwego do spraw transportu, do ustalenia w drodze rozporządzenia, wykazu: 1. dróg krajowych oraz dróg wojewódzkich, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t, 2. dróg krajowych, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 - mając na uwadze potrzebę ochrony dróg oraz zapewnienia ruchu tranzytowego. Organ wskazał, że droga krajowa nr 46 na odcinkach KŁODZKO /DROGA 33/ - NYSA - PAKOSŁAWICE - JACZOWICE - NIEMODLIN -KARCZÓW - OPOLE - OZIMEK - LUBLINIEC - BLACHOWNIA - CZĘSTOCHOWA JANÓW - SZCZEKOCINY /DROGA 78/, została zaliczona do kategorii dróg po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t. Wskazał, że stosownie do treści art. 140ab ust. 1 pkt 3 prd karę pieniężną, o której mowa w art. 140aa ust. 1, ustala się w wysokości za brak zezwolenia kategorii VII: a. 500 zł - gdy nacisk jednej lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita lub wymiary pojazdu przekraczają dopuszczalne wartości nie więcej niż o 10%, b. 2000 zł - gdy nacisk jednej lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita lub wymiary pojazdu przekraczają dopuszczalne wartości o więcej niż 10% i nie więcej niż 20%, c. 15 000 zł - w pozostałych przypadkach. W ocenie organu zgromadzony materiał dowodowy w sposób pełny odzwierciedla ustalony w rozpatrywanej sprawie stan faktyczny. Z całokształtu materiału dowodowego w sposób niebudzący wątpliwości wynika, że doszło do naruszenia obowiązku w zakresie posiadania zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym. Wskazał, że strona postępowania administracyjnego została ustalona prawidłowo, gdyż jest nią podmiot, który wykonywał kontrolowany przejazd. Uznał, że kara pieniężna została nałożona zgodnie z prawem. Organ uznał, że brak było przesłanek do umorzenia postępowania administracyjnego, na podstawie art. 140aa ust. 4 prd. Ponadto stwierdził, że skarżący nie dostarczył dowodów, z których wynikałoby wyłączenie jego odpowiedzialności za brak zezwolenia, w oparciu o regulację art. 140aa ust. 4 prd. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący, zarzucił organowi naruszenie przepisów postępowania, w szczególności art. 7, art. 8, art. 9, art. 10 § 1 i 2, art. 77 § 1, art. 78, art. 80 k.p.a. oraz naruszenie art. 140aa ust. 3 pkt 2 oraz ust. 4 pkt 1 prd. Wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów. Jego zdaniem naruszenia procedury mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naruszenie polegało na nienależytym poinformowaniu strony skarżącej o okolicznościach faktycznych i prawnych, w formie wyjaśnień czy wskazówek, które mogły mieć wpływ na ustalenie jej praw i obowiązków co skutkowało poniesieniem przez stronę szkody, niezapewnieniu stronie czynnego udziału podczas kontroli oraz odstąpienie od zapoznania kierowcy z instrukcją obsługi wag i ich legalizacjami, poczynieniu niedokładnych i niebudzących zaufania ustaleń faktycznych stanowiących podstawę rozstrzygnięcia w oparciu o pomiary nacisków osi pojazdu wykonane niepołączonymi wagami, które nie są do tego przystosowane ze względu na liczbę osi kontrolowanego pojazdu członowego, a w konsekwencji błędne przyjęcie, iż doszło do przekroczenia dopuszczalnego nacisku na pojedynczą oś napędową, po czwarte, nierozpatrzenie całego materiału dowodowego, w szczególności listów przewozowych wystawionych przez załadowcę a przekazanych organowi, wskazujących na nieprzekroczenie masy całkowitej pojazdu i zezwolenie na wyjazd. Wskazał, na naruszenie przepisu art. 140 aa ust. 3 pkt 2 prd, poprzez jego niezastosowanie, nałożenie kary na podmiot wykonujący przejazd, podczas gdy nie miał on wpływu na powstanie stwierdzonych naruszeń. W uzasadnieniu skarżący rozwinął powyższe zarzuty kwestionując procedurę kontrolną, w tym wykorzystanie do pomiaru wag przenośnych do pomiarów statycznych. Wskazał na naruszenie przepisu art. 140 aa ust. 4 pkt 1 prd poprzez jego niezastosowanie, wszczęcie postępowania administracyjnego i brak umorzenia wszczętego postępowania, podczas gdy okoliczności sprawy i dowody wskazują, że z instrukcji obsługi wag SAW wynika, że wagi te służą do pomiaru obciążenia kół, a po połączeniu dwóch wag, do pomiaru obciążenia osi. Wskazał, że ze świadectw ich legalizacji wynika, że maksymalne obciążenie każdej z tych wag wynosi 10 000 kg (10 t) a na gruncie przedmiotowej sprawy posłużyły one do stwierdzenia nacisków przekraczających tę wielkość. Inspektorzy w czasie kontroli w ogóle nie dostrzegli tej kwestii, przyjmując uzyskane za pomocą tych wag wyniki za w pełni wiarygodne. Zdaniem skarżącego, należy uznać, że pomiar nacisku na osie skontrolowanego w dniu 22 kwietnia 2015 r. pojazdu, dokonany przy użyciu wag posiadających co prawda aktualne świadectwa legalizacji, jednak dokonany niezgodnie z przeznaczeniem tych urządzeń określonych w świadectwie legalizacji oraz niezgodnie z instrukcją producenta wag (brak łączącego przewodu, pomiar pięcioosiowego pojazdu tylko dwiema wagami) nie mógł być prawidłowy i zgodny z zasadami określającymi sposób ustalania kar za przejazd pojazdem nienormatywnym. W ocenie skarżącego, dokonanie ważenia za pomocą urządzeń do tego nieprzeznaczonych powoduje, iż parametry uzyskane w ten sposób, nie mogą stanowić podstawy do nakładania sankcji administracyjnej. Jego zdaniem nie znajdującym oparcia w instrukcji obsługi zastosowanych wag SAW, jest fakt wykorzystania dwóch wag typu SAW 10C/II do mierzenia nacisków osi pojazdu o pięciu osiach. Ze znajdujących się w aktach świadectw legalizacji ponownej tych wag ani z instrukcji ich obsługi, nie wynika, żeby powyższe wagi mogły być wykorzystywane do mierzenia nacisku osi pięcioosiowego pojazdu. Wskazał, że organ nie wziął pod uwagę treści przepisu art. 140aa ust. 4 pkt 1 prd. Uznał, że wskazane w art. 140aa ust. 4 prd przesłanki egzoneracyjne odnoszą się do okoliczności o charakterze obiektywnym i takie w tym wypadku nastąpiły - na tę okoliczność przedłożył listy przewozowe, zlecenie oraz pokwitowanie od załadowcy zezwalające na wyjazd przy uprzednim zważeniu u załadowcy pojazdu. Jego zdaniem, te okoliczności winny podlegać nie tylko wyjaśnieniu przez organ, ale także i ocenie. Uznał, że organ poprzestał w uzasadnieniu decyzji jedynie na obszernym przedstawieniu rozumienia pojęcia "należyta staranność". W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem skargi jest decyzja organu z [...] sierpnia 2015 r., nr [...] utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji z [...] maja 2015 r. o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 15 000 złotych. Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, w świetle kryteriów opisanych w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej p.p.s.a.), Sąd nie dopatrzył się w działaniu organów rozstrzygających w niniejszej sprawie nieprawidłowości, zarówno, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa. Wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja jest wyczerpująca. Zgodnie z przepisem art. 2 pkt 35 a prd, pojazdem nienormatywnym jest pojazd lub zespół pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach o drogach publicznych, lub którego wymiary lub rzeczywista masa całkowita wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych w przepisach niniejszej ustawy. Stosownie do treści art. 64 ust. 1 pkt 1 prd, ruch pojazdu nienormatywnego jest dozwolony pod warunkiem uzyskania zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego odpowiedniej kategorii, wydawanego, w drodze decyzji administracyjnej, przez właściwy organ, a w przypadku pojazdu nienormatywnego należącego do Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej pod warunkiem uzyskania zezwolenia wojskowego na przejazd drogowy, wydawanego przez właściwy organ wojskowy. Natomiast w myśl art. 140aa ust. 1 prd, za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, lub niezgodnie z warunkami określonymi dla tego zezwolenia nakłada się karę pieniężną, w drodze decyzji administracyjnej. Karę pieniężną, o której mowa w ust. 1, nakłada się na podmiot wykonujący przejazd (art. 140aa ust. 3 prd). W myśl art. 41 ust. 1 udp, po drogach publicznych dopuszcza się ruch pojazdów o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3. Minister właściwy do spraw transportu ustala, w drodze rozporządzenia, wykaz: 1. dróg krajowych oraz dróg wojewódzkich, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t, 2. dróg krajowych, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 t - mając na uwadze potrzebę ochrony dróg oraz zapewnienia ruchu tranzytowego (art. 41 ust. 2 udp). Drogi wojewódzkie inne niż drogi określone na podstawie ust. 2 pkt 1, drogi powiatowe oraz drogi gminne stanowią sieć dróg, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 t (art. 41 ust. 3 udp). W świetle powyższych przepisów zasadą jest zakaz ruchu pojazdów nienormatywnych, a odstępstwem od tej zasady jest możliwość dopuszczenia tych pojazdów do ruchu - po uzyskaniu zezwolenia i na warunkach określonych w tym zezwoleniu. Wykaz dróg krajowych oraz dróg wojewódzkich, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t, oraz wykaz dróg krajowych, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 t zostały ustalone w rozporządzeniu Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 6 września 2012 r. (Dz. U. z 2012 r., poz. 1061). Droga krajowa nr [...] została zaliczona do dróg po których mogą się poruszać pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t. Jak wynika z akt sprawy w dniu [...] kwietnia 2015 r. w O. na drodze krajowej nr 46 zatrzymano do kontroli dwuosiowy samochód ciężarowy marki [...] o nr rej. [...] wraz z trzyosiową naczepą marki [...] o nr rej. [...]. Pojazd został zważony przy pomocy wag nieautomatycznych do pomiarów statycznych typu SAW 10C/II o nr fabr. 856077 i 856060, które w dniu kontroli legitymowały się świadectwami legalizacji ponownej wydanymi przez Dyrektora Okręgowego Urzędu Miar w Poznaniu z obowiązującymi w dniu kontroli datami ważności. Dokumenty te zostały okazane kierowcy przed dokonaniem ważenia. Kierowca został poinformowany o sposobie przeprowadzania pomiarów oraz o przysługujących mu uprawnieniach. Podczas kontroli stwierdzono, iż ww. kontrolowany pojazd członowy poruszając się po drodze krajowej nr 46 przekroczył dopuszczalny nacisk na pojedynczej osi napędowej. Kontrola drogowa nie wykazała przekroczenia innych parametrów. Stwierdzono, nacisk 12,6 t na pojedynczej osi napędowej pojazdu (po odjęciu 4 %) - przekroczenie o 2,6 t (przekroczenie dopuszczalnej wartości o 26 %). Przebieg kontroli utrwalono protokołem nr [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r. W niniejszej sprawie wykonywany był przewóz ładunku paszy dla zwierząt zapakowanego w worki umieszczone na 16 paletach (ładunek podzielny) a z tego powodu zgodnie z treścią art. 64 ust. 2 prd nie było możliwe uzyskanie zezwolenia na taki przejazd. Zgodnie natomiast z art. 140ab prd w przypadku naruszenia zakazu, o którym mowa w art. 64 ust. 2 za przejazd pojazdem nienormatywnym nakłada się karę jak za przejazd bez zezwolenia. W ocenie Sądu procedura ważenia odbyła się prawidłowo, za pomocą zalegalizowanych przenośnych wag do pomiarów statycznych typu SAW 10C/II. Była ona dokonana przez kompetentne organy, a jej wyniki są w pełni wiarygodne. Pojazd został zważony przy pomocy wag nieautomatycznych do pomiarów statycznych typu SAW 10C/II o nr fabr. 856077 i 856060, które w dniu kontroli legitymowały się świadectwami legalizacji ponownej wydanymi przez Dyrektora Okręgowego Urzędu Miar w Poznaniu. Na podstawie Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 90/2009/23/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. Dyrektywa ta została wdrożona do polskiego prawa rozporządzeniem Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 11 grudnia 2003 r. w sprawie zasadniczych wymagań dla wag nieautomatycznych podlegających ocenie zgodności (Dz.U. z 2004 r. Nr 4, poz. 23. Z datami ważności odpowiednio do dnia 31 maja 2016 r. oraz do dnia 31 sierpnia 2015 r. Organ wyjaśnił, że miejsce ważenia legitymowało się w dniu kontroli protokołem z pomiaru pochylenia terenu na stanowisku ważenia pojazdów z dnia 15 maja 2015 r. Powyższe dokumenty zostały okazane kierowcy przed dokonaniem ważenia. Kierowca został poinformowany o sposobie przeprowadzania pomiarów oraz o przysługujących mu uprawnieniach. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ bardzo szczegółowo opisał procedurę ważenia za pomocą wag SAW 10C/II, odnosząc się do zarzutów strony, które podtrzymane zostały w skardze do Sądu. Wbrew stanowisku strony skarżącej dopuszczalność dokonywania pomiaru nacisku osi wynika nie tylko z instrukcji, ale potwierdza także orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w wyroku z 7 marca 2013 r., sygn. akt II GSK 2281/11 w sprawie dotyczącej ważenia za pomocą wag SAW 10 C/II stwierdził: "Analiza akt niniejszej sprawy (sądowych i administracyjnych), pozwala stwierdzić, iż do ważenia pojazdu użyto wag posiadających deklaracje zgodności - stosownie do wymagań dyrektywy WE nr 90/384/EWG. Wagi te mogły więc służyć zarówno do ustalenia dopuszczalnej masy całkowitej kontrolowanego pojazdu, jak również do pomiaru nacisku osi". Z instrukcji wag SAW 10C wynika, że waga może pracować samodzielnie lub w parach i grupach od 4 do 6 wag w celu pomiaru nacisku koła, nacisku na oś, na grupę osi lub pomiaru ciężaru samochodów ciężarowych i naczep. Instrukcja obsługi wag stanowi jednoznacznie, że eksploatacja tych wag jest możliwa na wszystkich nawierzchniach dróg, bez wykorzystania specjalistycznych środków. Podkładka uniemożliwia grzęźnięcie wagi na nawierzchniach o nieumocnionym podłożu, uniemożliwiając zaniżaniu ważonych wyników. Instrukcja wskazuje również, ze podczas kontroli dwie wagi do pomiarów nacisku koła mogą być wzajemnie połączone przy zastosowaniu kabla. Instrukcja obsługi wag stanowi również, że gdy połączy się dwie wagi kablem na obu wagach będzie można odczytać obciążenie osi poprzedzone literą A. Wystarczy w takim przypadku obserwować wagę z jednej strony samochodu. Zdaniem Sądu organ wykazał również, że w sprawie brak przesłanek do umorzenia postępowania administracyjnego, na podstawie 140aa ust. 4 prd. Strona nie dostarczyła także takich dowodów, z których wynikałoby wyłączenie jej odpowiedzialności za brak zezwolenia, w oparciu o regulację art. 140aa ust. 4 prd. W niniejszej sprawie przewożono ładunek podzielny, który nie jest ani ładunkiem sypkim ani też drewnem, przy czym kontrola drogowa wykazała również przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej. Nie znajduje więc zastosowania art. 140aa ust. 4 pkt 2 prd. Obowiązki które związane były z przejazdem wynikają z mocy powszechnie obowiązujących przepisów prawa i są tożsame dla wszystkich uczestników związanych z wykonywanym przejazdem. Obowiązki te określają sposobu przewożenia ładunku, warunki techniczne pojazdu i związane z nimi parametry normatywne kontrolowanego pojazdu, warunki związane z uzyskaniem określonej kategorii zezwolenia, kwestie podzielności ładunku i wynikającą z tego faktu możliwość uzyskania określonej kategorii zezwolenia, dopuszczalne naciski osi przewidzianych dla danej drogi. Jak słusznie wskazał organ obowiązki w zakresie przewozu ładunku określa przepis art. 61 prd. Podmioty wykonujące przejazdy mają obowiązek przestrzegania nakazów płynących z normy prawnej określonej w art. 61 prd. Brzmienie ust. 1 tegoż artykułu stanowi, iż ładunek nie może powodować przekroczenia dopuszczalnej masy całkowitej lub dopuszczalnej ładowności pojazdu. Treść ust. 2 i 3, 5 art. 61 prd jasno wskazuje, że ładunek na pojeździe umieszcza się w taki sposób, aby nie powodował przekroczenia dopuszczalnych nacisków osi pojazdu na drogę. Ładunek umieszczony na pojeździe powinien być zabezpieczony przed zmianą położenia lub wywoływaniem nadmiernego hałasu. Ładunek sypki może być umieszczony tylko w szczelnej skrzyni ładunkowej, zabezpieczonej dodatkowo odpowiednimi zasłonami uniemożliwiającymi wysypywanie ładunku na drogę. Podmiot wykonując przejazd winien mieć wiedzę na temat przewożonego ładunku w zakresie jego właściwości i ilości, trasy oraz parametrów pojazdu, którym przejazd jest wykonywany. Następnie powinien wystąpić o stosowne zezwolenie, a jeżeli przepis prawa stoi na przeszkodzie w jego uzyskaniu powinien rozważyć zmianę sposobu przejazdu, aby nie narażać się na negatywne konsekwencje finansowe. Organ zasadnie uznał, że pomiędzy zachowaniem strony niniejszego postępowania administracyjnego, a stwierdzonym naruszeniem istnieje normalny i bezpośredni związek przyczynowy, a strona w toku postępowania, ani na etapie odwoławczym nie przedstawiła dowodów wskazujących, że dochowała należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem oraz nie miała wpływu na powstanie naruszenia. W ocenie Sądu organy nie naruszyły przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, a ponadto wypełniły obowiązek wynikający z art. 7 oraz 77 kpa i zgromadziły w aktach sprawy dowody, które są konieczne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy oraz dopuścił jako dowód wszystko, co może przyczynić się do jej wyjaśnienia, a nie jest sprzeczne z prawem. Mając na uwadze powyższe Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd oddalił skargę