VI SA/Wa 2846/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Sałek Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Nogal Asesor WSA Maciej Borychowski (spr.) Protokolant spec. Karolina Pilecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 maja 2024 r. sprawy ze skargi A. B. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia 15 grudnia 2022 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską oddala skargę Przedmiotem zaskarżenia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (dalej "WSA") w Warszawie jest decyzja Komendanta Głównego Policji (dalej "Komendant", "Organ") z dnia [...] grudnia 2022 r. nr [...], którą utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w R. (dalej "Komendant wojewódzki") z dnia 11 sierpnia 2022 r. nr [...] cofającą A. B. (dalej "Skarżący", "Strona") pozwolenie na broń palną myśliwską do celów łowieckich (dalej "Zaskarżona decyzja"). Zaskarżona decyzja została wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r. poz. 2000, ze zm.) oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2022 r. poz. 2516, ze zm.). Zaskarżona decyzja została wydana w ustalonym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Z akt sprawy wynika, że w dniu [...] maja 2022 r. Komendant wojewódzki wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie o cofnięcie Stronie pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej w celów łowieckich. Podstawą wszczęcia przedmiotowego postępowania było ustalenie przez Wydział Postępowań Administracyjnych Komendy Wojewódzkiej Policji w R., na podstawie informacji o osobie z Krajowego Rejestru Karnego oraz prawomocnych wyroków Sądu Rejonowego w R.: • wyrok z dnia [...] marca 2017 r. sygn. akt II K [...], w którym Skarżący został uznany winnym popełnienia umyślnego przestępstwa skarbowego z art. 83 § 1 ustawy z dnia 10 września 1999 r. Kodeks karny skarbowy (obecnie: Dz. U. z 2024 r. poz. 628 z późn. zm., dalej "k.k.s"), • wyrok z dnia [...] kwietnia 2017 r. sygn. akt II K [...], w którym Skarżący został uznany winnym popełnienia umyślnego przestępstwa skarbowego z art. 83 § 1 k.k.s. w zw. z art. 9 § 3 k.k.s., • wyrok z dnia [...] czerwca 2018 r. sygn. akt II K [...], w którym Skarżący został uznany winnym popełnienia umyślnych przestępstw z art. 79 pkt 4 z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (obecnie: Dz. U. z 2023 r. poz. 120 z późn. zm.). Powyższe wyroki nie uległy zatarciu, co potwierdza informacja z Krajowego Rejestru Karnego. Komendant wojewódzki decyzją z dnia [...] sierpnia 2022 r. nr [...] cofnął Stronie pozwolenie na broń palną myśliwską do celów łowieckich. Od decyzji organu I instancji Skarżący złożył odwołanie. Po rozpatrzeniu odwołania Komendant Zaskarżaną decyzją utrzymał w mocy decyzję Komendanta wojewódzkiego. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia, po przywołaniu ustalonego stanu fatycznego oraz mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa wskazał, że ustawodawca jednoznacznie określił, że właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do kategorii osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a, czyli stanowiących zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Okolicznością powodującą takie zagrożenie jest fakt skazania prawomocnym wyrokiem sądu m. in. za przestępstwo umyślne. Organ wskazał, że prawo do broni jest uprawnieniem wyjątkowym, dlatego też od osób posiadających pozwolenie na broń organy Policji wymagają poszanowania porządku prawnego i przestrzegania przepisów prawa oraz nieskazitelnej i odpowiedzialnej postawy. Organ podkreślił, że w postępowaniu administracyjnym w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń nią rozstrzyga o winie lub niewinności danej osoby, nie bada okoliczności zdarzenia oraz kwalifikacji prawnej zarzucanego czynu. Cofnięcie pozwolenia jest skutkiem administracyjnoprawnym ustalenia że osoba posiadająca pozwolenia na broń została skazana prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo umyślne. Takie prawomocne orzeczenie jest wiążące dla organu Policji co do ustalenia faktycznych i prawnych przesłanek rozstrzygnięcia sprawy. Wystarczy zatem ustalenie przez organ Policji, że osoba posiadająca pozwolenie na broń należy do osób stanowiących zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego, to znaczy jest skazana prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo umyślne lub umyślne przestępstwo skarbowe. Przepis ten ma charakter obligatoryjny i organy Policji mają obowiązek cofnięcia pozwolenia na broń w każdym przypadku ujawnienia, że posiadacz pozwolenia należy do grupy osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Z decyzją Komendanta nie zgodził się Skarżący i pismem z dnia 3 lutego 2023 r. wniósł do WSA w Warszawie skargę, zaskarżając decyzję z dnia [...] grudnia 2023 r. w całości. Zaskarżonej decyzji zarzucił błędną wykładnie przepisów, tj. art. 15. ust. 1 pkt 1 lit. a o broni i amunicji, skutkującą uznaniem, że może zostać uznany za osobę stanowiącą zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego, wyłącznie dlatego, że został skazany za przestępstwa polegające na niezłożeniu w terminie sprawozdań finansowych oraz utrudnieniu kontroli podatkowej. Formułując powyższy zarzut Skarżący wniósł o zmianę Zaskarżonej decyzji poprzez jej uchylenie i umorzenie postępowania. W uzasadnieniu wskazał, że popełnione przez niego przestępstwa nie są przestępstwami godzącymi w porządek publiczny ani bezpieczeństwo publiczne. Podkreślił, iż niezłożenie sprawozdań finansowych w terminie nie spowodowało zagrożenia, które mogłoby mieć wpływ na legalność posiadania przeze Stronę broni palnej. Również przypisane mu przestępstwo utrudnienia kontroli nie zostało popełnione z użyciem przemocy lub broni palnej. W ocenie Skarżącego, Organ powinien ustalić, czy przypisane mi przestępstwa i sposób ich popełnienia pozwala na uznanie, że kwalifikuję się do kategorii osób stwarzających zagrożenie w myśl przepisów ustawy o broni i amunicji. W odpowiedzi na skargę Komendant wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. W dniu 22 maja 2024 r. do WSA w wpłynęła korespondencja e-mail Skarżącego (ponowiona w dniu 23 maja 2024 r. na skrzynkę ePUAP WSA w Warszawie), w której Skarżący usprawiedliwił nieobecność i złożył wniosek o przesunięcie terminu rozprawy. Do wniosku załączył zwolnienia lekarskie o niezdolności do pracy od [...] do [...] maja 2024 r. i od [...] do [...] maja 2024 r. Ponadto do wniosku załączył komunikat Prezesa Sadu Okręgowego w w. z dnia 8 września 2023 r. dotyczący braku lekarzy sądowych dla obszaru właściwości Sądu Okręgowego w R.. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, kontrola ta, stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej "P.p.s.a."). W myśl art. 145 § 1 pkt 1-3 P.p.s.a. Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem Zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Spór w niniejszej sprawie sprowadza się do zasadności cofnięcia Skarżącemu pozwolenia na broń palną myśliwską do celów łowieckich. W ocenie Skarżącego Organ dokonał błędnej interpretacji przepisów ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (obecnie: Dz. U. z 2024 r. poz. 485), a konkretnie art. 15 ust. 1 pkt 1 lit. a, skutkujące uznaniem, że popełnione przeze niego przestępstwa są przestępstwami godzącymi w porządek publiczny lub bezpieczeństwo publiczne. W tym miejscu Sąd zwraca uwagę, że Skarżący podnosząc w skardze naruszony przepis przywołał art. 15 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy o broni i amunicji. We wspomnianej ustawie nie ma takiej regulacji, niemniej jednak, z uzasadnienia skargi wynika, że w istocie zarzut sprowadza się do naruszenia art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji. Natomiast w ocenie Komendanta, ustalenie, iż Skarżący został skazany prawomocnie za popełnienie przestępstwa umyślanego jest wystarczające, a zarazem obliguję organy Policji do cofnięcia pozwolenia na posiadaną broń palną do celów łowieckich. W zaistniałym sporze rację należy przyznać Komendantowi. Materialnopraną podstawą wydania Zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy o broni i amunicji. Zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 tej ustawy, właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6. Natomiast w myśl art. 15 ust. 1 pkt 6 lit a ustawy o broni i amunicji, pozwolenia na broń nie wydaje się osobom stanowiącym zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego: skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe. Przenosząc powyższe regulacje na grunt niniejszej sprawy bezspornym jest, iż Skarżący prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w R. z dnia [...] marca 2014 r., sygn. akt II K [...], został uznany winnym popełnienia umyślnego przestępstwa skarbowego z art. 83 § 1 k.k.s. i skazany na karę grzywny w wysokości 30 stawek dziennych po 80 zł każda; prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w R. z dnia [...] kwietnia 2017 r., sygn. akt II K [...], został uznany winnym popełnienia umyślnego przestępstwa skarbowego z art. 83 § 1 k.k.s. w zw. z art. 9 § 3 k.k.s. i skazany na karę grzywny w wysokości 50 stawek dziennych po 90 zł każda oraz prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w R. z dnia [...] czerwca 2018 r., sygn. akt IIK [...] został uznany winnym popełnienia umyślnych przestępstw z art. 79 pkt 4 ustawy o rachunkowości i skazany na karę łączną grzywny w wysokości 150 stawek dziennych po 20 zł każda. Powyższe wyroki nie uległy zatarciu, co potwierdza informacja z Krajowego Rejestru Karnego (k. 94-96). Nie ulega również wątpliwości, że czyny popełnione przez Skarżącego, opisane w art. 83 k.k.s. mogą zostać popełnione wyłącznie umyślnie (G. Keler [w:] J. Błachut, A. Soja, G. Keler, Kodeks karny skarbowy. Komentarz, Warszawa 2024, art. 83). Podobnie czyn opisany w art. 79 pkt 4 ustawy o rachunkowości może zostać popełniony umyślnie (P. Kiziukiewicz [w:] Ustawa o rachunkowości. Komentarz, wyd. VIII, red. T. Kiziukiewicz, Warszawa 2021, art. 79). Odnosząc się do uzasadnienia skargi, które sprowadza się w istocie do wykazania, że nie wobec każdej osoby skazanej za umyślne przestępstwo karne lub umyślne przestępstwo skarbowe cofa się pozwolenie na broń, a jedynie wobec takiej, która stanowi zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego, Sąd w składzie rozpoznającym stwierdza, iż interpretacja art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji, którą prezentuje Skarżący jest chybiona. Przytoczony przepis nie określa dwóch odrębnych przesłanek cofnięcia pozwolenia na broń – skazania za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe oraz stwarzania zagrożenia dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Podkreślić należy, że w obecnie obowiązującym stanie prawnym katalog zachowań sankcjonowanych cofnięciem pozwolenia na broń na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji nie jest katalogiem przykładowym, lecz ma charakter zamknięty. Ponadto, w art. 15 ust. 1 pkt 6 ww. ustawy zawiera swoistą definicję pojęcia "osoby stwarzającej zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego", której to osobie nie można wydać pozwolenia na broń, lub której, organy Policji są zobowiązane cofnąć pozwolenie na broń. Nie budzi wątpliwości, że w stanie prawnym obowiązującym w dacie wydania kontrolowanej decyzji ustalenie, że dana osoba została skazana za umyślne przestępstwo lub przestępstwo skarbowe jest równoważne stwierdzeniu, że osoba ta stanowi zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Opiera się to na założeniu, że posiadacz broni powinien być osobą dającą rękojmię, iż swoim postępowaniem nie zagrozi bezpieczeństwu lub porządkowi publicznemu. Osoba, która wchodzi w konflikt z prawem, czy też taka, której stan zdrowia budzi uzasadnione wątpliwości, co do bezpiecznego posługiwania się bronią, takiej rękojmi nie zapewnia (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej "NSA"): z 22 czerwca 2020 r. II OSK 47/20 oraz z dnia 16 lutego 2023 r., sygn. akt II OSK 427/20). W konsekwencji wyłącza potrzebę dokonywania przez organ, a następnie sąd administracyjny, oceny charakteru popełnionego przestępstwa pod kątem ustalenia, czy sam fakt skazania uzasadnia przyjęcie następnie, niejako kaskadowo, oceny odnoszącej się do przesłanki "stanowienia zagrożenia dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego" (por. wyrok NSA z 13 marca 2019 r., II OSK 976/17,; por. też uchwałę składu 7 sędziów NSA z 18 listopada 2009 r., II OPS 4/09). W aktualnie obowiązującym stanie prawnym, Skarżący wobec skazania go prawomocnym wyrokiem za umyślne przestępstwo należy do kategorii osób stwarzających zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego w rozumieniu art. 15 ust. 1 pkt 6 lit a ustawy o broni i amunicji. Natomiast dyspozycja przepisu art. 18 ust. 1 pkt 2 tej ustawy ma charakter obligatoryjny, co oznacza, że organy Policji mają obowiązek cofnięcia pozwolenia na broń w każdym przypadku stwierdzenia, iż posiadacz pozwolenia na broń należy do grupy osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji. Wbrew stanowisku Skarżącego, ww. przepisy nie obligowały organy Policji, przed wydaniem decyzji w obu instancjach, do ustalenia, czy przypisane Skarżącemu przestępstwa i sposób ich popełnienia kwalifikują Stronę do kategorii osób stanowiących zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Należy zauważyć, że w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 ustawy o broni i amunicji ustawodawca po sformułowaniu "stanowiącym zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego" użył znaku interpunkcyjnego w postaci dwukropka. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 6 kwietnia 2017 r., sygn. akt II OSK 2531/15 dokonał analizy znaczenia zawartego w ww. przepisie znaku interpunkcyjnego w postaci dwukropka. Sąd w składzie rozpoznającym sprawę podziela i akceptuje rozważania NSA. Naczelny Sąd Administracyjny w tym zakresie wskazał, że "Główną funkcją dwukropka jest wprowadzenie wyodrębnionej partii tekstu. Może to być wyliczenie, wyszczególnienie, cytat, uzasadnienie, wynik, wyjaśnienie. Dwukropka nie należy uważać za znak oddzielający lecz wyodrębniający jakiś fragment, który wynika z tekstu wcześniejszego (Wielki słownik ortograficzny PWN z zasadami pisowni i interpunkcji pod redakcją prof. Edwarda Polańskiego., str. 144). Część zdania znajdująca się po dwukropku nie może być więc traktowana jako zdanie złożone współrzędnie, to jest zdanie składające się ze zdań pojedynczych niezależnych od siebie. Ponieważ po sformułowaniu "stanowiącym zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego" znajduje się dwukropek to tej części zdania, która znajduje się po tym znaku interpunkcyjnym nie można uznać za zdanie niezależne. Tylko wówczas, gdyby w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 ustawy o broni i amunicji zastosowano formułę zdania złożonego współrzędnie można byłoby mówić o tym, że w przepisie tym zawarte zostały dwie niezależne od siebie przesłanki odebrania pozwolenia na posiadanie broni. Taka sytuacja w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 ustawy o broni i amunicji nie występuje. W sytuacji, gdy skarżący kasacyjnie skazany został prawomocnym wyrokiem za umyślne przestępstwo nie było podstaw do dokonywania przez organ administracji ustaleń w kwestii spełnienia przez skarżącego kasacyjnie przesłanki udzielenia pozwolenia na posiadanie broni jaką jest zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Nie było też podstaw do prowadzenia przez organ administracji postępowania dowodowego w celu podważenia ustawowego domniemania, że skarżący kasacyjnie spełnia warunki do uznania go za osobę stanowiącą zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Kwestię tę jednoznacznie przesądził ustawodawca wprowadzając w ustawie domniemanie, które jest domniemaniem niewzruszalnym.". Powyższy pogląd został również podzielony przez Naczelny Sąd Administracyjny w Wyroku z dnia 18 stycznia 2024 r., sygn. akt II GSK 868/23. Dokonane rozważania prowadzą do wniosku, że wobec bezspornego skazania Skarżącego za przestępstwo umyślne, bezzasadny jest formułowany w skardze (wprawdzie nie wprost) zarzut braku ustalenia związku pomiędzy skazaniem Strony, a zagrożeniem dla porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Sąd wskazuje, że organy Policji obu instancji dokonały prawidłowej wykładni art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji, która determinuje zakres istotnych w sprawie ustaleń faktycznych niezbędnych do jej rozstrzygnięcia. Natomiast ustalenie, iż wobec Skarżącego zostały spełnione przesłanki z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji obligowało organy Policji do wydania decyzji o cofnięciu pozwolenia na broń palną do celów myśliwskich. Albowiem przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji ma charakter obligatoryjny, co oznacza, że organy Policji mają obowiązek cofnięcia pozwolenia na broń w każdym przypadku stwierdzenia, iż posiadacz pozwolenia na broń należy do grupy osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji (por. m.in. wyrok NSA z dnia 13 marca 2011 r., sygn. akt II OSK 976/17). Ostatecznie, w ocenie Sądu, Komendant, a wcześniej Komendant wojewódzki nie uchybił obowiązkowi należytego zgromadzenia materiału dowodowego oraz jego prawidłowej oceny. Skoro podstawą cofnięcia pozwolenia na broń palną jest m.in. okoliczność skazania za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe, a w niniejszej sprawie bezspornie zostało to wykazane, tym samym organy Policji poprawnie ustaliły istotne w sprawie okoliczności faktyczne. Biorąc powyższe względy pod uwagę, Sąd stanął na stanowisku, że Organ wydając Zaskarżoną decyzję nie dopuścił się naruszeń prawa materialnego, które miałyby wpływ na wynik sprawy, ani uchybień formalnoprawnych w stopniu, w jakim mogłoby to mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Odnosząc się do wniosku Strony o odroczenie rozprawy, Sąd nie znalazł podstaw do jego uwzględnienia. Na marginesie Sąd wskazuje, że ów wniosek był trzecim z kolei. Uzasadnienie każdego z tych wniosków była choroba Skarżącego, potwierdzona zwolnieniem lekarskim lekarza medycyny rodzinnej. Zgodnie z art. 99 P.p.s.a., sąd nawet na zgodny wniosek stron może odroczyć posiedzenie tylko z ważnej przyczyny. W ocenie Sądu, kolejne (trzecie) odroczenie rozprawy, de facto z tej samej przyczyny było niezasadne. W doktrynie przyjmuje się, że "Ważne przyczyny odroczenia posiedzenia to sytuacje, których nieuwzględnienie prowadziłoby do naruszenia zasadniczych założeń postępowania, a w konsekwencji przeważnie do takich uchybień procesowych, które mogłyby następnie stanowić podstawy zaskarżenia orzeczenia [por. M. Jędrzejewska (w:) T. Ereciński (red.), Komentarz..., t. 1, s. 376]. Przyczyny uzasadniające odroczenie posiedzenia mogą leżeć zarówno po stronie sądu (np. nagła choroba sędziego), jak i po stronie uczestników postępowania (np. choroba uczestnika, przerwa w komunikacji uniemożliwiająca uczestnikowi dotarcie do siedziby sądu) (H. Knysiak-Sudyka [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. VI, red. T. Woś, Warszawa 2016, art. 99). Uzasadniając wniosek o odroczenie rozprawy Skarżący lakonicznie wskazał, iż "(...) chciałbym wziąć w niej udział jako Strona", bez wskazania jak ten udział mógłby mieć wpływ na wynik sprawy oraz że inna forma zaprezentowania przezeń jego stanowiska nie będzie wystarczająca. Sąd wskazuje, że Skarżący samodzielnie wzniósł skargę do WSA w Warszawie. Uprzednio również samodzielnie wniósł odwołanie od decyzji Komendanta wojewódzkiego. Miał zatem pełna wiedzę o biegu sprawy oraz miał możliwość podejmowania czynności procesowych, w szczególności formułowania stanowiska, także na piśmie przed terminem rozprawy, o której był poinformowany z odpowiednim wyprzedzeniem – przedmiotowe zawiadomienie zostało doręczone w dniu 8 maja 2024 r. (k. 99). W orzecznictwie sądowym uznaje się, że wykazana zaświadczeniem lekarskim choroba strony lub pełnomocnika, uniemożliwiająca stawienie się w sądzie jest "znaną sądowi przeszkodą" i najczęściej pociąga za sobą konieczność odroczenia rozprawy. Jednak zgodnie z treścią przepisu ta "znana sądowi przeszkoda" musi być jednocześnie przeszkodą, "której nie można przezwyciężyć". W każdym przypadku istotne znaczenie ma to, czy korzystanie z tej przyczyny odroczenia następuje dla realizacji celu, jakiemu przepis ten służy oraz czy nieodroczenie rozprawy w takiej sytuacji procesowej spowoduje naruszenie tego prawa. Jeżeli choroba strony stanęła na przeszkodzie jedynie jej obecności na rozprawie, a nie ograniczyła aktywności w postępowaniu, wyrażającej się w składaniu pism przedstawiających stanowisko w sprawie, w zgłaszaniu wniosków i dowodów oraz wypowiadaniu się co do twierdzeń i dowodów drugiej strony, to można zasadnie twierdzić, że jej prawo do wysłuchania zostało zrealizowane (vide wyrok NSA z dnia 24 września 2015 r sygn. akt I OSK 370/14). Udział w rozprawie nie jest jedyną formą zapewnienia stronie możliwości obrony jej interesów, bowiem żaden przepis ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie daje podstaw do postawienia znaku równości między nieuwzględnieniem wniosku strony o odroczenie rozprawy, a pozbawieniem jej możności obrony przysługujących jej praw (por. wyrok NSA z dnia 27 listopada 2029 r., sygn. akt II GSK 3308/17). W niniejszej sprawie Skarżący w żadnej mierze na skutek odmowy odroczenia rozprawy nie został pozbawiony ochrony swoich praw. Posiadał wiedzę o sprawie, był z odpowiednim wyprzedzeniem informowany o rozprawie oraz nie wykazał, iż odmowa zmiany terminu rozprawy naruszy uprawnienia procesowe Skarżącego. Tym samym Sąd rozpoznający sprawę uznał, iż w realiach niniejszej sprawy okoliczność, iż Skarżący przebywał na zwolnieniu lekarskim nie stanowiła podstawy uwzględnienia kolejnego wniosku do odroczenia rozprawy. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 P.p.s.a., oddalił skargę Wszystkie orzeczenia krajowych sądów administracyjnych powołane w niniejszym uzasadnieniu, dostępne są w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych CBOSA pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl .