VI SA/Wa 2857/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Borowiecki Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Czarnecki Sędzia WSA Artur Kot (spr.) Protokolant ref. staż. Klaudia Kruk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 października 2014 r. sprawy ze skargi K. J. na decyzję Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia na członka zarządu kary pieniężnej za rażące naruszenie obowiązków informacyjnych 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Komisji Nadzoru Finansowego na rzecz skarżącego K. J. kwotę 1500 (tysiąc pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. 1. Zaskarżoną decyzją z [...] sierpnia 2013 r., w wyniku rozpatrzenia wniosku K.J. (dalej: "skarżący") o ponowne rozpatrzenie sprawy, Komisja Nadzoru Finansowego (dalej: "KNF" lub "Komisja") utrzymała w mocy swoją decyzję z [...] listopada 2011 r. w sprawie nałożenia na skarżącego kary pieniężnej w wysokości 75.000 zł za rażące naruszenie obowiązków informacyjnych przez Z. S. A. w upadłości likwidacyjnej (dalej: "Spółka''), w okresie pełnienia przez niego funkcji członka zarządu Spółki. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia Komisja powołała między innymi art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. b) i art. 96 ust. 6 ustawy z 29 lipca 2005 r. o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych (Dz. U. z 2009 r. Nr 185, poz. 1439 ze zm.; dalej: "ustawa o ofercie") w związku z art. 11 ust. 1 oraz ust. 5 ustawy z 21 lipca 2006 r. o nadzorze nad rynkiem finansowym (Dz. U. z 2012 r., poz. 1149 ze zm.; dalej: "ustawa o nadzorze nad rynkiem finansowym"). Komisja powoła się także na art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267; dalej: "Kpa"). 2. Stan faktyczny. 2.1. Postanowieniem z [...] lipca 2011 r. zostało wszczęte z urzędu postępowanie administracyjne w przedmiocie nałożenia na skarżącego (oraz pozostałych członków zarządu Spółki, tj. R.C. oraz M.S.), kary pieniężnej za rażące naruszenie obowiązków informacyjnych przez Spółkę, w okresie pełnienia przez skarżącego funkcji członka jej zarządu. Powyższe było skutkiem nałożenia przez Komisję kary pieniężnej na Spółkę (60.000 zł) decyzją z [...] lipca 2011 r., na podstawie art. 96 ust. 1 pkt 1 ustawy o ofercie, w związku ze stwierdzeniem, że Spółka nienależycie wykonała obowiązki informacyjne, o których mowa w art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. b) ustawy o ofercie między innymi poprzez: a) nieprzekazanie wraz z raportem za I półrocze 2009 r. raportu podmiotu uprawnionego do badania sprawozdań finansowych z przeglądu półrocznego skróconego sprawozdania finansowego, zgodnie z § 89 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 19 lutego 2009 r. w sprawie informacji bieżących i okresowych przekazywanych przez emitentów papierów wartościowych oraz warunków uznawania za równoważne informacji wymaganych przepisami prawa państwa niebędącego państwem członkowskim (Dz. U. Nr 33, poz. 259 ze zm.; dalej: "rozporządzenie"); b) nieprzekazanie wraz z raportem za rok 2009 opinii podmiotu uprawnionego do badania sprawozdań finansowych o badanym rocznym sprawozdaniu finansowym oraz raportu podmiotu uprawnionego do badania sprawozdań finansowych z badania rocznego sprawozdania finansowego, zgodnie z § 91 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia. Spółka zawarła umowę z P. sp. z o. o. na przeprowadzenie przeglądu śródrocznego sprawozdania finansowego sporządzonego według stanu na dzień [...] czerwca 2009 r. i badania sprawozdania finansowego sporządzonego według stanu na dzień [...] grudnia 2009 r. oraz raportu z wyników przeprowadzonego badania sprawozdania finansowego. Umowę podpisał ówczesny wiceprezes zarządu Spółki (M.S.) oraz T.D. (prokurent). Spółka przekazała do publicznej wiadomości sprawozdanie finansowe za rok 2009. Nie przekazała jednak raportu z badania ww. sprawozdania przez biegłego rewidenta i opinii o tym sprawozdaniu. Z wyjaśnień członków zarządu (skarżącego i R.C.) wynikało jedynie, że ww. raport zostanie przekazany niezwłocznie po zakończeniu prac, nie później niż [...] czerwca 2010 r. Komisja ustaliła, że sprawozdanie finansowe w ogóle nie zostało przekazane do badania wyznaczonemu do tego biegłemu rewidentowi mimo podpisania stosownej umowy. W chwili przekazywania raportu okresowego za rok 2009 funkcję członków zarządu Spółki pełnili R.C. (prezes zarządu) oraz K.J. (skarżący), który [...] lutego 2010 r. uchwałą rady nadzorczej Spółki został oddelegowany do czasowego pełnienia obowiązków członka jej zarządu (wiceprezes) na okres [...] miesięcy. W związku z powyższym, decyzją z [...] listopada 2011 r. Komisja, na podstawie art. 96 ust. 6 i ust. 7 ustawy o ofercie, nałożyła na skarżącego karę pieniężną za naruszenie obowiązków informacyjnych w czasie, gdy pełnił on obowiązki członka zarządu Spółki. Odrębnymi decyzjami nałożono kary pieniężne na pozostałych członków zarządu Spółki (60.000 zł oraz 100.000 zł). 2.2. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy skarżący wniósł między innymi o "anulowanie" lub znaczące obniżenie kary pieniężnej, adekwatnie do popełnionego przez niego w sposób niezamierzony uchybienia. Skarżący wystąpił o przeprowadzenie dowodu z zeznań innego członka zarządu Spółki (R.C.). Wyjaśnił, że nie miał wpływu na termin przekazania dokumentacji do audytu z uwagi na zakres jego obowiązków w Spółce i krótkotrwałe (trzy miesiące) pełnienie funkcji członka jej zarządu. Dodał, że wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy nie jest podyktowany jego sytuacją majątkową. 2.3. Utrzymując w mocy swoją decyzję z [...] listopada 2011 r., po uzupełnieniu materiału dowodowego, KNF stwierdziła, że Spółka rażąco naruszyła przepisy art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. b) ustawy o ofercie. Skoro skarżący pełnił funkcję członka zarządu Spółki (wiceprezes) w okresie, w którym należało dopełnić ww. obowiązków informacyjnych, to zasadnie nałożono na niego karę pieniężną. Zarzuty postawione we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy organ odwoławczy uznał za chybione. Zdaniem Komisji, wpływu na wynik sprawy nie wywiera fakt krótkotrwałego pełnienia przez skarżącego obowiązków członka zarządu Spółki oraz nieobecności skarżącego w Spółce spowodowanej przebytą chorobą. Okoliczności te nie zwalniają bowiem skarżącego z odpowiedzialności za działania (zaniechania) Spółki w czasie, gdy pełnił on funkcję członka jej zarządu. Skarżący składając podpis pod niekompletnym raportem przyjął na siebie odpowiedzialność za jego prawdziwość, rzetelność oraz kompletność. W rezultacie raport ten został opublikowany. Odnosząc się do kwestii wymierzonej kary KNF wskazała, że jej wysokość ustaliła mając na względzie przede wszystkim represyjny charakter sankcji, rangę naruszonych przepisów prawa i ich konsekwencje w postaci niedoinformowania uczestników rynku kapitałowego. Osobami odpowiedzialnymi za naruszenie obowiązków informacyjnych przez Spółkę byli K.J. oraz R.C., którzy świadomie przekazali niekompletny raport do publicznej wiadomości. Komisja nakładając kary pieniężne na poszczególnych członków zarządu Spółki uwzględniła zakres odpowiedzialności każdego z osobna. Reasumując, w ocenie Komisji, kara pieniężna w wysokości 75 000 zł (75% ustawowego wymiaru kary) nałożona na skarżącego uwzględnia wszelkie okoliczności mogące mieć istotny wpływ na jej wysokość. Kara spełnia cel, jakim jest ochrona interesu inwestorów (prawo dostępu do rzetelnych i pełnych informacji na rynku kapitałowym). Cel ten został naruszony działaniem skarżącego, który pełnił funkcję członka zarządu Spółki, która dopuściła się powyższych nieprawidłowości. 3.1. Z takim rozstrzygnięciem nie zgodził się skarżący. Pismem z [...] września 2013 r. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej: "Sąd") na ostateczną w administracyjnym toku instancji decyzję KNF. Autor skargi wystąpił między innymi o uchylenie zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji oraz przeprowadzenie powołanych w skardze dowodów. Postawił zarzuty naruszenia: - art. 96 ust. 6 ustawy o ofercie poprzez nałożenie kary pieniężnej na skarżącego, choć nie doszło do naruszenia obowiązków w sposób rażący; - art. 8 Kpa poprzez wydanie przez KNF decyzji rażąco godzącej w interes jednostki, mimo prawa do zachowania przez ten organ uznaniowości w rozstrzyganiu sprawy, czego skutkiem było naruszenie zasady zaufania skarżącego do władzy publicznej; - art. 6 i art. 7 Kpa poprzez działanie polegające na wydaniu zaskarżonej decyzji wbrew przepisom obowiązującego prawa i wbrew okolicznościom zachodzącym w ustalonym stanie faktycznym. Autor skargi wniósł o uznanie w wyroku, że K.J. nie dopuścił się rażącego naruszenia przepisów prawa, a gdyby Sąd uznał, że takie naruszenie jednak nastąpiło, to wniósł o uznanie, że KNF stosując instytucję uznania administracyjnego nie powinna nakładać kary na skarżącego, gdyż postępowanie takie jest sprzeczne z zasadą zaufania uczestnika postępowania do władzy publicznej opisaną w art. 8 Kpa. 3.2. Uzasadniając skargę jej autor zgodził się co do faktu naruszenia przez Spółkę obowiązków informacyjnych i nałożenia na Spółkę w tym względzie stosownej kary pieniężnej. Jednak brak było podstaw do nałożenia sankcji na skarżącego, gdyż wymienione wyżej naruszenie nie miało charakteru rażącego. Nadto w czasie pełnienia przez skarżącego ww. funkcji nie mógł on przebywać w siedzibie Spółki z powodu okoliczności związanych z jego chorobą (nowotwór ślinianki przyusznej) oraz przebytej [...] lipca 2010 r. operacji. Godząc się na pełnienie funkcji członka zarządu Spółki skarżący wierzył w profesjonalizm, wiedzę i doświadczenie ówczesnego prezesa jej zarządu, tj. R.C. Zdaniem autora skargi, nie można mówić o rażącym naruszeniu prawa z uwagi na jednorazowe i nieświadome zaniechanie skarżącego. Brak jest tym samym podstaw do zastosowania wobec skarżącego art. 96 ust. 6 ustawy o ofercie. Kara nałożona na skarżącego jest zawyżona, gdyż organ pominął wszelkie okoliczności stanu faktycznego mające istotny wpływ na jej wymiar (stan zdrowotny skarżącego, jego podeszły wiek). Przekroczył zatem granice uznania administracyjnego (zob. s. 6 i 7 skargi). Nałożona na skarżącego kara nie spełnia nadto swojej prewencyjnej roli. 3.3. Odpowiadając na skargę Komisja podtrzymała swoje dotychczasowe stanowisko i wystąpiła o jej oddalenie. Zarzuty skargi uznała za chybione. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: skarga zasługuje na uwzględnienie. 4.1. Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), Sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (legalności). Kontrola sądów administracyjnych ogranicza się zatem do zbadania, czy organy administracji (podatkowe) w toku rozpoznawanej sprawy nie naruszyły prawa w sposób przewidziany w art. 145 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej: "u.p.p.s.a."). Dodać należy, że zgodnie z art. 134 § 1 u.p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. 4.2. Na proces stosowania prawa składa się szereg etapów i elementów. I tak, w pierwszej kolejności organ stosujący prawo powinien zidentyfikować odpowiednią normę prawa materialnego, której zastosowanie może wchodzić w rachubę odnośnie rozpatrywanej sprawy. Następnie poprzez dokonanie wykładni tej normy, winien zrekonstruować jej treść i w oparciu o wynikające stąd wnioski, stwierdzić ustalenie, jakich faktów jest konieczne z punktu widzenia zastosowania tej normy. Ustalenie tych faktów winno nastąpić według reguł prawa procesowego, a zwłaszcza tych reguł, które dotyczą postępowania dowodowego. Końcowym etapem jest dokonanie subsumcji, tj. przyporządkowanie ustalonego stanu faktycznego do hipotezy normy prawa materialnego. Rolą Sądu pierwszej instancji jest zaś kontrola prawidłowości tego działania, z uwzględnieniem przepisów art. 134 i art. 145 u.p.p.s.a. 4.3. Ramy prawne. Zgodnie z art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. b) ustawy o ofercie, emitent papierów wartościowych dopuszczonych do obrotu na rynku regulowanym jest obowiązany, z zastrzeżeniem ust. 6 [przepis ten nie znajduje zastosowania w sprawie – dopisek Sądu], do równoczesnego przekazywania Komisji, spółce prowadzącej ten rynek regulowany oraz do publicznej wiadomości zgodnie z postanowieniami regulaminów, o których mowa w art. 61 tej ustawy - w przypadku emitentów papierów wartościowych dopuszczonych wyłącznie do obrotu na rynku giełdowym niebędącym rynkiem oficjalnych notowań giełdowych lub obrotu na rynku pozagiełdowym. Z art. 61 ustawy o ofercie (zdanie pierwsze) wynika, iż rodzaj, zakres i formę informacji bieżących i okresowych przekazywanych przez emitentów papierów wartościowych dopuszczonych do obrotu wyłącznie na rynku giełdowym niebędącym rynkiem oficjalnych notowań giełdowych lub na rynku pozagiełdowym oraz częstotliwość i terminy ich przekazywania określają regulaminy tych rynków przy uwzględnieniu regulacji w zakresie rachunkowości, na podstawie których mają być ujawniane dane finansowe, oraz zakresu ujawnianych danych finansowych, w sposób umożliwiający inwestorom ocenę sytuacji gospodarczej, majątkowej i finansowej emitenta. W zdaniu drugim art. 61 (nie znajduje zastosowania) ustawodawca wskazał na regulaminy dotyczące emitentów z siedzibą w państwie niebędącym państwem członkowskim, dla których Rzeczpospolita Polska jest państwem macierzystym. Zgodnie z § 28 ust. 2 Regulaminu Giełdy w brzmieniu przyjętym uchwałą nr 1/1110/2006 Rady Giełdy z dnia 4 stycznia 2006 r. ze zm. (dalej: "Regulamin Giełdy"), emitent instrumentów finansowych, które są dopuszczone do obrotu giełdowego na rynku równoległym, obowiązany jest do przekazywania informacji bieżących i okresowych, zgodnych co do rodzaju, zakresu, formy, częstotliwości i terminów ich przekazywania z właściwymi przepisami rozporządzenia. Stosownie do § 91 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia, raport roczny zawiera opinię podmiotu uprawnionego do badania sprawozdań finansowych o badanym rocznym sprawozdaniu finansowym, zawierającą w odniesieniu do sprawozdania z działalności emitenta opinię, czy informacje zawarte w tym sprawozdaniu uwzględniają przepisy rozporządzenia i są zgodne z informacjami zawartymi w rocznym sprawozdaniu finansowym, oraz raport podmiotu uprawnionego do badania sprawozdań finansowych z badania rocznego sprawozdania finansowego. Przepis art. 96 ust. 6 ustawy o ofercie stanowi, iż w przypadku rażącego naruszenia obowiązków, o których mowa w art. 96 ust. 1 ustawy o ofercie, Komisja może nałożyć na osobę, która w tym okresie pełniła funkcję członka zarządu spółki publicznej lub towarzystwa funduszy inwestycyjnych będącego organem funduszu inwestycyjnego zamkniętego, karę pieniężną do wysokości 100 000 zł. Kara nie może być nałożona, jeżeli od wydania decyzji, o której mowa w ust. 1, upłynęło więcej niż 6 miesięcy (art. 96 ust. 7). 4.4. Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest decyzja Komisji nakładająca na skarżącego karę pieniężną w wysokości 75.000 zł za rażące naruszenie obowiązków informacyjnych przez Spółkę. Skarżący pełnił obowiązki członka zarządu Spółki przez 3 miesiące, od [...] lutego do [...] maja 2010 r. (został oddelegowany do pełnienia obowiązków członka zarządu uchwałą rady nadzorczej Spółki – okoliczność bezsporna). Spółka naruszyła obowiązki informacyjne, o których mowa w zaskarżonej decyzji (okoliczność bezsporna). Spór dotyczy tego, czy naruszenie obowiązków informacyjnych miało charakter rażący. Komisja nałożyła na Spółkę karę pieniężną w wysokości 60.000 zł ostateczną decyzją z [...] lipca 2011 r. Na skarżącego KNF nałożyła karę pieniężną decyzją z [...] listopada 2011 r. Nie doszło zatem do naruszenia w sprawie terminu przewidzianego w art. 96 ust. 7 ustawy o ofercie. Decyzja wydana w trybie art. 96 ust. 6 ustawy o ofercie ma charakter uznaniowy. Za nieistotne dla sprawy KNF uznała między innymi takie okoliczności wskazywane przez skarżącego, jak jego choroba nowotworowa i związana z nią nieobecność w Spółce, okoliczności objęcia funkcji członka zarządu Spółki, stosunkowo krótki okres sprawowania funkcji członka zarządu (3 miesiące), a także sytuacja finansowa Spółki, zakres obowiązków skarżącego i cele nakładanej na niego kary pieniężnej. W ocenie KNF, na wysokość kary wpływa głównie represyjny cel sankcji administracyjnej w ramach prewencji ogólnej. Jednokrotny charakter stwierdzonego naruszenia obowiązków informacyjnych miał dla skarżącego "korzystny wpływ". Komisja podjęła inicjatywę dowodową w celu ustalenia sytuacji majątkowej skarżącego. Odstąpiła jednak od dalszych czynności w tym zakresie uwzględniając stanowisko skarżącego. 5.1. Zdaniem Sądu, zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 3 Kpa, w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik rozpoznawanej sprawy. KNF bezpodstawnie za nieistotne uznała bowiem wyjaśnienia skarżącego, z których wynika, że wpływ na jego działania (zaniechania) miała choroba nowotworowa i związana z tym nieobecność w Spółce (zob. s. 11 zaskarżonej decyzji). Okoliczność ta zdaniem Sądu może mieć istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż na członka zarządu emitenta (spółki kapitałowej) nie należy nakładać sankcji administracyjnej przewidzianej w art. 96 ust. 6 ustawy o ofercie, jeżeli osoba ta z przyczyn obiektywnie rzecz biorąc niezależnych od jej woli, faktycznie nie mogła wykonywać obowiązków członka zarządu emitenta, także obowiązków informacyjnych, o których mowa w art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. b) ustawy o ofercie. Choroba nowotworowa skarżącego jako członka zarządu Spółki (emitenta, który naruszył swoje obowiązki informacyjne) może mieć nadto wpływ na wysokość nakładanej na niego kary pieniężnej, jeżeli choroba ta tylko częściowo ograniczała jego zdolność do działania (pracy) na rzecz Spółki. Dodać warto, że z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika, z jakich względów Komisja przyjęła, że akurat karę w wysokości 75.000 zł (czyli 75% kary maksymalnej) należy uznać za zasadną. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że ustalając wysokość kary, uwzględniała tylko jej górną granicę. 5.2. O ile zgodzić się można z komisją co do tego, że naruszenie obowiązków informacyjnych przez Spółkę miało charakter rażący, gdyż obowiązki te wynikały wprost z obowiązujących przepisów, a ich naruszenie negatywnie wpływało na rynek kapitałowy, to nie sposób podzielić stanowiska Komisji, że ciężka choroba skarżącego jako członka zarządu Spółki i związana z tym nieobecność w Spółce, nie wywierają żadnego wpływu na wysokość nałożonej na niego kary pieniężnej w ramach uznania administracyjnego. Skoro skarżący nie wykazał, że z powodu złego stanu zdrowia nie mógł wykonywać swoich obowiązków jako członka zarządu Spółki, to za zasadne należy uznać nałożenie na niego w realiach niniejszej sprawy kary pieniężnej. Jednak na wysokość tej kary mogą mieć wpływ wskazywane przez skarżącego okoliczności. Poza jednokrotnym charakterem naruszenia obowiązków informacyjnych, sytuacją majątkową członka zarządu emitenta (Spółki) odpowiedzialnego za to uchybienie, wpływ na wysokość kary może mieć także ciężka choroba skarżącego. Z jednej strony jako okoliczność ograniczająca zakres jego odpowiedzialności, jeżeli stan jego zdrowia i związana z tym nieobecność w Spółce miały istotny, negatywny wpływ na zdolność do wykonywania obowiązków członka zarządu, a z drugiej strony jako okoliczność, która może mieć wpływ na zasadność ograniczenia represyjnego charakteru sankcji administracyjnej, której celem jest nie tylko prewencja ogólna, ale także indywidualna. 6. W świetle powyższych rozważań za zasadne uznać należy te zarzuty skargi, które dotyczyły wydania przez KNF zaskarżonej decyzji z naruszeniem granic uznania administracyjnego. Wbrew zarzutom skargi, w postępowaniu prowadzonym w trybie art. 96 ust. 6 ustawy o ofercie, istotne jest ustalenie, czy emitent, a nie członek zarządu, naruszył w sposób rażący obowiązki informacyjne. Wykładany przepis nie wymaga zatem dokonywania oceny charakteru naruszenia prawa przez skarżącego, lecz przez Spółkę. Okoliczności towarzyszące rażącemu naruszeniu obowiązków informacyjnych przez Spółkę, przykładowo eksponowana przez autora skargi (skarżącego) częstotliwość tych uchybień, nie wyłączają zaś możliwości nałożenia na członka zarządu emitenta kary pieniężnej. Mogą ewentualnie spowodować odstąpienie od jej wymierzenia lub wpływać na wysokość kary. W świetle art. 106 § 3 u.p.p.s.a., brak było podstaw do przeprowadzenia dowodu z częściowo nieczytelnej kopii karty informacyjnej leczenia szpitalnego, gdyż nie może ona zostać uznana za dokument. Sąd administracyjny nie ustala nadto stanu faktycznego rozpoznawanej sprawy, lecz kontroluje legalność działań organów administracji (decyzji KNF). Naruszenie przez skarżacego obowiązków członka zarządu emitenta, nawet jeśli nie było świadome, nie uwalnia skarżącego od odpowiedzialności, o której mowa w art. 96 ust. 6 ustawy o ofercie. Za wyjątkiem sytuacji, gdy z przyczyn od niego niezależnych, obiektywnie rzecz biorąc nie był on w stanie pełnić swoich obowiązków. Jednorazowy charakter naruszenia obowiązków informacyjnych nie oznacza, że naruszenie to nie może zostać uznane za rażące, jeśli ma charakter oczywisty (tak jak w niniejszej sprawie) oraz może negatywnie wpływać na sposób funkcjonowania rynku kapitałowego. Bezgraniczne zaufanie skarżącego do innego członka zarządu (prezesa) emitenta nie może zostać uznane za okoliczność wyłączającą odpowiedzialność, o której mowa w art. 96 ust. 6 ustawy o ofercie. Krótkotrwałe pełnienie obowiązków członka zarządu może zaś mieć wpływ na wysokość nakładanej na skarżącego kary, jeżeli ograniczało zakres jego odpowiedzialności za rażące naruszenie obowiązków informacyjnych emitenta. Nieodpłatne pełnienie obowiązków członka zarządu nie jest samodzielną okolicznością wyłączającą lub ograniczającą odpowiedzialność, o której mowa w art. 96 ust. 6 ustawy o ofercie. Podobnie jak i motywy merkantylne, którymi kierował się członek zarządu emitenta (skarżący) w chwili obejmowania funkcji. Za chybione uznać zatem należy te zarzuty skargi i związaną z nimi argumentację, które sprowadzają się do wniosku, że Komisja bezpodstawnie nałożyła na skarżącego karę pieniężną za rażące naruszenie obowiązków informacyjnych Spółki. Komisja w sposób zdaniem Sądu dowolny, z przekroczeniem granic uznania administracyjnego, ustaliła wysokość nakładanej na skarżącego kary pieniężnej (75.000 zł), gdyż nie uzasadniła należycie swojej decyzji w tym zakresie. Z tych względów Sąd uchylił tylko zaskarżoną decyzję, gdyż możliwe jest prawidłowe rozstrzygniecie rozpoznawanej sprawy w decyzji reformatoryjnej Komisji jako organu odwoławczego. 7. Mając na uwadze powyższe, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 135 u.p.p.s.a., Sąd orzekł, jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku. Zakres, w jakim uchylony akt nie może być wykonany, Sąd określił zgodnie z art. 152 u.p.p.s.a. (pkt 2). O zwrocie kosztów postępowania Sąd orzekł zaś zgodnie z art. 200, art. 205 § 1 2 i § 4 oraz art. 209 u.p.p.s.a., zaliczając do nich kwotę uiszczonego przez skarżącego wpisu od skargi (1.500 zł).