VI SA/Wa 286/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Borowiecki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędzia WSA Dorota Wdowiak Protokolant st. sekr. sąd. Karolina Pilecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 czerwca 2013 r. sprawy ze skargi P. G. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r., nr [...], Główny Inspektor Transportu Drogowego - działając na podstawie przepisów art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm. - dalej: "k.p.a.") oraz art. 11 ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o przewozie towarów niebezpiecznych (Dz. U. z 2011 r. Nr 227, poz. 1367 ze zm.) w zw. z przepisami 1.10.3.1 oraz 1.10.3.2.1 załącznika A do Umowy europejskiej dotyczącej międzynarodowego przewozu drogowego towarów niebezpiecznych (ADR), sporządzonej w Genewie dnia 30 września 1957 r. (Dz. U. z 2011 r. Nr 100 poz. 641), a także lp. 5.6 załącznika do ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o przewozie towarów niebezpiecznych - utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2012 r., nr [...], o nałożeniu na P. G. (dalej także: "skarżący" lub "strona skarżąca") kary pieniężnej w wysokości 5.000 (pięć tysięcy) złotych. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniach [...] lipca - [...] sierpnia 2012 r. inspektorzy Inspekcji Transportu Drogowego przeprowadzili kontrolę u skarżącego przedsiębiorcy P. G. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą "[...]" z siedzibą w L.. Powyższa kontrola została udokumentowana protokołem kontroli z dnia [...] sierpnia 2012 r., nr [...] Zakres kontroli obejmował okres od [...] lipca 2011 r. do [...] lipca 2012 r. W trakcie kontroli skarżący okazał żądaną dokumentację. Przedmiotem wspomnianej kontroli były regulacje związane z: 1) wykonywaniem przez skarżącego przedsiębiorcę międzynarodowego transportu drogowego rzeczy, 2) wykonywaniem przez skarżącego przewozów drogowych towarów niebezpiecznych, 3) przestrzeganiem przepisów ruchu drogowego, 4) przestrzeganiem przepisów dotyczących okresów prowadzenia pojazdu i obowiązkowych przerw oraz czasu odpoczynku kierowcy. W toku kontroli skarżący przedsiębiorca okazał plan ochrony towarów niebezpiecznych w transporcie drogowym ADR sporządzony przez Ł. W. - doradcę ds. bezpieczeństwa w transporcie drogowym towarów niebezpiecznych, nr świadectwa [...]. W wyniku analizy tego dokumentu, inspektorzy stwierdzili, że plan w punkcie II zatytułowanym: "Wykaz towarów dużego ryzyka" zawierał informację, iż "na dzień sporządzania Planu ochrony firma nie przewozi towarów niebezpiecznych ADR. Plan powyższy sporządzany jest profilaktycznie na wypadek zaistnienia konieczności jego wdrożenia tj. w chwili wykonania pierwszego przewozu towarów niebezpiecznych ADR zgodnie z ilościami podanymi w przepisie nr 1.10.5 umowy ADR". Na podstawie dokumentów przewozowych okazanych przez kontrolowanego przedsiębiorcę, inspektorzy Inspekcji Transportu Drogowego stwierdzili, że w 2011 r. oraz w 2012 r. skarżący przewoził między innymi towary niebezpieczne oznaczone numerem: UN 2556 Nitroceluloza z alkoholem, 4.1, II w sztukach przesyłki w ilościach niepodlegających wyłączeniom zgodnie z umową ADR. Organ wskazał, że zgodnie z 2.2.41.1.18 umowy ADR materiał o numerze UN 2556 jest materiałem wybuchowych stałym odczulonym (są to materiały zwilżone wodą lub alkoholem lub są rozcieńczone za pomocą innych substancji obniżających ich właściwości wybuchowe). Inspektorzy wskazali, że zgodnie z tabelą 1.10.5: "Wykazem towarów niebezpiecznych dużego ryzyka dla materiałów" oraz 1.10.3.2.1 przy przewozie materiałów wybuchowych odczulonych (klasa 4.1) w każdej ilości wymagany jest plan ochrony. Inspektorzy przeprowadzający kontrolę u przedsiębiorcy stwierdzili, że plan, który skarżący okazał do kontroli nie zawierał aktualnego wykazu towarów niebezpiecznych podlegających ochronie lub wykazu rodzajów towarów niebezpiecznych podlegających ochronie, które w okresie kontrolnym od [...] lipca 2011 r. do [...] lipca 2012 r. przewoził skarżący (vide: kopia planu ochrony - k. 76 akt administracyjnych; protokół z przesłuchania kontrolowanego z dnia [...] lipca 2012 r. - k. 100; kopie faktur i dokumentów przewozowych - k. 36-58, k 65-75 akt administracyjnych). Pismem z dnia [...] sierpnia 2012 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego zawiadomił stronę skarżącą o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego, jednocześnie pouczając skarżącego o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów, a także o prawie do składania wyjaśnień i zgłaszania żądań w określonym terminie. Ponadto w piśmie tym wezwano stronę skarżącą do wskazania, czy w przedmiotowej sprawie zaistniały okoliczności, o których mowa w przepisie art. 92c ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. Ponadto w piśmie z dnia [...] sierpnia 2012 r. organ pouczył stronę skarżącą, iż na podstawie art. 109 ust. 1 ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o przewozie towarów niebezpiecznych (Dz. U. z 2011 r. nr 227, poz. 1367) nie nakłada się kary pieniężnej, o której mowa w art. 107 i art. 108, jeżeli: 1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że odpowiednio uczestnik przewozu lub podmiot prowadzący kursy nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek działania osób trzecich lub wskutek zdarzeń i okoliczności, którym podmiot nie mógł zapobiec, albo 2) za stwierdzone naruszenie, na odpowiednio uczestnika przewozu lub podmiot prowadzący kursy została nałożona kara przez inny uprawniony organ. W piśmie z dnia [...] sierpnia 2012 r. skarżący wyjaśnił, iż według niego wyposażenie aut do przewozu ADR było spełnione, natomiast auta były bardzo dobrze przygotowane do transportu ładunków ADR. Skarżący podkreślił ponadto, że w jego firmie doradcą od spraw ADR jest Ł. W., z którym strona skarżąca ma zawartą umowę o świadczenie usług w zakresie ADR. Skarżący stwierdził w związku z tym, że podpisując wspomnianą umowę, miał nadzieję, że Ł. W. jest osobą kompetentną, znającą się na powierzonych zadaniach. W konsekwencji skarżący uznał, że nie czuje się odpowiedzialny za źle przygotowany plan ochrony oraz za inne niedociągnięcia w kwestii ADR. Pismem z dnia [...] sierpnia 2012 r. organ wezwał Ł. W., jako świadczącego usługi doradcze w zakresie transportu drogowego towarów niebezpiecznych ADR w firmie [...] do udzielenia wyjaśnień dotyczących: nieaktualizowania od 2009 r. planu ochrony towarów niebezpiecznych w transporcie drogowym ADR w punkcie II: wykaz towarów dużego ryzyka, pomimo przewożenia w 2011 r. oraz w 2012 r. przez skarżącego towarów niebezpiecznych dużego ryzyka m. in. Nitrocelulozy z alkoholem (o numerze UN 2556, 4.1. II) w ilościach niepodlegających wyłączeniom zgodnie z umową ADR. Ł. W. w dniu [...] września 2012 r. złożył pocztą elektroniczną obszerne wyjaśnienia, odnosząc się głównie do interpretacji przepisów międzynarodowych oraz krajowych dotyczących planu ochrony, jednakże potwierdził, że plan ochrony dla firmy prowadzonej przez skarżącego został sporządzony w okolicach 2009 r. na aktualnie obowiązujących w tamtym czasie przepisach umowy ADR. Jednocześnie stwierdził, że inspektorzy Wojewódzkiego Inspektoratu Transportu Drogowego dokonali wadliwej subsumcji normy prawa materialnego, tj. normy prawnej płynącej z umowy ADR oraz zastanego stanu faktycznego, tj. treści planu ochrony. Ł. W. wyjaśnił, że zgodnie z przepisem 1.10.3.2.2 umowy ADR, który w protokole jest przytoczony, plan ochrony powinien zawierać wykaz towarów niebezpiecznych. Podkreślił, że umowa ADR nie wskazuje, że powyższy wykaz ma być umieszczany bezpośrednio w planie ochrony, a ponadto, że umowa ADR nie zabrania stosowania załączników oraz nie zabrania stosowania odesłań do przepisów. Decyzją z dnia [...] października 2012 r., nr [...],[...]Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego - działając na podstawie przepisów art. 107 ust. 1, ust. 2 i ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o przewozie towarów niebezpiecznych oraz lp. 5.6 załącznika do tej ustawy - wymierzył skarżącemu karę pieniężną w wysokości 5.000 złotych. W uzasadnieniu wydanej decyzji administracyjnej organ I instancji stwierdził, że po dokonaniu analizy dokumentacji pobranej w toku kontroli przeprowadzonej w siedzibie firmy skarżącego przedsiębiorcy, tj. dokumentów przewozowych - należy uznać, że w kontrolowanym okresie przedsiębiorca wykonywał przewozy drogowe towarów niebezpiecznych dużego ryzyka: o numerze UN 2556 Nitrocelulozę z alkoholem, 4.1, II w sztukach przesyłki, w ilościach niepodlegających wyłączeniom zgodnie z umową ADR. Organ uznał, że w świetle powyższych przepisów, dla takiego rodzaju przewozów skarżący przedsiębiorca powinien przyjąć, wdrożyć i stosować się do planu ochrony. Organ I instancji zauważył, że skarżący okazał co prawda plan ochrony towarów niebezpiecznych dużego ryzyka w transporcie drogowym, sporządzony przez doradcę ds. bezpieczeństwa w zakresie transportu towarów niebezpiecznych ADR Ł. W., jednakże od 2009 r. plan ten nie był aktualizowany. Zdaniem organu, zawartość planu ochrony towarów niebezpiecznych dużego ryzyka w transporcie drogowym nie odzwierciedla bieżącej działalności przedsiębiorstwa w zakresie przewozu towarów niebezpiecznych. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji stwierdził ponadto, że plan ten nie zawiera niezbędnego minimum, tj.: wykazu towarów niebezpiecznych podlegających ochronie lub wykazu rodzajów towarów niebezpiecznych podlegających ochronie. Organ uznał ponadto, że niezrozumiałe dla niego są wyjaśnienia doradcy d/s ADR Pana Ł. W., że "nigdy do końca nie wiadomo, co zostanie załadowane i trzeba by de facto przekopiować całą tabelę A umowy ADR". Organ nie uwzględnił również wyjaśnień strony skarżącej, która twierdziła, że nie czuje się odpowiedzialna za źle przygotowany plan ochrony. Organ I instancji zauważył, że zgodnie z przepisem 1.10.3.2 umowy ADR, plan ochrony wymagany jest od przedsiębiorcy, który dokonuje przewozu materiałów niebezpiecznych dużego ryzyka powyżej ilości, zgodnie z tabelą 1.10.5. Ponadto Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego podniósł, że przepis ten nie wskazuje doradcy ds. ADR, jako osoby odpowiedzialnej za sporządzenie takiego planu ochrony. W ocenie organu I instancji, to przedsiębiorca, przy wykonywaniu nałożonych na niego ustawowo obowiązków, może posługiwać się innymi osobami, ale to na nim ciąży dobór właściwych osób do wykonania określonego zadania, np. sporządzenia i aktualizowania planu ochrony zgodnie z umową ADR. W związku z powyższym, organ I instancji uznał, że - mając na uwadze przepis art. 92c ust. 1 ustawy o transporcie drogowym oraz unormowanie zawarte w art. 109 ust. 1 ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych - nie znalazł podstaw do umorzenia prowadzonego postępowania i odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej na skarżącego za popełnione naruszenie. W ocenie organu, nie ma możliwości, by wyłączyć kontrolowanego przedsiębiorcę od odpowiedzialności za niedopełnienie ustawowo nałożonych obowiązków. Nadto, organ I instancji zauważył, że zgodnie z art. 107 ust. 1 ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych, uczestnik przewozu towarów niebezpiecznych, który narusza obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy lub przepisów wiążących Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych, podlega karze pieniężnej w wysokości od 200 złotych do 10.000 złotych. Organ I instancji zwrócił także uwagę na to, iż wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik do ustawy. Organ wyjaśnił ponadto, że treść lp. 5.6 załącznika do w/w ustawy sankcjonuje niesporządzenie lub sporządzenie niezgodnie z wymaganiami planu ochrony/planu zapewnienia bezpieczeństwa karą pieniężną w wysokości 5.000 złotych. W dniu [...] października 2012 r. skarżący złożył odwołanie od powyższej decyzji Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2012 r., wnosząc o jej uchylenie i umorzenie postępowania. W wyniku rozpatrzenia odwołania strony skarżącej Główny Inspektor Transportu Drogowego, powołując się na przepisy art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 11 ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o przewozie towarów niebezpiecznych w zw. z przepisami 1.10.3.1 oraz 1.10.3.2.1 załącznika A do umowy ADR, a także lp. 5.6 załącznika do ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych - decyzją z dnia [...] grudnia 2012 r. utrzymał w mocy w/w decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2012 r. o nałożeniu na skarżącego kary pieniężnej w wysokości 5.000 złotych. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, że w toku kontroli bezspornie ustalono, iż w okresie objętym kontrolą, skarżący wykonywał przewozy drogowe towaru niebezpiecznego UN 2556 NITROCELUOZA Z ALKOHOLEM, czego dowodem są kopie listów przewozowych znajdujących się w aktach sprawy. Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że stosownie do treści przepisu art. 2.2.41.1.18 umowy ADR ww. towar niebezpieczny klasy 4.1 jest materiałem wybuchowym odczulonym, a więc towarem niebezpiecznym dużego ryzyka, w rozumieniu wyżej przytoczonych przepisów. Główny Inspektor Transportu Drogowego stwierdził, że skarżący w toku kontroli okazał plan ochrony towarów niebezpiecznych sporządzony w dniu [...] kwietnia 2009 r., w którym wskazano, iż skarżący nie przewozi towarów niebezpiecznych ADR. Organ odwoławczy uznał zatem, że plan ochrony nie był prawidłowo sporządzony, bowiem nie zawarto w nim wykazu towarów niebezpiecznych podlegających ochronie lub wykazu rodzajów towarów niebezpiecznych podlegających ochronie. Wobec powyższego, organ II instancji zarzucił, że okazany przez stronę skarżącą plan ochrony nie zawierał niezbędnego minimum, tj. nie określał przewożonego towaru niebezpiecznego UN 2556. Organ odwoławczy zwrócił również uwagę, że okazany w toku kontroli plan ochrony w rozdziale 6 zawierał procedury przeglądów okresowych i aktualizacji planu ochrony, które nie były realizowane, bowiem aktualizacja planu ochrony nie nastąpiła "niezwłocznie po zaistnieniu zmian w działalności przedsiębiorstwa". Organ II instancji zwrócił uwagę, że przyjęcie, wdrożenie i prawidłowe stosowanie się do planu ochrony należy do obowiązków uczestnika przewozu towarów niebezpiecznych. Ponadto organ odwoławczy uznał, że w niniejszej sprawie brak jest jakichkolwiek podstaw do zastosowania przepisu art. 109 ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych. Główny Inspektor Transportu Drogowego stwierdził, że na skarżącym przedsiębiorcy spoczywał ciężar wykazania, że dołożył on należytej staranności wykonując działalność gospodarczą w zakresie drogowego przewozu towarów niebezpiecznych i nie miał wpływu na naruszenie prawa. Organ II instancji wyjaśnił, że pod pojęciem naruszenia, na które uczestnik przewozu towarów niebezpiecznych nie miał wpływu, trzeba rozumieć tylko takie zjawiska, które występują rzadko, gwałtownie, niespodziewanie, których wystąpienie nie jest możliwe do zaplanowania i uniknięcia przy dołożeniu ze strony uczestnika przewozu towarów niebezpiecznych należytej staranności przy prowadzeniu działalności gospodarczej. Zdaniem organu odwoławczego, skarżący powinien stosować się do procedury przeglądów okresowych i aktualizacji planu ochrony. Ustosunkowując się natomiast do stanowiska strony skarżącej, organ odwoławczy wskazał, że odpowiedzialności za prawidłowe sporządzenie planu ochrony nie można przerzucać na doradcę, który sporządził plan ochrony, a jego ewentualnego zaniedbania nie można utożsamiać z działaniem osób trzecich, o którym mowa w art. 109 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy, bowiem kwestie związane z właściwym doborem współpracowników (ryzyko osobowe) nie mieszczą się w zakresie ww. regulacji. Zdaniem organu odwoławczego, sprawą uczestnika przewozu towarów niebezpiecznych jest zawarcie takich umów i obmyślenie takich organizacyjnych rozwiązań, które będą gwarantowały zgodność wykonywanych operacji transportowych z przepisami umowy ADR. W konsekwencji, Główny Inspektor Transportu Drogowego - powołując się na przepisy art. 107 ust. 1, ust. 2, ust. 4 pkt 1 ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych w zw. z Ip. 5.6 załącznika do tej ustawy – uznał, że zachodzi podstawa do nałożenia kary pieniężnej w wysokości 5.000 złotych z tytułu sporządzenia planu ochrony niezgodnie z wymaganiami. Pismem z dnia [...] stycznia 2013 r. skarżący P. G. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na w/w decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2012 r. Wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego, jak i o umorzenie postępowania przed ww. organem, a także o orzeczenie, że obie sporne decyzje nie podlegają wykonaniu oraz o zasądzenie od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz strony skarżącej kwoty z tytułu poniesionych kosztów sądowych, według norm przypisanych, skarżący przedsiębiorca zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie zasad płynących z przepisów art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 10, art. 107 oraz art. 156 k.p.a. Zdaniem skarżącego, organy obu instancji dopuściły się ponadto naruszenia przepisów prawa materialnego - poprzez niewłaściwą subsumcję stanu faktycznego zastanego w trakcie kontroli do norm płynących z prawa materialnego. Ponadto skarżący zarzucił, że organ I instancji dokonał rażącego wyciągnięcia z kontekstu treści płynących z materiału dowodowego, gwałcąc tym samym zasadę swobodnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego. Skarżący zarzucił jednocześnie, iż organ II instancji pozostał całkowicie bierny w stosunku do przysługującego mu prawa nadzoru i nie wychwycił kardynalnego błędu całego postępowania, co więcej sam ten błąd powielił, co -zdaniem skarżącego - świadczy o pozorności całego postępowania odwoławczego. Skarżący zarzucił także, iż doszło do naruszenia art. 107 k.p.a., poprzez błędne zaadresowanie skarżonej decyzji. Skarżący wyjaśnił, że pod wskazanym w obydwu decyzjach adresem (ul. [...]) firma [...] nigdy nie występowała. Właściwym adresem firmy jest siedziba w [...] przy ul. [...]. W konsekwencji skarżący zarzucił, że wydając zaskarżoną decyzję, organ naruszył art. 156 k.p.a., bowiem decyzja została skierowana pod niewłaściwy adres. Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2013 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego, działając na podstawie art. 113 § 1 k.p.a., sprostował oczywistą omyłkę w ten sposób, że wskazany w decyzji administracyjnej Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2012 r. adres skarżącego: "[...]" zastąpił adresem: "ul. [...]". W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy uznał zarzut błędnego zaadresowania zaskarżonej decyzji za uzasadniony. Organ wskazał jednak, że nie każde naruszenie przepisów postępowania administracyjnego prowadzi do uchylenia decyzji administracyjnej, a tylko takie, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Zdaniem organu odwoławczego, skarżący nie poniósł żadnych negatywnych skutków wynikających z oczywistej omyłki pisarskiej, a zatem nie można mówić o naruszenia art. 107 § 3 k.p.a., w sposób mogący mieć wpływ na wynik sprawy. Ponadto organ zarzucił, że strona skarżąca nie wskazała, na czym polegać miał drugi zarzut – zarzut błędnej subsumcji stanu faktycznego do prawa materialnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanych przepisów cyt. ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.). W ocenie Sądu, analizowana pod tym kątem skarga P. G. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą "[...]" z siedzibą w L. nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu, albowiem zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2012 r. oraz utrzymana nią w mocy decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego - nie naruszają prawa. Przedmiotowa decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego oraz poprzedzająca ją decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2012 r., nr [...], nakładająca na stronę skarżącą karę pieniężną w wysokości 5.000 złotych, nie naruszają zarówno przepisów prawa materialnego, w tym przede wszystkim regulacji zawartych w art. 107 ust. 1, ust. 2 i ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o przewozie towarów niebezpiecznych w zw. z przepisami 1.10.3.1 oraz 1.10.3.2.1 załącznika A do Umowy europejskiej dotyczącej międzynarodowego przewozu drogowego towarów niebezpiecznych (ADR), sporządzonej w Genewie dnia 30 września 1957 r., a także lp. 5.6 załącznika do ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych. Wydając obie sporne decyzje administracyjne, organy Inspekcji Transportu Drogowego nie dopuściły się również naruszenia przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, w tym w szczególności art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 10 k.p.a., art. 75 § 1 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., oraz art. 107 § 3 k.p.a., w stopniu mogącym mieć jakikolwiek istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy. Należy na wstępie zauważyć, że w niniejszej sprawie upoważnieni inspektorzy [...] Wojewódzkiego Inspektoratu Transportu Drogowego, działając na podstawie art. 68 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 50 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm.) przeprowadzili w dniu[...]lipca 2012 r. kontrolę w siedzibie przedsiębiorstwa prowadzonego przez skarżącego. Zakresem kontroli objęto między innymi przestrzeganie obowiązków i warunków przewozu drogowego towarów niebezpiecznych wynikających z ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o przewozie towarów niebezpiecznych. W ocenie Sądu, organy Inspekcji Transportu Drogowego obu instancji, powołując się na ustalenia wspomnianej kontroli, prawidłowo przyjęły w niniejszej sprawie, że w okresie objętym kontrolą, skarżący przedsiębiorca wykonywał przewozy drogowe towaru niebezpiecznego UN 2556 NITROCELUOZA Z ALKOHOLEM, czego dowodem są znajdujące się w aktach sprawy kopie listów przewozowych. Ponadto z ustaleń organów wynika bezspornie, że w toku kontroli strona skarżąca okazała plan ochrony towarów niebezpiecznych sporządzony w dniu [...] kwietnia 2009 r., w którym ewidentnie wskazano, iż skarżący nie przewozi towarów niebezpiecznych ADR. Należy zauważyć, że zgodnie z treścią przepisu 1.10.3.1 umowy ADR, towarami niebezpiecznymi dużego ryzyka są towary, które mogą być użyte, niezgodnie ze swoim przeznaczeniem, w zamachach terrorystycznych i spowodować w ten sposób poważne następstwa w postaci licznych ofiar lub masowych zniszczeń. Wykaz towarów niebezpiecznych dużego ryzyka zawiera tabela 1.10.5, zgodnie z którą towarami dużego ryzyka są materiały wybuchowe odczulone bez względu na przewożoną ilość. Przepis 1.10.3.2.2 umowy ADR stanowi, iż plan ochrony powinien zawierać co najmniej następujące elementy: a) szczegółowy podział obowiązków w zakresie ochrony wraz ze wskazaniem kompetentnych i wykwalifikowanych osób, które posiadają odpowiednie uprawnienia do ich wykonania; b) wykaz towarów niebezpiecznych podlegających ochronie lub wykaz rodzajów towarów niebezpiecznych podlegających ochronie; c) opis wykonywanych czynności i ocenę związanych z nimi zagrożeń, z uwzględnieniem postojów niezbędnych do wykonania operacji transportowych, przechowywania towarów niebezpiecznych - przed, podczas i po przewozie - w pojeździe, w cysternie lub w kontenerze, a także czasowego przechowywania towarów niebezpiecznych związanego ze zmianą rodzaju transportu lub środka transportu; d) szczegółowy wykaz środków, które powinny być zastosowane w celu zminimalizowania zagrożeń, odpowiednio do zakresu obowiązków i odpowiedzialności uczestnika przewozu, obejmujący: - szkolenie; - procedury postępowania (np. reagowanie w stanach podwyższonego zagrożenia, kontrola pracowników nowoprzyjętych i zmieniających stanowiska); - działania praktyczne (np. wybór i korzystanie ze znanych tras przewozu, z uwzględnieniem dostępu do miejsc czasowego przechowywania towarów niebezpiecznych (określonych pod lit. (c)) oraz bliskości wrażliwych elementów infrastruktury); - wyposażenie i inne środki, które powinny być użyte w celu zminimalizowania zagrożeń; (e) skuteczne i aktualne procedury powiadamiania i postępowania w przypadkach zagrożeń, nieprzestrzegania zasad bezpieczeństwa i związanych z nimi zdarzeń; (f) procedury oceny i testowania planów ochrony oraz procedury przeglądów okresowych i aktualizacji tych planów; (g) środki zapewniające ochronę fizyczną informacji o transporcie zawartych w planie ochrony, oraz (h) środki zapewniające ograniczenie dostępu do informacji o operacjach transportowych zawartych w planie ochrony wyłącznie do osób upoważnionych. Środki te nie powinny pozostawać w sprzeczności z wymaganiami dotyczącymi podawania informacji zawartymi w innych przepisach ADR. Mając na względzie powyższe należy, zadaniem Sądu, zauważyć, iż nie ulega wątpliwości, że towar oznaczony symbolem UN 2556 NITROCELUOZA Z ALKOHOLEM, który był w okresie objętym kontrolą przewożony przez skarżącego przedsiębiorcę, w świetle przepisu 2.2.41.1.18 umowy ADR, był towarem niebezpiecznym klasy 4.1 - materiałem wybuchowym odczulonym, a więc towarem niebezpiecznym dużego ryzyka, w rozumieniu wyżej przytoczonych przepisów cyt. umowy międzynarodowej. W związku z powyższym, mając na względzie powołane normy prawa materialnego, należy - w ocenie Sądu - uznać, że okazany w toku kontroli plan ochrony nie był zatem prawidłowo sporządzony, albowiem - jak słusznie przyjęły organy obu instancji - nie zawarto w nim wykazu towarów niebezpiecznych podlegających ochronie lub wykazu rodzajów towarów niebezpiecznych podlegających ochronie. W konsekwencji Sąd uznał, że organy Inspekcji Transportu Drogowego trafnie wskazały w uzasadnieniu obu spornych decyzji administracyjnych, iż okazany przez stronę skarżącą plan ochrony nie zawierał niezbędnego minimum, gdyż nie określał przewożonego towaru niebezpiecznego UN 2556. Ponadto, przyjąć należy, że organ odwoławczy słusznie zwrócił również uwagę, iż okazany w toku kontroli plan ochrony w rozdziale 6 zawierał procedury przeglądów okresowych i aktualizacji planu ochrony, które nie były realizowane bowiem aktualizacja planu ochrony nie nastąpiła "niezwłocznie po zaistnieniu zmian w działalności przedsiębiorstwa". Stosownie do treści przepisów art. 107 ust. 1, ust. 2 oraz ust. 4 pkt 1 ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych, uczestnik przewozu towarów niebezpiecznych, który narusza obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy lub przepisów wiążących Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych, podlega karze pieniężnej w wysokości od 200 zł do 10 000 zł. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik do ustawy. Kary pieniężne nakłada, w drodze decyzji administracyjnej wojewódzki inspektor transportu drogowego. Z kolei, stosownie do treści przepisu lp. 5.6 załącznika do ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych, sporządzenie niezgodnie z wymaganiami planu ochrony sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 5.000 złotych. Mając na względzie powyższe przepisy, Sąd uznał, że organy Inspekcji Transportu Drogowego prawidłowo nałożyły na skarżacego przedsiębiorcę karę pieniężną w wysokości 5.000 złotych z uwagi na sporządzenie planu ochrony niezgodnie z wymaganiami określonymi w przepisach umowy ADR. Ustosunkowując się do zarzutów strony skarżącej, należy uznać, że w niniejszej sprawie brak jest jakichkolwiek podstaw do zastosowania przepisu art. 109 ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o przewozie towarów niebezpiecznych. Jak stanowi art. 109 ust. 1 cyt. ustawy, nie nakłada się kary pieniężnej, o której mowa w art. 107 i art. 108, jeżeli: 1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że odpowiednio uczestnik przewozu lub podmiot prowadzący kursy nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek działania osób trzecich lub wskutek zdarzeń i okoliczności, którym podmiot nie mógł zapobiec, albo 2) za stwierdzone naruszenie, na odpowiednio uczestnika przewozu lub podmiot prowadzący kursy została nałożona kara przez inny uprawniony organ. Zdaniem Sądu, należy przyjąć, że na gruncie zasad odpowiedzialności uczestnika przewozu towarów niebezpiecznych, określonych ww. przepisem, to na przedsiębiorcy wykonującym taki transport spoczywa ciężar wykazania, że dołożył on należytej staranności, wykonując działalność gospodarczą w zakresie drogowego przewozu towarów niebezpiecznych i nie miał wpływu na naruszenie prawa. W ocenie Sądu, organ odwoławczy w sposób prawidłowy przyjął, że pod pojęciem naruszenia, na które uczestnik przewozu towarów niebezpiecznych nie miał wpływu, trzeba rozumieć tylko takie zjawiska, które występują rzadko, gwałtownie, niespodziewanie, których wystąpienie nie jest możliwe do zaplanowania i uniknięcia przy dołożeniu ze strony uczestnika przewozu towarów niebezpiecznych należytej staranności przy prowadzeniu działalności gospodarczej. Nie ulega wątpliwości, że skarżący powinien stosować się do procedury przeglądów okresowych i aktualizacji planu ochrony i nie może on usprawiedliwiać swojego zaniedbania w tym zakresie wyłącznie kwestią zatrudnienia w swoim przedsiębiorstwie specjalisty do spraw przewozu towarów niebezpiecznych. Zdaniem Sądu, wbrew sugestiom strony skarżącej, należy wskazać, że odpowiedzialności za nieprawidłowe sporządzenie planu ochrony nie można przerzucać na zatrudnionego w przedsiębiorstwie doradcę do spraw przewozów towarów niebezpiecznych, który sporządził przedmiotowy plan ochrony, gdyż jego ewentualne zaniedbania w tym zakresie nie mogą być utożsamiane z działaniem osób trzecich, o którym mowa w art. 109 ust. 1 pkt 1 ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych. W ocenie Sądu, kwestia związana z ryzykiem właściwego doboru współpracowników nie mieści się w zakresie ww. regulacji. To rolą przedsiębiorcy wykonującego przewozy towarów niebezpiecznych jest zawarcie takich umów i przedsięwzięcie takich organizacyjnych rozwiązań, które będą gwarantowały zgodność wykonywanych przewozów z bezwzględnie obowiązującymi przepisami umowy ADR. Odnosząc się do zarzutów skarżącego dotyczących nieprawidłowego określenia w decyzji adresu strony skarżącego, poprzez błędne wskazanie ulicy, na której strona zamieszkuje, należy zauważyć, że przedmiotowe zastrzeżenia skarżącego, choć uzasadnione - nie mogą mieć jakiegokolwiek istotnego znaczenia dla wyniku sprawy, tym bardziej, że w niniejszej sprawie bezsporne jest, że obie sporne decyzje administracyjne zostały stronie skarżącej skuteczne doręczone i skutecznie przez nią zaskarżone. W tej sytuacji, należy uznać, że skoro skarżący nie poniósł żadnych negatywnych skutków wynikających z oczywistej omyłki pisarskiej w określeniu jego adresu, nie można mówić o istotnym naruszeniu przepisu art. 107 § 3 k.p.a. Ponadto, należy zauważyć, że postanowieniem z dnia [...] stycznia 2013 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego, prawidłowo powołując się na przepis art. 113 § 1 k.p.a. - sprostował oczywistą omyłkę w ten sposób, że wskazany w decyzji administracyjnej Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2012 r. adres skarżącego: "ul. [...]" zastąpił adresem: "ul. [...]". W związku z powyższym Sąd nie znalazł jakichkolwiek istotnych podstaw, aby zakwestionować czynności organów administracji podejmowanych w toku niniejszej sprawy, a zmierzających do jej wyjaśnienia. W szczególności Sąd uznał, że zostały wyczerpująco zbadane wszelkie istotne w sprawie okoliczności, które poprzedzono przeprowadzeniem stosownych dowodów służących ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.). W ocenie Sądu, zebrany w sprawie materiał dowodowy oraz utrwalone w protokole kontroli stwierdzenia osoby kontrolującej, wynikające z analizy okazanych przez skarżącego dokumentów, stanowią wystarczającą podstawę dla wykazania naruszenia, o którym mowa w art. 107 ust. 1 ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o przewozie towarów niebezpiecznych w zw. z przepisami 1.10.3.1 oraz 1.10.3.2.1 załącznika A do Umowy europejskiej dotyczącej międzynarodowego przewozu drogowego towarów niebezpiecznych (ADR) w zw. z lp. 5.6 załącznika do ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych, bez konieczności potwierdzania ich innymi dowodami. Mając na względzie powyższe, Sąd uznał, że poczynione przez organy obu instancji ustalenia, w zakresie stwierdzonych podstaw do nałożenia wspomnianej kary pieniężnej, wynikają z prawidłowo zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, zaś dokonana przez te organy ocena tego materiału, w kontekście zastosowanych przepisów cyt. ustawy oraz umowy ADR - nie budzi jakichkolwiek zastrzeżeń. W ocenie Sądu, należy w konsekwencji uznać, ż organy Inspekcji Transportu Drogowego obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 k.p.a.). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że organy oparły swoje rozstrzygnięcia na materiale dowodowym prawidłowo zebranym w toku kontroli, dokonując jego wszechstronnej oceny. Ponadto należy uznać, że stanowisko wyrażone w obu spornych decyzjach administracyjnych, organy uzasadniły w sposób prawidłowy, szczegółowo określony przez normę prawną wyrażoną w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku, działając na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.