VI SA/Wa 2873/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Czarnecki Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz (spr.) Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Protokolant st. ref. Katarzyna Zielińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 marca 2014 r. sprawy ze skargi C. Spółka z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy [...] nr [...] 1. uchyla zaskarżoną decyzję wraz z poprzedzającą ją decyzją z dnia [...] września 2012 r.; 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu; 3. zasądza od Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej na rzecz skarżącej C. Spółka z o.o. z siedzibą w W. kwotę 1 600 (jeden tysiąc sześćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...], na podstawie art. 245 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (tekst jedn. Dz. U. z 2003 r. Nr 119 poz. 1117, z późn. zm.) w związku z art. 132 ust. 2 pkt 2 Urząd Patentowy RP utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia [...] września 2012 r. o odmowie udzielenia w części prawa ochronnego na znak towarowy słowno-graficzny "[...]" zgłoszony pod numerem [...] przez C. z o.o. z siedzibą w [...] (zwana dalej "wnioskodawcą", "skarżącą"). Do wydania tej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym. Dnia [...] kwietnia 2011 r. zgłoszony został przez skarżącą pod numerem [...] do zarejestrowania znak towarowy "[...]". W wyniku rozpoznania wniosku Urząd Patentowy RP decyzją z dnia [...] września 2012 r. odmówił w części udzielenia prawa ochronnego na zgłoszony znak towarowy. Podstawą wydania decyzji o odmowie udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy "[...]" zgłoszony pod numerem [...] i przeznaczony do oznaczania następujących towarów: magnetyczne i optyczne nośniki danych, w tym karty z nośnikiem magnetycznym lub z wbudowanym mikroukładem elektronicznym; urządzenia do zapisu i do odczytu zakodowanych danych; moduły ładowalne z publikacjami w formie elektronicznej (kl.09), druki, publikacje, gazety, broszury, czasopisma i periodyki; drukowane materiały promocyjne i reklamowe; materiały promocyjne i reklamowe wykonane z papieru i z tektury; materiały piśmienne i formularze drukowane; karty kredytowe z kartonu nie będące nośnikami danych; karty z tektury lub z kartonu nie będące nośnikami danych i stosowane w związku z projektami promocyjnymi; materiały instruktażowe i szkoleniowe (kl. 16), usługi reklamowe, usługi promocyjne, organizacja, nadzór i obsługa [...]anów sprzedaży oraz akcji promocyjnych w formie programów lojalnościowych dla klientów; kompilacja i przekazywanie informacji pisanych; dystrybucja prospektów; rozpowszechnianie materiałów reklamowych; informacja handlowa; organizowanie pokazów towarów; organizowanie wystaw w celach handlowych i reklamowych; organizowanie imprez w celach promocyjnych i reklamowych; reklama za pośrednictwem poczty; doradztwo i konsultacje dotyczące wszystkich w/w usług (kl. 35), usługi finansowe, obsługa kart kredytowych i debetowych; informacja finansowa; finansowanie sprzedaży ratalnej; emisja żetonów i kuponów wartościowych; emisja kart kredytowych i debetowych; doradztwo i konsultacje dotyczące wszystkich w/w usług (kl. 36), prowadzenie loterii (kl. 41) był artykuł 132 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej. Organ w pierwszej instancji stwierdził, że zgłoszony znak jest podobny do zarejestrowanego z wcześniejszym pierwszeństwem pod numerem [...] słownego znaku towarowego "[...]" udzielonego na rzecz [...] S.A., przeznaczonego do oznaczania między innymi następujących towarów i usług: magnetyczne nośniki danych, nagrane dyski; automaty sprzedające i mechanizmy do urządzeń uruchamianych przez wrzucenie monety; sprzęt do przetwarzania danych, komputery; nagrania dźwięku, obrazu i filmowe utrwalone w formie zapisanej taśmy filmowej, taśmy video, taśmy magnetycznej, dysków optycznych, w formacie MP3, w wersji przystosowanej do odtwarzania w komputerach multimedialnych, w odtwarzaczach CD, DVD; urządzenia do nagrywania, zapisywania, odtwarzania i reprodukcji dźwięku, obrazu, informacji i zapisu filmowego w formie analogowej i cyfrowej; audio - wizualne urządzenia do nauki; urządzenia do transmisji multimedialnych, programy telewizyjne, audycje, filmy i reportaże utrwalone w formie multimedialnej; gry telewizyjne i komputerowe; programy komputerowe, programy do prowadzenia gier komputerowych, konkursów do użycia z odbiornikiem telewizyjnym, programy komputerowe do obsługi interaktywnej telewizji; karty magnetyczne (kl. 09), usługi reklamowe; produkcja reklam w systemie multimedialnym, organizacja i prowadzenie kampanii reklamowych, wynajem i sprzedaż miejsca i czasu na cele reklamowe w środkach masowego przekazu, tworzenie reklamowych i sponsorowanych tekstów, produkcja reklam radiowych oraz filmów reklamowych dla telewizji, filmu, Internetu; organizacja pokazów i wystaw w celach handlowych i reklamowych; usługi marketingu i public relations; merchandising; organizacja i prowadzenie serwisu ogłoszeniowego; zgrupowanie na rzecz osób trzecich towarów w rodzaju sprzętu, artykułów i programów multimedialnych, gier telewizyjnych i komputerowych; gier, zabawek i artykułów: kosmetycznych, higienicznych i opatrunkowych, odzieżowych, spożywczych, sportowych i wydawnictw, w sklepie, hurtowni wielobranżowej i sklepie internetowym lub telesklepie, tak aby umożliwić konsumentom dokonanie zakupu w dobrych warunkach (kl. 35), obsługa przekazu i przekazywanie dźwięku i/lub obrazu, także w systemie cyfrowym, poprzez sieci komunikacyjne, w tym sieć telewizyjną, satelitarną, naziemną kablową, światłowodową i Internet; organizowanie systemów transmisyjnych dźwięku, obrazu i sygnału cyfrowego; rozpowszechnianie programów telewizyjnych, reportaży, filmów dokumentalnych i fabularnych, widowisk rozrywkowych i sportowych oraz audycji z interaktywnym udziałem widzów, usługi emisji i transmisji telewizji interaktywnej, interaktywnej rozrywki; zbieranie i przekazywanie informacji poprzez sieci komunikacyjne; dostarczanie informacji on-line z komputerowych baz danych; usługi teletekstowe i audiotekstowe (kl. 38). Organ po przeprowadzeniu postępowania w pierwszej instancji odmówił udzielenia prawa ochronnego w zakresie następujących towarów i usług: magnetyczne i optyczne nośniki danych, w tym karty z nośnikiem magnetycznym lub z wbudowanym mikroukładem elektronicznym; urządzenia do zapisu i do odczytu zakodowanych danych; moduły ładowalne z publikacjami w formie elektronicznej (kl. 09), druki, publikacje, gazety, broszury, czasopisma i periodyki; drukowane materiały promocyjne i reklamowe; materiały promocyjne i reklamowe wykonane z papieru i z tektury (kl. 16), usługi reklamowe, usługi promocyjne, organizacja, nadzór i obsługa [...]anów sprzedaży oraz akcji promocyjnych w formie programów lojalnościowych dla klientów; kompilacja i przekazywanie informacji pisanych; dystrybucja prospektów; rozpowszechnianie materiałów reklamowych; informacja handlowa; organizowanie pokazów towarów; organizowanie wystaw w celach handlowych i reklamowych; organizowanie imprez w celach promocyjnych i reklamowych; reklama za pośrednictwem poczty; doradztwo i konsultacje dotyczące wszystkich w/w usług (kl. 35). Podobieństwo, uzasadnione w decyzji o odmowie rejestracji znaku, dotyczyło zarówno samych oznaczeń jak również towarów i usług. Od powyższej decyzji skarżąca złożyła odwołanie, a której nie zgodziła się ze stanowiskiem organu. Zdaniem skarżącej organ uznał podobieństwo towarów i usług z klasy 9, 16 i 35, przy czym nie wyjaśnił, z jakich okoliczności sprawy wynika bezsporność podobieństwa towarów z zakresu klasy 16 w znaku zgłoszonym do towarów wymienionych w którejkolwiek klasie znaku zarejestrowanego "[...]" nr [...]. Przeciwstawiony znak nie został bowiem zarejestrowany w odniesieniu dla towarów z klasy 16 a organ we wcześniejszym swoim piśmie z dnia 2012-06-[...] nie kwestionował możliwości zarejestrowania zgłoszonego znaku dla towarów w klasie 16 i nie otrzymał stanowiska skarżącej odnośnie tej kwestii. Ponadto, zdaniem skarżącej Urząd Patentowy RP stwierdził mylące podobieństwo oznaczeń wskutek tego, że posiadają podobną warstwę słowną mianowicie, że występuje w nich to samo słowo "[...]", natomiast udzielił prawo ochronne na przeciwstawiony znak towarowy "[...]", mimo istnienia wcześniejszego znaku towarowego słowno-graficznego "[...]" nr [...], zarejestrowanego na jej rzecz. Tym samym Urząd Patentowy RP nie rozpoznał właściwie sprawy i nie ustalił jej stanu faktycznego, gdyż błędnie wskazał właściwy krąg odbiorców. Nie odniósł się również do faktu, że zgłoszony znak towarowy to bogata kompozycja graficzna. Ponadto, w ocenie skarżącej, porównywane znaki towarowe są dostateczne różne, aby wywierać na odbiorcach odmienne wrażenie a zgłoszony znak tworzyć będzie serię znaków ze znakiem wcześniejszym "[...] [...]" i kolejnym zgłoszonym znakiem "[...]nr [...]". Rozpoznając niniejszą sprawę Urząd Patentowy RP stwierdził, że podobieństwo znaków towarowych w rozumieniu art. 132 ust. 2 pkt. 2, powołanej wyżej ustawy, powinno być rozpatrywane w dwóch aspektach: podobieństwa towarów do oznaczania których znaki zostały przeznaczone oraz podobieństwa samych znaków. Konsekwencją występującego podobieństwa towarów i znaków jest niebezpieczeństwo wprowadzenia w błąd konsumentów co do pochodzenia towarów oznaczanych tymi znakami. Zdaniem organu, produkty do oznaczania których przeznaczone są przeciwstawione znaki, należą do towarów ogólnie dostępnych i są przeznaczone dla szerokiego grona konsumentów. Dobra te są kierowane do obrotu powszechnego, a odbiorcą jest przeciętny, polskojęzyczny konsument. Organ stanął na stanowisku, że odbiorcami towarów oznaczanych przedmiotowym znakiem będą modelowi konsumenci, w miarę dobrze poinformowani oraz w miarę uważni i rozsądni. Organ podkreślił, że przy ocenie podobieństwa towarów i/lub usług należy wziąć pod uwagę wszystkie istotne czynniki, które charakteryzują relacje pomiędzy tymi towarami i usługami, w tym takie jak ich rodzaj, przeznaczenie, sposób użytkowania, oraz to czy konkurują ze sobą lub są względem siebie komlementarne. O jednorodzajowości towarów i usług decyduje również to, czy nabywcy mogą sądzić, że towary i/lub usługi są wytwarzane lub świadczone przez to samo przedsiębiorstwo. W przedmiotowej sprawie organ uznał, że zakresy ochrony porównywanych oznaczeń pokrywają się w zakresie towarów z klasy 09 oraz usług z klasy 35. W ocenie organu, towary wskazane w klasie 16 zgłoszonego znaku: druki, publikacje, gazety, broszury, czasopisma i periodyki; drukowane materiały promocyjne i reklamowe; materiały promocyjne i reklamowe wykonane z papieru i z tektury należy uznać za komleementarne w stosunku do usług z klasy 35 w znaku zarejestrowanym: zgrupowanie na rzecz osób trzecich towarów w rodzaju (...) wydawnictw, w sklepie, hurtowni wielobranżowej i sklepie internetowym lub telesklepie. Jest bowiem, popularną praktyką tworzenie całych rodzin towarów i usług, które oznaczane są jednym znakiem towarowym. Ma to na celu wytworzenie w świadomości przeciętnego klienta przekonania o wyjątkowym dopasowaniu tak oznaczonych towarów i usług. W przedmiotowej sprawie, w ocenie organu fakt jednorodzajowości towarów z klasy 16 i usług w klasie 35 jest bezsporny, wydawca publikacji, gazet, broszur, czasopism wprowadza te towary do obrotu, prowadząc jednocześnie i ich promocję i marketing. Towary z klasy 16 są nieodzowne, a przynajmniej istotne dla świadczenia usług z klasy 35, ponieważ to one oferowane do sprzedaży, gdyż celem handlu detalicznego jest sprzedaż towarów konsumentom. Ponadto usługi, które są świadczone w celu sprzedaży określonych towarów detalicznych, byłyby w przypadku braku takich towarów pozbawione sensu. Organ odnosząc się do poszczególnych zarzutów odwołania stwierdził, że prawdopodobieństwo wprowadzenia odbiorców w błąd należy oceniać całościowo, na podstawie postrzegania przedmiotowych towarów, przez właściwy krąg odbiorców, uwzględniając wszystkie istotne okoliczności danego przypadku. Ocena całościowa prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd musi w zakresie podobieństwa wizualnego, fonetycznego lub koncepcyjnego spornych oznaczeń, opierać się na wywołanym przez nie ogólnym wrażeniu, z uwzględnieniem w szczególności ich znamion odróżniających i dominujących. Zdaniem organu, w przypadku jednorodzajowości oznaczanych towarów/usług niebezpieczeństwo wprowadzenia w błąd może potwierdzić lub wykluczyć ocena podobieństwa samych znaków. Ocena podobieństwa oznaczeń dokonywana jest w trzech płaszczyznach: wizualnej, fonetycznej i znaczeniowej. Stwierdzenie niebezpieczeństwa wprowadzenia w błąd nie jest uzależnione od stwierdzenia podobieństwa znaków we wszystkich wymienionych płaszczyznach. Odnosząc się do podobieństwa oznaczeń przeciwstawionych znaków organ stanął na stanowisku, że znak "[...]", na który udzielono prawo ochronne pod numerem [...] oraz zgłoszony znak "[...]" są oznaczeniami podobnymi na płaszczyźnie fonetycznej i znaczeniowej. Podobieństwo to wynika z użycia identycznego członu "[...]" do budowy porównywanych znaków. W znaku zarejestrowanym z wcześniejszym pierwszeństwem występuje dodatkowy element słowny "[...]", który stanowi internetową dwuliterową domenę narodową Zdaniem organu, na elemencie tym nie można opierać zdolności odróżniającej znaku, Zgodnie z powszechnie przyjętym w orzecznictwie i literaturze poglądem, te części domen wyższego poziomu, między innymi "[...]", nie wpływają na ocenę znamion odróżniających oznaczeń je zawierających. Dlatego też organ przyjął, że w warstwie słownej, fonetycznej i znaczeniowej znaki te są podobne i stwarzają ryzyko wystąpienia pomyłki między nimi. Analizując warstwę graficzną porównywanych znaków organ doszedł do przekonania, że znak zgłoszony jest znakiem słowno-graficznym Przeciwstawiony znak to oznaczenie słowne. Należy także podkreślić, że to element słowny jest bardziej nośny, gdyż znak słowny może być odbierany za pomocą zmysłu słuchu, zaś aby stwierdzić formę graficzną znaku trzeba go zobaczyć. Element słowny znaku towarowego nadaje się znacznie lepiej niż jego grafika do oddziaływania na potencjalnego klienta, zwłaszcza w dominującej obecnie formie reklamy i promocji, jaką jest radio i telewizja, gdyż potencjalny nabywca o wiele łatwiej zapamiętuje dane wyrażenie niż kompozycję graficzną i to właśnie część słowna jest lepiej komunikowalna. Odnosząc się do kolejnego zarzutu skarżącej, organ stanął na stanowisku, że nazwa znaku, zgodnie z decyzją o udzieleniu prawa ochronnego, brzmi "[...]". Urząd podkreślił, że każdy znak towarowy ze względu na swój indywidualny charakter musi być oceniany samodzielnie, w uwzględnieniem wszystkich aspektów konkretnej sprawy i zgromadzonego materiału dowodowego. Sprawy żadnego znaku towarowego nie da się rozpatrywać ogólnie lub na tle innych znaków, gdyż każda sprawa jest zawsze oceniana w swych konkretnych uwarunkowaniach i odniesieniach. Natomiast skarżąca miała prawo do złożenia sprzeciwu wobec, jej zdaniem, naruszającej jej prawa rejestracji znaku towarowego [...].[...]. Zdaniem organu, w przypadku towarów i usług tego samego rodzaju, jak to ma miejsce odnośnie przedmiotowego znaku, niebezpieczeństwo pomylenia towarów i usług opatrzonych porównywanymi znakami nie zostaje wyeliminowane a przedmiotowy znak może być potraktowany jako kolejny z serii chronionych znaków jednego przedsiębiorcy. Wspólnym elementem porównywanych znaków jest słowo "[...]" i ono powoduje, że w niniejszej sprawie możliwość pomyłki między znakami jest usprawiedliwiona i zgłoszony znak może zostać uznany za odmianę znaku zarejestrowanego. Natomiast na mocy decyzji o udzieleniu prawa wyłącznego, uprawniony z prawa ochronnego otrzymuje gwarancję, że Urząd Patentowy nie udzieli ochrony nie tylko na zgłoszony przez inny podmiot znak identyczny, ale również na znak podobny w takim stopniu do chronionego znaku, że w zwykłych warunkach obrotu gospodarczego znak ten mógłby wprowadzać odbiorców w błąd, co do źródła pochodzenia towarów i usług. Niebezpieczeństwo wprowadzenia w błąd odbiorców, co do pochodzenia towarów polega na możliwości błędnego, nie odpowiadającego rzeczywistości, przypisania przez przeciętnego odbiorcę uprawnionemu z rejestracji danego towaru ze względu na nałożony na niego znak. Organ wyjaśnił, że w przedmiotowej sprawie zgłoszony znak, zawiera element słowny chroniony na rzecz innego uprawnionego. Może to powodować w odczuciu odbiorców zdezorientowanie, z którego z przedsiębiorstw dany produkt pochodzi. Sytuacja taka niwelowałaby jedną z podstawowych funkcji znaku towarowego, jaką jest funkcja odróżniająca. Urząd Patentowy RP wyjaśnił, że odmawiając udzielenia prawa ochronnego na podobny znak towarowy, służący do oznaczania towarów/usług tego samego rodzaju, musi mieć na względzie podstawową funkcję, jaką ma spełniać każdy znak towarowy, a polegającą na odróżnianiu towarów jednego przedsiębiorcy od podobnych towarów innego przedsiębiorcy. Udzielenie ochrony w przedmiotowej sprawie godziłoby w tę właśnie funkcję znaku towarowego. Nie byłoby możliwe, aby przeciętny odbiorca mógł poznać źródło pochodzenia towarów oznaczonych danym znakiem, gdyby oznaczenie to przysługiwało dla dwóch różnych podmiotów. Ryzyko wprowadzenia w błąd byłoby oczywiste. Kupujący na ogół nie ma możliwości porównania znaków w tym samym czasie, decydujące znaczenie ma ocena pewnego wrażenia, jakie wywiera na nabywcy znak. Dlatego pojawienie się w obrocie znaku zawierającego element kojarzony z innym producentem, może sugerować, że jest to oznaczenie pochodzące od tego samego przedsiębiorcy, zwłaszcza gdy mamy do czynienia z identycznymi towarami i usługami, na które znak ma być nakładany. Mając powyższe na uwadze organ stanął na stanowisku, że oceny podobieństwa znaków towarowych dokonuje się z punktu widzenia przeciętnego odbiorcy, w zwykłych warunkach obrotu gospodarczego, jak również, że do stwierdzenia podobieństwa znaków nie jest konieczne rzeczywiste pomylenie znaków, lecz wystarczy tylko, że istnieje taka możliwość, można stwierdzić, że równoległe istnienie na rynku porównywanych znaków towarowych mogłoby budzić niepotrzebne wątpliwości wśród potencjalnych odbiorców oraz skutkować konfliktem interesów firm. W przypadku towarów identycznych, jak to ma miejsce odnośnie podmiotowego znaku, niebezpieczeństwo pomylenia produktów opatrzonych porównywanymi znakami, nie zostaje wyeliminowane, a przedmiotowy znak może być potraktowany jako kolejny z serii chronionych znaków innego przedsiębiorcy. Ponadto przy tak podobnych oznaczeniach nawet uważny i dobrze poinformowany odbiorca może zostać wprowadzony w błąd co do pochodzenia towarów . Na powyższą decyzję skarżąca złożyła skargę do Sądu, w której zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, a mianowicie przepisów art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 1 i § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a w konsekwencji w sposób istotny wpłynęło na nieprawidłowe zastosowanie przepisu prawa materialnego, tj. przepisu art. 132 ust. 2 pkt 2 ustawy pwp. W oparciu o powyższy zarzut skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji jako niezgodnej z prawem oraz zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Urząd Patentowy RP wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego tego przepisu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem materialnym i procesowym, bez uwzględnienia kryteriów słusznościowych. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. z 2012 r., poz. 270). Mając powyższe kryteria na uwadze Sąd uznał, że skarga jest zasadna, aczkolwiek nie wszystkie podniesione w niej zarzuty zasługują na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli ze strony sądu jest decyzja Urzędu Patentowego RP z dnia [...] sierpnia 2013 r. utrzymująca w mocy poprzedzającą decyzję tego organu z dnia [...] września 2012 r. o odmowie w części dla klas 09, 16, 35 udzielenia prawa ochronnego na zgłoszony w dniu [...] kwietnia 2011 r. przez C. Sp. z o.o. znak towarowy słowno-graficzny "[...]" pod numerem [...] z uwagi na przeszkodę z art. 132 ust. 2 pkt 2 Prawa własności przemysłowej. Zgłoszonemu znakowi został przeciwstawiony znak "[...].[...]" zarejestrowany pod numerem [...] z wcześniejszym pierwszeństwem na rzecz [...]. W wyniku porównania obu tych znaków organ uznał podobieństwo towarów w klasach 09, 16, 35 oraz podobieństwo oznaczeń powodujące ryzyko wprowadzenia odbiorców w błąd, które obejmuje w szczególności ryzyko skojarzenia znaku ze znakiem wcześniejszym. Dokonane przez Urząd Patentowy RP porównanie towarów do oznaczania których przeznaczone są oba znaki i wyciągnięcie wniosku o podobieństwie towarów i usług w klasie 09, 16, 35 nie budzi zastrzeżeń ze strony Sądu. Sama skarżąca potwierdziła, że towary wymienione w klasie 09 i usługi wymienione w klasie 35 w zgłoszonym przez nią znaku towarowym "[...]" nr [...] i w zarejestrowanym znaku "[...].[...]" nr [...] są podobne. Jednakże, zdaniem strony, organ zlekceważył sprawę nieprawidłowego wydania decyzji z dnia [...] września 2012 r. w odniesieniu do towarów z zakresu klasy 16 albowiem przed wydaniem decyzji Urzędu Patentowego RP w dniu [...] czerwca 2012 r. wystosował do zgłaszającego pismo w trybie art. 145 ust. 2 Prawa własności przemysłowej, z którego w żadnym wypadku nie wynikało, że towary wymienione w klasie 16 w zgłoszonym znaku mogą być podobne do wyspecyfikowanych w tym piśmie usług w klasie 35, co uniemożliwiło skarżącemu zajęcie stanowiska w tej sprawie. Według oceny Sądu w istocie doszło w tej sytuacji do naruszenia prawa to jest art. 145 ust. 2 Prawa własności przemysłowej, ale to naruszenie nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy. Do pisma z dnia [...] czerwca 2012 r. Urząd Patentowy RP dołączył bowiem informację o przeciwstawionym znaku, z której wynikał zakres podobieństwa towarów i usług. Poza tym co do wskazanej przez organ przeszkody zarejestrowania zgłoszonego znaku dla towarów w klasie 16 strona mogła wypowiedzieć się we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją z dnia [...] września 2012 r., co zresztą uczyniła. Urząd Patentowy RP ustosunkował się do zarzutu strony w decyzji z dnia [...] sierpnia 2013 r., wskazując na fakt jednorodzajowości towarów z klasy 16 i usług z klasy 35 z uwagi na to, że wydawca publikacji, gazet, broszur, czasopism wprowadza te towary do obrotu, prowadząc jednocześnie i ich promocję i marketing. Towary z klasy 16 są nieodzowne dla świadczenia usług z klasy 35, ponieważ to one oferowane są do sprzedaży. Sąd w całości podzielił ww. pogląd i uznał, że towary z klasy 16 i usługi w klasie 35 są jednorodzajowe. Konsekwencją uznania podobieństwa towarów i usług we wskazanych klasach było porównanie oznaczeń w obu znakach towarowych. Należy zgodzić się z zarzutem skargi, że w tym zakresie sprawa nie została dostatecznie wyjaśniona przez organ, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Urząd Patentowy RP w pierwszej kolejności i to łącznie porównał płaszczyzny fonetyczne i znaczeniowe oznaczeń "[...].[...]" i "[...]" i doszedł do słusznego wniosku, że w tych płaszczyznach są one identyczne. Dokonując zaś porównania warstwy graficznej obu znaków ograniczył się jedynie do stwierdzenia, że wprawdzie zgłoszony znak jest znakiem słowno-graficznym a przeciwstawiony znakiem słownym, jednakże element słowny jest bardziej nośny, gdyż znak słowny może być odbierany za pomocą zmysłu słuchu, zaś aby stwierdzić formę graficzną znaku trzeba go zobaczyć. Należy zgodzić się z twierdzeniem skarżącej, że organ nie dokonał pełnej analizy warstwy graficznej porównywanych znaków. Konkluzja o decydującym w sprawie podobieństwa słowa "[...]" jest przedwczesna, gdyż organ nie odniósł się do elementów graficznych i kolorystycznych zgłoszonego znaku, w szczególności jaki jest stosunek elementów graficznych do elementu słownego, czy przeważają czy też nie nad oznaczeniem słownym. Zgodnie z utrwaloną praktyką oraz orzecznictwem oznaczenia powinny być oceniane jako całość, gdyż sama powtarzalność wyodrębnionych elementów lub zbieżność członów oznaczeń nie musi determinować stworzenia ryzyka wprowadzenia odbiorców w błąd (wyrok SN z dnia 11 marca 1999 r., sygn. akt III RN 136/98 oraz wyrok NSA z dnia 12 maja 2003 r., sygn. akt II SA 1486/02). W wyrokach tych wskazano, iż mając na uwadze całościową ocenę znaków towarowych należy zwrócić uwagę na proporcje w sile odróżniającej poszczególnych elementów tych znaków, a także ich oryginalność i sposób ich postrzegania, miejsce w znaku i kontekst w jakim poszczególne elementy zostały użyte. Dokonanie oceny porównawczej powinno się odbywać na różnych płaszczyznach postrzegania mając na uwadze jednocześnie ogólne wrażenie jakie znaki wywierają na odbiorcy. Dopiero tak poczynione porównanie powala na wyciągnięcie wniosku o konfuzyjności oznaczeń. Powyższego nie dokonał organ a zatem zarzut naruszenia art. 7, 8, 77 § 1, 80, 107 § 1 i § 3 k.p.a. należy uznać za uzasadniony. Z uwagi na powyższe Sąd na mocy art. 145 § 1 pkt 1 c) p.p.s.a., 152 i 200 p.p.s.a. orzekł jak w wyroku. Ponownie rozpoznając sprawę organ przeprowadzi postępowanie mające na celu pełne porównanie oznaczeń w obydwu znakach a zajęte stanowisko należycie uzasadni.