VI SA/Wa 2878/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Olechniewicz Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Grzelak (spr.) Sędzia WSA Piotr Borowiecki Protokolant st. ref. Katarzyna Zielińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 kwietnia 2014 r. sprawy ze skargi "C." Sp. z o.o. z siedzibą w O. na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania oddala skargę Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością C. z siedzibą w O. wniosła do tutejszego Sądu skargę na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] sierpnia 2013 r. utrzymujące w mocy postanowienie tego organu z dnia [...] kwietnia 2013 r. o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie przedłużenia zezwolenia nr [...] z dnia [...] lipca 2006 r. na prowadzenie salonu gier na automatach w Z., przy ul. [...]. Zaskarżone postanowienie zostało wydane na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 239, art. 165a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 z późn. zm.) w związku z art. 8, ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540 z późn. zm.), po rozpatrzeniu zażalenia skarżącej od postanowienia z [...] kwietnia 2013 r. Według organu, z uwagi na bezprzedmiotowość sprawy objętej wnioskiem strony, nie jest dopuszczalne wszczęcie postępowania (skarżąca wniosła o przedłużenie zezwolenia, którego ważność upłynęła przed złożeniem wniosku). Dodatkowo organ wskazuje, że w myśl art. 129 ust. 1 ustawy o grach hazardowych, działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oraz gier na automatach urządzanych w salonach gier na automatach na podstawie zezwoleń udzielonych przed dniem wejścia w życie ustawy jest prowadzona, do czasu wygaśnięcia tych zezwoleń, przez podmioty, których im udzielono, według przepisów dotychczasowych, o ile ustawa nie stanowi inaczej. Artykuł 6 ust. 1 przedmiotowej ustawy reguluje dopuszczalne miejsca prowadzenia działalność w zakresie gier na automatach. Zgodnie z przedmiotowym przepisem działalność taka może być prowadzona wyłącznie na podstawie udzielonej koncesji na prowadzenie kasyna gry. Jak zaś stanowi art. 138 ust. 1 cytowanej ustawy, zezwolenia, o których mowa w art. 129 ust. 1, nie mogą być przedłużane. A zatem, w świetle powyższych przepisów przedłużenie zezwolenia na prowadzenie salonu gier na automatach jest niedopuszczalne. W skardze do Sądu strona zarzuca: "- naruszenie fundamentalnych zasad prawa Unii Europejskiej, uregulowanych w Traktacie z Lizbony zmieniającym Traktat o Unii Europejskiej i Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską z dnia 13.12.2007 r., zwanym Traktatem o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz. U. z 2009 r. 203, poz. 1569) oraz naruszenie art. 2, art. 31 ust. 3 w zw. z art. 22, art. 61, art. 7 Konstytucji RP, poprzez wydanie zaskarżonego postanowienia na podstawie A przepisów ustawy z dnia 19.11.2009 r. o grach hazardowych, która została uchwalona z pominięciem procedury notyfikacji, o której mowa w Dyrektywie nr 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22.06.1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasady dotyczące usług społeczeństwa informacyjnego." Wnosi o uchylenie zarówno zaskarżonego jak i poprzedzającego je postanowienia oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania wg norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę, organ wnosi o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Dokonując oceny legalności zaskarżonego postanowienia. Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 165a § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, gdy żądanie, o którym mowa w art. 165, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ podatkowy wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Przytoczony wyżej przepis dotyczy postępowania wszczynanego na żądanie strony. Z przepisu tego wynika, że w tych przypadkach, w których w trakcie badania wstępnego żądania okaże się, że wniosek wniesiony został przez osobę niebędącą stroną lub że z innych przyczyn przedmiotowe postępowanie podatkowe nie może być wszczęte, właściwy organ w formie postanowienia orzeka o odmowie wszczęcia postępowania, na które służy zażalenie. Zdaniem Sądu, w rozpoznawanej sprawie taki stan zaistniał. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia, Minister Finansów działając, jako organ odwoławczy stwierdził m.in. że strona wnosi o przedłużenie zezwolenia, którego ważność upłynęła przed złożeniem wniosku, co stanowi ważny argument, przemawiający za uznaniem bezprzedmiotowości niniejszego postępowania administracyjnego. Należy zgodzić się z Ministrem Finansów, że brak rozważań w tym zakresie w postanowieniu tego organu, działającego, jako organ I instancji nie może skutkować wydaniem przez organ odwoławczy rozstrzygnięcia kasacyjnego, gdyż postanowienie z dnia [...] kwietnia 2013r. o odmowie wszczęcia postępowania, wydane na podstawie art. 165a ustawy Ordynacja podatkowa, jest prawidłowe. Organ zasadnie podnosi, że "utrzymanie postanowienia w mocy" (art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 239 Ordynacji podatkowej) przez organ odwoławczy jest określeniem, które wskazuje formalnie na utrzymanie w mocy bytu postanowienia I instancji, ale oznacza zarazem, że treść rozstrzygnięcia organu II instancji, choć tożsama z rozstrzygnięciem organu I instancji stanowi wynik przeprowadzonego samodzielnie postępowania przez organ odwoławczy, zgodnie z zasadą dwuinstancyjności. W ocenie Sądu, w toku niniejszego postępowania administracyjnego nie doszło do zmiany przedmiotu sprawy w toku postępowania przed organem II instancji. Według Sądu, organ II instancji prawidłowo uznał, że brak jest podstaw do uchylenia zaskarżonego postanowienia z dnia [...] kwietnia 2013r. ponieważ w stanie faktycznym i prawnym niniejszej sprawy nie ma podstaw do wszczęcia i prowadzenia postępowania w przedmiotowej sprawie. Jak bowiem wynika z akt sprawy, zezwolenie nr [...] z dnia [...] lipca 2006 r. na prowadzenie salonu gier na automatach w Z. udzielone zostało na okres sześciu lat. Decyzja ta została doręczona skarżącej w dniu [...] sierpnia 2006r., a więc stała się ostateczna z dniem [...] września 2006r. Skarżąca złożyła wniosek o przedłużenie powyższego zezwolenia w dniu [...] września 2012r. (data wpływu do organu -v. art. 165 ustawy Ordynacja podatkowa) a więc po upływie ważności tego zezwolenia. Należy dodać, że skarżąca nie składała do organu wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o przedłużenie przedmiotowego zezwolenia (v. art. 162 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa). Złożenie niniejszego wniosku pod rządami ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540 ze zm.), dalej zwanej "u.g.h.", która weszła w życie od dnia 1 stycznia 2010 r. (art. 145 u.g.h.) uzasadniało prowadzenie przez organ niniejszego postępowania administracyjnego na podstawie przepisów u.g.h. (v. art. 144 u.g.h.). W myśl art. 117 ust. 1 u.g.h. udzielone przed dniem wejścia w życie ustawy zezwolenia na urządzanie i prowadzenie gier i zakładów wzajemnych zachowują ważność do czasu ich wygaśnięcia. Zgodnie zaś z art. 129 ust. 1 ustawy o grach hazardowych działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oraz gier na automatach urządzanych w salonach gier na automatach na podstawie zezwoleń udzielonych przed dniem wejścia w życie ustawy jest prowadzona, do czasu wygaśnięcia tych zezwoleń, przez podmioty, których im udzielono, według przepisów dotychczasowych, o ile ustawa nie stanowi inaczej. Z kolei art. 6 ust. 1 ustawy o grach hazardowych wskazuje, że w obecnym stanie prawnym działalność w zakresie gier na automatach może być prowadzona wyłącznie na podstawie udzielonej koncesji na prowadzenie kasyna gry. Ponieważ w tej sprawie udzielone skarżącej zezwolenie wygasło przed datą złożenia wniosku o jego przedłużenie istniała wobec tego formalna przeszkoda do procedowania w sprawie zmiany zezwolenia skoro zezwolenie to nie pozostawało w obrocie prawnym. W tym stanie rzeczy słusznie odmówiono wszczęcia postępowania, według art. 165a Ordynacji podatkowej przestał już bowiem istnieć - w znaczeniu materialnym - przedmiot postępowania w zakresie administracyjnego stosunku prawnego związanego z tym zezwoleniem. Uwzględniając powyższe należy podzielić stanowisko organu, że na gruncie niniejszej sprawy wyrok TSUE w połączonych sprawach C-213/11, C-214/11, C-217/11 nie ma znaczenia dla jej prawidłowego rozstrzygnięcia. Należy przy tym podkreślić, że skarżąca spółka na etapie niniejszego postępowania administracyjnego a także w skardze do Sądu, nie kwestionuje opisanego wyżej stanowiska organu, co do wygaśnięcia zezwolenia nr [...] z dnia [...] lipca 2006 r. na prowadzenie salonu gier na automatach, podtrzymując wyłącznie argumentację opartą na analizie ww. wyroku TSUE. Mając na uwadze powyższe, skargę należało oddalić na podstawie art. 151 p.p.s.a. Niezależnie od powyższego Sąd podziela stanowisko organu, że po dniu wejścia w życie ustawy o grach hazardowych w świetle art. 138 ust. 1 tejże ustawy przedłożenie zezwolenia na prowadzenie salonu gier na automatach jest niedopuszczalne. Analiza przywołanego przez skarżącą orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości w połączonych sprawach C-213/11, C-214/11 i C-217/11, jak zasadnie podnosi organ, prowadzi do wniosku, że zakwestionowane przepisy ustawy o grach hazardowych zakazujące wydawania, przedłużania i zmiany zezwoleń na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych poza kasynami, nie zostały automatycznie uznane za przepisy techniczne. Określenia użyte w orzeczeniu, że określone przepisy krajowe "mogą" powodować ograniczenia, czy że "mogą potencjalnie" stanowić przepisy techniczne oznacza, że ustalenie, czy takie okoliczności zaistniały należy dokonać w ramach procedury krajowej. A zatem, w sprawie należy dokonać dodatkowych ustaleń pozwalających na odpowiedź na pytania zawarte w pkt 37, 38 i 39 uzasadnienia wyroku Trybunału Sprawiedliwości. Organ w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia oraz poprzedzającego je postanowienia z dnia [...] kwietnia 2013 r. szeroko przeanalizował faktyczne okoliczności towarzyszące działalności branży hazardowej po wejściu w życie przepisów ustawy o grach hazardowych uwzględniając akcentowaną przez Trybunał możliwość obrotu automatami do gry. Zdaniem Sądu, uzasadnione jest stanowisko organu z powodów wskazanych w postanowieniu, że przepisy art. 129 ust. 2, art. 135 ust. 1 i art. 138 ust. 1 ustawy o grach hazardowych nie stanowią przepisów technicznych w rozumieniu dyrektywy 98/34 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasady dotyczące usług społeczeństwa informacyjnego. Zatem nawet wówczas, gdyby organ przywrócił skarżącej termin do złożenia przedmiotowego wniosku (choć takiego żądania spółka nie wniosła) to postępowanie nie mogło być wszczęte.