VI SA/Wa 2879/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie Przewodniczący Sędzia WSA Aneta Lemiesz po rozpoznaniu w dniu 4 czerwca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku T. S. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 kwietnia 2018 r., sygn. akt VI SA/Wa 2879/15 w sprawie ze skargi T. S. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] sierpnia 2015 r., nr [...] w przedmiocie sprzeciwu wobec wpisu na listę radców prawnych postanawia odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 4 kwietnia 2018 r. w sprawie o sygn. akt VI SA/Wa 2879/15 oddalił skargę T. S. w przedmiocie sprzeciwu wobec wpisu na listę radców prawnych. Wyrok wraz z uzasadnieniem został doręczony pełnomocnikowi skarżącego (adw. P. K.) w dniu 22 czerwca 2017r. Pismem z dnia 14 listopada 2017 r. nowo ustanowiony pełnomocnik skarżącego adw. B. Z. wniósł o przywrócenie terminu do złożenia skargi kasacyjnej. W uzasadnieniu ww. wniosku podniósł, że niedotrzymanie terminu zawitego do wniesienia skargi kasacyjnej zostało spowodowane tym, że: a. Skarżący w okresie od 11 kwietnia 2017 r. do 6 października 2017 r. przebywał w areszcie tymczasowym, co w sposób dobitny świadczy o tym, że nie miał on możliwości zapoznania się z zapadłym wyrokiem oraz wniesienia od niego skargi kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego; b. Skarżący nie ustanowił i nie miał możliwości ustanowienia pełnomocnika do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku WSA, a pełnomocnictwa udzielone r. pr. M. G. i adw. M. M. zostały przez niego wypowiedziane, o czym świadczy fakt, iż od 31 stycznia 2017 r. już tylko adw. P. K. kierował do sądu wszystkie pisma, jak również brał udział w rozprawie w dniu 4 kwietnia 2017 r., natomiast pełnomocnictwo dla adw. P.K. jak i pełnomocnictwo udzielone adw. A. P. obejmowało umocowanie do reprezentowania skarżącego wyłącznie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym. Jednocześnie pełnomocnik skarżącego zaznaczył, że pełnomocnictwo z dnia 31 stycznia 2017 r. udzielone przez skarżącego adw. P. K. stanowiło jedynie doprecyzowanie pełnomocnictwa z dnia 3 listopada 2015 r.; c. Uchybienie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 kwietnia 2017 r. i tym samym brak możliwości wniesienia od niego skargi kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego niewątpliwie wywołuje dla skarżącego daleko idące, negatywne skutki. Wskazując na powyższe, strona skarżąca wskazała, iż na dzień doręczenia pełnomocnikowi skarżącego wyroku z dnia 4 kwietnia 2017 r. wraz z uzasadnieniem, T. S. nie był reprezentowany przez pełnomocnika mogącego w jego imieniu wnieść skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Jednocześnie pełnomocnik skarżącego podniósł, że o rezultacie zawisłej przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie sprawy skarżący dowiedział się dopiero w dniu 7 listopada 2017 r. kiedy to jego nowy pełnomocnik zapoznał się z aktami sprawy i przekazał skarżącemu informację o prawomocności zapadłego orzeczenia. Zarządzeniem z dnia 9 marca 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wezwał pełnomocnika skarżącego do usunięcia braku formalnego wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej poprzez nadesłanie – w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia ww. wniosku bez rozpoznania – skargi kasacyjnej. W wykonaniu powyższego zarządzenia strona skarżąca, w zakreślonym terminie, nadesłała skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z dyspozycją art. 85 ppsa, czynność podjęta w postępowaniu sądowym przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Jednakże, jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu. Postanowienie może być wydane na posiedzeniu niejawnym (art. 86 § 1 ppsa). Przy czym, zgodnie z treścią art. 87 § 1 ppsa, pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (§ 4). Jak stanowi natomiast § 5 omawianego przepisu po upływie roku od uchybionego terminu, jego przywrócenie jest dopuszczalne tylko w przypadkach wyjątkowych. W przedmiotowej spawie Sąd uznał, że pełnomocnik skarżącego zachował ustawowy termin do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. Adw. B. Z. o rezultacie zawisłej przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie sprawie dowiedział się bowiem dopiero w dniu 7 listopada 2017 r. kiedy to jako nowy pełnomocnik zapoznał się z aktami sprawy. Natomiast ww. wniosek o przywrócenie terminu został złożony w dniu 14 listopada 2017 r. Podnieść jednak należy, że samo wniesienie wniosku o przywrócenie terminu w przewidzianym do tego terminie oraz dokonanie czynności, dla której zakreślony był termin, nie jest wystarczającą przesłanką przywrócenia terminu do dokonania czynności procesowej. Odwołując się do ugruntowanego w orzecznictwie sądów administracyjnych poglądu wskazać należy, że wniosek strony o przywrócenie terminu, musi wskazywać na brak winy w uchybieniu terminu. Kryterium braku winy, jako przesłanka pozytywna wniosku o przywrócenie terminu, wiąże się z obowiązkiem strony do zachowania szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowych, w tym związanych z wnoszeniem skargi kasacyjnej lub opinii o braku podstaw do jej wniesienia. Przy ocenie braku winy należy zatem przyjąć obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy i uwzględniać jedynie te przeszkody, których strona nie mogła usunąć przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Przywrócenie terminu nie jest więc możliwe, gdy strona dopuści się choćby lekkiego niedbalstwa w prowadzeniu swojej sprawy. W rozpoznawanej sprawie pełnomocnik skarżącego wyjaśnił, że o fakcie uchybienia terminu skarżący dowiedział się w dopiero w dniu 7 listopada 2017 r. kiedy to on sam - po przejrzeniu akt w Sądzie - poinformował o tym skarżonego. Jednakże jak wynika już z samego wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej skarżący został zwolniony z aresztu tymczasowego w dniu 6 października 2017 r. a obecnego pełnomocnika ustanowił dopiero w dniu 6 listopada 2017 r., tj. po upływie miesiąca od opuszczenia aresztu tymczasowego. Przez okres miesiąca nie interesował się zatem sprawą sądową, mimo że wiedział o rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie wyznaczonej na dzień 4 kwietnia 2017 r., na której wydano niekorzystny dla skarżącego wyrok o oddaleniu jego skargi. Wskazać należy również, że zarówno pełnomocnictwo z dnia 31 stycznia 2017 r., jak i poprzedzające je pełnomocnictwo z dnia 3 listopada 2015 r., udzielone przez skarżącego adwokatowi P. K. uprawniało pełnomocnika do występowania przed sądami, nie ograniczało zatem pełnomocnika jedynie do występowania przed Sądem I instancji. Nie było ono również odwołane przez żadną ze stron. Nie można zatem uznać - jak twierdzi strona skarżąca - że w dniu doręczenia adw. P. K. odpisu wyroku wraz z uzasadnieniem, nie miał on uprawnienia do sporządzenia i wniesienia w imieniu skarżącego skargi kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Należy także podkreślić, że twierdzenia pełnomocnika strony o aresztowaniu skarżącego, a także o okresie w jakim przebywał on w areszcie, nie zostały w żaden sposób udowodnione, ani nawet uprawdopodobnione we wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. W rozpoznawanej sprawie skarżący nie wykazał, że uchybił terminowi do wniesienia skargi kasacyjnej bez swojej winy. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 86 § 1 ppsa, Sąd postanowił jak w sentencji orzeczenia.