VI SA/Wa 288/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Sędziowie Asesor WSA Ewa Marcinkowska Asesor WSA Andrzej Kuna (spr.) Protokolant Patrycja Wrońska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 maja 2006r. sprawy ze skargi "P." sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2005 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę W dniu [...] listopada 2004 roku poddano kontroli pojazd marki [...] wraz z przyczepą, kierowany przez K. K. Pojazd był własnością Spółki z o.o. "P." z siedzibą w W. W czasie kontroli stwierdzono wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z opłatą uiszczoną w wysokości niższej niż wymagana dla danego pojazdu samochodowego z przyczepą. Okazana karta opłaty drogowej przeznaczona była dla pojazdu o trzech osiach. Ponadto karta nie miała zakreśleń oznaczających "EURO". Kierowca również nie okazał wypisu, ani zaświadczenia z wypisu na przewozy drogowe na potrzeby własne. Sporządzony protokół został podpisany przez kierowcę jako zgodny z ustaleniami faktycznym. W związku z wynikami kontroli [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w [...] na podstawie art. 92 ust.1 i 4 ustawy o transporcie drogowym i lp. 1.4.3 załącznika do ustawy, nałożył na skarżącą karę pieniężną w wysokości 1.000 zł za wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z opłatą uiszczoną w wysokości niższej niż wymagana dla danego pojazdu samochodowego z przyczepą, na podstawie art. 92 ust.1 i 4 ustawy o transporcie drogowym i lp.1.4.4 załącznika do ustawy nałożył karę pieniężną w wysokości 500 zł za wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z nieprawidłowo wypełnioną karta drogową oraz na podstawie art. 92 ust.1 i 4 ustawy o transporcie drogowym i lp. 1.1.8 załącznika do ustawy nałożył karę pieniężną w wysokości 100 zł za przewozy na potrzeby własne bez posiadania w pojeździe wypisu z zaświadczenia. Od powyższej decyzji skarżący wniósł odwołanie wnosząc o jej uchylenie, " w świetle stanu faktycznego i dokumentacji oraz pism będących w posiadaniu Generalnego Inspektora Transportu Drogowego...". Ponadto wniósł o wyłączenie inspektora A. P. Główny Inspektor Transportu Drogowego działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), art. 33 ust.1, art.42 ust.1, art.87 ust.1 i 2, art. 92 ust.1 pkt 2 i 6 i ust. 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2004r. Nr 204, poz. 2088 ze zm.) oraz lp. 1.4.4 i 1.4.3 i 1.1.8 załącznika do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2004r. Nr 204, poz. 2088 ze zm.), § 4 ust.1 i 2, § 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001 roku w sprawie uiszczania opłat przez przedsiębiorców za przejazd po drogach krajowych (Dz.U. Nr 150, poz. 1684 ze zm.) decyzją z dnia [...] listopada 2005 roku utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ podniósł, że z zebranego w sprawie materiału dowodowego, a przede wszystkim z protokołu kontroli, który nie był kwestionowany przez kierowcę jednoznacznie wynika, że w dniu [...] listopada 2004 roku skarżąca wykonywała transport drogowy lub przewóz na potrzeby własne z opłatą uiszczoną w wysokości niższej niż wymagana dla danego pojazdu samochodowego z przyczepą. Okazana karta opłaty drogowej przeznaczona była dla pojazdu o trzech osiach, gdy pojazd faktycznie miał cztery osie. Ponadto karta nie miała zakreśleń oznaczających "EURO". Kierowca również nie okazał wypisu, ani zaświadczenia z wypisu na przewozy drogowe na potrzeby własne. Do tak poczynionych bezspornych ustaleń faktycznych, przyjęta kwalifikacja prawna i nałożona na jej podstawie kara pieniężna jest zgodna z przepisami prawa. W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżąca wniosła "o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej decyzją Głównego Inspektora Transportu Drogowego...". W uzasadnieniu skargi podniosła bezprawne działania inspektora A. P. i naruszenie w trakcie postępowania administracyjnego art. 24, 35, 36, 37 i 38 kpa. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje; Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej, przy czym w świetle przepisu § 2 powołanego artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Ponadto, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze. zm.). Rozpoznając zatem sprawę pod tym kątem stwierdzić należy, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie gdyż zaskarżone decyzje nie naruszają prawa materialnego i procesowego w stopniu uzasadniającym ich uchylenie. Sąd orzekający w sprawie stwierdził, iż organ administracji dokładnie wyjaśnił stan faktyczny przez wyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego oraz ocenił ten materiał zgodnie z wymaganiami art. 80 kpa dokonując prawidłowej kwalifikacji prawnej. Na wstępie należy zaznaczyć, że skarżąca nie kwestionowała ustaleń faktycznych poczynionych w czasie kontroli, a mianowicie: - wykonywania transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z opłatą uiszczoną w wysokości niższej niż wymagana dla danego pojazdu samochodowego z przyczepą; - karta nie miała zakreśleń oznaczających "EURO"; - kierowca nie okazał wypisu, ani zaświadczenia z wypisu na przewozy drogowe na potrzeby własne. Zgodnie z treścią art. 42 ust.1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2004r. Nr 204, poz. 2088 ze zm.), za przejazd po drogach krajowych przedsiębiorcy wykonywający na terytorium Rzeczypospolitej Polski transport drogowy lub przewozy na potrzeby własne obowiązani są uiszczać opłaty. Następuje to poprzez nabycie karty opłaty, która podlega wypełnieniu zgodnie z § 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001 roku w sprawie uiszczania opłat przez przedsiębiorców za przejazd po drogach krajowych (Dz.U. Nr 150, poz. 1684 ze zm.). Ponadto § 2 ust. 2 tego rozporządzenia stanowi, że stawki opłat określa się w zależności od czasu przejazdu samochodowego po drogach krajowych, jego rodzaju, dopuszczalnej masy całkowitej oraz liczby osi i emisji spalin. Konsekwencją takiego rozwiązania jest dyspozycja lp. 1.4.3 załącznika do powyższej ustawy na mocy, której nakłada się karę w wysokości 1.000 zł za wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z opłatą uiszczoną w wysokości niższej niż wymagana dla danego pojazdu samochodowego albo pojazdu z przyczepą lub naczepą. Brak zakreśleń oznaczających "Euro" na półrocznej karcie opłaty drogowej jest sprzeczne z § 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury. Zgodnie z powyższym paragrafem kartę opłaty wypełnia się przed rozpoczęciem przejazdu poprzez wpisanie w odpowiednim miejscu numeru rejestracyjnego pojazdu, dat i godzin określających termin ważności karty, daty wydania karty oraz oznaczenie emisji spalin pojazdu samochodowego. Powyższe uchybienie kwalifikowane jest jako wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z nieprawidłowo wypełnioną kartą opłaty drogowej i na zasadzie lp. 1.4.4 załącznika do ustawy sankcjonowane jest karą 500 zł. Skoro w czasie kontroli okazano kartę opłat za przejazd po drogach krajowych dla pojazdu o trzech osiach, gdy faktycznie dotyczyła zespołu pojazdu składającego się z samochodu i przyczepy posiadającego minimum 4 osie i na, której nie było zakreśleń oznaczających emisję spalin, to nałożenie kar pieniężnych na podstawie wyżej cytowanych artykułów nie narusza prawa. Stosownie do art.33 ust.1 ustawy o transporcie drogowym przewozy drogowe na potrzeby własne mogą być wykonywane po uzyskaniu zaświadczenia potwierdzającego zgłoszenie przez przedsiębiorcę prowadzenia przewozów drogowych jako działalności pomocniczej w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej. Natomiast art.87 ust.2 ustawy nakłada na kontrolowanego obowiązek posiadania przy sobie i okazania na żądanie uprawnionego organu wypis powyższego zaświadczenia, a ust. 3 art.87 obliguje przedsiębiorcę lub podmiot wykonywający przewozy na potrzeby własne w wyposażenie kierowcy w wymagane dokumenty. Nie wywiązanie się z tego obowiązku skutkować musiało nałożeniem na skarżącą kary pieniężnej w wysokości 100 zł w oparciu o lp. 1.1.8 załącznika do ustawy. Podnoszone w uzasadnieniu skargi uchybienia procesowe nie naruszają prawa procesowego w stopniu uzasadniającym uchylenie decyzji, ponieważ nie miały wpływu na wynik sprawy, zwłaszcza, że skarżący nie kwestionował ustaleń faktycznych dokonanych w czasie przeprowadzonej kontroli pojazdu. Reasumując Sąd stanął na stanowisku, że organ wydając zaskarżoną decyzję działał w ramach obowiązującego prawa. Biorąc pod uwagę, że ani zaskarżona decyzja, ani utrzymana przez nią w mocy decyzja organu I instancji nie naruszają prawa, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku w oparciu o art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.