VI SA/Wa 288/13

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Tomasz Sałek po rozpoznaniu w dniu 9 września 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokata K. K. o przyznanie wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy w sprawie ze skargi K. S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2012 r., Nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej postanowił: przyznać ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata K. K. koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w kwocie 900 (dziewięćset) złotych powiększonej o kwotę 207 (dwustu siedmiu) złotych stanowiącą 23% podatku VAT tytułem opłaty za czynności wykonane w ramach zastępstwa prawnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 11 października 2013 r. oddalił skargę K. S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] października 2012 roku Nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej. Skarżący na urzędowym formularzu PPF złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, tj. zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata. Postanowieniem z dnia 23 lipca 2014 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przyznał skarżącemu prawo pomocy we wnioskowanym zakresie. Na mocy powyższego postanowienia Okręgowa Rada Adwokacka w [...] w dniu 29 października 2014 r. wyznaczyła pełnomocnika skarżącego z urzędu – adwokata K. K. W dniu 10 listopada 2014 r. pełnomocnik skarżącego złożyła wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi kasacyjnej od wyroku z dnia 11 października 2013 r. Pełnomocnik skarżącego jednocześnie wniosła skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 11 października 2013 r. Postanowieniem z dnia 13 stycznia 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przywrócił termin do wniesienia skargi kasacyjnej, po czym akta sprawy zostały przekazane do Naczelnego Sadu Administracyjnego. Pismem z dnia 18 czerwca 2016 roku ustanowiony z urzędu pełnomocnik skarżącego - adwokat K. K. wniosła o przyznanie jej kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Oświadczyła zarazem, że koszty te nie zostały zapłacone w całości ani w części. Wyjaśniła, że z dniem 1 kwietnia 2016 roku została wpisana na listę adwokatów niewykonujących zawodu i nie może dalej występować w niniejszej sprawie. Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie rozpoznając przedmiotowy wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej też jako p.p.s.a.), wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. W dniu 1 stycznia 2016 r. weszło w życie rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2015 r., poz. 1801). W myśl § 22 tego rozporządzenia do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji. Tym samym w niniejszej sprawie zasady przyznawania wynagrodzenia adwokatowi reguluje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 roku, poz. 461 ze zm.). Stosownie do treści § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b ww. rozporządzenia minimalne wynagrodzenie adwokata (ustanowionego w postępowaniu sądowym w drugiej instancji) za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej wynosi 75% stawki, o której mowa w § 18 ust. 1 pkt 1 lit a. W myśl tego przepisu stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna - stawkę obliczoną na podstawie § 6. Jako, że wartość przedmiotu sporu sprowadza się do kwoty 5 400 zł, to minimalna stawka dla tej kwoty wynosi 1 200 zł (§ 6 pkt 4 rozporządzenia). Należne zatem wynagrodzenie za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej w niniejszej sprawie przysługuje w wysokości 75% zasądzonej stawki minimalnej wynoszącej 1 200 zł, co daje kwotę 900 złotych. Jednocześnie w myśl § 2 ust. 3 cytowanego rozporządzenia opłata zostaje podwyższona o stawkę podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania a więc o 23 %, czyli kwotę 207 zł. Uwzględniając powyższe, na podstawie art. 250 p.p.s.a. w zw. z art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.