VI SA/Wa 2888/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Zalewski Sędziowie Sędzia WSA Jakub Linkowski (spr.) Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Protokolant st. ref. Katarzyna Zielińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 kwietnia 2015 r. sprawy ze skargi E. W. (obecnie E. W.) na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu od wpisu na listę adwokatów oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] Minister Sprawiedliwości działając na podstawie art. 104 i art. 107 § 1 i 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) oraz art. 69a ust. 1 w zw. z art. 65 pkt 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. - Prawo o adwokaturze (Dz. U. z 2014 r. poz. 635) sprzeciwił się wpisowi E. K. (obecnie E. W.) na listę adwokatów Izby Adwokackiej w [...] dokonanego uchwałą nr [...] z dnia [...] marca 2014 r. Okręgowej Rady Adwokackiej w [...]. W uzasadnieniu powyższej decyzji organ naczelny wskazał, że: W dniu [...] stycznia 2014 r. pani E. K. zwróciła się do Okręgowej Rady Adwokackiej w [...]. z wnioskiem o wpis na listę adwokatów tej Izby na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 4a Prawa o adwokaturze. Uchwałą nr [...] z dnia [...] marca 2014 r. Okręgowa Rada Adwokacka w [...]. wpisała panią E. K. na listę adwokatów tej Izby. W uzasadnieniu uchwały podniesiono, iż wymieniona spełnia przesłanki określone w art. 66 ust. 1 pkt 4 lit. a i b Prawa o adwokaturze. Pismem z dnia [...] kwietnia 2014 r., na podstawie art. 69 ust. 2 ustawy Prawo o adwokaturze, Minister Sprawiedliwości zwrócił akta osobowe zainteresowanej, nadesłane wraz z uchwałą o wpisie, celem uzupełnienia materiału dowodowego poprzez załączenie do wskazanych akt postępowania administracyjnego oświadczenia E. K. dotyczącego prowadzonych wobec niej, bądź będących w toku, postępowań karnych i dyscyplinarnych.  Uzupełnione akta osobowe Okręgowa Rada Adwokacka w [...] nadesłała w dniu [...] czerwca 2014 r. Z załączonego do akt oświadczenia wynika, iż w czasie trwania ww. procedury wobec E. K. nie toczyło się postępowanie karne ani dyscyplinarne, w których występowałaby jako osoba podejrzana, oskarżona czy obwiniona. Jednocześnie E. K. oświadczyła, że w roku 2009 było prowadzona wobec niej postępowanie dyscyplinarne, które na mocy postanowienia Sądu Najwyższego - Sądu Dyscyplinarnego w W. z dnia [...] września 2009r. (sygn. akt [...]) zostało umorzone. Oświadczyła również, że w roku 2009 toczyło się wobec niej postępowanie karne. W związku z powyższymi informacjami Minister Sprawiedliwości ustalił, iż wyrokiem z dnia [...] sierpnia 2010 r. (sygn. akt [...]) Sąd Okręgowy w R. skazał panią E. K. za przestępstwa: z art. 299 § 5 i § 6 kk w zw. z art. 299 § 1 kk w zw. z art. 12 kk oraz z art. 18 § 2 kk w zw. z art. 18 § 3 kk w zw. z art. 20 § 2 kks w zw. z art. 54 § 2 kks. Orzeczono wobec niej m.in. karę dwóch lat pozbawienia wolności, warunkowo zawieszoną na okres dwóch lat próby, karę łączną grzywny oraz przepadek korzyści uzyskanej z przestępstwa. Na poczet orzeczonej kary łącznej grzywny sąd zaliczył pani E. K. okres zatrzymania i tymczasowego aresztowania od dnia [...] maja 2009 r. do [...] lipca 2009 r. Powyższy wyrok uprawomocnił się z dniem [...] września 2010 roku. Skazanie to uległo zatarciu z dniem [...] marca 2013 r. Jak wynika z przedłożonej informacji z dnia [...] stycznia 2014 r. B. K. nie figuruje w kartotece karnej Krajowego Rejestru Karnego. Uzasadniając złożenie sprzeciwu Minister podał, że: Podstawą złożenia sprzeciwu może być niespełnienie przez kandydata kryteriów wymienionych w art. 65 Prawa o adwokaturze. Zgodnie z art. 65 Prawa o adwokaturze na listę adwokatów może być wpisany ten, kto: 1) jest nieskazitelnego charakteru i swym dotychczasowym zachowaniem daje rękojmię prawidłowego wykonywania zawodu adwokata; 2) korzysta w pełni z praw publicznych oraz ma pełną zdolność do czynności prawnych; 3) ukończył wyższe studia prawnicze w Rzeczypospolitej Polskiej i uzyskał tytuł magistra lub zagraniczne studia prawnicze uznane w Rzeczypospolitej Polskiej; 4) odbył w Rzeczypospolitej Polskiej aplikację adwokacką i złożył egzamin adwokacki, z zastrzeżeniem art. 66 ust. 1 i 2 cytowanej ustawy. Natomiast, jak stanowi art. 66 ust. 1 pkt 4a i b Prawa o adwokaturze wymogu odbycia aplikacji adwokackiej i złożenia egzaminu adwokackiego nie stosuje się do osób, które zdały egzamin sędziowski lub prokuratorski po dniu 1 stycznia 1991 r. lub egzamin notarialny po dniu 22 kwietnia 1991 r. oraz w okresie 5 lat przed złożeniem wniosku o wpis na listę adwokatów, łącznie przez okres co najmniej 3 lat zajmowały stanowisko asesora sądowego, asesora prokuratorskiego, referendarza sądowego, starszego referendarza sądowego, aplikanta sądowego, aplikanta prokuratorskiego, asystenta prokuratora, asystenta sędziego lub były zatrudnione w Sądzie Najwyższym, Trybunale Konstytucyjnym lub w międzynarodowym organie sądowym, w szczególności w Trybunale Sprawiedliwości Unii Europejskiej lub Europejskim Trybunale Praw Człowieka i wykonywały zadania odpowiadające czynnościom asystenta sędziego lub wykonywały na podstawie umowy o pracę lub umowy cywilnoprawnej wymagające wiedzy prawniczej czynności bezpośrednio związane ze świadczeniem pomocy prawnej przez adwokata lub radcę prawnego w kancelarii adwokackiej, zespole adwokackim, spółce cywilnej, jawnej, partnerskiej, komandytowej lub komandytowo-akcyjnej, o których mowa w art. 4a ust. 1, lub kancelarii radcy prawnego, spółce cywilnej, jawnej, partnerskiej, komandytowej lub komandytowo-akcyjnej, o których mowa w art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (Dz. U. z 2010 r. Nr 10, poz. 65, z późn. zm.). W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że E. K. w dniu [...] kwietnia 1999 r. ukończyła wyższe studia magisterskie na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu [...] w L., uzyskując tytuł magistra prawa. W dniu [...] września 2004 r. złożyła egzamin sędziowski, a z dniem [...] marca 2005 r. została mianowana referendarzem sądowym. Następnie z dniem [...] listopada 2005 roku została mianowana asesorem sądowym w Sądzie Rejonowym w P. Stosunek pracy na tym stanowisku uległ rozwiązaniu w dniu [...] lipca 2009 r. Jak wynika z załączonych do wniosku kwestionariusza osobowego i życiorysu E. K. po zakończeniu pracy w Sądzie Rejonowym, w 2010 r. była członkiem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. i K., następnie pracowała charakterze doradcy prawnego w prywatnych przedsiębiorstwach. Jednocześnie w oparciu o umowę z dnia [...] stycznia 2011 r. współpracowała w ramach wolontariatu z kancelarią radcy prawnego R. G. Jak wynika z zaświadczenia z dnia [...] stycznia 2014 r. pani E. K. wykonuje tam, jako wolontariusz, w wymiarze ośmiu godzin dziennie, wymagające wiedzy prawniczej czynności bezpośrednio związane ze świadczeniem pomocy prawnej. Jednocześnie wnioskodawczyni korzysta z pełni praw publicznych oraz ma pełną zdolność do czynności prawnych. Z załączonego zaświadczenia z Krajowego Rejestru Karnego z dnia [...] stycznia 2014 r. wynika, iż nie figuruje ona również w Kartotece Karnej tego rejestru. Minister Sprawiedliwości stwierdził, że w przypadku E. K. formalnie zachodziły przesłanki wpisu, o których mowa w art. 65 pkt 2 i 3 oraz art. 66 ust 1 pkt 4 b ustawy Prawo o adwokaturze. W myśl przytoczonych przepisów wymagana praktyka zawodowa liczona jest za czas 5 lat przed złożeniem wniosku o wpis na listę adwokatów, łącznie przez okres co najmniej 3 lat. Pani E. K. wniosek złożyła w dniu [...] stycznia 2014 r., co oznacza, że obliczając wymagany staż należy brać pod uwagę okres od [...] stycznia 2009 roku. W związku z powyższym na poczet wymaganej praktyki można zaliczyć sześć miesięcy pełnienia przez nią stanowiska asesora sądowego oraz 36 miesięcy pracy na podstawie cywilnoprawnej umowy wolontariatu z kancelarią radcy prawnego. Organ naczelny podkreślił jednak, że kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia wniosku o wpis na listę adwokatów ma ustalenie, czy wnioskodawczyni spełnia przesłankę wynikającą z art. 65 pkt 1 powołanej ustawy, tj. czy jest nieskazitelnego charakteru i swym dotychczasowym zachowaniem daje rękojmię prawidłowego wykonywania zawodu adwokata. Zdaniem Ministra Sprawiedliwości Okręgowa Rada Adwokacka w [...] w uchwale z dnia [...] marca 2014 r. błędnie przyjęła, iż wnioskodawczyni spełnia wskazane przesłanki, mające charakter klauzul generalnych. "Rękojmia" to poręczenie, gwarancja, że z racji posiadanych cech zawód zaufania publicznego, w tym wypadku adwokata, będzie wykonywany prawidłowo. W wyroku z dnia 5 kwietnia 2001 r., sygn. II SA 725/00, Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że w rozumieniu art. 65 pkt 1 ustawy Prawo o adwokaturze przedmiotem oceny rękojmi do wykonywania zawodu adwokata jest nieskazitelność charakteru i dotychczasowe zachowanie kandydata. "Rękojmia" jest to zatem zespół cech osobistych charakteru i zachowań składających się na wizerunek osoby zaufania publicznego, na której nie ciążą żadne zarzuty podważające jej wiarygodność (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 27 stycznia 2009 r., sygn. akt VI SA/Wa 2011/08). Pojęcie nieskazitelnego charakteru nie zostało przez prawodawcę dookreślone. Dlatego też, wielokrotnie było przedmiotem analizy w orzecznictwie, m.in. w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 czerwca 2013 r. (sygn. akt VI SA/Wa 2097/12), który wyjaśnił, iż chodzi o cechy wartościujące konkretną osobę nie w sferze intelektualnej i profesjonalnej, lecz wyłącznie etyczno-moralnej. Cechami nieskazitelności charakteru są zatem przymioty osobiste takie jak: uczciwość w życiu prywatnym i zawodowym, uczynność, pracowitość, poczucie odpowiedzialności za własne słowa i czyny, stanowczość, odwaga cywilna, samokrytycyzm, czyli cechy wartościujące kandydata w sferze etyczno - moralnej (por. orzeczenie z dnia 23 maja 1997 r., sygn. akt II SA 1148/96, z dnia 10 lutego 1998 r., sygn. akt II SA 1445/97 i z dnia 30 listopada 2004 r., sygn. akt 6 II SA 4535/03). Wyrażenie ustawowe "dotychczasowe zachowanie" oznacza natomiast zachowanie - postępowanie osoby ubiegającej się o wpis na listę adwokatów do czasu wpisania na tę listę i to takie, które, odpowiadając ocenom moralnym i etycznym, gwarantuje właściwe wykonywanie zawodu adwokata. O posiadaniu wyżej wymienionych przymiotów może świadczyć postępowanie i zachowanie danej osoby zarówno w sferze zawodowej, jak i prywatnej również dłuższym okresie czasu i do oceny tej są uprawnione organy właściwe w sprawie (por. także wyrok NSA z dnia 7 marca 2013 r. wydany w sprawie II GSK 1825/12). Badając istnienie przesłanek ustawowych uprawniony organ odnosi się do całokształtu okoliczności sprawy, należy jednak podkreślić za Naczelnym Sądem Administracyjnym, że nawet jednorazowe zachowanie może podważyć wiarygodność oraz nieskazitelny charakter osoby, od której cech tych właściwa ustawa wymaga (wyrok z dnia 15 kwietnia 2011 r. wydany w sprawie II GSK 458/10). Podstawą sprzeciwu od wpisu E. K. na listę adwokatów jest jej dotychczasowa postawa. Za okoliczności przemawiające za brakiem nieskazitelności charakteru i wiarygodności uznać należy zachowania wnioskodawczyni, które wypełniły jednocześnie znamiona czynów będących przedmiotem postępowania karnego o sygnaturze akt [...]. Organ wskazał, że wypełniające znamiona przestępstw działania E. K. nie były incydentalnym przypadkiem, lecz dotyczyły podejmowania nielegalnych zachowań w okresie od dnia [...] grudnia 2002 roku do połowy marca 2009 roku, a zatem przez prawie siedem lat. Zostały one podjęte w celu osiągnięcia znacznej korzyści majątkowej i zmierzały do udaremnienia lub znacznego utrudnienia stwierdzenia przestępczego pochodzenia, miejsca umieszczenia, możliwości wykrycia, zajęcia oraz orzeczenia przepadku środków płatniczych, pochodzących z korzyści związanych z popełnieniem przez inne osoby czynów zabronionych polegających na nielegalnym obrocie paliwami, w znacznej wysokości, mimo świadomości, iż żadna z podejmujących te działania osób nie dysponuje środkami finansowymi w opisanej kwocie uzyskanymi legalnie oraz polegały na nakłanianiu do udzielenia pomocy w uniknięciu opodatkowania i tym samym narażenia na uszczuplenie podatku poprzez namowę do sporządzenia z datą wsteczną umowy przedwstępnej sprzedaży nieruchomości. W uzasadnieniu podkreślono, że E. K. działania te podejmowała z pełną premedytacją i świadomością ich konsekwencji. Zaznaczono również, że we wskazanym okresie, kandydatka pełniła funkcję asesora sądowego, co dodatkowo wskazuje na fakt, iż miała pełną świadomość karalności swoich czynów (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 11 czerwca 2012, sygn. akt VI SA/Wa 521/12). Mimo wiedzy, że jedną z podstawowych zasad wykonywania zawodów zaufania publicznego jest unikanie zachowań, które mogłyby to zaufanie podważyć, E. K. obowiązujące ją zasady rażąco naruszyła. Minister podniósł, że z faktu zatarcia skazania nie można wywodzić, że takie okoliczności i zachowania nie miały miejsca i nie mogą być poddawane ocenie przez pryzmat zasad etycznych i moralnych. W uchwale z dnia 27 listopada 1984 r. sygn. akt IIIAZP 6/84 (OSNC 8/1985, poz. 105) Sąd Najwyższy zwrócił uwagę, że zatarcie skazania nie oznacza zmiany oceny sprawcy w sferze etyczno-moralnej. Zatarcie bowiem nie musi automatycznie usuwać zastrzeżeń co do wysokich walorów etycznych lub nieposzlakowanego charakteru. Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 11 marca 2014 r., sygn. akt II GSK 2052/12 sama informacja o braku karalności kandydata, a taka jest treść informacji w sprawie E. K. po zatarciu skazania, nie jest równoznaczna ze spełnieniem wymogów przesłanki rękojmi. Orzeczenie to, co prawda odnosi się do przesłanek powołania na stanowisko notariusza, jednak ze względu na zbieżność regulacji w zakresie rękojmi wymaganej od osób aspirujących do zawodów zaufania publicznego pogląd w nim wyrażony odnieść także trzeba do przesłanek z art. 65 pkt 1 Prawa o adwokaturze. Nie każdy bowiem, kto nie jest karany, jest nieskazitelnego charakteru i swym zachowaniem daje rękojmię prawidłowego wykonywania zawodu adwokata. Badając tą przesłankę należy wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności składające się na wizerunek kandydata, a więc także zdarzenia, które legły u podstaw wydania wyroku skazującego, mimo iż skazanie to uległo zatarciu. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, zachowania te, jako fakty społeczne nadal istnieją i mogą być brane pod uwagę przy ocenie sylwetki kandydata. Minister Sprawiedliwości negatywnie ocenił dotychczasową postawę E. K. w kontekście dawania rękojmi należytego wykonywania zawodu zaufania publicznego. Nie można bowiem przyjąć, iż jest on osobą nieskazitelnego charakteru, dającą swoim zachowaniem rękojmię prawidłowego wykonywania zawodu adwokata. Minister Sprawiedliwości podkreślił również, że dotychczasowa postawa i działalność wnioskodawczyni od czasu wydania wyroku karnego, szczególnie, gdy zważy się na bardzo krótki okres, jaki upłynął od jego zatarcia, nie daje podstaw do tego, aby podważyć ustalenie braku przydatności do wykonywania zawodu adwokata jako zawodu zaufania publicznego. Sam fakt zatarcia skazania nie powoduje bowiem automatycznie przywrócenia wszelkich cech charakteru i przymiotów osobistych jakie posiadała przed skazaniem a jakie składają się na pojęcie nieskazitelnego charakteru (por. wyrok NSA z dnia 24 lutego 2003 r., sygn. akt II SA 1678/01). W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję z dnia [...] lipca 2014r. skarżąca (działający przez profesjonalnego pełnomocnika) wniosła o jej uchylenie. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie art. 65 ustawy Prawo o adwokaturze polegające na błędnym przyjęciu, iż skarżąca nie jest osobą nieskazitelnego charakteru dającą swoim zachowaniem rękojmię prawidłowego wykonywania zawodu adwokata, w sytuacji gdy organ oparł swoje przekonanie wyłącznie na fakcie skazania skarżącej, które uległo zatarciu. W skardze wskazano także na naruszenie przepisów procedury administracyjnej tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. Naruszania te zdaniem strony skarżącej polegały na niewyjaśnieniu sprawy w całości albowiem organ oparł się wyłącznie na fakcie skazania skarżącej. Organ oparł więc rozstrzygnięcie na nieistniejącym już w obrocie prawnym (po zatarciu) fakcie skazania. W odpowiedzi na skargę Minister Sprawiedliwości, wnosząc o jej oddalenie podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanych przepisów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Rozpatrując sprawę w świetle powyższych kryteriów Sąd uznał, że skarga nie jest zasadna. Sąd stwierdza, że ustalony w toku postępowania stan faktyczny sprawy nie budzi wątpliwości. Sporna pomiędzy stronami pozostaje okoliczności przyjęcia, iż skarżąca nie jest osobą nieskazitelnego charakteru dającą swoim zachowaniem rękojmię prawidłowego wykonywania zawodu adwokata, w związku z faktem skazania skarżącej wyrokiem Sądu, które to skazanie uległo zatarciu. Sąd stwierdza, że w zaskarżonej decyzji Ministra Sprawiedliwości nie doszło do naruszenia przepisu art. 65 ust. 1 ustawy Prawo o adwokaturze. W sprawie niniejszej kluczowe znaczenie miała odpowiedź na pytanie: czy wnioskodawczyni spełnia przesłankę wynikającą z art. 65 pkt 1 powołanej ustawy, tj. czy jest nieskazitelnego charakteru i swym dotychczasowym zachowaniem daje rękojmię prawidłowego wykonywania zawodu adwokata. Słusznie podkreślił organ, że "rękojmia" to poręczenie, gwarancja, że z racji posiadanych cech zawód zaufania publicznego, w tym wypadku adwokata, będzie wykonywany prawidłowo. Należy zgodzić się ze stwierdzeniem, że w rozumieniu art. 65 pkt 1 ustawy Prawo o adwokaturze przedmiotem oceny rękojmi do wykonywania zawodu adwokata jest nieskazitelność charakteru i dotychczasowe zachowanie kandydata. "Rękojmia" jest to zatem zespół cech osobistych charakteru i zachowań składających się na wizerunek osoby zaufania publicznego, na której nie ciążą żadne zarzuty podważające jej wiarygodność (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 27 stycznia 2009 r., sygn. akt VI SA/Wa 2011/08). Pojęcie nieskazitelnego charakteru było przedmiotem analizy w orzecznictwie, m.in. w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 czerwca 2013 r. (sygn. akt VI SA/Wa 2097/12), który wyjaśnił, iż chodzi o cechy wartościujące konkretną osobę nie w sferze intelektualnej i profesjonalnej, lecz wyłącznie etyczno-moralnej. Skład orzekający w niniejszej sprawie podziela to stanowisko. Cechami nieskazitelności charakteru są zatem przymioty osobiste takie jak: uczciwość w życiu prywatnym i zawodowym, uczynność, pracowitość, poczucie odpowiedzialności za własne słowa i czyny, stanowczość, odwaga cywilna, samokrytycyzm, czyli cechy wartościujące kandydata w sferze etyczno - moralnej. Wyrażenie ustawowe "dotychczasowe zachowanie" oznacza natomiast zachowanie - postępowanie osoby ubiegającej się o wpis na listę adwokatów do czasu wpisania na tę listę i to takie, które, odpowiadając ocenom moralnym i etycznym, gwarantuje właściwe wykonywanie zawodu adwokata. O posiadaniu wyżej wymienionych przymiotów może świadczyć postępowanie i zachowanie danej osoby zarówno w sferze zawodowej, jak i prywatnej również dłuższym okresie czasu i do oceny tej są uprawnione organy właściwe w sprawie (por. także wyrok NSA z dnia 7 marca 2013 r. wydany w sprawie II GSK 1825/12). Sąd ponownie pragnie podkreślić, iż zawód adwokata jest zawodem zaufania publicznego, a zatem osoby go sprawujące bezwarunkowo muszą legitymować się cechami gwarantującymi prawidłowe wykonywanie tego zawodu. Działania podejmowane przez E. K. były natomiast wyrazem braku poszanowania dla takich wartości jak prawość czy uczciwość. W rezultacie, jak słusznie wskazał Minister Sprawiedliwości, podważają one zaufanie do osoby kandydatki oraz powodują, że brak jest gwarancji, iż przy sprawowaniu kolejnego zawodu zaufania publicznego będzie przestrzegała zasad jego wykonywania wynikających z przepisów powszechnie obowiązujących, jak i norm etycznych. Trzeba także wskazać, że wypełniające znamiona przestępstw działania E. K. nie były incydentalnym przypadkiem, lecz dotyczyły podejmowania przestępczych zachowań w okresie od dnia [...] grudnia 2002 roku do połowy marca 2009 roku, a zatem przez prawie siedem lat. Zostały one podjęte w celu osiągnięcia znacznej korzyści majątkowej i zmierzały do udaremnienia lub znacznego utrudnienia stwierdzenia przestępczego pochodzenia, miejsca umieszczenia, możliwości wykrycia, zajęcia oraz orzeczenia przepadku środków płatniczych, pochodzących z korzyści związanych z popełnieniem przez inne osoby czynów zabronionych polegających na nielegalnym obrocie paliwami. Nie można pominąć również faktu, że skarżąca w okresie, w którym dopuściła się popełnienia przestępstwa, pełniła funkcję asesora sądowego, wykonywała obowiązki sędziowskie. Powyższe dodatkowo wskazuje na fakt, iż miała pełną świadomość karalności swoich czynów. Mimo tej wiedzy, E. K. obowiązujące zasady rażąco naruszyła. W zakończeniu Sąd stwierdza, że z faktu zatarcia skazania nie można wywodzić, że objęte zatarciem okoliczności i zachowania nie miały miejsca i nie mogą być poddawane ocenie przez pryzmat zasad etycznych i moralnych. Sąd stwierdza, że w toku postępowania organu naczelnego zbadano wszystkie istotne okoliczności niniejszej sprawy. Reasumując, w ocenie Sądu organ administracji nie naruszył przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania administracyjnego, w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.