VI SA/Wa 2896/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Wieczorek po rozpoznaniu w dniu 24 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. Z. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2010 r., Nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia postanawia odrzucić skargę. W dniu 8 września 2014 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynęła skarga J. Z. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] października 2010 r., Nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia. Zaskarżona decyzja doręczona została pełnomocnikowi skarżącego 4 listopada 2010 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru w aktach administracyjnych sprawy). Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270), skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Skargę należy wnieść za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 p.p.s.a.). Sąd odrzuci skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia (58 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Termin do złożenia skargi na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] października 2010 r., doręczoną pełnomocnikowi skarżącego 4 listopada 2010 r., upływał 7 grudnia 2010 r. Przedmiotowa skarga nadana została w Urzędzie Pocztowym 7 sierpnia 2014 r. (k. 4 akt sądowych), a więc z uchybieniem trzydziestodniowego terminu do jej wniesienia. Powyższe, stosownie do zapisów art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a. skutkować musiało odrzuceniem skargi. Odnosząc się do twierdzeń skarżącego zawartych w treści skargi a dotyczących oczekiwania na zapytanie organu odnośnie wniesionego odwołania ewentualnie na decyzję, od której mógłby się odwołać sądu, wskazać należy, iż z akt administracyjnych sprawy jednoznacznie wynika, iż w dniu 12 marca 2010 r. skarżący udzielił radcy prawnemu R. W. pełnomocnictwa do reprezentowania go we wszystkich sprawach przed organami administracji publicznej. Przedmiotowe pełnomocnictwo stanowiło załącznik do pisma strony, w treści którego pełnomocnik zgłosił swój udział w prowadzonym postępowaniu administracyjnym oraz podtrzymał wnioski skarżącego zawarte we wniesionym przez niego odwołaniu oraz wniósł o uchylenie decyzji z [...] lutego 2010 r. Do dnia wydania zaskarżonej decyzji pełnomocnictwo nie zostało skutecznie wypowiedziane. Następstwem udzielonego pełnomocnictwa jest powstanie po stronie pełnomocnika uprawnienia do działania w imieniu i ze skutkiem dla mocodawcy w ramach prowadzonego postępowania administracyjnego. Konsekwencją powyższego jest wynikający z treści art. 40 § 2 k.p.a. obowiązek doręczania wszystkich pism jedynie ustanowionemu w sprawie pełnomocnikowi. Kwestie sumienności i rzetelności wykonywanych przez pełnomocnika czynności mogą być przedmiotem oceny na gruncie odpowiedzialności w ramach zawartej pomiędzy skarżącym a ustanowionym pełnomocnikiem umowy i nie mogą mieć wpływu na treść rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. Mając powyższe na uwadze Sąd, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.