VI SA/Wa 2897/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA: Pamela Kuraś-Dębecka po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku C. SA z siedzibą w P. o wstrzymanie wykonania decyzji Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z [...] kwietnia 2013 r. nr [...] w sprawie ze skargi C. SA z siedzibą w P. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z [...] kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie unieważnienia uznania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej ochrony międzynarodowego znaku towarowego przestrzennego nr [...] w części postanowił: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. Skarżąca – C. SA z siedzibą w P., złożyła za pośrednictwem Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej (dalej Urząd Patentowy RP) skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej Sąd) na decyzję tego organu, którą unieważniono uznanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej ochrony międzynarodowego znaku towarowego przestrzennego nr [...] w części, zarejestrowanego na rzecz skarżącej. W skardze sformułowano wniosek o wstrzymanie wykonania powyższej decyzji, skierowany zarówno do Urzędu Patentowego RP, jak i do Sądu. W uzasadnieniu jego (k. 62-68 akt) na wstępie przedstawiono stanowisko odnośnie przesłanek nadawania rygoru natychmiastowej wykonalności w świetle art. 108 § 1 k.p.a. Dowodząc niebezpieczeństwa wyrządzenia skarżącej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków wskazano, że niewstrzymanie wykonania decyzji spowoduje utratę przez nią uprawnienia, wynikającego z prawa do ww. znaku, a w konsekwencji uniemożliwi jej korzystanie z tego prawa. Skarżąca stwierdziła, że taka sytuacja doprowadzi do tego, że będzie musiała godzić się na ingerencję podmiotów trzecich w zakres swojego prawa, które jej przysługiwało i przysługuje nadal. A to z kolei niewątpliwie osłabi pozycję gospodarczą jej firmy, poprzez "rozwodnienie jej pozycji rynkowej, której zbudowanie kosztowało wiele milionów złotych". Wskazała, że niezwykle prosto jest utracić silną zdolność odróżniającą, w tym renomę, dużo trudniej ją zbudować, a już w zasadzie niemożliwe jest jej przywrócenie do stanu sprzed naruszenia. Nadto skarżąca wyraziła zdaniem, że wstrzymanie wykonalności przedmiotowej decyzji nie wpływa negatywnie na sytuację B. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej uczestnik postępowania). Skarżąca uzasadniając wstrzymanie wykonalności zaskarżonej decyzji odwołała się również do meritum sprawy, tj. do zasadności wydania skarżonej decyzji i stwierdziła, że decyzja o uznaniu ochrony była prawidłowa, a mimo to organ zmienił zdanie. Postanowieniem z [...] października 2013 r. Urząd Patentowy RP odmówił skarżącej wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, gdyż uznał, że nie przedstawiła ona okoliczności, które uzasadniałyby to wstrzymanie. Wskazano, że celem unieważnienia ww. ochrony z powodu braku zdolności odróżniającej, było umożliwienie korzystania w obrocie przez inne podmioty z przedmiotu, który został objęty wyłączną ochroną z naruszeniem przepisów regulujących zasady uzyskania wyłącznego prawa na znak towarowy. Organ nie podzielił przy tym stanowiska skarżącej, jakoby zaskarżona decyzja budziła wątpliwości. W odpowiedzi na skargę Urząd Patentowy RP nie odniósł się już w żaden sposób do wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania jego decyzji. Sąd mając na uwadze interes uczestnika postępowania przesłał mu przedmiotowy wniosek skarżącej do wiadomości, wzywając go do zajęcia w tym zakresie stanowiska (k. 90 akt). Pismem z 29 października 2013 r. (k. 123 akt) skarżąca odniosła się do ww. odmownego postanowienia organu i wskazała, że badanie zasadności zaskarżonej decyzji należy do Sądu, a nie do Urzędu Patentowego RP. Uczestnik postępowania w piśmie z 25 listopada 2013 r. stwierdził, że unieważnienie ww. prawa oznacza, że prawo to nigdy nie istniało, a to skutkuje tym, że po stronie osób trzecich istnieje "legalność" w wykorzystywaniu przedmiotu objętego unieważnionym prawem wyłącznym. Jego zdaniem jest to zwykłe (typowe) następstwo decyzji o unieważnieniu. Ustanie prawa powoduje, że osoby trzecie muszą mieć możliwość swobodnego wykorzystywania rozwiązania technicznego, wyglądu przedmiotu, oznaczenie itp. w razie, gdy nie podlega ono już ochronie w ramach praw wyłącznych. Zdaniem uczestnika postępowania odmienne założenie prowadziłoby do akceptacji niczym nieuzasadnionego zakłócenia funkcjonowania konkurencji na rynku. Nadto podzielił stanowisko organu, że skarżąca nie uprawdopodobniła okoliczności, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Uczestnik postępowania stwierdził również, że akta sprawy jednoznacznie przemawiają przeciwko konkretnej zdolności odróżniającej spornego znaku. Z tego wywiódł, że nie sposób mówić w stosunku do niego, że jest renomowanym znakiem towarowym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. W postępowaniu sądowoadministracyjnym zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej p.p.s.a. zasadą jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonej decyzji. Jednak od tej zasady prawo przewiduje wyjątek w art. 61 § 3 p.p.s.a., zgodnie z którym po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Należy przy tym wskazać, że ww. przesłanki mogą zaistnieć łącznie lub oddzielnie, a ciężar wykazania istnienia tych przesłanek spoczywa na wnioskodawcy – w niniejszej sprawie na skarżącej. Jednakże zanim przystąpi się do badania czy w sprawie istnieją uzasadnione przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu należy ustalić, czy przedmiot zaskarżenia nadaje się do wstrzymania. W rozpoznawanym przypadku przedmiot wniosku to decyzja unieważniająca uznanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej ochrony międzynarodowego znaku towarowego przestrzennego. Skoro uzyskanie prawa na sporny znak wiąże się z prawem do wyłącznego korzystania z niego, to unieważnienie – bez wstrzymania jego wykonania, powoduje, że prawo to nie jest już wyłączne, a zatem inne podmioty mogą korzystać z rozwiązania. Sąd uznał zatem, że decyzja objęta rozpoznawanym wnioskiem jest aktem noszącym znamiona wykonalności, wobec czego dopuszczalny jest wniosek o jej wstrzymanie. W ocenie Sądu skarżąca we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wykazała istnienie niebezpieczeństwa wyrządzenia jej znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków – przesłanki występują łącznie. Niewątpliwie unieważnienie przyznanego skarżącej prawa, bez wstrzymania wykonania tego unieważnienia, wywoła taki skutek, że uczestnik postępowania – wnioskujący o unieważnienie tego prawa, będzie mógł swobodnie korzystać ze znaku skarżącej do czasu ewentualnego uchylenia zaskarżonej decyzji przez Sąd. Unieważnienie i możliwość korzystania przez inny podmiot z prawa skarżącej bez jej zgody, spowoduje po jej stronie szkodę materialną, w postaci spadku wartości przedsiębiorstwa, chociażby przez "rozwodnienie jej pozycji rynkowej", a także szkodę niematerialną, przejawiającą się utratą renomy i osłabieniem pozycji gospodarczej, co niewątpliwie spowoduje trudne, bądź wręcz niemożliwe do odwrócenia skutki. Nie wymaga chyba obszernego uzasadniania czym na obecnym rynku jest renoma, jak długo się buduje pozycję na rynku oraz jak trudnym zadaniem i na ile możliwym jest odbudowanie utraconej renomy. W tym miejscu należy także wyjaśnić, że unieważnienie spornego prawa niewątpliwie po uprawomocnieniu będzie miało taki skutek, o jakim mówi uczestnik postępowania. Jednakże do tego czasu uprawomocnienia się zaskarżonej decyzji skarżącej w dalszym ciągu przynależy sporne prawo, które zostało jej nadane prawomocną decyzją administracyjną. Sąd w tym miejscu zaznacza również, że na etapie rozpoznawania wniosku o wstrzymanie wykonania jakiejkolwiek decyzji, meritum sprawy nie podlega ani ocenie, ani tym bardziej badaniu. To czy zaskarżona decyzja została wydana właściwie, czy nie zostanie rozstrzygnięte podczas rozpoznawania skargi. W związku z powyższym, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., Sąd postanowił, jak w sentencji.