VI SA/Wa 2923/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Kozik Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.) Protokolant st. ref. Katarzyna Zielińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 czerwca 2016 r. sprawy ze skargi W. R. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę w całości Główny Inspektor Transportu Drogowego (zwany dalej organem) decyzją z dnia [...] września 2015 r. nr [...] po ponownym rozpatrzeniu sprawy W. R. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą [...] (zwanego dalej stroną/skarżącym) od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (zwanego dalej organem I instancji) z dnia [...] czerwca 2015 r., o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 5000 zł utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Ustalono, że w dniu [...] maja 2015 r. o godz. [...] w miejscowości Rudnik nad Sanem (droga krajowa nr 77, której zarządcą jest Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad ) dokonano kontroli pojazdu członowego składającego się z ciągnika marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] wraz z naczepą marki [...] o nr. Rej. [...], którym przedsiębiorca Pan W. R. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą [...] z siedzibą w miejscowości P. wykonywał międzynarodowy transport drogowy rzeczy na trasie Jarosław - Turku (Finlandia). W trakcie kontroli stwierdzono, iż nacisk pojedynczej osi napędowej pojazdu członowego wynosił 9,2 t i przekraczał dopuszczalną normę o 1,2 t. Przebieg kontroli utrwalono protokołem nr [...] z dnia [...] maja 2015 r. W odwołaniu od orzeczenia organu I instancji skarżący zarzuca decyzji rażące naruszenie przepisów proceduralnych poprzez zastosowanie procedur kontrolnych niezgodnych z prawem. Wskazuje, że droga krajowa nr 77 nie została oznaczona znakiem drogowym B-19 i tym samym kierowca nie wiedział, że dopuszczalny nacisk pojedynczej osi wynosił na niej 8 t. Podnosi, że droga ta została wyremontowana i obowiązujący na niej dopuszczalny nacisk osi, zgodnie z dyrektywą Rady nr 96/53/WE z dnia 25 lipca 1996 r. powinien wynosić 11,5 t. Strona wskazuje, że wagami SAW nie można dokonać pomiaru pojazdów pięcioosiowych co wynika z instrukcji tych wag, orzecznictwa sądowoadministracyjnego oraz raportu NIK. Podkreśla, iż w obecnym stanie prawnym nie ma przepisów regulujących procedurę ważenia za pomocą wag statycznych oraz, że podczas ważenia kontrolowanego pojazdu członowego, nacisk osi przekroczył maksymalne obciążenie przewidziane dla wag SAW. Jego zdaniem w niniejszej sprawie powinien znaleźć zastosowanie art. 140aa ust. 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym bowiem pojazd został prawidłowo załadowany i nie przekraczał dopuszczalnej masy całkowitej. W związku z powyższym wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz umorzenie postępowania. Organ przeprowadził rozważania co do stanu faktycznego zdarzenia oraz przepisów prawa szczegółowo opisanych w decyzji. Mając na uwadze zarzut strony, że zaskarżona decyzja zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa, organ wyjaśnił, że w związku z wniesieniem odwołania, w niniejszej sprawie należało zastosować tryb odwoławczy, czyli wydać decyzję organu II instancji w oparciu o przepisy rozdziału 10 Kodeksu postępowania administracyjnego. Wskazał, że w sytuacji gdy strona wnosi odwołanie od decyzji obarczonej wadą nieważności wniosek taki (w trybie art. 156 § 1 Kpa) winien być rozpatrzony w ramach postępowania odwoławczego oraz załatwiony w ramach uprawnień wynikających z art. 138 Kpa, który nie przewiduje stwierdzenia nieważności decyzji. Jego zdaniem tryb odwoławczy ma w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego pierwszeństwo przed trybem nadzoru obejmującym m.in. stwierdzenie nieważności decyzji. Przeprowadził rozważania na temat pojazdów nienormatywnych uprawnionych do poruszania się na podstawie zezwoleń kategorii I-VII oraz drogi, po których pojazdy te mogą się poruszać a także wskazał jakimi kryteriami się kieruje ustalając kategorię wymaganego zezwolenia. Stwierdził, że zgodnie z przepisem art. 41 ust. 1 udp po drogach publicznych dopuszcza się ruch pojazdów o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t z zastrzeżeniem ust. 2 i 3 tejże ustawy. W przepisie art. 41 ust. 1 udp znalazła się delegacja ustawowa dla Ministra właściwego do spraw transportu, do ustalenia w drodze rozporządzenia, wykazu: 1. dróg krajowych oraz dróg wojewódzkich, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t, 2. dróg krajowych, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 - mając na uwadze potrzebę ochrony dróg oraz zapewnienia ruchu tranzytowego. Wskazał, iż droga krajowa nr 77 w miejscowości Rudnik nad Sanem, zgodnie z rozporządzeniem Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 6 września 2012 r. w sprawie wykazu dróg krajowych oraz dróg wojewódzkich, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 101, oraz wykazu dróg krajowych, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 t, została zaliczona do kategorii dróg po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 t. Jego zdaniem w ustalonym stanie faktycznym karę pieniężną należy nałożyć jak za brak zezwolenia kategorii IV, które stosownie do lp. 4 załącznika nr 1 do prd jest wydawane na przejazd pojazdu po drodze krajowej: a) o rzeczywistej masie całkowitej nie większej od dopuszczalnej, b) o szerokości nieprzekraczającej 3,4 m, c) o długości nieprzekraczającej: - 15 m dla pojedynczego pojazdu, - 23 m dla zespołu pojazdów, - 30 m dla zespołu pojazdów o skrętnych osiach, o wysokości nieprzekraczającej 4,3 m, o naciskach osi nieprzekraczaiących wielkości przewidzianych dla dróg o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11.5 t. Podniósł, że przewożono słoiki na paletach, które nie stanowią ładunku sypkiego ani drewna w rozumieniu ustawy Prawo o ruchu drogowym. Jego zdaniem nie znajduje zastosowania art. 140aa ust. 4 pkt 2 ww. ustawy. Wskazał, że stosownie do treści art. 140ab ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym: karę pieniężną, o której mowa w art. 140aa ust. 1, ustala się w wysokości 5000 zł - za brak zezwolenia kategorii III—VI. W niniejszej sprawie kara pieniężna wynosi: 5000 złotych. Uznał, że podmiot wykonując przejazd winien mieć wiedzę na temat przewożonego ładunku w zakresie jego właściwości i ilości, trasy oraz parametrów pojazdu, którym przejazd jest wykonywany. Jeżeli jest to konieczne powinien wystąpić o stosowne zezwolenie, a jeżeli przepis prawa stoi na przeszkodzie w jego uzyskaniu powinien rozważyć zmianę sposobu przejazdu, aby nie narażać się na negatywne konsekwencje finansowe. Organ podniósł, że nie dopatrzył się przesłanek do umorzenia postępowania administracyjnego, na podstawie 140aa ust. 4 prd. I wskazał że skarżący nie dostarczył takich dowodów, z których wynikałoby wyłączenie odpowiedzialności za brak zezwolenia, w oparciu o regulację art. 140aa ust. 4 prd. Skargę na powyższą decyzję wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący, zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 61 ust. 11, art. 64 ust. 1 oraz art. 140aa ust. 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym a także naruszenie przepisów postępowania tj. art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 10, art. 15, art. 77 oraz art. 80 k.p.a. Stwierdził, że w wyniku zważenia 5-cio osiowego pojazdu dwiema wagami do pomiarów statycznych stwierdzono przekroczenie dopuszczalnego nacisku pojedynczej osi napędowej o 1,2 t. Nie stwierdzono przekroczenia dopuszczalnej masy całkowitej (DMC). Podniósł, że na drodze 77 nie było znaku B19 o ograniczeniu nacisku na oś do 8 ton, dlatego kierowca kontynuował przejazd tą drogą. Wnosił o umorzenie postępowania. Wskazał, że nie może zgodzić się z twierdzeniem organu I instancji i organu odwoławczego, że o dozwolonych naciskach osi na danej drodze rozstrzyga akt prawny a nie znak drogowy. Jego zdaniem błędna ocena zgromadzonego materiału dowodowego w zakresie zdawkowego odniesienia się do zarzutu nieprawidłowego oznaczenia drogi krajowej nr 77, oraz tego, że droga krajowa nr 77 wbrew twierdzeniu organu ma nośność 10 t, że droga krajowa nr 77, zgodnie z przepisami Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 96/53/WE z dnia 25 lipca 1996 r., powinna mieć nośność do 11,5 t na oś, oraz faktu, że użyte w toku kontroli wagi SAW nie mogły być zastosowane do pomiaru masy całkowitej oraz nacisku osi wielokrotnej, oraz, że zalecenia producenta, postanowienia świadectwa legalizacji i instrukcja wagi ograniczają zakres zastosowania wag w niżej wskazany sposób. Wskazał, że wnosił o sprawdzenie czy zachodzą przesłanki wynikające z przepisu art. 140 aa ust. 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Wskazał, że dopuszczalna masa całkowita pojazdu to 40 t, a rzeczywista masa całkowita była dużo mniejsza od dopuszczalnej, co wskazuje na dochowanie należytej staranności. Wobec powyższego wnosił o uchylenie w całości decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego w Warszawie oraz poprzedzającej ją decyzji organu l instancji, zasądzenie kosztów postępowania oraz wstrzymanie wykonania decyzji. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem skargi jest decyzja organu z dnia [...] września 2015 r. utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] czerwca 2015 r. o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 5000 zł. Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, w świetle kryteriów opisanych w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej p.p.s.a.), Sąd nie dopatrzył się w działaniu organów rozstrzygających w niniejszej sprawie nieprawidłowości, zarówno, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa. Wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja jest wyczerpująca. Zgodnie z przepisem art. 2 pkt 35 a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1137 ze zm. - zwanej dalej prd), pojazdem nienormatywnym jest pojazd lub zespół pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach o drogach publicznych, lub którego wymiary lub rzeczywista masa całkowita wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych w przepisach niniejszej ustawy. Stosownie do treści art. 64 ust. 1 pkt 1 Prd, ruch pojazdu nienormatywnego jest dozwolony pod warunkiem uzyskania zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego odpowiedniej kategorii, wydawanego, w drodze decyzji administracyjnej, przez właściwy organ, a w przypadku pojazdu nienormatywnego należącego do Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej pod warunkiem uzyskania zezwolenia wojskowego na przejazd drogowy, wydawanego przez właściwy organ wojskowy. Natomiast w myśl art. 140aa ust. 1 Prd, za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, lub niezgodnie z warunkami określonymi dla tego zezwolenia nakłada się karę pieniężną, w drodze decyzji administracyjnej. Karę pieniężną, o której mowa w ust. 1, nakłada się na podmiot wykonujący przejazd (art. 140aa ust. 3 Prd). W myśl art. 41 ust. 1 udp, po drogach publicznych dopuszcza się ruch pojazdów o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3. Minister właściwy do spraw transportu ustala, w drodze rozporządzenia, wykaz: 1) dróg krajowych oraz dróg wojewódzkich, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t, 2) dróg krajowych, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 t - mając na uwadze potrzebę ochrony dróg oraz zapewnienia ruchu tranzytowego (art. 41 ust. 2 udp). Drogi wojewódzkie inne niż drogi określone na podstawie ust. 2 pkt 1, drogi powiatowe oraz drogi gminne stanowią sieć dróg, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 t (art. 41 ust. 3 udp). W świetle powyższych przepisów zasadą jest zakaz ruchu pojazdów nienormatywnych, a odstępstwem od tej zasady jest możliwość dopuszczenia tych pojazdów do ruchu - po uzyskaniu zezwolenia i na warunkach określonych w tym zezwoleniu. Wykaz dróg krajowych oraz dróg wojewódzkich, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t, oraz wykaz dróg krajowych, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 t zostały ustalone w rozporządzeniu Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 6 września 2012 r. (Dz. U. z 2012 r., poz. 1061). Przedmiotowa sprawa dotyczy odpowiedzialności podmiotu wykonującego przejazd pojazdem nienormatywnym, którym przewożony był ładunek podzielny - przewożono słoiki na paletach, które nie stanowią ładunku sypkiego ani drewna w rozumieniu ustawy Prawo o ruchu drogowym. W tym stanie rzeczy nie znajduje zastosowania art. 140aa ust. 4 pkt 2 ww. ustawy. Odpowiedzialność podmiotu wykonującego przejazd wynika z art. 140aa ust. 3 pkt 1 P.r.d., zgodnie z którym karę pieniężną, o której mowa w ust. 1, nakłada się na podmiot wykonujący przejazd. Jak wynika natomiast z art. 140aa ust. 1 P.r.d., za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, lub niezgodnie z warunkami określonymi dla tego zezwolenia nakłada się karę pieniężną, w drodze decyzji administracyjnej. Pojazdem nienormatywnym jest, w świetle definicji art. 2 pkt 35a P.r.d., pojazd lub zespół pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach o drogach publicznych, lub którego wymiary lub rzeczywista masa całkowita wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych w przepisach niniejszej ustawy. W niniejszej sprawie kara pieniężna została wymierzona Skarżącemu za przejazd nienormatywnym pojazdem po drodze krajowej nr 77, która zgodnie z rozporządzeniem Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 6 września 2012 r. w sprawie wykazu dróg krajowych oraz dróg wojewódzkich, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t, oraz wykazu dróg krajowych, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 t, została zaliczona do kategorii dróg po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 t. W trakcie kontroli stwierdzono, iż nacisk pojedynczej osi napędowej pojazdu członowego wynosił 9,2 t i przekraczał dopuszczalną normę o 1,2 t. W tym stanie rzeczy organ słusznie uznał, że w ustalonym stanie faktycznym karę pieniężną należy nałożyć jak za brak zezwolenia kategorii IV, które stosownie do lp. 4 załącznika nr 1 do prd jest wydawane na przejazd pojazdu po drodze krajowej. Przy tego rodzaju, prawidłowo ustalonym przekroczeniu, naruszony został art. 64 ust. 2 P.r.d., zgodnie z którym zabrania się przewozu pojazdem nienormatywnym ładunków innych niż ładunek niepodzielny, z wyłączeniem pojazdów nienormatywnych uprawnionych do poruszania się na podstawie zezwoleń kategorii I lub kategorii II. Dodać należy, że zgodnie z art. 2 pkt 35b P.r.d., ładunkiem podzielnym jest ładunek, który bez niewspółmiernie wysokich kosztów lub ryzyka powstania szkody, mógł być podzielony na dwa lub więcej mniejszych ładunków. W zakresie tej definicji mieści się przewożona przedmiotowym pojazdem słoiki umieszczone na paletach. W konsekwencji naruszenia zakazu przewozu pojazdem nienormatywnym ładunku podzielnego, określonego w art. 64 ust. 2 P.r.d., w świetle art. 140ab ust. 2 P.r.d., za przejazd pojazdem nienormatywnym nakłada się karę jak za przejazd bez zezwolenia. Ustawodawca nie przewidział odrębnej kary za naruszenie zakazu przewozu pojazdem nienormatywnym ładunków podzielnych, lecz uregulował konstrukcję prawną polegającą na zastosowaniu kary jak za przejazd bez zezwolenia, bez sprecyzowania konkretnej kategorii zezwolenia. Z art. 64 ust. 3, art. 64a-64g oraz z załącznika nr 1 do P.r.d. wynika, że ustawodawca przewidział siedem kategorii zezwoleń, natomiast w art. 140ab ust. 1 pkt 1-3 P.r.d., uregulował wysokość kary pieniężnej za brak każdego z zezwoleń. Organ I instancji prawidłowo, zdaniem Sądu, nałożył na Skarżącego, na podstawie art. 140ab ust. 1 pkt 2 P.r.d., karę pieniężną, jak za brak zezwolenia kategorii IV. Zgodnie z Lp. 4 załącznika nr 1 do P.r.d., zezwolenie kategorii IV dotyczy pojazdów nienormatywnych o rzeczywistej masie całkowitej nie większej od dopuszczalnej oraz o parametrach wymiarowych (szerokość, długość, wysokość), nie większych niż tam wskazanych, a także o naciskach osi nieprzekraczających wielkości przewidzianych dla dróg o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t. W przedmiotowej sprawie masa pojazdu nie przekroczyła dopuszczalnej masy całkowitej, parametry wymiarowe tego pojazdu nie były większe od wskazanych w Lp. 4 załącznika nr 1 do P.r.d., natomiast został przekroczony nacisk pojedynczej osi napędowej na drodze o dopuszczalnym nacisku do 8 ton. Dodać należy, że Skarżący w świetle brzmienia art. 61 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 P.r.d., był obowiązany przestrzegać norm, z których wynika, że ładunek nie może powodować przekroczenia dopuszczalnej masy całkowitej lub dopuszczalnej ładowności pojazdu oraz że umieszcza się go na pojeździe w taki sposób, aby nie powodował przekroczenia dopuszczalnych nacisków osi pojazdu na drogę. Podniesiony zarzut, że na drodze nie było znaku informującego o ograniczeniu tonażowym, nie może być uwzględniony, gdyż użytkownika dróg publicznych, a w szczególności przedsiębiorcę przewozowego, obowiązuje znajomość sieci dróg publicznych wynikająca nie tylko z informacyjnych znaków drogowych, ale także z powszechnie obowiązujących przepisów w tym zakresie dostępnych w publikatorach urzędowych i internetowych. W niniejszej sprawie Sąd doszedł do przekonania, że organy w toku postępowania zbadały wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego. Odnosząc się do argumentacji Skarżącego dotyczącej implementacji dyrektywy Rady 96/53/WE z dnia 25 lipca 1996 r. ustanawiającej dla niektórych pojazdów drogowych poruszających się na terytorium Wspólnoty maksymalne dopuszczalne wymiary w ruchu krajowym i międzynarodowym oraz maksymalne dopuszczalne obciążenia w ruchu międzynarodowym, wskazać należy, że zgodnie z art. 7 dyrektywy Rady 96/53/WE: "Niniejsza dyrektywa nie stanowi przeszkody dla stosowania obowiązujących przepisów drogowych w każdym Państwie Członkowskim ograniczających ciężar i/lub wymiary pojazdów na niektórych drogach lub obiektach inżynieryjnych - niezależnie od państwa rejestracji lub dopuszczenia do ruchu takich pojazdów". W polskim prawodawstwie kwestia ta uregulowana została w przepisie art. 41 u.d.p. W ust. 1 tego artykułu zostały implementowane normy unijne co do dopuszczalnego nacisku pojedynczej osi napędowej na drogach publicznych do 11,5 t. W ust. 2 i ust. 3, ustawodawca uregulował możliwe w świetle przytoczonej regulacji dyrektywy, odstępstwa od powyższej reguły. W tej sytuacji, niezasadne jest stanowisko Skarżącego, powołującego się na przepisów cyt. dyrektywy Rady 96/53/WE, iż na wszystkich drogach publicznych powinien być dopuszczalny nacisk osi do 11,5 t. Kontrolując zaskarżoną decyzję oraz decyzję I instancji, Sąd doszedł do wniosku, że organy Inspekcji Transportu Drogowego rozstrzygające w niniejszej sprawie nie naruszyły przepisów prawa materialnego. Sąd nie stwierdził również naruszenia przepisów postępowania, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zdaniem Sądu, organy obu instancji zebrały i rozpatrzyły w sposób wyczerpujący cały materiału dowodowego oraz wyjaśniły dokładnie stan faktyczny sprawy. Argumentacja oraz ocena materiału dowodowego dokonana przez organy mieści się w granicach swobodnej oceny dowodów, a uzasadnienie zaskarżonej decyzji, jak i decyzji I instancji, spełnia wymogi określone w art. 107 § 3 K.p.a. Organy obu instancji dokonały prawidłowej subsumpcji stanu faktycznego do przepisów prawa materialnego. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że zaskarżona decyzja, jak i decyzja I instancji, odpowiadają prawu i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze. zm.), oddalił skargę w całości.