VI SA/Wa 2930/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Zdzisław Romanowski (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Andrzej Czarnecki Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Protokolant: ref. staż. Piotr Czyżewski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi A. M. na decyzję Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie nakazania rejestracji oraz opłaty za używanie niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych oddala skargę Minister Administracji i Cyfryzacji (dalej organ odwoławczy) zaskarżoną w tej sprawie decyzją z [...] lipca 2014r., wydaną po rozpatrzeniu odwołania A. M. (dalej skarżący), utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczta Polska S.A. (dalej organ I instancji) z [...] maja 2014r., którą organ ten, działając na podstawie przepisów art. 5 ust. 1 i 3 oraz art. 7ust. 6 ustawy z 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (Dz.U. nr 85 poz. 728 ze zm.) w zw. z rozporządzeniem Ministra Administracji i Cyfryzacji z 10 września 2013 r. w sprawie kontroli wykonywania obowiązków związanych z opłatami abonamentowymi (Dz.U.2013. 1140), w wyniku kontroli przeprowadzonej [...] lutego 2014 r. w należącym do skarżącego hotelu >A. < przy ul. [...] w [...] stwierdził, że skarżący nie wykonał obowiązku wynikającego z § 2 i 3 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z 17 grudnia 2013 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz.U.2013.1676), wobec czego: 1. nakazał mu rejestrację trzydziestu jeden używanych odbiorników telewizyjnych, 2. ustalił opłatę za używanie trzydziestu jeden niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych w kwocie (31 [pic] 30 [pic] 19,30 zł)[pic] 17949 zł, którą należy uiścić w terminie 14 dni licząc od dnia doręczenia decyzji. Wskazana wyżej kontrola w hotelu skarżącego z [...] lutego 2014 r. została przeprowadzona w obecności A. B., która podała do protokołu z tej kontroli oraz w oświadczeniu złożonym tego samego dnia (załącznik do protokołu), że jest recepcjonistką – pracownikiem hotelu (por. protokół i oświadczenie w aktach administracyjnych); dodatkowo w oświadczeniu podała "pracuję 1 miesiąc i taki okres użytkowania w hotelu telewizorów mogę potwierdzić (...)". Spośród ww. 31 odbiorników wymienionych w protokole (2 w pokojach śniadaniowych , 29 w pokojach hotelowych) 18 odbiorników uruchomiła A. B.. Z powodu zajęcia pokoi przez gości w protokole ( jaki i w oświadczeniu ) odnotowano "brak możliwości sprawdzenia 13 sztuk telewizorów." Sprawdzono natomiast 16 pokoi, w których znajdują się telewizory plus 2 pokoje śniadaniowe, w których są dwa telewizory; według oświadczenia hotel posiada (poza śniadaniowymi) 29 pokoi i w każdym z nich jest telewizor, do którego podłączona jest antena, a składająca oświadczenie nie wie czy są zarejestrowane / nie posiada dowodu zarejestrowania (por. k32-33 akt administracyjnych oraz notatkę służbową na k 31 tych akt). Na bazie wymienionych materiałów organ I instancji wydał ww. decyzję z [...] maja 2014r. uznając (po ustaleniu, że skarżący mając możliwość wypowiedzenia się w sprawie - stosownie do art. 10 § 1 kpa - nie przedstawił na temat objętych postępowaniem okoliczności "żadnej dokumentacji przed wydaniem decyzji w przedmiotowej sprawie"), że do tej daty skarżący nie dopełnił obowiązku rejestracji 31 używanych odbiorników telewizyjnych; w dacie kontroli natomiast ([...] lutego 2014 r.) posiadał i użytkował 31 odbiorników telewizyjnych, które nie były zarejestrowane. Organ odwoławczy, utrzymując ww. pierwszoinstancyjną decyzję w mocy, nie uwzględnił zarzutów odwołania, w którym skarżący m.in. zakwestionował ustalenia organu I instancji w kwestii używania niezarejestrowanych odbiorników, podczas gdy z materiałów sprawy wynika jedynie używanie 31 odbiorników telewizyjnych "co nie oznacza, że skarżący używał 31 odbiorników telewizyjnych niezarejestrowanych", jak również zarzucił błędne ustalenie, że ww. A. B. "jest pracownikiem hotelu, pracującym w tym hotelu jeden miesiąc" (według skarżącego dokument z jej oświadczeniem zawiera oświadczenie osoby nieupoważnionej) oraz uznanie za udowodnione niezarejestrowania 31 odbiorników, "chociaż materiał dowodowy o takiej okoliczności nie stanowi". W ocenie organu, który wskazał m.in. na treść przepisów art. 2 ust. 1, 2 i 5, art. 5 ust. 3 oraz art. 7 ust. 6 ustawy o opłatach abonamentowych, ustalenia ww. kontroli, która nie jest czynnością podejmowaną w toku postępowania administracyjnego, tylko stanowi podstawę do wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie używania niezarejestrowanych odbiorników, dały podstawę do stwierdzenia używania przez skarżącego w dniu kontroli 31 odbiorników telewizyjnych, które były niezarejestrowane. Na żadnym etapie postępowania skarżący nie przedstawił dowodu na dokonanie rejestracji tych odbiorników. Kontrolerzy weszli w posiadanie informacji dotyczącej ww. odbiorników w oparciu o oświadczenie A. B., która podała, że występuje w charakterze "recepcjonistka – pracownik hotelu" i posiadała wiedzę o przedmiocie kontroli "skoro w tym zakresie udzielała stosownych wyjaśnień"; w innym wypadku nie podałaby ilości odbiorników, okresu ich używania i nie podpisałaby protokołu kontroli bez zastrzeżeń. Po zawiadomieniu o wszczęciu postępowania skarżący miał możliwość zgłoszenia wszelkich wniosków dowodowych, jak i zapoznania się z materiałem dowodowym. Nie został więc pozbawiony udziału w sprawie, tym bardziej że jedynym w niej dowodem jest ww. protokół z kontroli oraz oświadczenie. Skarżący natomiast nie wykazał przedstawienia jakiego dowodu i uczestnictwa w postępowaniu został pozbawiony przed wydaniem decyzji. Złożone przez A. B. oświadczenie, wobec którego nie przedstawiono żadnych przeciwdowodów, jest dopuszczalne i wiarygodne. Protokół kontroli zaliczyć należy bowiem do kategorii dowodów wymienionych w art. 75 § 1 kpa "traktujących jako dowód wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem". Przepisy ustawy o opłatach abonamentowych nie wymagają by w kontroli uczestniczył organ uprawniony do reprezentacji kontrolowanego, ani by ważność protokołu zależała od jego podpisania przez osobę wchodzącą w skład takiego organu zgodnie z zasadami reprezentacji. Nadto osoby biorące udział w kontroli nie składają oświadczeń woli, tylko oświadczenia wiedzy dotyczące przedmiotu kontroli. Uregulowania ustawy o opłatach abonamentowych nie dotyczą kontroli działalności gospodarczej. Kontrola obowiązku rejestracji odbiorników nie wpływa na bieżące funkcjonowanie przedsiębiorstwa i nie jest związana z bezpośrednim badaniem działalności gospodarczej. Nie mają zatem zastosowania do tej kontroli przepisy ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Skarżący zaskarżył powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o jej uchylenie w całości. Zaskarżonej decyzji zarzucił: 1. naruszenie innych przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, w postaci: • art. 80 kpa poprzez nadanie dowodowi z dokumentu w postaci oświadczenia A. B. waloru wiarygodnego na okoliczności w sprawie istotne, w tym na okoliczność używania odbiorników przez okres 1 miesiąca, mimo że A. B. w firmie skarżącego wykonywała czynności zlecone – licząc do dnia kontroli – dopiero od 9 dni; • Art. 77 § 1 kpa poprzez nieustalenie mającej znaczenie prawne okoliczności, czy 31 używanych odbiorników zostało zarejestrowanych; 2. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, w postaci art. 2 ust. 2 ustawy o opłatach abonamentowych poprzez błędną wykładnię, że przepis ten ustanawia domniemanie, iż osoba która posiada odbiornik radiofoniczny lub telewizyjny w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu używa niezarejestrowanego odbiornika. W obszernym uzasadnieniu skargi skarżący rozwinął argumentację leżącą u podstaw tak sformułowanych zarzutów. M.in. podkreślił, że oświadczenie A. B. nie może być dowodem "na okoliczność tego, czy skarżący zadośćuczynił obowiązkowi rejestracji", a organ bezpodstawnie post factum domaga się od niego dowodów na okoliczność zarejestrowania odbiorników, sam nie podejmując wszelkich kroków do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Nadto skarżący nie zgłosił zastrzeżeń do protokołu kontroli, bo w niej nie uczestniczył. Według skarżącego w sprawie nie zostało przeprowadzone postępowanie dowodowe na okoliczność, "czy odbiornik, który jest używany, został zarejestrowany." W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi. Podtrzymał zajęte w sprawie stanowisko. If\ Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlega oddaleniu, gdyż zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji są zgodne z prawem. Decyzje te nie nasuwają wątpliwości zarówno, gdy idzie o ustalenie i wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa, szczegółowo w obu decyzjach wymienionych. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, które odpowiada wymogom art. 107 § 3 kpa, organ odwoławczy podał przesłanki rozstrzygnięcia. Przytoczona na ten temat argumentacja jest wyczerpująca i odnosi się do wszystkich istotnych w sprawie okoliczności. Oznacza to bezpodstawność zarzutów skargi naruszenia przepisów postępowania, gdyż zostało ono przeprowadzone – a decyzja podjęta – z zachowaniem reguł z art. 7 i 77 § 1 kpa. W szczególności zebrany w tym postępowaniu materiał dowodowy jest – zdaniem Sądu – pełny i wystarczający do załatwienia sprawy, a jego prawna ocena dokonana przez organ odwoławczy (a wcześniej przez organ I instancji) nie budzi zastrzeżeń i mieści się w granicach swobodnej oceny dowodów określonej w art. 80 kpa. Zgonie z art. 2 ust. 1 ustawy o opłatach abonamentowych za używanie odbiorników radiofonicznych oraz telewizyjnych pobiera się opłaty abonamentowe, art. 5 ust. 1 stanowi zaś, że odbiorniki te podlegają, dla celów pobierania opłat abonamentowych za ich używanie, zarejestrowaniu w placówkach operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. Prawo pocztowe (Dz.U. 2012, poz. 1529). Do operatora tego należy też kontrola wykonywania obowiązku tej rejestracji oraz obowiązku uiszczania opłaty abonamentowej (art. 7 ust. 1 ustawy o opłatach abonamentowych). Kwestia opłat abonamentowych za używanie odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych była już przedmiotem orzekania przez Trybunał Konstytucyjny, który w wyroku z 9 września 2004 r. (sygn. akt K 2/03 – Lex Omega 122368), wypowiedział się na temat charakteru tej opłaty. Stosownie do tego wyroku opłata abonamentowa to przymusowe, bezzwrotne świadczenie publicznoprawne, służące realizacji konstytucyjnych zadań państwa. Została pomyślana jako danina publiczna, którą od pozostałych danin wskazanych w art. 217 Konstytucji RP odróżnia celowy charakter. Jest to zatem danina, która nie stanowi dochodów państwa o charakterze stricte budżetowym. Zarazem opłata ta (abonament) mając charakter publicznoprawny i będąc dochodem publicznym podlega zasadzie wyłączności władzy ustawodawczej w kształtowaniu dochodów i wydatków państwa. Z drugiej strony abonament jest rodzajem daniny publicznej niebędącej podatkiem, a jedynie "zbliżonej do podatku". Nie jest on opłatą w klasycznej postaci, lecz ma charakter daniny publicznej związanej z możliwością korzystania z publicznych mediów i stanowi dochód publiczny pozabudżetowy, przeznaczony na finansowanie misji publicznej. Poza sporem pozostaje w sprawie, że w chwili ww. kontroli ([...] lutego 2014 r.) skarżący prowadził w należącym do niego ww. hotelu >A.< działalność gospodarczą – hotelarską; kontrola ta dotyczyła przestrzegania przez skarżącego obowiązku rejestracji odbiorników telewizyjnych stanowiących wyposażenie tego hotelu. Obowiązek ten nałożony jest na każdego, kto używa takich odbiorników (szerzej odbiorników RTV) i to niezależnie od tego czy są one wykorzystywane w działalności gospodarczej, czy służą do użytku osobistego (por. wyrok NSA z 9 kwietnia 2013 r. II GSK 92/12). W tej sytuacji skarżący, będąc dysponentem ww. odbiorników, których używał w prowadzonej działalności, podlega wszystkim regułom ustawy o opłatach abonamentowych dotyczących posiadania i używania odbiorników, w tym obowiązkowi ich rejestracji, jak również ponosi konsekwencje zaniechania tego obowiązku, wynikające z tej ustawy i wydanych do niej przepisów wykonawczych, w postaci opłaty karnej. Opłatę abonamentową uiszcza się za każdy odbiornik radiofoniczny i telewizyjny, o czym stanowi art. 2 ust. 4 ustawy o opłatach abonamentowych (ograniczenie tej zasady przewidziane w ust. 5 art. 2 ustawy nie dotyczy skarżącego); obowiązanym do jej uiszczenia jest posiadacz odbiornika, który go używa, przy czym domniemywa się (art. 2 ust. 2 ustawy), że posiadacz odbiornika RTV w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, używa tego odbiornika. Opłata karna za używanie niezarejestrowanego odbiornika (art. 5 ust. 3 ustawy) również pobierana jest za każdy odbiornik i stanowi trzydziestokrotność miesięcznej opłaty abonamentowej obowiązującej w dniu stwierdzenia używania odbiornika niezarejestrowanego. Przewidujący tę opłatę przepis art. 5 ust. 3 ustawy o opłatach abonamentowych ma charakter bezwzględnie obowiązujący; ustalenie naruszenia dyspozycji tego przepisu obliguje organ do zastosowania przewidzianej w nim sankcji opłaty karnej. W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości – zdaniem Sądu – fakt posiadania przez skarżącego, w należącym do niego hotelu, wskazanych w decyzji odbiorników telewizyjnych w stanie używalności, tj. umożliwiającym odbiór programu, które w dacie kontroli nie były zarejestrowane. Uzasadnione więc było nakazanie mu w decyzji rejestracji tych odbiorników. Za te odbiorniki, zgodnie z wymogami art. 5 ust.3 ustawy o opłatach abonamentowych, została prawidłowo również ustalona ww. opłata karna, obciążająca skarżącego. Posiadanie w rozumieniu tej ustawy zostało określone jako stan faktyczny w oderwaniu od prawa własności, zatem dla nałożenia na skarżącego sankcji z art. 7 ust. 6 ustawy, w postaci nakazu rejestracji i ustalenia opłaty za używanie niezarejestrowanych odbiorników, wystarczające jest wykazanie, że będąc w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu odbiorniki te znajdowały się w należącym do skarżącego obiekcie, pozostając w jego dyspozycji. Wbrew zarzutom i argumentacji skargi, Sąd nie powziął żadnych zastrzeżeń co do prawidłowości ww. kontroli przeprowadzonej w wymienionym hotelu i oparcia rozstrzygnięcia na wynikach tej kontroli objętych ustaleniami protokołu pokontrolnego z [...] lutego 2014 r. (w aktach administracyjnych). Prawidłowo organ odwoławczy zauważył, że protokół kontroli zalicza się do kategorii dowodów wymienionych w art. 75 § 1 kpa. W świetle tego przepisu, jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W tej sprawie protokół kontroli został sporządzony i podpisany przez kontrolerów legitymujących się upoważnieniami do wykonywania czynności kontrolnych udzielonymi przez Dyrektora COF, tj. organ powołany do kontroli wykonywania obowiązków rejestracji odbiorników RTV. Nie ma przeszkód prawnych by w kontroli uczestniczyła inna niż kontrolowany przedsiębiorca osoba, która - jak w niniejszej sprawie (chodzi o recepcjonistkę A. B., która również podpisała protokół) – była w dacie kontroli pracownikiem skarżącego niewątpliwie zorientowanym, z racji powierzonej funkcji, w podstawowych kwestiach organizacyjnych związanych z funkcjonowaniem hotelu, w tym co do ilości pokoi / pomieszczeń hotelowych i ich wyposażenia, na które składały się telewizory. Podpis na protokole (przy braku zastrzeżeń podpisującego) należy uznać za potwierdzenie udziału w kontroli oraz potwierdzenie treści protokołu. Poza tym przepisy ustawy o opłatach abonamentowych nie wprowadzają wymogu by w czynnościach kontrolnych uczestniczył podmiot kontrolowany osobiście, czy to w postaci osoby / osób uprawnionych do jego reprezentacji, ani też by ważność protokołu zależała od podpisu takich osób, względnie osoby przez ten podmiot upoważnionej. W toku kontroli osoby biorące w niej udział składające bowiem – jak zasadnie stwierdził organ odwoławczy – oświadczenie wiedzy dotyczące przedmiotu kontroli. W tej sprawie wzmiankowana A. B., uczestnicząc w kontroli, nie składała oświadczenia woli w imieniu skarżącego, tylko oświadczenie wiedzy na temat występowania w kontrolowanym obiekcie odbiorników telewizyjnych i ich używania. Żeby takie oświadczenie złożyć nie musiała legitymować się upoważnieniem skarżącego jako przedsiębiorcy prowadzącego w tym obiekcie działalność gospodarczą, gdyż czyniła to w imieniu własnym. Kontrola rejestracji odbiorników RTV, nawet używanych w działalności gospodarczej, nie odbywa się bowiem w trybie przepisów ustawy z 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz.U. 2013, poz.672 ze zm.), zatem nie mają zastosowania do tej kontroli przepisy rozdziału 5 wymienionej ustawy – Kontrola działalności gospodarczej przedsiębiorcy (por. co do tego wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego (NSA) z 9 kwietnia 2013 r. II GSK 92/12 i z 7 października 2014 r. II GSK 1264/13). Ustalenie co do ilości i używalności odbiorników RTV w kontrolowanym obiekcie może odbyć się w drodze bezpośredniego sprawdzenia lub w drodze oświadczenia wiedzy osoby uczestniczącej w kontroli. Ustalenia kontroli w tej sprawie, bazujące na oświadczeniu przebywającej w kontrolowanym obiekcie recepcjonistki (która treści tego oświadczenia nie zmieniła ani nie odwołała), co do ilości i używania w tym obiekcie / hotelu odbiorników telewizyjnych, których część sama uruchomiła, uznać należy za prawidłowe. W szczególności nie ma podstaw, żeby kwestionować to oświadczenie, albowiem nie sposób zakładać, żeby wiedza recepcjonistki nie obejmowała tak elementarnych dla funkcjonowania hotelu wiadomości, jak rodzaj i standard oferowanych w nim usług, który wyznaczają m.in. składniki wyposażenia udostępnianych klientom pomieszczeń hotelowych; telewizory są istotnym elementem tych składników. Oceny tego oświadczenia nie podważa akcentowany w skardze krótki (wynikający z umowy zlecenia) – bo zaledwie 9 - dniowy okres zatrudnienia A. B. przez skarżącego (aczkolwiek ona sama wskazała w ww. oświadczeniu z dnia kontroli na miesięczny okres pracy), gdyż samo powierzenie obowiązków recepcjonistki, które z natury związane są z kontaktowaniem się z klientami hotelu i udzielaniem informacji o jego funkcjonowaniu, w tym o wyposażeniu udostępnianych pomieszczeń, oznacza że osoba ta do takiego kontaktowania się w niezbędnym zakresie została przygotowana przez pracodawcę, zarówno gdy chodzi o pierwszy, jak i każdy następny dzień pracy na tym stanowisku. Inaczej skarżący, jako przedsiębiorca posługujący się w swojej działalności osobą nieprzygotowaną do wykonywania powierzonych zadań, narażałaby siebie na szkodę, czego Sąd w tej sprawie nie zakłada. Jest to dodatkowy argument przemawiający za wiarygodnością oświadczenia A. B., które stanowi pełnowartościowy materiał dowodowy w sprawie, leżący u podstaw podjętego w niej rozstrzygnięcia. Poza tym skarżący stawiając zarzuty wobec udzielonych przez nią – jako uczestnika kontroli i osobę zatrudnioną w miejscu kontroli – informacji, w istocie nie podważył nigdzie ich treści, ani opartych na tych informacjach ustaleń organu co do ilości i rodzaju znajdujących się w ww. obiekcie odbiorników telewizyjnych oraz faktu ich niezarejestrowania. Mając zaś zapewniony czynny udział w postępowaniu administracyjnym (w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania - por. k28 akt administracyjnych, organ poinformował skarżącego w trybie art.10 kpa o prawie udziału w każdym ze stadiów postępowania administracyjnego), miał też możliwość przedstawienia przeciwdowodów na okoliczności objęte jej oświadczeniem. Organ odwoławczy zasadnie zwrócił na to uwagę w zaskarżonej decyzji. Należy bowiem mieć na uwadze, że strona nie może czuć się zwolniona od udziału w ustaleniu okoliczności uzasadniających jej stanowisko zajmowane w sprawie, czy zgłoszone pod adresem organu żądania, gdyż bierność w tym zakresie może uniemożliwić organowi uzyskanie podstaw faktycznych do uwzględnienia tego stanowiska, czy zgłoszonych żądań. Skarżący, rezygnując z czynnego udziału strony w postępowaniu i przerzucając na organ cały ciężar dowodowy w sprawie, niejako zgodził się na jego ustalenia. Przede wszystkim nie przedstawił dowodów świadczących o zarejestrowaniu odbiorników objętych kontrolą na dzień tej kontroli i o uiszczeniu opłaty abonamentowej z tytułu ich używania. Jeżeli skarżący dysponował takimi dowodami, to nic nie stało na przeszkodzie (a w każdym bądź razie z akt sprawy takie przeszkody nie wynikają), żeby je ujawnił i przedstawiając organowi w toku sprawy uniknął obciążenia opłatą za używanie niezarejestrowanych odbiorników. Tak samo winien przedstawić dowody na okres używania tych odbiorników, skoro poddaje w wątpliwość (bo nawet w skardze jednoznacznie tego nie formułuje) fakt przekroczenia na dzień kontroli terminu 14 dni na zgłoszenie odbiorników do rejestracji, o którym to terminie stanowi § 3 ww. rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z 17 grudnia 2013 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji (...); w świetle tego przepisu zgłoszenie odbiorników do rejestracji składa się w terminie 14 dni od dnia wejścia w posiadanie odbiorników. Za dowód w tym zakresie mogłyby przykładowo posłużyć dokumenty zakupu czy transportu tych odbiorników do obiektu. Gdyby istotnie kontrola została przeprowadzona przed upływem 14 dni od daty wejścia w przez skarżącego w posiadanie odbiorników niewątpliwie, zakładając po stronie skarżącego racjonalność działania, skarżący takowe dokumenty by przedstawił, tak samo zresztą jak dowody zarejestrowania odbiorników. Obowiązkiem skarżącego było wykazanie w toku postępowania tych okoliczności, skoro się na nie powołuje i chce z nich wywieść dla siebie korzystne konsekwencje prawne. W tym kontekście niezrozumiałe i pozbawione logicznego uzasadnienia są uwagi skargi o nie podjęciu przez organ II instancji "wszelkich kroków do dokładnego wyjaśniania stanu faktycznego sprawy (...)", o nie ustaleniu, czy "odbiorniki zostały nie / zarejestrowane (...)", czy o nie przeprowadzeniu stosownego postępowania dowodowego na okoliczność "czy odbiornik, który jest używany, został zarejestrowany" (por. treść skargi). Skoro skarżący dysponował na ten temat stosownymi dowodami, to mógł je okazać w toku sprawy. Nie czyniąc tego nie podważył ustaleń organów I i II instancji, które legły u podstaw podjętego rozstrzygnięcia. Z drugiej strony ustalenia te i rozstrzygnięcie sprawy Sąd ocenia jako uzasadnioną konsekwencję / wynik przeprowadzonego w sprawie postępowania administracyjnego oraz prawidłowej analizy okoliczności faktycznoprawnych sprawy, w tym zebranego materiału dowodowego. W tej sytuacji zarzuty i argumentację skargi należy traktować wyłącznie w kategoriach nieuzasadnionej polemiki z podjętym w sprawie rozstrzygnięciem, którego w żaden sposób nie podważają. W tym stanie rzeczy Sąd w oparciu o art. 151 ustawy z 30 stycznia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2012, poz. 270 t. j. ze zm.) orzekł, jak w sentencji wyroku.