VI SA/Wa 2937/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Sędziowie Sędzia WSA Aneta Lemiesz Sędzia WSA Grażyna Śliwińska (spr.) Protokolant ref. staż. Anna Owczarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 marca 2016 r. sprawy ze skargi "[...]" Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w L. na postanowienie Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie wygaśnięcia zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 2. zasądza od Głównego Inspektora Farmaceutycznego na rzecz skarżącej "[...]" Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Spółka komandytowa z siedzibą w L kwotę 340 (trzysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. "M." sp. z o.o. sp. k. z siedzibą w L. (dalej także "skarżąca", "spółka") wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] września 2015 r. nr [...], który po rozpatrzeniu zażalenia spółki na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] marca 2015 r. (znak [...]) o odmowie wszczęcia postępowania o stwierdzenie wygaśnięcia zezwolenia z dnia [...] grudnia 2012 r. udzielonego spółce na prowadzenie apteki o nazwie "Apteka M." położonej w [...]: 1. uchylił zaskarżone postanowienie organu I instancji; 2. odmówił wygaśnięcia zezwolenia z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...], udzielonego "M." sp. z o.o. sp. k. z siedzibą w [...]. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazał art. 138 § 1 pkt 2 i 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.) – dalej jako "k.p.a.", oraz art. 115 ust. 1 pkt 4, art. 112 ust. 1, art. 104 ust. 2a i 2b ustawy z dnia 6 września 2001 r. – Prawo farmaceutyczne (Dz. U. z 2008 r. Nr 45, poz. 271 ze zm.), dalej też jako "P.f.". Podstawę faktyczną tego rozstrzygnięcia stanowiły następujące ustalenia: [...] Wojewódzki Inspektor Farmaceutyczny zawiadomił spółkę w dniu [...] marca 2014 r. o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie cofnięcia jej zezwolenia Nr [...] z dnia [...] grudnia 2012 r. na prowadzenie apteki ogólnodostępnej o nazwie "Apteka M." położonej w [...]. Rok później, w trakcie ww. postępowania – w dniu [...] marca 2015 r. spółka złożyła wniosek o stwierdzenie wygaśnięcia z dniem [...] kwietnia 2015 r. zezwolenia z dnia [...] grudnia 2012 r. na prowadzenie apteki ogólnodostępnej "Apteka M.", zlokalizowanej w [...]. W dniu [...] marca 2015 r. [...] Wojewódzki Inspektor Farmaceutyczny wydał decyzję ([...]) w przedmiocie cofnięcia przedsiębiorcy zezwolenia nr [...] z dnia [...] grudnia 2012 r. na prowadzenie apteki ogólnodostępnej "Apteka M.", zlokalizowanej w [...]. Postanowieniem z dnia [...] marca 2015 r. organ I instancji odmówił wszczęcia postępowania w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia zezwolenia z dnia [...] grudnia 2012 r., udzielonego "M." sp. z o.o. sp. k. na prowadzenie apteki o nazwie "Apteka M.", położonej w [...]. W uzasadnieniu wskazał, że postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia zezwolenia na prowadzenie przedmiotowej apteki nie może być wszczęte z uwagi na fakt, iż prowadzone było postępowanie w sprawie cofnięcia zezwolenia i została wobec przedsiębiorcy wydana decyzja cofająca zezwolenie. Od powyższego postanowienia spółka złożyła zażalenie, zaskarżając je w całości, zarzucając naruszenie art. 61a k.p.a. poprzez jego zastosowanie, pomimo, że w sprawie nie istnieją uzasadnione przyczyny dla których postępowanie nie powinno być wszczęte, oraz art. 110 w zw. z art. 109 § 1 k.p.a. poprzez przyjęcie, że decyzja organu I instancji w przedmiocie cofnięcia stronie pozwolenia na prowadzenie apteki wywołała skutki prawne w dniu wydania zaskarżonego postanowienia. Wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i wszczęcie postępowania w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia zezwolenia. Postanowieniem z dnia [...] września 2015 r. Główny Inspektor Farmaceutyczny ([...]) uchylił zaskarżone przez stronę postanowienie organu I instancji oraz odmówił wygaśnięcia zezwolenia z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...], udzielonego przedsiębiorcy "M." sp. z o.o. sp. k., na prowadzenie apteki o nazwie "Apteka M.", położonej w [...]. W uzasadnieniu przyznał, że organ I instancji powinien stwierdzić wygaśnięcie zezwolenia na prowadzenie w/w apteki, zgodnie z art. 104 ust. 1 pkt 2 ustawy – Prawo farmaceutyczne. Jednocześnie wskazał, że w czasie rozpatrywania przedmiotowej sprawy nastąpiła zmiana stanu prawnego, regulująca sytuację strony w przypadku złożenia przez nią informacji o rezygnacji z prowadzonej działalności w obliczu toczących się postępowań w przedmiocie cofnięcia zezwoleń. Ocenił zatem, że Główny Inspektor Farmaceutyczny jako organ odwoławczy musi uwzględnić stan prawny na dzień wydania decyzji II instancji. GIF wskazał, że art. 104 ust. 1 ustawy – Prawo farmaceutyczne stanowi, że zezwolenie na prowadzenie apteki wygasa w przypadku: 1) śmierci osoby, na rzecz której zostało wydane zezwolenie, jeżeli zezwolenie zostało wydane na rzecz podmiotu będącego osobą fizyczną; 2) rezygnacji z prowadzonej działalności; 3) likwidacji osoby prawnej, o ile odrębne przepisu nie stanowią inaczej. Jednakże nowelizacja, która weszła w życie 12 lipca 2015 r. ustawy – Prawo farmaceutyczne (Dz. U. 2015, poz. 788), wprowadziła zmianę do przepisu art. 104 polegającą na dodaniu ust. 2a i 2b. Art. 104 ust. 2a w/w ustawy stanowi, że w przypadku rezygnacji z prowadzonej działalności gospodarczej, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, zezwolenie na prowadzenie apteki ogólnodostępnej nie podlega wygaśnięciu do czasu zakończenia postępowań kontrolnych lub administracyjnych. Z kolei przepis ust. 2b art. 104 w/w ustawy stanowi, że jeżeli w wyniku zakończonego postępowania kontrolnego lub administracyjnego zachodzą przesłanki do wydania decyzji o cofnięciu zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej, wojewódzki inspektor farmaceutyczny cofa zezwolenie; wygaśnięcia nie stwierdza się. Wprawdzie Główny Inspektor Farmaceutyczny ustalił, że rezygnacja przedsiębiorcy z prowadzonej działalności została złożona [...] marca 2015 r. (ze skutkiem na [...] kwietnia 2015 r.), ale uznał konieczność zastosowania przepisów obowiązujących na dzień wydawania decyzji. Według organu odwoławczego, brak jest podstaw prawnych do stwierdzenia wygaśnięcia, bowiem zastosowanie ma art. 104 ust. 2b: "jeżeli w wyniku zakończonego postępowania kontrolnego lub administracyjnego zachodzą przesłanki do wydania decyzji o cofnięciu zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej, wojewódzki inspektor farmaceutyczny cofa zezwolenie; wygaśnięcia nie stwierdza się". Skoro w stosunku do przedsiębiorcy "M." sp. z o.o. sp. k. organ I instancji decyzją z dnia [...] marca 2015 r. cofnął zezwolenie na prowadzenie apteki, to z uwagi na brzmienie art. 104 ust. 2b, wygaśnięcia w takim przypadku nie stwierdza się. Innymi słowy GIF uznał, że zmiana przepisów niesie taki skutek, iż zaniechanie stwierdzenia wygaśnięcia przez WIF stanowił naruszenie obowiązujących przepisów w postępowaniu I instancji, zaś w postępowaniu odwoławczym – w wyniku zaistniałych zmian prawnych – wygaśnięcia nie stwierdza się jeżeli w wyniku zakończonego postępowania administracyjnego zachodzą przesłanki do wydania decyzji o cofnięciu zezwolenia. Na postanowienie Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] września 2015 r. spółka złożyła do tut. Sądu skargę, wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zasądzenie kosztów postępowania. Zarzuciła naruszenie: 1) przepisów prawa materialnego, to jest art. 104 ust. 2a i 2b ustawy z dnia 6 września 2001 r. – Prawo farmaceutyczne w brzmieniu nadanym przez ustawę z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo farmaceutyczne oraz niektórych innych ustaw, poprzez jego zastosowanie i bezprawne przyjęcie, że zezwolenie nr [...] z dnia [...] grudnia 2012 r. udzielone skarżącej na prowadzenie apteki ogólnodostępnej o nazwie "Apteka M." położonej w [...], nie podlega wygaśnięciu do czasu zakończenia postępowania w przedmiocie cofnięcia tego zezwolenia; 2) mające wpływ na wynik sprawy naruszenie prawa materialnego, to jest art. 104 ust. 1 pkt 2 p.f., poprzez jego niezastosowanie i bezprawne przyjęcie, że zezwolenie udzielone skarżącej nie podlega wygaśnięciu do czasu zakończenia postępowania w przedmiocie cofnięcia tego zezwolenia; 3) mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania, tj.: art. 130 w zw. z art. 16 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. k.p.a., poprzez jego niezastosowanie i błędne przyjęcie, że [...] Wojewódzki Inspektor Farmaceutyczny decyzją Nr [...] z dnia [...] marca 2015 r. cofnął skarżącej zezwolenie na prowadzenie Apteki; 4) art. 7, art. 8, art. 77, art. 104, art. 123, art. 138 oraz art. 139 k.p.a. przez bezpodstawne wydanie przez organ odwoławczy decyzji merytorycznej w przedmiocie odmowy wygaśnięcia zezwolenia w formie postanowienia, w wyniku rozpoznania odwołania od postanowienia odmawiającego wszczęcia postępowania w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia, de facto bez przeprowadzenia postępowania administracyjnego oraz na niekorzyść strony odwołującej się. Jednocześnie, na podstawie art. 145a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) (tekst jednolity z dnia 26 stycznia 2012 r. (Dz. U. z 2012 r. poz. 270) – dalej jako p.p.s.a. – Skarżąca wniosła o zobowiązanie przez Sąd Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego w [...], aby ten w terminie 14 dni od wydania wyroku wszczął postępowanie na wniosek skarżącej oraz wydał decyzję stwierdzającą wygaśniecie zezwolenia nr [...] z dnia [...] grudnia 2012 r. w dacie faktycznej rezygnacji przez skarżącą z prowadzonej działalności. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Farmaceutyczny wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji lub postanowienia. Sąd nie bada więc celowości, czy też słuszności zaskarżonego aktu. Ponadto, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że zasługuje ona na uwzględnienie. Poza sporem pozostaje okoliczność, że skarżąca – w toku postępowania o cofnięcie jej zezwolenia na prowadzenie apteki o nazwie "Apteka M." położonej w [...] – złożyła w dniu [...] marca 2015 r. do organu I instancji wniosek o stwierdzenie wygaśnięcia tego zezwolenia z dniem [...] kwietnia 2015 r. Istota problemu sprowadzała się do rozstrzygnięcia kwestii, czy zaprzestanie prowadzenia apteki, w świetle art. 104 ust. 1 pkt 2 P.f., czyniło bezprzedmiotowym postępowanie w sprawie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie tej apteki. Zgodnie z art. 104 ust. 1 pkt 2 P.f., obowiązującym - w dacie ww. wniosku i rozstrzygania przez obie instancje organów - zezwolenie na prowadzenie apteki wygasa w przypadku rezygnacji z prowadzonej działalności. [...] WIF zaniechał stwierdzenia wygaśnięcia przedmiotowego zezwolenia, cofając je decyzją wydaną dnia [...] marca 2015 r. Organ odwoławczy wprawdzie przyznał w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia, że rozstrzygnięcie WIF stanowiło naruszenie obowiązujących przepisów w postępowaniu I instancji, jednakże uznał, że musi uwzględnić obowiązujący go w dacie orzekania nowy stan prawny o jakim mowa w art. 104 ust. 2b P.f. w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 i 144 k.p.a. Zgodnie z art. 6 k.p.a. organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. Zaskarżone postanowienie GIF wydane zostało [...] września 2015 r. Z dniem [...] lipca 2015 r. został dodany art. 104 ust. 2a przez art. 1 pkt 17 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. (Dz.U.2015.788) zmieniającej ustawę Prawo farmaceutyczne. Stanowi on, że w przypadku rezygnacji z prowadzonej działalności gospodarczej, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, zezwolenie na prowadzenie apteki ogólnodostępnej nie podlega wygaśnięciu do czasu zakończenia postępowań kontrolnych lub administracyjnych. Z dniem 12 lipca 2015 r. został dodany także art. 104 ust. 2b przez art. 1 pkt 17 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. (Dz.U.2015.788) zmieniającej ustawę Prawo farmaceutyczne. Wprowadza zasadę, że jeżeli w wyniku zakończonego postępowania kontrolnego lub administracyjnego zachodzą przesłanki do wydania decyzji o cofnięciu zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej, wojewódzki inspektor farmaceutyczny cofa zezwolenie; wygaśnięcia nie stwierdza się. Obowiązujący organ odwoławczy w dacie orzekania nowy stan prawny nie zwalniał tego organu od ustalenia i uwzględnienia stanu faktycznego zaistniałego w dacie rozpatrzenia zażalenia. Tymczasem z ustaleń tych wynika, że w dniu [...] marca 2015 r. organ I instancji wydał decyzję cofającą zezwolenie. Natomiast skarżąca podnosi, że złożyła od tej decyzji odwołanie. Brak jest zatem ustaleń, czy postępowanie to stało się ostateczne. Po drugie, organ odwoławczy rozpoznając zażalenie na odmowę wszczęcia postępowania o wygaśniecie decyzji naruszył zasady działania wyznaczone mu przez zastosowaną normę art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 15 k.p.a. Chodzi o wadliwość w zakresie trybu wydania zaskarżonego postanowienia, którego treść stanowi rozstrzygnięcie merytoryczne, zastrzeżone dla materii decyzyjnej. Rozstrzygnięcie przez organ odwoławczy w pkt 2 wydanego postanowienia "co do istoty" o treści: "odmawia wygaśnięcia zezwolenia" dotyczy bowiem rozstrzygnięcia merytorycznego. Tymczasem art. 104 ust. 2b mówi, że "wygaśnięcia nie stwierdza się", jeżeli "zachodzą przesłanki do wydania decyzji o cofnięciu zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej". Innymi słowy, skoro organ uwzględnił okoliczność wydania w dniu [...] marca 2015 r. decyzji cofającej zezwolenie, to w konsekwencji "nie stwierdza wygaśnięcia zezwolenia", ale z przyczyn bezprzedmiotowości takiego postępowania, a nie z powodu "odmowy wygaśnięcia zezwolenia". To ostatnie rozstrzygnięcie dotyczy bowiem wypowiedzenia się o podstawie merytorycznej. W ocenie Sądu, powyższe oznacza, że organ II instancji niewłaściwie zastosował art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., naruszając art. 15 k.p.a., gdyż uchylając decyzję WIF zobowiązany był rozstrzygnąć sprawę co do istoty, bądź umorzyć postępowanie, a tymczasem w ramach rozpoznania zażalenia na postanowienie odmawiające wszczęcia postępowania w przedmiocie wygaśnięcia zezwolenia, organ przesądził merytoryczną podstawę odmowy jego wygaśnięcia, która nie była objęta postanowieniem organu I instancji. Organ odwoławczy co do zasady może nadać swojemu rozstrzygnięciu treść uwzględniającą nowe przepisy, ale nie może rozminąć się z zakresem działania w tej sprawie organu I instancji, którego dotyczy zażalenie. Innymi słowy, organ odwoławczy ocenia ponownie istnienie, bądź brak podstaw do wszczęcia postępowania o wygaszenie zezwolenia z dniem [...] kwietnia 2015 r. z uwagi na cofnięcie tego zezwolenia decyzją z [...] marca 2015 r. Tymczasem orzekając o, "odmowie wygaśnięcia zezwolenia" organ z jednej strony orzeka merytorycznie de facto o braku materialnych podstaw do wygaśnięcia zezwolenia, a z drugiej strony nie wskazuje podstawy prawnej takiego rozstrzygnięcia. Po trzecie, orzeczenie w tej formule narusza zasadę dwuinstancyjności, skoro organ I instancji nie wszczął postępowania w tej materii. W ocenie Sądu, organ odwoławczy na gruncie niniejszej sprawy nie mógł orzekać merytorycznie co do istoty, poprzez odmowę stwierdzenia wygaśnięcia zezwolenia, w sytuacji, gdy nie tylko takiego postępowania nie wszczynał, ale i nowy art. 104 ust. 2b P.f. wyłącza stwierdzenie wygaśnięcia zezwolenia w sytuacji, gdy zachodzą przesłanki do wydania decyzji o cofnięciu zezwolenia na prowadzenie apteki. W orzecznictwie, na gruncie poprzednio obowiązującego stanu prawnego, tutejszy Sąd prezentował stanowisko, że wświetle brzmienia art. 104 ust. 1 pkt 2 P.f., do wygaśnięcia zezwolenia dochodzi z mocy prawa w wyniku rezygnacji przez podmiot prowadzący aptekę z prowadzenia tej apteki. Okoliczność ta wyprzedza skutki zastosowania regulacji art. 37 ap ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 101 pkt 4 P.f. (czyli cofnięcia zezwolenia) – wyroki WSA w Warszawie: VI SA/Wa 483/15 z 14 lipca 2015 r., VI SA/WA 133/15 z 16 czerwca 2015 r. i cytowany w zaskarżonym postanowieniu. Sady stały na stanowisku, że w przypadku faktycznego zakończenia, prowadzenia działalności apteki na skutek wygaśnięcia zezwolenia na jej prowadzenie, nie byłoby podstaw do cofnięcia jej zezwolenia, gdyż nie występowałoby ono w obrocie prawnym. W sytuacji takiej znajduje zastosowanie art. 105 § 1 k.p.a., zgodnie z którym, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. Stanowiło to podstawę obligatoryjnego umorzenia postępowania administracyjnego w przypadku braku przedmiotu postępowania, przy czym organ prowadzący postępowanie powinien z urzędu badać, czy postępowanie "z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe". Do bezprzedmiotowości postępowania administracyjnego w rozumieniu art. 105 § 1 K.p.a. dochodzi bowiem wówczas, gdy odpadł jeden z konstytutywnych elementów sprawy administracyjnej i organ w sposób oczywisty stwierdzi brak podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy. Przepis miał bowiem zastosowanie tylko w tych sytuacjach, gdy w świetle prawa materialnego i ustalonego stanu faktycznego, brak sprawy administracyjnej mogącej być przedmiotem postępowania. W świetle tego stanowiska, prezentującego skutki oświadczenia woli o zaprzestaniu prowadzenia działalności regulowanej zezwoleniem, ustalenia dotyczące okoliczności zaprzestania prowadzenia działalności prowadzenia apteki przez skarżącą z dniem [...] kwietnia 2015 r. i ich ocena miały fundamentalne znaczenie dla dalszego prowadzenia postępowania administracyjnego w sprawie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie tej apteki z dniem [...] marca 2015 r. W niniejszej sprawie organ nie ocenił faktu, że skarżąca złożyła oświadczenie o wygaśnięciu zezwolenia w dniu [...] marca 2015 r., ale ze skutkiem na [...] kwietnia 2015 r. Oznaczałoby to, że skutek wygaśnięcia zezwolenia uprzedziła wcześniej wydana decyzja cofająca zezwolenie z dnia [...] marca 2015 r. Przy ponownym rozpatrzeniu zażalenia organ odwoławczy poczyni zatem konkretne ustalenia w zakresie stanu faktycznego, na podstawie którego orzeka, celem zastosowania norm prawa obowiązujących w dacie orzekania. W zaskarżonym bowiem postanowieniu zostało wprawdzie ustalone, że organ I instancji w dniu [...] marca 2015 r. wydał decyzję o cofnięciu skarżącej zezwolenia, ale nie wypowiedział się, czy i jaki skutek prawny dla postępowania w sprawie cofnięcia zezwolenia miał wniosek strony z [...] marca 2015 r. Ustali, czy skutki prawne decyzji cofającej zezwolenie wyprzedziły skutek wygaśnięcia zezwolenia z mocy prawa tj. z dniem [...] kwietnia 2015 r. mając na uwadze okoliczność, że nowe przepisy (art. 104 ust. 2a i 2b) weszły później, bo [...] lipca 2015 r. Z powyższych względów Sąd uchylił zaskarżoną decyzję na mocy art. 145 § 1 pkt 1c p.p.s.a. mając na uwadze, że opisane wyżej naruszenia mogą mieć wpływ na wynik sprawy. Organ odwoławczy rozpozna ponownie zażalenie w sprawie wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia zezwolenia na prowadzenie apteki z uwzględnieniem powyższych wskazań.