VI SA/Wa 2947/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku T. Sp. z o.o. z siedzibą w W. o wstrzymanie wykonania decyzji Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z [...] sierpnia 2013 r. nr [...] w sprawie ze skargi T. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z [...] sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie naliczenia opłaty za zmianę Koncesji nr [...] postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżąca – T. Sp. z o.o. z siedzibą w W., złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej Sąd), w prawidłowym trybie i terminie, skargę na decyzję Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji (dalej organ), którą - w postępowaniu nadzwyczajnym (wznowieniowym), uchylono decyzję zmieniającą Koncesję nr [...] w części ustalającej wysokość opłaty i naliczono ową opłatę w nowej wysokości. W skardze skarżąca zgłosiła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, który skierowała do organu oraz do Sądu, w przypadku, gdyby organ nie uwzględnił jej żądania. W uzasadnieniu wniosku stwierdziła, że egzekwowanie podwyższonej opłaty na obecnym etapie, może być traktowane jako naruszenie jej konstytucyjnego prawa do ochrony sądowej. Dalej podniosła, że opłata ustalona w skarżonej decyzji jest wyższa, aniżeli ta ustalona poprzednio w oparciu o niekonstytucyjne przepisy i stanowi ona bardzo duże obciążenie ekonomiczne. Mając to na uwadze skarżąca wyraziła zdanie, że podstawowe zasady sprawiedliwości wymagają, by kwestia podwyższenia opłaty została zbadana przez Sąd, zanim opłata ta zostanie przez nią uiszczona. Organ postanowieniem z [...] października 2013 r. odmówił skarżącej wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże art. 61 § 3 p.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 p.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (...). Z tego wynika, że przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. nie ma charakteru bezwzględnie suspensywnego, dlatego też orzeczenie, dotyczące wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji ma fakultatywny charakter. Sąd może, lecz nie musi wstrzymać wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nawet w wypadku, gdy występują w sprawie przesłanki przewidziane w powołanym wyżej przepisie, od zaistnienia których ustawodawca uzależnia wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Warunkiem wstrzymania wykonania aktu jest więc wykazanie we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie to winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności), świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zasadne. Brak takiego uzasadnienia uniemożliwia zaś jego merytoryczną ocenę przez Sąd. Należy przy tym zauważyć, że to po stronie skarżącej leży obowiązek wykazania istnienia przesłanek, które uzasadniają wstrzymanie wykonania decyzji. Sąd nie bada z urzędu faktu czy szkoda lub trudne do usunięcia skutki rzeczywiście mogą zaistnieć. Uprawdopodobnienie tego faktu spoczywa zatem na stronie wnioskującej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Nadto warto podnieść, że w przypadku wniosku o wstrzymanie zaskarżonego aktu ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewiduje - jak choćby w ramach instytucji prawa pomocy - możliwości skorzystania z uzupełniającego postępowania dowodowego. Oznacza to, że Sąd nie ma obowiązku wzywać wnioskodawcy do przedłożenia dokumentów uprawdopodabniających zaistnienie okoliczności wskazanych we wniosku o wstrzymanie wykonania aktu. Sąd nie może działać za stronę w zakresie uprawdopodobnienia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jak już podano to na stronie ciąży ów obowiązek. Nadto należy podnieść, że Sąd rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania aktu ma jedynie obowiązek wziąć pod uwagę całość zgromadzonej w danej sprawie dokumentacji, która może przysłużyć się do weryfikacji twierdzeń zawartych we wniosku o wstrzymanie wykonania aktu, pod kątem spełnienia przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej, o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., mogą być jedynie takie akty i czynności, które nadają się do wykonania. Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy bowiem aktów zobowiązujących; ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania; aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony. Reasumując Sąd rozpoznając ww. wniosek obowiązany jest zbadać trzy kwestie: po pierwsze czy wskazany we wniosku akt administracji – decyzja Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji jest aktem podlegającym wykonaniu – czy nadaje się do wykonania. Po drugie, jeżeli decyzja nadaje się do wykonania, Sąd musi ocenić czy skarżąca w sposób przekonywujący i pełny wykazała przesłanki – okoliczności, przemawiające za koniecznością wstrzymania wykonania ww. decyzji. Po trzecie czy ww. przesłanki istnieją i czy dają one podstawę do zastosowania tymczasowej ochrony w postępowaniu sądowoadministracyjnym, o której mowa w art. 61 p.p.s.a. Żądaniem wstrzymania wykonania została objęta decyzja, w której naliczono opłatę za zmianę ww. Koncesji, z jednoczesnym wskazaniem, że należy ją wnieść w terminie 60 dni od dnia doręczenia owej decyzji. Zdaniem Sądu nie ulega wątpliwości, że akt ten jest rozstrzygnięciem wymagającym ze strony skarżącej powinnego zachowania, polegającego na uiszczeniu opłaty. Wobec tego Sąd przyjął, że przedmiot wniosku o wstrzymanie nadaje się do wykonania, a zatem skarżąca mogła wnieść o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Przechodząc do samego wniosku Sąd stwierdza, że w jego uzasadnieniu – pomimo że skarżąca jest reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, nie podano żadnych okoliczności, które uzasadniałyby zastosowanie żądanej ochrony tymczasowej. Kwestie wysokości ww. opłaty oraz konstytucyjność przepisów, na podstawie których została ona przez organ określona, nie są przesłankami, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Przepis ów wyraźnie stanowi, że należy wykazać niebezpieczeństwo zajścia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zdaniem Sądu skoro w rozpoznawanym przypadku przedmiotem zaskarżenia jest opłata wyrażona w pieniądzach, to trudno mówić o nieodwracalności skutku w postaci jej uiszczenia, ponieważ kwota ta może być w każdym czasie zwrócona, w sytuacji gdyby decyzja została uchylona. Co do pierwszej przesłanki - niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody, to tak naprawdę skarżąca w ogóle się na nią nie powołała. Wskazała jedynie, że nowo ustalona opłata stanowi dla niej bardzo duże obciążenie ekonomiczne, przy czym nie przedłożyła żadnych dokumentów na okoliczność zasadności takiego twierdzenia. Brak owych dokumentów uniemożliwił zbadanie, czy istotnie w niniejszej sprawie wysokość opłaty oraz konieczność jej uiszczenia, spowodowałoby niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącej znacznej szkody, przy czym pytanie jaka ta szkoda miałaby być i na czym polegać. Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdza, że w niniejszej sprawie nie ma przesłanek umożliwiających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, ponieważ skarżąca nie uprawdopodobniła zajścia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Należy przy tym podnieść, że kwestia konstytucyjności przepisów nie ma żadnego wpływu na wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Nadto badanie konstytucyjność przepisów nie leży w zakresie orzekania przez sądy administracyjne. W świetle powyższego, Sąd - na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.