VI SA/Wa 2952/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aneta Lemiesz Sędziowie Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek (spr.) Asesor WSA Dorota Brzozowska Protokolant st. sekr. sąd. Jadwiga Rytych po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 marca 2025 r. sprawy ze skargi [...] P.S.A. z siedzibą w S. na decyzję Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia [...] lipca 2024 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia koncesji na rozpowszechnianie programu telewizyjnego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz uchwałę Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji nr [...] z dnia [...] czerwca 2024 r.; 2. zasądza od Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji na rzecz skarżącej [...] P.S.A. z siedzibą w S. kwotę 10480 (dziesięć tysięcy czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Przewodniczący Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji (dalej także jako: "Organ", "Przewodniczący KRRiT") decyzją z dnia [...] lipca 2024 r. Nr [...] wydaną na podstawie art. 33 ust. 2 i 3, art. 36, art. 37 ust. 1-3 oraz art. 40 ust. 1, 2 pkt 4 i ust. 6-11 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji (Dz. U. z 2022 r. poz. 1722 i z 2024 r. poz. 96, dalej: "ustawa o radiofonii i telewizji" lub "u.r.t.") w związku z art. 104 i art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572, dalej: "k.p.a.") po rozpatrzeniu wniosków: - Nr [...] z dnia [...] maja 2024 r. spółki T. z siedzibą w B., - Nr [...] z dnia [...] maja 2024 r. spółki T. S.A. z siedzibą w W., - Nr [...] z dnia [...] maja 2024 r. spółki F. Sp. z o.o. z siedzibą w G., - Nr [...] z dnia [...] maja 2024 r. spółki P. S.A. z siedzibą w S. (dalej także jako: "Skarżąca", "Strona"), o udzielenie koncesji na rozpowszechnianie programu telewizyjnego, złożonych w związku z pkt 1 Ogłoszenia Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia [...] marca 2024 r. o możliwości uzyskania koncesji na rozpowszechnianie programu telewizyjnego w ogólnopolskim multipleksie telewizyjnym MUX-8 (M.P. poz. 257), po porozumieniu z Prezesem Urzędu Komunikacji Elektronicznej w zakresie technicznych warunków rozpowszechniania oraz w wykonaniu uchwały Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji Nr [...] z dnia [...] czerwca 2024 r. postanowił: Ia. Udzielić koncesji Nr [...] spółce T. S.A. z siedzibą w W. - zwanej dalej: "Koncesjonariuszem", na rozpowszechnianie programu telewizyjnego pod nazwą "R.". Ib. Udzielić koncesji Nr [...] spółce F. Sp. z o.o. z siedzibą w G. - zwanej dalej: "Koncesjonariuszem", na rozpowszechnianie programu telewizyjnego pod nazwą "W.". Ic. Odmówić udzielenia spółce T. z siedzibą w B. koncesji na rozpowszechnianie w sposób cyfrowy rozsiewczy naziemny w multipleksie ósmym programu telewizyjnego pod nazwą "P.". Id. Odmówić udzielenia spółce P. S.A. z siedzibą w S. koncesji na rozpowszechnianie w sposób cyfrowy rozsiewczy naziemny w multipleksie ósmym programu telewizyjnego pod nazwą "P.". Podstawę do składania wniosków o udzielenie koncesji, na okres 10 lat, na rozpowszechnianie w sposób cyfrowy rozsiewczy naziemny w multipleksie MUX-8 programu telewizyjnego o charakterze wyspecjalizowanym, tj. w którym nie mniej niż 70% czasu nadawania programu w ciągu miesiąca, w godzinach 6.00-23.00, stanowić będą audycje i inne przekazy realizujące przyjętą specjalizację programu stanowiło Ogłoszenie Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji (pkt 1) z dnia [...] marca 2024 r. o możliwości uzyskania koncesji na rozpowszechnianie programu telewizyjnego w ogólnopolskim multipleksie telewizyjnym MUX-8 (M.P. poz. 257), zwane dalej: "Ogłoszeniem". Zgodnie z Ogłoszeniem liczba przewidzianych koncesji do udzielenia wynosiła: 2. Ponadto w Ogłoszeniu przewidziano, że programy będą rozpowszechniane codziennie przez 24 godziny na dobę i oznaczone nazwą określoną w koncesji, z zachowaniem poniższych warunków: 1. Dla potrzeb rozpowszechniania programu użyte zostaną kanały telewizyjne o szerokości 7 MHz w standardzie DVB-T (standard EN 300 744 VI.6.1 Europejskiego Instytutu Standardów Telekomunikacyjnych - ETSI), w ósmym ogólnopolskim multipleksie, wymienione i szczegółowo określone w załączniku do zarządzenia nr 5 Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia 15 lutego 2016 r. w sprawie planu zagospodarowania częstotliwości dla zakresu 174-230 MHz (Dz. Urz. UKE poz. 20), zmienionego zarządzeniem nr 1 Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia 14 stycznia 2019 r. (Dz. Urz. UKE poz. 1). 2. Stacje nadawcze przeznaczone do rozpowszechniania programów będą zlokalizowane na poszczególnych obszarach wykorzystania częstotliwości wskazanych w powyższym planie zagospodarowania częstotliwości lub poza tymi obszarami w odległości nie większej niż 25 km od granicy obszarów. Wartości parametrów technicznych stacji nadawczych, w tym mocy promieniowanej, będą zawierały się w takich granicach, aby dopuszczalny sumaryczny poziom natężenia pola sygnałów zakłócających, wyznaczony zgodnie z obowiązującymi zaleceniami Sektora Radiokomunikacji Międzynarodowego Związku Telekomunikacyjnego - ITU-R i porozumienia Genewa 2006 (Porozumienie Regionalne w sprawie planowania naziemnej radiodyfuzji cyfrowej w Regionie 1 /w części Regionu 1 położonej na zachód od południka 170°E i na północ od równoleżnika 40°S, z wyłączeniem terytorium Mongolii/ oraz Islamskiej Republice Iranu w pasmach częstotliwości 174-230 MHz oraz 470-862 MHz - Genewa 2006), tzn. obliczony metodą ITU R.P1546 dla 1% czasu, 50% miejsc, na wysokości 10 m n.p.t., nie przekraczał na granicy wspólnoblokowego lub wspólnokanałowego (określonego w planie zagospodarowania częstotliwości dla zakresu 174-230 MHz dla obszarów polskich) obszaru wykorzystania częstotliwości wartości 45 dBpV/m (dla obszaru T-DAB) lub 38 dBpV7m (dla obszaru DVB-T) oraz nie przekraczał na granicy wspólnoblokowego lub wspólnokanałowego (określonego w Planie Genewa 2006 dla obszarów w krajach sąsiednich) obszaru wykorzystania częstotliwości wartości (w dBpV/m) opisanych szczegółowo w decyzji. 3. Multipleks MUX-8 tworzyć będzie nie więcej niż 7 programów telewizyjnych, przy czym: a) składowa wizji sygnału telewizyjnego nadawana będzie z wykorzystaniem algorytmu kompresji H264/AVC (zgodnie z Zaleceniem Sektora Telekomunikacji Międzynarodowego Związku Telekomunikacyjnego ITU-T H.264 Zaawansowane kodowanie wizji dla źródłowych usług audiowizualnych) zdolny do kodowania strumienia MP@L3 dla telewizji o standardowej rozdzielczości (SDTV) i HP@L4 dla telewizji o wysokiej rozdzielczości (HDTV), b) składowa fonii sygnału telewizyjnego nadawana będzie z wykorzystaniem algorytmu kompresji E-AC-3 (Dolby Digital +), zgodnie z normą ETSI TS 102 366 V 1.1.1 z późn. zm. - Standard cyfrowej kompresji fonii /AC-3, Enhanced AC-3/). 4. Multipleks MUX-8, poza programami, których nadawcy w wyniku rozstrzygnięcia niniejszego postępowania uzyskają uprawnienie do żądania dostępu do MUX-8, będą tworzyć następujące programy: "M.", "Z.", "N.", "W.", "C." (obecnie “V."). 5. Uporządkowanie audiowizualnych składników multipleksu MUX-8 będzie następujące: w kolejności odpowiadającej dacie udzielenia koncesji przez Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji. 6. Średnia przepływność strumienia danych przypadająca na jeden program będzie wynosić nie więcej niż 1/7 przepływności całkowitego strumienia danych powstałego z kodowania wszystkich treści, który po procesie modulacji będzie tworzył sygnał multipleksu MUX-8. 7. Programy będą niekodowane i udostępniane odbiorcom bezpłatnie. 8. Programy będą rozpowszechniane w sygnale ogólnopolskiego multipleksu MUX-8 w standardzie DVB-T w systemie standardowej rozdzielczości. Ponadto, zgodnie z pkt II Ogłoszenia, elementem decyzji koncesyjnej w zakresie określenia warunków programowych będzie odesłanie do zadeklarowanych przez wnioskodawcę we wniosku o udzielenie koncesji informacji programowych i związanych z tym załączników, do których przestrzegania po uzyskaniu decyzji w sprawie udzielenia koncesji wnioskodawca się zobowiąże. Rażące odstąpienie od zadeklarowanych warunków programowych po udzieleniu koncesji będzie stanowić przesłankę cofnięcia koncesji w trybie art. 38 ust. 1 pkt 2 u.r.t. Elementem decyzji koncesyjnej w zakresie określenia warunków technicznych będzie ustalenie parametrów sygnalizacyjnych - identyfikatorów ID. Termin do składania wniosków upłynął z dniem 20 maja 2024 r. Lista wnioskodawców uczestniczących w postępowaniu została opublikowana w dniu 24 maja 2024 r., poprzez wywieszenie na tablicy ogłoszeń w siedzibie Biura KRRiT oraz zamieszczenie na oficjalnej stronie internetowej: www.krrit.gov.pl. W dniu 21 czerwca 2024 r. Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji (dalej także jako: "KRRiT", "Krajowa Rada") podjęła uchwałę Nr [...] w sprawie upoważnienia Przewodniczącego KRRiT do udzielenia koncesji spółce T. S.A. na rozpowszechnianie programu telewizyjnego pod nazwą "R." i spółce F. Sp. z o.o. na rozpowszechnianie programu telewizyjnego pod nazwą "W.", w sposób cyfrowy rozsiewczy naziemny w multipleksie ósmym" wraz z jednoczesną odmową udzielenia koncesji pozostałym spółkom biorącym udział w postępowaniu. W wykonaniu uchwały KRRiT Nr [...] z dnia [...] czerwca 2024 r. Przewodniczący KRRiT, na podstawie art. 37 ust. 3 ustawy o radiofonii i telewizji, wystąpił do Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej (dalej także jako: Prezes UKE"), który: -postanowieniem [...] z dnia [...] czerwca 2024 r. uzgodnił warunki techniczne rozpowszechniania programu "R." w sposób cyfrowy rozsiewczy naziemny w multipleksie ósmym, -postanowieniem [...] z dnia [...] czerwca 2024 r. uzgodnił warunki techniczne rozpowszechniania programu "W." w sposób cyfrowy rozsiewczy naziemny w multipleksie ósmym. Przewodniczący KRRiT wskazał w zaskarżonej decyzji, iż wnioskodawcy posiadają możliwość finansowania zaplanowanego przedsięwzięcia zgodnie z przyjętymi założeniami (art. 36 ust. 1 pkt 2 ustawy). Wyjaśnił ponadto, że w postępowaniu o udzielenie koncesji KRRiT ocenia przede wszystkim zdolność wnioskodawców do sfinansowania nakładów inwestycyjnych, opłaty koncesyjnej oraz działalności początkowej projektu. Kryterium to wnioskodawcy mogą spełniać niezależnie od wielkości posiadanego własnego potencjału, czy wartości poszczególnych wskaźników finansowych. Ocena ta oparta została, na dokumentacji wskazanej w rozporządzeniu KRRiT z dnia 4 stycznia 2007 r. w sprawie zawartości wniosku o udzielenie koncesji oraz szczegółowego trybu postępowania w sprawach udzielania i cofania koncesji na rozpowszechnianie i rozprowadzanie programów radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. Nr 5, poz. 41 z późn. zm.). Oceniając wnioski pod kątem przewidywanego udziału w programie audycji wytworzonych przez nadawcę lub na jego zamówienie albo we współdziałaniu z innymi nadawcami (art. 36 ust. 1 pkt 3 ustawy) Organ stwierdził, że najniższy przewidywany udział w dobowym czasie nadawania programu audycji i innych przekazów niepochodzących od wnioskodawcy, tj. niewytworzonych przez wnioskodawcę ani na jego wyłączne zamówienie, ani we współdziałaniu z innymi nadawcami zadeklarowano w projektach T. S.A. oraz F. Sp. z o.o. (odpowiednio 4% i 5%). Wnioski przeanalizowano również pod kątem przewidywanego udziału w kwartalnym czasie nadawania audycji, o których mowa w art. 15 ust. 1 tj. wytworzonych pierwotnie w języku polskim i o których mowa w art. 15 ust. 3 tj. audycji europejskich (art. 36 ust. 1 pkt 4 ustawy) i stwierdzono, że wszyscy Wnioskodawcy spełniają to kryterium na poziomie wyższym od minimum ustawowego - z przewagą T. S.A. oraz F. Sp. z o.o. (deklaracje na poziomie odpowiednio 90% i 85 %). Organ nie stwierdził w sprawie przesłanek do odmowy udzielenia koncesji na podstawie w art. 36 ust. 1 pkt 5 u.r.t. Przewodniczący KRRiT uznał, że nowe programy informacyjno-publicystyczne to nie tylko oznaka pluralizmu i różnorodności mediów, ale również gwarancja równego dostępu obywateli do wielostronnej oferty programowej oraz zachowania bezpieczeństwa informacyjnego w kraju. Pomimo, że w ogólnopolskiej naziemnej telewizji cyfrowej jest już rozpowszechniany koncesjonowany program wyspecjalizowany o charakterze informacyjno-publicystycznym pod nazwą "W." spółki T. Sp. z o.o. to specjalizacja informacyjno-publicystyczna programu "W." jest realizowana w 69% przez audycje informacyjne, zaś publicystyka stanowi 1% oferty tego programu w tygodniowym i miesięcznym czasie nadawania w godz. 6.00-23.00. T. Sp. z o.o. tworząc projekt programu "W." zadeklarowała m.in., że nie będzie w nim "debat publicystycznych ani tematycznych oraz , że nie przewiduje transmisji obrad Sejmu, Senatu, konferencji prasowych oraz eventów politycznych takich jak konwencje partyjne, skupi się wyłącznie na informacji.". Z tego względu oferta informacyjna programu "R." (20%) wzbogacona o bardzo wysoki udział publicystyki (50%) w tygodniowym i miesięcznym czasie nadawania w godz. 6.00-23.00 będzie stanowić wartość dodaną oferty koncesjonowanej telewizji naziemnej. Podobnie należało ocenić propozycję wyspecjalizowanego informacyjno-publicystycznego programu "W." spółki F. Sp. z o.o., która zaproponowała 40% udział audycji informacyjnych oraz 30% publicystyki w tygodniowym i miesięcznym czasie nadawania programu w godz. 6.00-23.00. Ponadto w planowanym programie "W." znalazły się też inne rodzaje audycji (dokument, poradnictwo, edukacja, audycje religijne), mające stanowić uzupełnienie planowanej oferty. W przypadku wniosku spółki P. S.A. z siedzibą w S. o udzielenie koncesji na rozpowszechnianie programu telewizyjnego o charakterze wyspecjalizowanym informacyjno-edukacyjno-publicystycznym pod nazwą "P.", pomimo że w ogólnopolskiej naziemnej telewizji cyfrowej jest już rozpowszechniany program wyspecjalizowany o charakterze informacyjno- publicystycznym pod nazwą "W." spółki T. Sp. z o.o., a także program wyspecjalizowany o takim samym, jak wnioskowany, charakterze informacyjno-publicystyczno-edukacyjnym pod nazwą "T." spółki S. Sp. z o.o. to Przewodniczący KRRiT zwrócił uwagę, że proponowany program "P." w swoich założeniach skupiać się miał na obecnej sytuacji geopolitycznej a jednym z jego głównych założeń miała być koncepcja "oczyszczenia przestrzeni medialnej z wpływów dezinformacji", skupienie na misji edukacyjnej względem widzów, potraktowanie formatu informacyjno-publicystycznego jako "narzędzie pro-obywatelskiej pedagogiki". Przewodniczący KRRiT negatywnie ocenił jednak wysoki udział planowanych audycji powtórkowych w projekcie (60% w tygodniowym czasie nadawania programu w godz. 6.00-23.00), jak na tego rodzaju specjalizację programu, gdzie zwłaszcza w zakresie informacji bardzo ważna jest jej aktualność. Ponadto spółka P. S.A., w której jedynym akcjonariuszem jest spółka M. Sp. z o.o., należy do Pana M. W., który jest już wykonawcą koncesji na rozpowszechnianie w ogólnopolskiej naziemnej telewizji cyfrowej wyspecjalizowanego programu telewizyjnego pod nazwą "A.", przeznaczonego dla osób w wieku od 50 lat. Organ wskazał, że przy wyborze nadawcy okoliczność braku koncesji naziemnej sprzyja i realizuje dostęp do rynku nowym podmiotom i wyraża faktyczny pluralizm w dostępie odbiorców rynku radiofonii i telewizji do różnych źródeł. Pozostałe strony biorące udział w postępowaniu nie są wykonawcami koncesji na rozpowszechnianie programu telewizyjnego w ogólnopolskiej naziemnej telewizji cyfrowej, ani nie posiadają udziałów w podmiotach posiadających takie koncesje. W konsekwencji Organ postanowił odmówić udzielenia koncesji spółce T. z siedzibą w B. na rozpowszechnianie programu telewizyjnego o charakterze wyspecjalizowanym serialowo-rozrywkowo-lifestylowym pod nazwą "P.". Organ uznał, że nowe programy informacyjno-publicystyczne będą nie tylko oznaką pluralizmu i różnorodności mediów, ale również gwarancją równego dostępu obywateli do wielostronnej oferty programowej oraz zachowania bezpieczeństwa informacyjnego w kraju, zwłaszcza w dobie nasilających się ataków hybrydowych, jak również otwartego konfliktu granicznego na granicy wschodniej kraju, stanowiących istotny element polityki Federacji Rosyjskiej wobec Zachodu, po ataku na Ukrainę w 2022 r. Oferta filmowo-rozrywkowa, jest przy tym szeroko obecna w programach wyspecjalizowanych innych nadawców, którzy wykonują koncesje w ogólnopolskich multipleksach naziemnych. Organ nie stwierdził też przesłanek negatywnych określonych w art. 36 ust. 2 ustawy o radiofonii i telewizji. W piśmie z dnia 1 lipca 2024 r. spółka T. S.A. poinformowała o zrzeczeniu się prawa do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy od ww. postanowienia Prezesa [...]. W piśmie z dnia 2 lipca 2024 r. spółka F. Sp. z o.o. poinformowała o zrzeczeniu się prawa do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy od ww. postanowienia Prezesa [...]. Pismem z dnia 2 sierpnia 2024 r. Skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na decyzję Przewodniczącego KRRiT z dnia [...] lipca 2024 r. Nr [...], która wpłynęła do Kancelarii Ogólnej Biura KRRiT w dniu 5 sierpnia 2024 r., wnosząc o: 1) uchylenie w całości zaskarżonej decyzji na podstawie art. art. 145 § 1 pkt 1 lit a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a."), względnie: 2) stwierdzenie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 3 p.p.s.a. wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 9 w zw. z art. 33 ust. 2 u.r.t. w zw. z § 7, § 8 ust. 1 i §10 uchwały Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji Nr [...] z dnia [...] lipca 2019 r. w sprawie Regulaminu Prac Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji- poprzez zaniechanie sporządzenia w wymaganym trybie oraz formie protokołu posiedzenia Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia 21 czerwca 2024 r., w trakcie którego podjęta została uchwała Nr [...] upoważniająca Przewodniczącego KRRiT do wydania decyzji - co z kolei nie pozwala na kontrolę legalności oraz prawidłowości merytorycznej i formalnej tejże uchwały, a w dalszej kolejności również i zaskarżonej decyzji Przewodniczącego KRRiT, b) art. 36 ust. 1 u.r.t. - poprzez jego niewłaściwe zastosowanie skutkujące wadliwą oceną złożonych w sprawie wniosków przez pryzmat ustawowych kryteriów wskazanych w oznaczonym przepisie, c) art. 36 ust. 2 pkt 1 u.r.t. - poprzez jego niewłaściwe zastosowanie skutkujące niezasadnym pominięciem weryfikacji wnioskodawców pod względem wystąpienia negatywnych przesłanek udzielenia koncesji wskazanych w powyższym przepisie, w tym pod względem bezpieczeństwa i obronności państwa, a w tym celu Organ niezasadnie zaniechał zwrócenia się właściwych organów państwowych, których kompetencje i uprawnienia pozwoliłyby organowi na dokonanie stosownej weryfikacji - tj. organów takich jak Ministerstwo Sprawiedliwości, Ministerstwo Spraw Wewnętrznych i Administracji, czy Ministerstwo Obrony Narodowej, jednostek prokuratury, Policji, ABW, CBA, czy SKW, d) art. 6 ust. 1 u.r.t.- poprzez wskazanie przez Organ, że w przedmiotowym postępowaniu kierował się interesem społecznym oraz koniecznością zapewnienia odbiorcom szerokiego dostępu do informacji oraz uznanie przez Organ, że nowe programy informacyjno-publicystyczne to nie tylko oznaka pluralizmu i różnorodności mediów, ale również gwarancja równego dostępu obywateli do wielostronnej oferty programowej oraz zachowania bezpieczeństwa informacyjnego w kraju przy jednoczesnej odmowie udzielenia Skarżącej koncesji, która także oferowała program spełniający te kryteria, a ponadto: e) art. 8 § 1 k.p.a. w związku z art. 32 ust 1 Konstytucji RP- poprzez przeprowadzenie postępowania przez organ administracji publicznej w sposób budzący brak zaufania do władzy publicznej i niezaniechanie stosowania zasad proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania, f) art. 8 § 2 k.p.a. - poprzez odmowę udzielenia decyzji w przedmiocie udzielenia koncesji na rozpowszechnianie programu telewizyjnego w ogólnopolskim multipleksie telewizyjnym MUX-8 podmiotowi, który powiązany kapitałowo jest z innym koncesjonariuszem na program telewizyjny w ogólnopolskim multipleksie, co stanowiło nieuzasadnione odstępstwo od dotychczasowej praktyki organu w zakresie rozstrzygania w podobnych sprawach koncesyjnych, g) art. 7 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak należytego wyważenia interesów poszczególnych stron oraz interesu publicznego, a także brak pełnego wyjaśnienia przesłanek, którymi kierował się w tym zakresie organ, co z kolei doprowadziło w konsekwencji do przekroczenia przez organ granic dozwolonego uznania administracyjnego, h) art. 77 §1 k.p.a. - poprzez zaniechanie wykonania ciążącego na organie administracji publicznej obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego przy wydaniu zaskarżonej decyzji, a dotyczącego wszystkich podmiotów, które złożyły wnioski o udzielenie im koncesji w niniejszej sprawie. W odpowiedzi na skargę Organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a. Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. Nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Dokonując sądowej kontroli w niniejszej sprawie Sąd doszedł do przekonania, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, w szczególności art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80, art.107 § 3 k.p.a., a uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zakres postępowania dowodowego w tej sprawie wyznaczają przepisy prawa materialnego tj. cytowanej na wstępie ustawy o radiofonii i telewizji. Tryb postępowania koncesyjnego, a w takim postępowaniu zaskarżona decyzja została wydana, uregulowany jest w art. 34, 36, 37 u.r.t. oraz w wydanym na podstawie art. 37 ust. 4 tej ustawy rozporządzeniu KRRiT z dnia 4 stycznia 2007 r. w sprawie zawartości wniosku o udzielenie koncesji oraz szczegółowego trybu postępowania w sprawach udzielenia i cofania koncesji na rozpowszechnianie i rozprowadzanie programów radiowych i telewizyjnych. Jest to tryb wykazujący wynikające z powyższych przepisów odrębności wobec reguł postępowania określonych w kodeksie postępowania administracyjnego. Na wstępie rozważań trzeba zwrócić uwagę, że decyzja w przedmiocie koncesji ma charakter uznania administracyjnego. Podkreślić trzeba, iż w każdym wypadku oceny wniosków składanych w ramach postępowania o udzielenie koncesji na rozpowszechnianie programu wskazany wyżej zwrot "w szczególności" należy interpretować w ten sposób, że organ koncesyjny zobligowany jest po pierwsze do oceny okoliczności wymienionych w art. 36 ust. 1 pkt 1-5 ale powinien także brać pod uwagę wszelkie inne przesłanki, które mogą być istotne dla oceny zasadności wniosku o przyznanie koncesji na rozpowszechnianie programów radiowych i telewizyjnych. Podmiot chcący uzyskać decyzję koncesyjną musi spełniać wszystkie przesłanki w nim określone. Zatem niespełnienie choć jednej z przesłanek wynikających z art. 36 ust. 1 u.r.t. stanowi wystarczającą podstawę do podjęcia przez organ decyzji o nieuwzględnieniu danego wniosku. Przy czym należy mieć również na względzie wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 18 lutego 2014 r. (sygn. akt K 29/12), w którym stwierdzono, że tylko "art. 36 ust. 1 ustawy o radiofonii i telewizji w części zawierającej wyrażenie "w szczególności", rozumiany w ten sposób, że źródłem uzupełniających wobec wymienionych w tym przepisie przesłanek, od których spełnienia zależy możliwość uzyskania koncesji na rozpowszechnianie programu telewizyjnego drogą rozsiewczą naziemną w sposób cyfrowy, może być wyłącznie przepis ustawy, nie pozostawia Krajowej Radzie Radiofonii i Telewizji jako organowi administracyjnemu nadmiernego zakresu swobody i uznaniowości i nie koliduje z konstytucyjną zasadą legalizmu (art. 1 Konstytucji] - (por. także wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 14 maja 2009 r., sygn. K 21/08)." Trybunał Konstytucyjny podkreślił również, że "podejmując decyzję co do udzielenia koncesji, Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji korzysta z pewnego zakresu swobody wpisanego w istotę uznania administracyjnego. Ze względu na obowiązywanie przepisów k.p.a., swoboda ta nie oznacza akceptacji dowolności tej decyzji. W postępowaniu koncesyjnym konieczne jest zapewnienie realizacji zasady równości wobec prawa oraz jawności decyzji co do udzielenia koncesji. Dochowanie tych wymogów w postępowaniu administracyjnym toczącym się przed Krajową Radą Radiofonii i Telewizji podlega kontroli sądowoadministracyjnej." Należy także wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny w swoich orzeczeniach podkreślał, że w granicach uznania administracyjnego w przedmiocie udzielenia koncesji na rozpowszechnianie programu mieści się dokonanie przez organ porównania wniosków koncesyjnych z uwzględnieniem treści ogłoszenia ze wskazaniem okoliczności, które zdaniem organu wpłynęły na wynik sprawy (patrz: wyrok NSA z dnia 4 marca 2011 r., sygn. akt II GSK 51/10). W orzecznictwie za ugruntowany też należy uznać pogląd, że akt administracyjny wynikający z normy uznaniowej winien być kontrolowany z punktu widzenia zgodności z ogólnymi zasadami prawa, a także normami procesowymi, w tym odnoszącymi się do starannego wyjaśnienia okoliczności faktycznych, oceny zebranego materiału dowodowego i wypełnienia przez organ obowiązków wynikających z art. 107 § 3 k.p.a. W uzasadnieniu decyzji organ administracyjny zobowiązany jest bowiem szczegółowo wyjaśnić kryteria rozstrzygnięcia opartego na uznaniu administracyjnym. Kontrola działań organu w tym zakresie sprowadza się więc zasadniczo do prawidłowości zastosowania przez organ przepisów postępowania administracyjnego. Jednocześnie, jak trafnie wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 21 maja 2014 r. II GSK 1795/12, konstrukcja art. 36 ust. 1 u.r.t. uprawnia do twierdzenia, że norma ta nie określa metody ustalania wyników postępowania koncesyjnego. Zatem wybór metody ustalania wyników postępowania koncesyjnego mieści się w ramach uznania administracyjnego organu, który powinien uzasadnić wybór przyjętej metody, tak jak i przyjętych kryteriów oceny. Organ koncesyjny, działając w granicach uznania administracyjnego, ma zatem obowiązek wszechstronnego zbadania stanu faktycznego sprawy, a także musi uwzględnić okoliczność, aby decyzja w przedmiocie udzielenia koncesji pozostawała w zgodzie z interesem społecznym oraz słusznym interesem obywateli. Organ koncesyjny zobowiązany jest wskazać w wydanej decyzji metodę i kryteria swojego wyboru, które będą gwarantem zapewnienia stronom postępowania koncesyjnego rozpoznania ich wniosków na równych prawach i zasad postępowania administracyjnego, którego przepisy znajdują zastosowanie w postępowaniach koncesyjnych. W tej sprawie Organ nie wyjaśnił jaką metodę wybrał do oceny wniosków. Nie była to z pewnością metoda punktowa, która pozwalałaby na punktowanie i stopniowanie ocen poszczególnych wniosków, ale powoływane wybiórczo niektóre przesłanki lub wyrażenia zawarte w art. 36 ust.1 u.t.r. w sposób bardzo ogólny bez wyjaśnienia, jak Organ rozumie i wykłada powyższy przepis. Natomiast co do przesłanek negatywnych bezwzględnych udzielenia koncesji, określonych w art. 36 ust.2 u.t.r. (Koncesji nie udziela się, jeżeli rozpowszechnianie programów przez wnioskodawcę mogłoby spowodować: 1) zagrożenie interesów kultury narodowej, dobrych obyczajów i wychowania, bezpieczeństwa i obronności państwa oraz zagrożenia dla bezpieczeństwa informacji niejawnych; 2) osiągnięcie przez wnioskodawcę pozycji dominującej w dziedzinie środków masowego przekazu na danym terenie) Organ stwierdził jedynie arbitralnie, że przesłanki wymienione w powyższym przepisie nie zachodzą, bez uzasadnienia w tym zakresie, a przede wszystkim bez żadnej weryfikacji złożonych wniosków. Uzasadnienia co do braku przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, w przedmiocie negatywnych przesłanek udzielenia koncesji wskazanych wyżej, w szczególności bezpieczeństwa i obronności państwa, nie zawiera również uchwała KRRiT z dnia 21 czerwca 2024 r., ograniczająca się jedynie do upoważnienia Przewodniczącego KRRiT do udzielenia koncesji i jej odmowy wskazanym w decyzji podmiotom. Natomiast z protokołu posiedzenia KRRiT z 21 czerwca 2024 r., złożonego do akt sprawy na wezwanie Sądu, wynika, że w dniu 12 czerwca 2024 r. KRRiT podjęła stanowisko, w sprawie roli Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji w sytuacji wojny hybrydowej. KRRiT wyraziła stanowisko m.in. do warunków dotyczących bezpieczeństwa i obronności państwa wynikających z przepisów określonych w art. 36 ust. 2 ustawy o radiofonii i telewizji, które KRRiT powinna sprawdzić podejmując decyzję w sprawie udzielenia koncesji. Stanowisko jednego z członków KRRiT (prof. T. Kowalskiego) nie zostało uwzględnione przez KRRiT, który wyraził pogląd, iż "... dotychczas zgromadzone informacje na temat podmiotów ubiegających się o koncesję są niewystarczające co do przekonania, że mamy do czynienia z sytuacją, która spełnia wymogi ww. artykułu ustawy i zwrócił się z wnioskiem formalnym o skierowanie do wymienionych w Stanowisku KRRiT organów państwa, wniosków o weryfikację pod względem bezpieczeństwa i obronności państwa wszystkich wnioskodawców oraz podmiotów wchodzących w ich skład oraz ich beneficjentów rzeczywistych, którzy złożyli wnioski o udzielenie koncesji na okres 10 lat na rozpowszechnianie programu telewizyjnego w sposób cyfrowy rozsiewczy naziemny w ogólnopolskim multipleksie MUX-8. Wniosek ten został odrzucony przez KRRiT mimo że w dniu 12 czerwca 2024 r. KRRiT wyraziła stanowisko (okoliczność niesporna w sprawie) m.in. co do warunków dotyczących bezpieczeństwa i obronności państwa wynikających z przepisów określonych w art. 36 ust. 2 ustawy o radiofonii i telewizji, które KRRiT powinna sprawdzić podejmując decyzję w sprawie udzielenia koncesji. Stanowisko to jest ogólnie dostępne na stronie internetowej file:///C:/Users/barba/Downloads/Stanowisko_KRRiT_z_12062024_r_w_sprawie_roli_Krajowej_Rady_w_sytuacji_wojny_hybrydowej.pdf, którego najważniejsze tezy są następujące: "Nasilające się ataki hybrydowe, jak również otwarty już konflikt graniczny na granicy wschodniej kraju, stanowiące istotny element polityki Federacji Rosyjskiej wobec Zachodu, po ataku na Ukrainę w 2022 r. przybierają formę stałej wojny informacyjnej, istnieje uzasadniona obawa, iż działania te mogą stanowić wręcz przygotowanie do konwencjonalnego konfliktu na pełną skalę w Europie. Taką ocenę działań Federacji Rosyjskiej podzielają polscy i unijni przedstawiciele do spraw bezpieczeństwa. Narasta ogólne przeświadczenie, iż pełnoskalowy konflikt na kontynencie, poprzedzony wojną hybrydową, staje się coraz bardziej realnym zagrożeniem. Cechą charakterystyczną działań hybrydowych są między innymi agresywne operacje informacyjne, psychologiczne, których podstawą jest dezinformacja. Wrogie państwa prowadzą kampanie dezinformacyjne w mediach, operacje w mediach społecznościowych z wykorzystaniem botów lub trolli, akcje rozsyłania smsów z fałszywymi komunikatami, hakują skrzynki mailowe. Ów fakt potwierdza także ostatni hybrydowy atak na Polską Agencję Prasową. Zagrożenie wojną informacyjną wymaga kompleksowego podejścia, zwłaszcza w sytuacji, gdy na wschodzie graniczymy z Federacją Rosyjską i Republiką Białorusi. Panująca sytuacja nakazuje zarówno polskim politykom jak i Krajowej Radzie Radiofonii i Telewizji, jako regulatorowi rynku medialnego, zachowanie szczególnej ostrożności również w sferze informacyjnej. Regulator zobligowany jest do zachowania szczególnej rzetelności w zakresie udzielania koncesji na rozpowszechnianie programów telewizyjnych i radiowych. Ustawa z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji (Dz.U.2024 r. poz. 96) stanowi, iż podmioty ubiegające się o koncesję oraz nadawcy są zobowiązani do nierozpowszechniania w swoich programach treści zagrażających bezpieczeństwu państwa. Zgodnie z ustawą, organem właściwym w sprawach koncesji jest Przewodniczący KRRiT (art. 33 ust. 2. ustawy), który podejmuje decyzję w sprawie koncesji na podstawie uchwały Rady (art. 33 ust.3). Art. 36 ust. 2 przedmiotowej ustawy określa przesłanki wykluczające udzielenie koncesji. Przewodniczący KRRiT nie udziela jej m.in. w sytuacjach stanowiących zagrożenie dla bezpieczeństwa państwa. Zgodnie z tym przepisem, odmowa udzielenia koncesji następuje, jeżeli rozpowszechnianie programów przez wnioskodawcę mogłoby spowodować "zagrożenie interesów kultury narodowej, dobrych obyczajów i wychowania, bezpieczeństwa i obronności państwa oraz zagrożenia dla bezpieczeństwa informacji niejawnych". Ustawa przewiduje również możliwość cofnięcie udzielonej już koncesji. Odpowiedni przepis (zawarty w art. 38 ust. 2 ustawy) stanowi m.in., że już udzielona koncesja może być cofnięta, jeżeli "rozpowszechnianie programu powoduje zagrożenie interesów kultury narodowej, bezpieczeństwa i obronności państwa lub narusza normy dobrego obyczaju". Przytoczone przepisy nakładają na wnioskodawców oraz nadawców obowiązek spełnienia nie tylko kryteriów finansowych, inwestycyjnych, technicznych, przestrzegania przepisów dotyczących radiokomunikacji i środków masowego przekazu oraz dotyczących działalności programowej audycji (określonych w art. 36 ust. 1), ale również warunków dotyczących bezpieczeństwa i obronności państwa, zasad ochrony informacji niejawnych, dobrych obyczajów i wychowania, interesów kultury narodowej (art. 36 ust. 2). Ta ustawowa dyrektywa oznacza, że ocena podmiotów w postępowaniu koncesyjnym powinna uwzględniać również informacje z tego zakresu. KRRiT nie posiada jednak samodzielnych kompetencji do weryfikacji podmiotów pod względem bezpieczeństwa i obronności państwa. Powinno to następować na podstawie urzędowych danych uzyskanych od właściwych organów państwa, m.in. Ministerstwa Sprawiedliwości, Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji, Ministerstwa Obrony Narodowej, jednostek prokuratury, Policji, ABW, CBA, SKW. W przypadku uzyskania informacji wskazujących na możliwość zaistnienia "zagrożenia interesów kultury narodowej, bezpieczeństwa i obronności państwa" podmiot nie powinien uzyskać koncesji. Ustawodawca przewidział również możliwość cofnięcia z tych powodów koncesji na rozpowszechnianie programów telewizyjnych i radiowych (w art. 38 ust. 2 ustawy). Dlatego przesłanki dotyczące bezpieczeństwa i obronności państwa muszą być uwzględniane nie tylko wobec podmiotów starających się o uzyskanie koncesji, ale również w stosunku do nadawców rozpowszechniających już programy telewizyjne i radiowe. W przypadku uzyskania negatywnych informacji na ten temat od organów państwa, powinny zostać podjęte konkretne decyzje w zakresie uzyskania lub cofnięcia koncesji. 'Wskazane przepisy powodują, że KRRiT jest ważnym elementem w państwowym systemie przeciwdziałania zagrożeniom hybrydowym w sferze informacyjnej. W sytuacji dużego prawdopodobieństwa wystąpienia w Polsce takich działań rola ta jeszcze bardziej wzrasta. Należy również rozważyć zintensyfikowanie działań informacyjnych, edukacyjnych, badawczych dotyczących ochrony polskiej sfery informacyjnej.(...). Podjęcie przez KRRiT powyższej czynności jest zasadne ze względu na trwającą wojnę na Ukrainie oraz analizy zagranicznych i krajowych ekspertów, którzy wskazują na możliwość zaostrzenia działań hybrydowych wobec państwach europejskich. Zarówno bezprecedensowy atak na Polską Agencję Prasową, jak i inne sprawy, wskazujące na luki prawne, dotyczące chociażby braku właściwej weryfikacji organów sądowych dowodzą, iż podobne sytuacje mogą zaistnieć w obszarze regulowanym przez KRRiT. Szczególnie, gdy agresywne działania w sferze informacyjnej Polski (np. kampanie dezinformacyjne) zostaną zintensyfikowane w przypadku zaistnienia negatywnego scenariusza. Ze stanowiska tego wynika, że KRRiT zauważa coraz większe zagrożenia wynikające ze stałej wojny informacyjnej, związanej ogólnie mówiąc z działaniami zbrojnymi przy wschodniej granicy Polski i coraz częstszymi atakami hybrydowymi, a w związku z tym wskazano również na szczególną rolą KRRiT, w zakresie obrony i bezpieczeństwa państwa. W rozpoznawanej sprawie jednak KRRiT a następnie Przewodniczący KRRiT, wbrew przyjętym przez siebie założeniom, uznali, iż postępowanie w tym zakresie jest zbędne, co nie mogło spotkać się z akceptacją Sądu i co trafnie zostało zauważone w skardze. Podkreślenia wymaga, że również w przypadku decyzji uznaniowej, jak już wskazano wyżej, Organ ma obowiązek uzasadnić swoje stanowisko w sprawie, tak aby możliwe było prześledzenie toku rozumowania Organu, przez Strony postępowania jak i przez Sąd, i oceny czy prawo w postępowaniu koncesyjnym nie zostało naruszone. Strona podniosła zarzut naruszenia art. 36 ust. 2 pkt 1 u.r.t. – poprzez niezasadne pominięcie weryfikacji wnioskodawców pod względem wystąpienia negatywnych przesłanek udzielenia koncesji wskazanych w powyższym przepisie i zarzut ten Sąd z wyżej przedstawionych względów uznał za zasadny. Stosownie do art. 32 ust. 2 u.r.t., organem właściwym w sprawach koncesji jest Przewodniczący Krajowej Rady, który zgodnie z ust. 3 powołanego artykułu podejmuje decyzję w sprawie koncesji na podstawie uchwały Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji. Przewodniczący KRRiT jest zatem tą uchwałą związany co oznacza, że ma obowiązek zastosowania się do niej i uwzględnienia w decyzji prezentowanego przez KRRiT stanowiska. Przewodniczący KRRiT w porozumieniu z Prezesem UKE ogłasza w Monitorze Polskim informację o możliwościach uzyskania koncesji na rozpowszechnianie programu radiowego lub telewizyjnego i ustala termin nie krótszy niż 45 dni od dnia ogłoszenia, do składania wniosków o udzielenie koncesji. Taki obowiązek wynika z art. 34 ust. 1 powołanej ustawy. Ust. 1a powołanego art. 34 stanowi, iż w tym ogłoszeniu określa się 1) przedmiot postępowania, 2) warunki programowe rozpowszechniania programu, w szczególności częstotliwość bądź kanał oraz moc i lokalizację stacji nadawczych przeznaczonych do rozpowszechniania programu, 4) liczbę koncesji, 5) czas, na jaki koncesja może być udzielona, 6) termin i miejsce składania wniosków. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 28 marca 2023 r., sygn. akt II GSK 2280/22, Przewodniczący KRRiT może wydać decyzję (koncesję) tylko wtedy, gdy KRRiT podejmie uchwałę o jej przyznaniu. Zatem w tym postępowaniu koncesyjnym istnieje nierozerwalny związek między uchwałą a decyzją Przewodniczącego KRRiT. Związek ten w orzecznictwie NSA został określony jako warunek konieczny wydania decyzji. Stąd też NSA przyjął, że uchwała KRRiT jest aktem będącym przesłanką i merytoryczną podstawą wydania decyzji przez Przewodniczącego KRRiT w sprawie koncesji (zob. wyrok NSA z 12 października 2006 r., sygn. akt II GSK 400/05). Prawny byt uchwały warunkuje wydanie decyzji koncesyjnej. Niewątpliwie jest to sytuacja specyficzna, a więc inna niż w "zwykłym" postępowaniu administracyjnym. Ustawodawca w istotny sposób ograniczył swobodę wydawania decyzji przez Przewodniczącego KRRiT, uzależniając udzielenie koncesji lub podjęcia innej decyzji w sprawie koncesji od uchwały KRRiT (zob. wyrok NSA z 27 lutego 2018 r., sygn. akt II GSK 1412/16). Zgodnie z art. 6 ust. 2 pkt 3 do zadań KRRiT należy podejmowanie, w zakresie przewidzianym ustawą, rozstrzygnięć w sprawach koncesji na rozpowszechnianie programów, wpisu do rejestru programów, zwanego dalej "rejestrem", oraz prowadzenie tego rejestru. W doktrynie wskazuje się, że rozwiązanie przyjęte w art. 33 ust. 3 jest konsekwencją specyficznej budowy KRRiT jako organu państwowego o charakterze kolegialnym, w ramach którego działa inny jednoosobowy organ – Przewodniczący KRRiT, który zasiadając w KRRiT, wyposażony jest jednak we własne, odrębne od KRRiT kompetencje, a u jego podstaw leżały chęć zapewnienia bezstronności i wielopłaszczyznowości spojrzenia w tak newralgicznej kwestii, jaką jest przyznawanie koncesji (J. Sobczak, Radiofonia..., art. 33, s. 400). Zgodnie ze stanowiskiem NSA uchwała KRRiT ma charakter aktu wewnętrznego i bezwzględnie wiąże Przewodniczącego KRRiT (wyrok NSA z 22.09.1994 r., II SA 695/94, LEX nr 10627; wyrok WSA w Warszawie z 27.07.2005 r., VI SA/Wa 163/05, LEX nr 183659). Uchwała KRRiT w przedmiocie koncesji powinna mieć charakter wyczerpujący i ścisły (J. Sobczak, Radiofonia..., art. 33, s. 400) i powinna zawierać wszystkie elementy składające się na rozstrzygnięcie decyzji, o którym mowa w art. 107 § 1 k.p.a. (por. S. Piątek [w:] Ustawa..., 2014, art. 33, s. 364). W szczególności treść uchwały KRRiT powinna odnosić się do kwestii objętych zakresem dyspozycji art. 36 i 37 (por. J. Sobczak, Radiofonia..., art. 33, s. 400). Jeżeli natomiast chodzi o dopuszczalność sądowej kontroli uchwał KRRiT w przedmiocie koncesji na rozpowszechnianie programów radiowych i telewizyjnych, to na gruncie obecnie obowiązującej ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.) wskazuje się, że uchwała KRRiT przez to, że zawiera wiążące Przewodniczącego rozstrzygnięcie indywidualnej sprawy, musi być oceniana w świetle przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego i poddana kontroli sądowej w toku kontrolowania wydanej na jej podstawie decyzji administracyjnej Przewodniczącego KRRiT (wyrok WSA w Warszawie z 25 kwietnia 2005 r. sygn. akt VI SA/Wa 634/04, LEX nr 180451). Na decyzję Przewodniczącego KRRiT w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy stronie przysługuje skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Jednakże w pozostałych przypadkach, na podstawie art. 135 p.p.s.a. Sąd również obejmuje swą kontrolą wszystkie akty i czynności we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach danej sprawy, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.(por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 22 grudnia 2004 r. sygn. akt VI SA/Wa 52/04) Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 27 lutego 2018 r. II GSK 1412/16, (...) Sąd I instancji, uchylając decyzję Przewodniczącego KRRiT, powinien - uznając za konieczne uchylenie również uchwały KRRiT - podjąć rozstrzygnięcie co do uchwały stanowiącej podstawę podjęcia tej właśnie decyzji (...). W przeciwnym razie dojdzie do sytuacji, w której w obrocie prawnym pozostanie uchwała KRRiT którą to uchwałą Przewodniczący KRRiT jest, stosownie do art. 33 ust. 3 u.r.t., związany. Z tych względów Sąd zobowiązany był ocenić nie tylko zaskarżoną decyzję, ale i uchwałę KRRiT nr [...] z [...] czerwca 2024 r. poprzedzającą zaskarżoną decyzję Przewodniczącego KRRiT z [...] lipca 2024 r. oraz zgodnie z art.133 p.p.s.a. zebrany w aktach sprawy materiał dowodowy. Mając na uwadze zarzuty skargi, Sąd chciałby również wyjaśnić, iż regulamin obrad Krajowej Rady, którego naruszenie zarzucono w skardze, jest aktem wewnętrznym tego organu, stanowiący o jego wewnętrznej autonomii. Wydawany jest na podstawie normy ustawowej (art. 9 ust. 3). Podejmowany jest w formie uchwały Krajowej Rady. Ustawa nie określa treści, jaka powinna znaleźć się w regulaminie. Aktualnie obowiązujący regulamin pracy Krajowej Rady został przyjęty uchwałą Krajowej Rady nr [...] z [...] lipca 2019 r. Przewiduje on zasady pracy Krajowej Rady, w szczególności określając: formę podejmowania obrad w postaci posiedzeń; zasady przewodniczenia obrad (otwierania i zamykania posiedzeń, udzielania głosu); termin, miejsce i porządek posiedzenia; zasady obecności członków Krajowej Rady na posiedzeniu, podział zadań pomiędzy członków Krajowej Rady; formę sporządzania protokołu i inne formy dokumentacji posiedzeń; zasady podejmowania uchwał. Na marginesie zauważenia wymaga, że informacja objęta wnioskiem Skarżącego o udostępnienie protokołu z posiedzenia KRRiT z 21 czerwca 2024 r. nr [...] posiada walor informacji publicznej. Dotyczy bowiem publicznej sfery działania organu władzy publicznej, jakim jest KRRiT. Zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst. jedn. Dz.U. z 2022 r. poz. 902) udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie 14 dni od daty złożenia wniosku z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. ( por. wyrok NSA I OSK 3502/18 z 26 lutego 2020 r.). Mimo to, protokół nie został Stronie udostępniony w trakcie postępowania. W odpowiedzi na zarzuty skargi Organ powołał się na § 7 pkt 6 Regulaminu, zgodnie z którym członkowie Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji mogą zgłaszać poprawki lub uzupełnienia do protokołu do chwili jego przyjęcia, wskazując, że właśnie z uwagi na cytowany powyżej zapis przyjęcie (zatwierdzenie) protokołu z posiedzenia Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji, które odbyło się dnia 21 czerwca 2024 r., nastąpi dopiero na następnym posiedzeniu Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji, które odbędzie się dnia 4 września 2024 r. Ze stanowiskiem tym nie sposób się zgodzić. W ocenie Sądu zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisu art. 9 w zw. z art. 33 ust. 2 u.r.t. w zw. z § 7, § 8 ust. 1 i §10 Regulaminu są zasadne. Regulamin nie zawiera procedury zatwierdzania protokołu. Uchwalony Regulamin Prac Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji w § 7 ust. 1 i 2 przewiduje obowiązek sporządzania protokołu, który winien odzwierciedlać rzeczywisty przebieg posiedzenia. W § 7 ust. 6-8 przewidziano natomiast tryb zgłaszania poprawek i uzupełnień do protokołu, co w żaden sposób nie uprawnia przewodniczącego KRRiT do zatwierdzania protokołu i to w dodatku po 2 lub 3 miesiącach od daty posiedzenia Krajowej Rady. Tryb postępowania przedstawiony przez Organ, nie znajduje potwierdzenia w treści Regulaminu. Protokół winien być sporządzony bezpośrednio po odbyciu posiedzenia, bez względu na to czy później zostaną zgłoszone poprawki czy też nie. Jeśli w niniejszej sprawie miała miejsce sytuacja zgłoszenia poprawek lub uzupełnień, które to nie zostały jeszcze rozpoznane przez Przewodniczącego, to nawet wówczas Organ nie ma prawa odmówić udostępnienia protokołu stronie postępowania administracyjnego lub osobie występującej w trybie udostepnienia informacji publicznej, w terminie 14 dni. Treść protokołu w pierwotnej treści nie ulega bowiem zniszczeniu ale jest uzupełniana o ewentualne adnotacje dotycząca zgłoszonych poprawek, czy uzupełnień. Jest ponadto jawna i Organ nie prawa jej ukrywać, tym bardziej przed uczestnikami postępowania. Protokół z posiedzenia KRRiT z 21 czerwca 2024 r., został złożony na wezwanie Sądu do akt sprawy, a Strona na rozprawie oświadczyła, iż otrzymała protokół od Organu w drodze informacji publicznej i w konsekwencji dalsze zarzuty skargi okazały się bezprzedmiotowe. Na podstawie protokołu złożonego do akt sprawy Sąd mógł ustalić przebieg posiedzenia KRRiT oraz czy posiedzenie to zostało prawidłowo zwołane i przeprowadzone. Bez protokołu nie byłoby bowiem możliwe ustalenie, czy uchwała została podjęta zgodnie z art.9 ust.2 u.r.t. czyli większością 2/3 głosów ustawowej liczby członków, czy została przez wszystkich podpisana oraz jakimi przesłankami kierowała się KRRiT, bowiem uchwała z [...] czerwca 2024 r. uzasadnienia co do zajętego stanowiska w sprawie koncesji nie zawiera. Wskazać natomiast należy, iż z treści protokołu posiedzenia KRRiT z dnia [...] czerwca 2024 r. wynika, mając na uwadze wypowiedzi większości członków KRRiT, iż Krajowa Rada jako nadrzędne kryterium wyboru w postępowaniu koncesyjnym, wybrała ilość listów intencyjnych przesłanych przez zwolenników telewizji Republika, a nie przesłanki ustawowe określone w art. 36 u.r.t., nie zajmując się wnioskami co do istoty z punktu widzenia przepisów prawa materialnego i procesowego znajdujących zastosowanie w sprawie, ale subiektywnymi poglądami bez uzasadnienia prawnego i faktycznego np. że decyzje koncesyjne wydawane są nie na podstawie przepisów prawa, ale na podstawie protestów społecznych i czynników politycznych. (str. 8 protokołu, wypowiedź Marzeny Paczuskiej -Tętnik ). Ze stanowiskiem tym należy stanowczo się nie zgodzić. Taka argumentacja jest niedopuszczalna w państwie prawa, w przypadku konstytucyjnych organów państwa. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji potwierdza stanowisko Sądu, że Organ działał tak jak i KRRiT dowolnie, a nie w ramach uznania administracyjnego i bez poszanowania przepisów prawa w szczególności art. 36 u.r.t., bowiem przesłanki ustawowe udzielenia koncesji w niniejszej sprawie, zostały rozpoznane w sposób wybiórczy i w oparciu tylko o wybrane przez siebie dowody i okoliczności. Wskazać należy, iż zgodnie z art. 36 ust.1 ustawy o radiofonii i telewizji: w postępowaniu o udzielenie koncesji ocenia się w szczególności: 1) stopień zgodności zamierzonej działalności programowej z zadaniami określonymi w art. 1 ust. 1 ustawy, z uwzględnieniem stopnia realizacji tych zadań przez innych nadawców działających na obszarze objętym koncesją; 2) możliwości dokonania przez wnioskodawcę koniecznych inwestycji i finansowania programu; 3) przewidywany udział w programie audycji wytworzonych przez nadawcę lub na jego zamówienie albo we współdziałaniu z innymi nadawcami; 4) przewidywany udział audycji, o których mowa w art. 15 ust. 1 i 3, w programie telewizyjnym albo utworów, o których mowa w art. 15 ust. 2, w programie radiowym lub telewizyjnym; 5) dotychczasowe przestrzeganie przepisów dotyczących radiokomunikacji i środków masowego przekazu. Podejmowane w postępowaniu koncesyjnym rozstrzygnięcie winno zatem odpowiadać celom i zasadom określonym w powyższej regulacji. Pierwsza przesłanka odnosi się do zbadania stopnia zgodności zamierzonej działalności programowej z zadaniami określonymi w art. 1 ust. 1 u.r.t., z uwzględnieniem stopnia realizacji tych zadań przez innych nadawców działających na obszarze objętym koncesją. Zadania radiofonii i telewizji wskazane w art. 1 ust. 1 u.r.t. również mają charakter ocenny. Według tego przepisu, zadaniem radiofonii i telewizji jest: 1) dostarczanie informacji; 2) udostępnianie dóbr kultury i sztuki; 3) ułatwianie korzystania z oświaty, sportu i dorobku nauki; 3a) upowszechnianie edukacji obywatelskiej; 4) dostarczanie rozrywki; 5) popieranie krajowej twórczości audiowizualnej. Drugą badaną z urzędu przesłanką jest możliwość dokonania przez wnioskodawcę koniecznych inwestycji i finansowania programu. Oczywiście, nie można dookreślić tego punktu poprzez wskazanie konkretnej kwoty, którą wnioskodawca musi posiadać, aby dać gwarancję podjęcia koniecznych inwestycji. Wynika to ze zmieniających się warunków gospodarczych. Stąd analizy należy dokonać w trakcie trwania postępowania o udzielenie koncesji. Trzecie kryterium: przewidywany udział w programie audycji wytworzonych przez nadawcę lub na jego zamówienie albo we współdziałaniu z innymi nadawcami - ma na celu ochronę rodzimego rynku audiowizualnego. Chodzi więc o to, aby podmiot rozpowszechniający program produkował własne audycje lub zlecał taką produkcję. Dzięki temu krajowy rynek audiowizualny może się rozwijać, dawać miejsca pracy. Następuje nie tylko rozwój gospodarczy, ale także kulturalny poprzez tworzenie nowych produktów. Nie można więc preferować tych podmiotów, które z góry planują, że nie będą tworzyć ani zamawiać nic nowego, a jedynie brać to, co już zostało stworzone, od innych. Kolejna przesłanka zawiera nawiązanie do art. 15 ust. 1, 2 i 3 u.r.t. Chodzi bowiem o zapewnienie w programie przyszłego nadawcy telewizyjnego odpowiedniego poziomu audycji wyprodukowanych pierwotnie w języku polskim oraz audycji europejskich, a u przyszłego nadawcy radiowego utworów słowno-muzycznych wykonywanych w języku polskim. Mianowicie art. 36 ust. 1 pkt 4 u.r.t. nakazuje badać przewidywany udział w programie utworów słowno-muzycznych wykonywanych w języku polskim. Na podstawie art. 36 ust. 1 pkt 5 u.r.t. Krajowa Rada w trakcie postępowania koncesyjnego ma uwzględniać dotychczasowe przestrzeganie przepisów dotyczących radiokomunikacji i środków masowego przekazu. Dokonując takiej kontroli Sąd wskazuje, iż w przedmiotowej sprawie przedmiotem postępowania koncesyjnego było przede wszystkim wyłonienie podmiotu, który w sposób najpełniejszy realizuje najlepsze warunki programowe zgodne z wyznaczonymi ustawą o radiofonii i telewizji zasadami wyboru, po spełnieniu oczywiście pozostałych warunków ustawowych określonych w art. 36 u.r.t. Zaskarżona w sprawie decyzja Przewodniczącego KRRiT została wydana z przekroczeniem granic uznania administracyjnego, z naruszeniem przepisów postępowania art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., poprzez niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wnikliwy i wszechstronny wszystkich istotnych w sprawie okoliczności faktycznych oraz dowolną a nie swobodną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego zgodnie z art. 80 k.p.a. oraz sporządzenie uzasadnienia decyzji nie spełniającego wymogów art.107 § 3 k.p.a. Skarżąca kwestionuje również spełnienie wymogu z art 36 ust. 1 pkt 2 przez podmioty, którym ostatecznie udzielono koncesji – mimo, że tak jak w przypadku Telewizji R. S.A., która jako jedyna otrzymała negatywną ocenę ekonomiczno-finansowej KRRiT (Departament Regulacji) oraz opierania finansowania na darowiznach od widzów (które to mają charakter niepewny), a ze stanowiskiem tym trudno się nie zgodzić. Ze znajdującej się w aktach sprawy opinii KRRiT wynika, że planowany rachunek wyników w I roku działalności przedmiotowego projektu zakłada pełne pokrycie kosztów przychodami ze sprzedaży, natomiast z analizy dokumentacji finansowej Wnioskodawcy dołączonej do wniosku na dzień sporządzenia opinii wynika, że zgromadzone przez Spółkę środki finansowe nie są wystarczające na realizację inwestycji i I raty opłaty koncesyjnej w łącznej wysokości 6 milionów 285 tys. zł. Brakujące środki mają pochodzić z planowanych wpływów z darowizn, których przyszła wielkość nie została udokumentowana, natomiast ich szacowaną wielkość oparto na dotychczasowej realizacji wpływów z tego tytułu. Opinia została całkowicie zignorowana przez KRRiT oraz Przewodniczącego KRRiT, co wynika z protokołu posiedzenia Krajowej Rady z 21 czerwca 2024 r. oraz uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Jest to okoliczność o tyle istotna przy ocenie przesłanki określonej w art.36 ust.1 pkt 2 u.r.t., że pozostałe podmioty ubiegające się o koncesje otrzymały pozytywną opinię ekonomiczno-finansową Departamentu regulacji KRRiT, jednakże dwa z nich koncesji nie otrzymały. W podobnej sprawie orzekał już Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 25 maja 2012 r. sygn. akt VI SA/Wa 627/12, co do którego wniesiona skarga kasacyjna została oddalona przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 21 maja 2014 r. sygn. akt II GSK 1795/12. W wyroku tym wyrażono pogląd, który Sąd w tym składzie podziela, że co prawda przychody uzyskiwane przez podmiot ubiegający się o koncesję w formie darowizn, ujmowane w pozostałych przychodach operacyjnych, w istocie są pełnoprawnym źródłem finansowania, lecz cechują się one brakiem przewidywalności, trudnością w określeniu ich wielkości, woluntaryzmem i wreszcie znacznym ryzykiem, co rodzi istotną trudność w szacowaniu przyszłej płynności finansowej danego podmiotu. Trudno więc tutaj mówić o jakiejkolwiek pewności co do przyszłej dochodowości T.. Reasumując, Sąd uznał, że dokonana w zaskarżonej decyzji ocena wiarygodności finansowej T. S.A. nie była prawidłowa, tzn. zgodna z przyjętymi założeniami. Rozpoznając sprawę ponownie Organ zobowiązany będzie uwzględnić ocenę prawną Sądu i rozważyć opinię ekonomiczno-finansową Departamentu Regulacji KRRiT z 14 czerwca 2024 r. Trafnie też podniesiono w skardze, że nie zostały wyjaśnione w sposób wyczerpujący kryteria ocenne zastosowane w ramach niniejszego postępowania koncesyjnego, a uzasadnienie zaskarżonej decyzji wskazuje na nierówne i niejasne podejście Organu do oceny przesłanek, które leżały u podstaw dokonywania wyboru koncesjonariuszy. Za niewystarczające Sąd uznał uzasadnienie Organu jako niespełniające wymogów z art.107 § 3 k.p.a., że w niniejszym postępowaniu kierował się interesem społecznym oraz koniecznością zapewnienia odbiorcom szerokiego dostępu do informacji, a nowe programy informacyjno - publicystyczne to nie tylko oznaka pluralizmu i różnorodności mediów, ale również gwarancja równego dostępu obywateli do wielostronnej oferty programowej oraz zachowania bezpieczeństwa informacyjnego w kraju. Organ nie wyjaśnił bowiem, dlaczego te kryteria spełniają tylko dwa z wybranych podmiotów ubiegających się o koncesję w odniesieniu do zebranego w sprawie materiału dowodowego. Organ nie odniósł się również w dostateczny sposób do wniosku Skarżącej o udzielenie koncesji, która także zaproponowała rozpowszechnianie programu telewizyjnego o charakterze informacyjno-edukacyjno-publicystycznym. Motywy wyboru wskazane przez Organ są zbyt ogólne, bez dogłębnej analizy wniosków złożonych przez zainteresowane podmioty. Organ wymienił co prawda w decyzji wszystkie kryteria z art.36 ust.1 u.r.t., ale nie rozważył ich w świetle okoliczności faktycznych sprawy i nie odniósł do zebranego w sprawie materiału dowodowego. W ocenie Sądu Strona trafnie podnosi w skardze, że z decyzji Organu nie sposób dopatrzeć się wyjaśnienia przyczyn, dla których udzielono koncesji spółkom T. S.A. oraz F. Sp. z o.o., mimo, że Skarżąca proponowała w swoim programie treści o zbliżonym charakterze i także spełniała wszelkie przesłanki uzyskania koncesji, a tym samym wszelkie wartości jakimi kierował się Organ przy rozstrzygnięciu także byłyby osiągnięte, gdyby to Skarżącej została udzielona koncesja. Zdaniem Sądu doszło tym samym do wydania w sprawie decyzji dowolnej z przekroczeniem granic uznania administracyjnego oraz zasady równości wobec prawa. W ocenie Sądu stanowisko to jest zasadne z tego względu, że ogólne i nieprecyzyjne kryteria wyboru wskazywane przez Organ, spełniłaby również Skarżąca a wybrana nie została. Zauważenia również wymaga, że zgodnie z art.36 a) u.r.t. jeżeli w wyniku dokonania oceny wniosków w trybie art. 36 liczba wnioskodawców pozostaje większa niż liczba koncesji przewidzianych do udzielenia, zarządza się przetarg, którego przedmiotem jest udzielenie koncesji. Organ nie jest więc "przymuszony" do wyboru w tym trybie takiej ilości koncesjonariuszy, jaka została wskazana w ogłoszeniu. Przewodniczący KRRiT w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji w zasadzie wskazał jedynie na dwie negatywnie ocenione przez siebie elementy wniosku Skarżącej, tj. wysoki udział planowanych audycji powtórkowych w projekcie, a nadto fakt, że M. W. (beneficjent rzeczywisty Skarżącej) jest koncesjonariuszem programu telewizyjnego "A." rozpowszechnianego w ogólnopolskiej naziemnej telewizji cyfrowej. Organ wskazał jako przesłankę negatywną w ocenie wniosku Strony wysoki udział powtórek również bez żadnej analizy informacji zawartych we wniosku Strony oraz porównania z innymi wnioskodawcami. Strona wyjaśniła, że deklaracja zawarta we wniosku koncesyjnym Skarżącej wskazuje na poziom maksymalny, co nie wyklucza nadawania większej ilości premier i faktycznego zmniejszenia udziału powtórek w tygodniowym czasie nadawania programu w godzinach 6:00-23:00. Ponadto Skarżąca spółka deklarowała stworzenie programu o charakterze informacyjno-publicystyczno-edukacyjnym, a udział powtórek miał dotyczyć przede wszystkim audycji edukacyjnych. W założeniu Skarżącej treści informacyjne oraz publicystyczne miały być nadawane na żywo, z minimalną ilością powtórek w godzinach nocnych. Organ nie wyjaśnił w decyzji dlaczego zadeklarowany przez P. S.A. udział audycji powtórkowych w tygodniowym czasie nadawania należało uznać za okoliczność dyskwalifikującą wniosek Skarżącej, pozostając jedynie przy arbitralnym stwierdzeniu, że tak właśnie jest. W ocenie Sądu niejasne jest stanowisko Organu co do wniosku Strony i przedstawionej przez nią oferty programowej, bowiem w uzasadnieniu decyzji Organ wskazał, iż w przypadku wniosku spółki P. S.A. z siedzibą w S. o udzielenie koncesji na rozpowszechnianie programu telewizyjnego o charakterze wyspecjalizowanym informacyjno-edukacyjno-publicystycznym pod nazwą "P.", pomimo że w ogólnopolskiej naziemnej telewizji cyfrowej jest już rozpowszechniany program wyspecjalizowany o charakterze informacyjno- publicystycznym pod nazwą "W." spółki T. Sp. z o.o., a także program wyspecjalizowany o takim samym, jak wnioskowany, charakterze informacyjno-publicystyczno-edukacyjnym pod nazwą "T." spółki S. Sp. z o.o. to Przewodniczący KRRiT zwrócił uwagę, że proponowany program "P." w swoich założeniach skupiać się miał na obecnej sytuacji geopolitycznej a jednym z jego głównych założeń miała być koncepcja "oczyszczenia przestrzeni medialnej z wpływów dezinformacji", skupienie na misji edukacyjnej względem widzów, potraktowanie formatu informacyjno-publicystycznego jako "narzędzie pro-obywatelskiej pedagogiki". Tymczasem Strona we wniosku deklarowała, czego nie rozważył Organ w uzasadnieniu decyzji, iż nadawanie: "programu telewizyjnego pn. P., który pod względem swojej linii merytorycznej ma stanowić nowość nie tylko na polskim, ale i europejskim rynku medialnym, a celem jego powstania i myślą przewodnią jest aktywna odpowiedź na wyzwania obecnych czasów, mające swe źródła w nowej sytuacji geopolitycznej niosącej nieznane jeszcze konsekwencje. Program ma mieć formułę wyspecjalizowaną, informacyjno-edukacyjno-publicystyczną, zaś poszczególne, tematyczne segmenty programowe mają być przeplatane emitowanymi kilka razy dzienne serwisami informacyjnymi. (...) Obecny status intensyfikującego skrajne emocje zawieszenia i napięcia, towarzyszący relacjom międzynarodowym a co za tym idzie procesom kształtującym opinie publiczną, z uwagi na użycie nowych środków oddziaływania jakim są media społecznościowe, tendencyjne przekazy PR-owe dystrybuowane wszelkimi możliwymi kanałami, oraz działalna hybrydowe będące niejednokrotnie procesami na pograniczu działań zbrojnych (sytuacja na granicy polsko - białoruskiej) - bezdyskusyjnie wymuszają nowy rodzaj odpowiedzi medialnej. Nie ulega żadnej wątpliwości, iż bez względu na wyznawaną opcję polityczną i światopoglądową, jak szeroko spojrzeć, komentatorzy, socjologowie, intelektualiści i animatorzy myśli politycznej postulują nowe, bardziej wyczulone, ale i zrównoważone spojrzenie na kwestie manipulacji faktami, dystrybucji fake news często wspieranych najnowocześniejszymi technologiami wykorzystującymi sztuczną inteligencję, oraz — przede wszystkim - kwestię pilnej konieczności inteligentnej selekcji informacji przez odbiorców we wszystkich obszarach ich pozyskiwania. (...) W swoim zamyśle, P. ma stać się programem telewizyjnym operującym ponad granicami sporów politycznych, skupionym w dużej mierze na misji edukacyjnej względem widzów, traktującym format informacyjno-publicystyczny jako narzędzie pro-obywatelskiej pedagogiki. "(podkreślenie Sądu) Mając na uwadze wskazywane przez Organ kryteria i wartości jakimi kierował się przy wyborze koncesjonariuszy, niezrozumiały jest tok rozumowania Organu co do wyboru nadawców, deklarujących w zasadzie standardowe programy informacyjne i publicystyczne, a odrzucenie oferty programu, który swą tematyką, odpowiada na aktualne potrzeby społeczne i państwowe z punktu widzenia bezpieczeństwa narodowego, któremu zagraża właśnie dezinformacja szerzona w mediach i co do którego Strona deklaruje audycję ponad podziałami partyjnymi, co niewątpliwie ma wysoki walor z punktu widzenia interesu społecznego. Ponadto zarzucając Stronie, że spółka P. S.A., w której jedynym akcjonariuszem jest spółka M. Sp. z o.o., należy do Pana M. W., który jest już wykonawcą koncesji na rozpowszechnianie w ogólnopolskiej naziemnej telewizji cyfrowej wyspecjalizowanego programu telewizyjnego pod nazwą "A.", przeznaczonego dla osób w wieku od 50 lat, Organ nie wykazał, co jest przedmiotem powyższego programu, a z informacji podanych w decyzji trudno się dopatrzyć związku tematycznego powyższych programów i znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. W ocenie Strony zarzut posiadania przez Pana M. W. koncesji w ogólnopolskiej telewizji naziemnej, uznając tę okoliczność jako negatywną przesłankę do udzielenia wnioskowanej koncesji Skarżącej, stanowi sprzeczność stanowiska Organu wyrażanego, w decyzjach wydawanych w podobnych sprawach. Na okoliczność tę Strona powołała stanowisko Przewodniczącego KRRiT, który w dniu [...] października 2023 r. udzielił koncesji T. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na rozpowszechnianie programu telewizyjnego pod nazwą "W." w ogólnopolskim multipleksie telewizyjnym MUX-1 (koncesja Nr [...] z dn. [...].10.2023r. ). Przy udzielaniu tejże koncesji dla organu przeszkodą nie był fakt, że T. Sp. z o.o. posiada już cztery koncesje na rozpowszechnianie programów w ogólnopolskiej cyfrowej telewizji naziemnej (programy "P.", "S.", "T.", oraz "T.), natomiast spółka zależna od T. Sp. z o.o. (T. Sp. z o.o.) posiada takich koncesji w ogólnopolskiej telewizji naziemnej również cztery (programy "F.", "P.", "E." oraz "N."). Są to informacje o udzielonych koncesjach przez Organ, ogólnodostępne na stronie internetowej Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji, które potwierdzają informacje przedstawione przez Stronę w skardze (http://www.archiwum.krrit.gov.pl/dla-nadawcow-i-operatorow/koncesje/wykaz-koncesji-i decyzji/results,1,2,0,0,1,1,0,0,0,0.html), a przyjęte przez Organ kryterium, nieposiadania przez inne podmioty udziałów ani programów w telewizji naziemnej, czyni niewiarygodnym stanowisko Organu wyrażone w zaskarżonej decyzji. Powstaje bowiem pytanie, dlaczego w tym postępowaniu kryterium to stało się dla Strony kryterium dyskwalifikującym. Z tego względu, jak również oceny przesłanek przyznania koncesji tj. kryterium finansowego wnioskodawców, bez uwzględnienia całości materiału dowodowego zebranego w sprawie w szczególności, z pominięciem opinii ekonomiczno-finansowej Departamentu Regulacji KRRiT w przypadku jednego z koncesjonariuszy (Telewizji [...]) i w konsekwencji niejasnych (nierównych) kryteriów wyboru ofert, doszło w ocenie Sądu do naruszenia przez Organ podstawowych zasad postępowania administracyjnego wyrażonych w: art. 6 k.p.a. i art. 7 Konstytucji RP - zasady praworządności, art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. - zasady prawdy obiektywnej, określonej w art. 8 k.p.a zasady zaufania do organów władzy publicznej oraz zasady równości wobec prawa, o której mowa w art. 32 ust. 1 Konstytucji RP (Wszyscy są wobec prawa równi. Wszyscy mają prawo do równego traktowania przez władze publiczne). W rozpoznawanej sprawie doszło do naruszenia powyższych zasad, poprzez brak jasnych kryteriów i bezstronności w rozpatrywaniu wniosków o koncesję przez Organ. Obywatele mają bowiem prawo oczekiwać, takich samych rozstrzygnięć wydawanych przez organy państwa w podobnym stanie faktycznym i prawnym. Jest to istotna kwestia, co do kryteriów wyboru i ich wiarygodności jakimi kierował się Organ, do czego będzie zobowiązany ustosunkować się ponownie rozpoznając sprawę. Ponadto w ocenie Sądu słusznie zauważa Strona, że postępowanie w niniejszej sprawie dotyczyło udzielenia koncesji na rozpowszechnianie nowego programu telewizyjnego, a nie na rozszerzenie koncesji satelitarnej. Tymczasem T. S.A. w ramach udzielonej koncesji na rozpowszechnianie programu telewizyjnego w multipleksie MUX-8 nadaje ten sam program telewizyjny ("T."), na który posiada już koncesję na rozpowszechnianie satelitarne. Ponadto jak podano w skardze w grudniu 2023 r. rozpoznając wnioski złożone w związku z ogłoszeniem przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia 28 kwietnia 2023 roku o możliwości uzyskania koncesji na rozpowszechnianie programu telewizyjnego w ogólnopolskim multipleksie telewizyjnym MUX-8, KRRiT pozostawiła bez rozpoznania trzy wnioski o udzielenie koncesji z tego powodu, że wnioskodawca wnioskował o rozszerzenie koncesji na nadawane już programy telewizyjne, natomiast nie wnioskował o koncesje na nowe kanały. Są to jednak informacje nieweryfikowalne dla Sądu, bowiem Organ w odpowiedzi na skargę nie zajął stanowiska w tej kwestii, a co uczyni ponownie rozpoznając sprawę. Brak odniesienia się przez Organ do tego zarzutu i innych wskazanych wyżej, uniemożliwia wiążącą ocenę w tej kwestii i zarzutów skargi w tym zakresie. Reasumując, uzasadnienie decyzji Organu mimo, że wskazuje na treść art. 7 k.p.a. i pojęcie "interesu społecznego" to Przewodniczący KRRiT nie wyważył interesów poszczególnych stron oraz interesu publicznego, a także nie wyjaśnił przesłanek, którymi kierował się w tym zakresie i dlaczego interes społeczny oraz pluralizm mediów, nakazywał przyznanie koncesji dwóm podmiotom wskazanym w decyzji, bowiem argumentacja przedstawiona przez Organ, nie znajduje uzasadnienia w przepisach art.36 u.r.t. ani w zebranym w sprawie materiale dowodowym. Z tych wszystkich względów zarzuty podniesione w skardze należało uznać za zasadne. Rozpoznając sprawę ponownie Organ zobowiązany będzie przeprowadzić postępowanie koncesyjne, z poszanowaniem zasad postępowania administracyjnego określonych w k.p.a., którego zakres wyznaczają przepisy prawa materialnego tj. przesłanki ustawowe udzielania koncesji na rozpowszechnienie programu telewizyjnego, określone w ustawie o radiofonii i telewizji w szczególności w art. 36 tej ustawy, z uwzględnieniem oceny prawnej wyrażonej przez Sąd. Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art.135 p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję oraz uchwałę Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia [...] czerwca 2024 r. O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200, art. 205 § 2 i art. 209 p.p.s.a. i w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokacie (Dz. U z 2023 r. poz. 1964), Sąd zasądził na rzecz strony skarżącej kwotę 10480 zł, na którą składa się kwota 10000 zł tytułem uiszczonego wpisu sądowego oraz 480 zł tytułem wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika – adwokata reprezentującego stronę.