VI SA/Wa 2962/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Urszula Wilk po rozpoznaniu w dniu 13 stycznia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji sprawy ze skargi V. Spółka Jawna na decyzję Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] sierpnia 2015 nr: [...] w przedmiocie nakazu rejestracji oraz ustalenia opłaty za używanie niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych postanawia: 1. wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji w części dotyczącej nałożenia na V. Spółka Jawna kary pieniężnej w wysokości 10.965,00 zł, 2. odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w zakresie nakazania rejestracji siedemnastu używanych odbiorników telewizyjnych. V. Spółka Jawna z siedzibą w G., dalej również "skarżąca", wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] sierpnia 2015 nr: [...], w przedmiocie nakazu rejestracji oraz ustalenia opłaty za używanie niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych, w której zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania ww. decyzji. W uzasadnieniu wniosku wskazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować daleko idące skutki które mogą okazać się trudne do odwrócenia. Podkreśliła, że rozpoczęła dopiero co prowadzenie działalności hotelarskiej i prowadzi ją ze stratą. Z kolei wysokość nałożonej kary stanowi znaczną kwotę, a zatem wykonanie decyzji narazi ją na utratę płynności finansowej oraz może spowodować konieczność zwolnienia części personelu lub innego działania obniżającego koszty prowadzenia działalności, co z kolei mogłoby wpłynąć na pogorszenie oferowanych przez nią usług. Skarżąca podniosła również, że do czasu zakończenia postępowania sądowego w sprawie byłaby w stanie wygospodarować bez uszczerbku dla prowadzonej działalności odpowiednie środki na zapłacenie nałożonej kary. Na potwierdzenie powyższego załączyła do skargi szereg dokumentów m.in podsumowanie KPiR za 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 – dalej jako p.p.s.a.), Sąd uprawniony jest do uwzględnienia wniosku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z powyższej regulacji wynika, że katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest zamknięty. Przesłanką wstrzymania wykonania decyzji jest niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, o której można mówić, jeżeli rozmiary szkody wywołanej wykonaniem zaskarżonego aktu administracyjnego są większe niż zwykłe skutki wywołane wykonaniem aktu tego rodzaju. Natomiast spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków musi być rozważone z uwzględnieniem specyfiki aktu administracyjnego, którego dotyczy wniosek o wstrzymanie – w tym przypadku decyzji. Przesłanki wskazane w art. 61 § 3 p.p.s.a. dotyczą zdarzeń przyszłych, będących spodziewanym skutkiem wykonania aktu lub czynności, czy to w drodze egzekucji administracyjnej, czy to w wyniku działań osób trzecich, realizujących swoje uprawnienia lub obowiązki. Zaznacza się przy tym, że skutki te mają w ocenie wniosku znaczenie niejako potencjalne. Warunkiem wstrzymania wykonania aktu jest więc wykazanie we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek ten spoczywa na wnioskodawcy. Uzasadnienie tych przesłanek winno odnosić się do konkretnych okoliczności, świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zasadne. Brak takiego uzasadnienia uniemożliwia zaś jego merytoryczną ocenę przez Sąd. Należy przy tym zauważyć, że skoro po stronie skarżącej leży obowiązek wykazania istnienia przesłanek, które uzasadniają wstrzymanie wykonania decyzji, to Sąd nie bada z urzędu faktu czy szkoda lub trudne do usunięcia skutki rzeczywiście mogą zaistnieć. Uprawdopodobnienie tego faktu spoczywa zatem na stronie wnioskującej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania aktu, Sąd ma jedynie obowiązek wziąć pod uwagę całość materiału zgormadzonego w sprawie, który może przysłużyć się do weryfikacji twierdzeń zawartych we wniosku o wstrzymanie wykonania aktu, pod kątem spełnienia przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej, o której mowa w ww. przepisie, mogą być jedynie takie akty i czynności, które nadają się do wykonania. Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących; ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania; aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony. Reasumując Sąd rozpoznając ww. wniosek obowiązany jest zbadać trzy kwestie: czy wskazany we wniosku akt administracji nadaje się do wykonania, a jeśli tak, to czy strona skarżąca w sposób przekonywujący wskazała na okoliczności przemawiające za udzieleniem ochrony tymczasowej. A także czy owe okoliczności istnieją i dają podstawę do zastosowania tymczasowej ochrony, o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Żądaniem wstrzymania wykonania w niniejszym przypadku została objęta decyzja, którą nakazano skarżącej rejestrację oraz zapłatę za używanie niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych. Zdaniem Sądu nie ulega wątpliwości, że akt ten jest rozstrzygnięciem wymagającym ze strony skarżącej powinnego zachowania, polegającego na obowiązku rejestracji posiadanych odbiorników oraz na zapłacie kwoty pieniężnej w wysokości 10.965 zł. Wobec tego Sąd przyjął, że mogła ona wnieść o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W rozpoznawanej sprawie skarżąca powoływała się na zaistnienie przesłanki trudnych do odwrócenia skutków. Wskazała, że działalność gospodarczą prowadzi od października 2014 r. i do dnia wniesienia skargi prowadziła ją ze stratą. Z załączonego do skargi podsumowania KPiR za 2015 r. wynika, że według stanu na dzień [...] września 2015 r., skarżąca wykazywała stratę w kwocie 222.115,44 zł. Jedynie w miesiącu lutym skarżąca uzyskała dochód w kwocie 1.234,45 zł. W pozostałych miesiącach wykazywała stratę sięgającą nawet kilkudziesięciu tysięcy złotych. W świetle powyższego, Sąd zgadza się z argumentacją skarżącej, że wykonanie zaskarżonej decyzji w zakresie nałożonej kary pieniężnej, może przyczynić się do pogorszenia kondycji finansowej spółki, co może mieć z kolei przełożenie czy to na jakość świadczonych przez nią usług, czy też na konieczność zwolnienia części personelu. Nie bez znaczenia jest również w niniejszej sprawie charakter działalności gospodarczej skarżącej. Działalność spółki zorganizowania jest wokół prowadzenia działalności hotelarsko-gastronomicznej. Sąd zgadza się, że w branży tej niezmiernie ważnym elementem jest zbudowanie zaufania wśród klientów i podtrzymywanie pozytywnej opinii o hotelu. Dlatego też Sąd uważa, że konieczność zwolnienia personelu, bądź dokonanie cięć kosztów w innym zakresie spowodować może trudny do odwrócenia skutek w postaci utraty klientów, co z kolei może narazić stronę na utratę płynności finansowej i w konsekwencji prowadzić do upadłości podmiotu. Natomiast w odniesieniu do części decyzji nakładającej obowiązek rejestracji użytkowanych odbiorników telewizyjnych, Sąd stwierdza, że spółka nie wyjaśniła w sposób należyty w jaki sposób wykonanie decyzji w tym zakresie miałoby spowodować dla niej znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. We wniosku skarżąca ograniczyła się jedynie do opisania okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w części dotyczącej nałożenia kary pieniężnej i w takim też zakresie Sąd wykonanie przedmiotowej decyzji wstrzymał. Sąd pragnie też zauważyć, że kwestia prawidłowości nakazania rejestracji oraz ustalenia opłaty za używanie niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych będzie badana dopiero na etapie merytorycznego rozpoznawania skargi. Instytucja wstrzymania, jako środek ochrony tymczasowej ma służyć jednak powstrzymaniu powstania trudnych do odwrócenia skutków wykonania zaskarżonej decyzji czy wyrządzenia znacznej szkody, niezależnie od końcowego rozstrzygnięcia sprawy. Reasumując Sąd stwierdza, że skarżąca uprawdopodobniła, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje trudne do odwrócenia skutki, a tym samym, że zachodzi konieczność zastosowania żądanej przez nią ochrony tymczasowej. W związku z powyższym, w oparciu art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., Sąd postanowił jak w sentencji.