VI SA/Wa 2963/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka po rozpoznaniu w dniu 19 listopada 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku C. Sp. z o.o. z siedzibą w T. o wstrzymanie wykonania decyzji Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z [...] lipca 2013 r. nr [...] w sprawie ze skargi C. Sp. z o.o. z siedzibą w T. na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z [...] lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie oddalenia odwołania o rozstrzygnięcia konkursu ofert na zawieranie umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżąca spółka – C. Sp. z o.o. z siedzibą w T., złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w prawidłowym trybie i terminie skargę na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia, którą utrzymano w mocy decyzję organu pierwszej instancji, oddalająca odwołanie skarżącej złożone od rozstrzygnięcia postępowania konkursowego na zawarcie umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej. W skardze zgłoszono wniosek o wstrzymanie wykonania ww. decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże art. 61 § 3 p.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 p.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (...). Z tego wynika, że przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. nie ma charakteru bezwzględnie suspensywnego, dlatego też orzeczenie, dotyczące wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji ma fakultatywny charakter. Sąd może, lecz nie musi wstrzymać wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nawet w wypadku, gdy występują w sprawie przesłanki przewidziane w powołanym wyżej przepisie, od zaistnienia których ustawodawca uzależnia wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Na kanwie niniejszej sprawy podkreślenia wymaga także, że w orzecznictwie i doktrynie nie budzi wątpliwości, iż przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej, o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., mogą być jedynie takie akty i czynności, które nadają się do wykonania. Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy bowiem aktów zobowiązujących; ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania; aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony. Wykonanie aktu administracyjnego oznacza spowodowanie, sprowadzenie, w sposób dobrowolny lub w trybie przymusowym, takiego stanu w rzeczywistości społecznej, który jest zgodny z treścią aktu. Akt administracyjny zostaje wykonany, gdy rzeczywisty stan stosunków społecznych odpowiadać będzie stanowi określonemu w nim jako powinny. A zatem nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania. Nie kwalifikują się do wykonania te spośród aktów prawnych, które dla sprowadzenia stanu prawnego lub faktycznego w nim określonego nie wymagają czynności podmiotów uprawnionych. Zanim Sąd przystąpi do rozpoznania wniosku skarżącej należy także podkreślić, iż warunkiem wstrzymania wykonania aktu jest wykazanie we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie to winno odnosić się więc do konkretnych zdarzeń (okoliczności), świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zasadne. Brak takiego uzasadnienia uniemożliwia zaś jego merytoryczną ocenę przez Sąd. Należy przy tym zauważyć, że to po stronie skarżącej leży obowiązek wykazania istnienia przesłanek, które uzasadniają wstrzymanie wykonania decyzji. Sąd nie bada z urzędu faktu czy szkoda lub trudne do usunięcia skutki rzeczywiście mogą zaistnieć. Uprawdopodobnienie tego faktu spoczywa zatem na stronie wnioskującej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Nadto warto podnieść, że w przypadku wniosku o wstrzymanie zaskarżonego aktu ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewiduje - jak choćby w ramach instytucji prawa pomocy - możliwości skorzystania z uzupełniającego postępowania dowodowego. Oznacza to, że Sąd nie ma obowiązku wzywać wnioskodawcy do przedłożenia dokumentów uprawdopodabniających zaistnienie okoliczności wskazanych we wniosku o wstrzymanie wykonania aktu. Sąd nie może działać za stronę w zakresie uprawdopodobnienia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jak już podano to na stronie ciąży ów obowiązek. Nadto należy podnieść, że Sąd rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania aktu ma jedynie obowiązek wziąć pod uwagę całość zgromadzonej w danej sprawie dokumentacji, która może przysłużyć się do weryfikacji twierdzeń zawartych we wniosku o wstrzymanie wykonania aktu, pod kątem spełnienia przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd rozpoznając przedmiotowy wniosek obowiązany jest zbadać trzy kwestie: po pierwsze czy wskazany we wniosku akt administracji – decyzja Prezesa NFZ jest aktem podlegającym wykonaniu – czy nadaje się do wykonania. Po drugie, jeżeli decyzja nadaje się do wykonania, Sąd musi ocenić czy skarżąca w sposób przekonywujący i pełny wykazała przesłanki – okoliczności, przemawiające za koniecznością wstrzymania wykonania ww. decyzji. Po trzecie czy ww. przesłanki istnieją i czy dają one podstawę do zastosowania tymczasowej ochrony w postępowaniu sądowoadministracyjnym, o której mowa w art. 61 p.p.s.a. W rozpoznawanym przypadku żądaniem wstrzymania wykonania została objęta ostateczna decyzja w przedmiocie oddalenia odwołania od rozstrzygnięcia konkursu ofert w postępowaniu o zawarcie umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej. Zdaniem Sądu nie ulega wątpliwości, że akt ten jest rozstrzygnięciem nie wymagającym, a wręcz nie nadającym się do wykonania, bowiem dotyczy oddalenia odwołania i ze swej istoty, nie nadaje się ona do wykonania, gdyż nie wymaga żadnej czynności ze strony skarżącej. Wobec powyższego, w ocenie Sądu bezzasadny jest wniosek o wstrzymanie jej wykonania. Ewentualne wstrzymanie wykonania przedmiotowej decyzji nie spowodowałoby, jak chciałaby tego skarżąca, że umowa z wybranymi w konkursie oferentami nie zostanie zawarta. Wstrzymanie wykonania decyzji oddalającej ww. odwołanie nie skutkowałoby de facto niczym, wobec czego, w tej sytuacji nie może być mowy o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu, albowiem brak mu cechy wykonalności, co przesądza o niemożliwości pozytywnego ustosunkowania się do rozpoznawanego wniosku. Przyjmując hipotetycznie sytuację, w której Sąd postanowiłby wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji, oddalającej odwołanie od rozstrzygnięcia konkursu ofert, to nie stanowiłoby to automatycznego uprawnienia po stronie skarżącej do zawarcia umowy z Funduszem lub też nie doprowadziłoby do tego, że z wybranymi oferentami takie umowy nie zostałyby zawarte. Reasumując Sąd uznał, że decyzja objęta rozpoznawanym wnioskiem jest aktem nienoszącym znamion wykonalności, wobec czego bezzasadny jest wniosek o jej wstrzymanie. W konsekwencji powoduje to, że wniosek nie podlega uwzględnieniu z przyczyn obiektywnych, bez konieczności badania ww. formalnoprawnych przesłanek wstrzymania. W świetle powyższego, wniosek o wstrzymanie wykonania ostatecznej decyzji oddalającej odwołanie należało uznać za niezasadny na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a.