VI SA/Wa 2963/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Sałek Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Nowecki Asesor WSA Marek Maliński (spr.) Protokolant st. spec. Karolina Pilecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 stycznia 2026 r. sprawy ze skargi A. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] czerwca 2025 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę Przedmiotem zaskarżenia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (dalej również: "WSA") w Warszawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. (dalej: "SKO w Warszawie", "Kolegium", "Organ odwoławczy") z dnia 25 czerwca 2025 r. nr [...], , którą utrzymano w mocy decyzję Prezydenta [...] (dalej: "Prezydent", "organ I instancji") z dnia 5 marca 2025 r. nr [...]w przedmiocie wymierzenia A. S. (dalej: "Strona", "Skarżący") kary pieniężnej w wysokości 4875,00 zł. za zajęcie pasa drogowego (drogi powiatowej) ul. [...] w rej. nr [...]w dniach 12 czerwca - 31 lipca 2023 r. poprzez umieszczenie w nim szyldu reklamowego o treści "[...]" o łącznej pow. 3,00 m2 bez zezwolenia zarządcy drogi. Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniu 10 maja 2023 r. uprawniony geodeta dokonał pomiaru reklamy zamontowanej na elewacji budynku w pasie drogowym ul. [...]w rej. nr [...]. Na podstawie mapy ewidencyjnej i pomiaru stwierdzono, że reklama znajduje się w pasie drogowym na działce ewidencyjnej nr [...] z obrębu [...]. W dniu 12 czerwca 2023 r. pracownicy Wydziału Kontroli Pasa Drogowego Zarządu Dróg Miejskich przeprowadzili kontrolę pasa drogowego ul. [...]w rej. nr [...], podczas której stwierdzono umieszczenie w nim szyldu reklamowego o treści "[...]" bez wymaganego przepisami zezwolenia zarządcy drogi. Podczas kontroli wykonano dokumentację fotograficzną oraz sporządzono protokół nr [...], w którym zapisano zmierzoną powierzchnię reklamy. Kolejna kontrola przeprowadzona w dniu 31 lipca 2023 r. potwierdziła nielegalne funkcjonowanie reklamy, czego dowodem jest karta kontroli oraz dokumentacja fotograficzna sporządzona przez pracowników Wydziału Kontroli Pasa Drogowego. Wszczęcia postępowania administracyjnego w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej dokonano z urzędu pismem z dnia 21 stycznia 2025 r. Następnie, decyzją z dnia 5 marca 2025 r. Prezydent [...]ustalił karę pieniężną w wysokości 4875,00 zł. za zajęcie pasa drogowego (drogi powiatowej) ul. [...]w rej. nr [...]w dniach 12 czerwca – 31 lipca 2023 r. poprzez umieszczenie w nim szyldu reklamowego o treści "[...]" o łącznej pow. 3,00 m2 bez zezwolenia zarządcy drogi. W wyniku rozpatrzenia odwołania Strony SKO w W. – decyzją z dnia 25 czerwca 2025 r. - utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W ocenie Kolegium sporny nośnik reklamowy usytuowany były na zewnętrznej ścianie budynku (elewacji), której płaszczyzna pionowa stanowiła linię graniczną nieruchomości - a w konsekwencji granicę pasa drogowego w rozumieniu art 4 ust. 1 ustawy o drogach publicznych. Ustalenia organu co do usytuowania nośnika reklamowego w granicy pasa drogowego są jednoznaczne i spójne, znajdując potwierdzenie w zgromadzonym w aktach sprawy materiale dowodowym, w tym protokołach z kontroli pasa drogowego, wypisie wraz z wyrysem z rejestru gruntów, wydruku z mapy zasadniczej z naniesionymi liniami oznaczającymi granice pasa drogowego i miejsca usytuowania reklamy, jak też dokumentacją fotograficzną. Organ zaznaczył, że w aktach sprawy znajduje się dokumentacja fotograficzna, protokół z kontroli pasa drogowego z dnia 12.06.2023 r., mapa zasadnicza, wypis z rejestru gruntów, wyrys z mapy ewidencyjnej, szkic sytuacyjny oraz operat techniczny sporządzony przez zespół geodetów z maja 2023 r. dotyczący usytuowania przedmiotowego nośnika reklamowego z reklamą o treści "[...]"' zamontowanego na elewacji budynku przy ul. [...]w W. zawierający kolorowe zdjęcie umieszczenia owej reklamy a także zawierający sprawozdanie techniczne według treści którego "(...) Z mapy ewidencyjnej i pomiaru wynika, że nośnik reklamowy znajduje się nad działką ewidencyjną nr [...]w obrębie [...], czyli reklama znajduje się w pasie drogowym ul. [...], a powierzchnia reklamowa na działce drogowej wynosi 3,00 m2". Z tego materiału dowodowego – zdaniem SKO w W. - wynika zatem niezbicie, iż w pasie drogowym drogi powiatowej ul. [...]w rej. nr [...]w dniach 12 czerwca - 31 lipca 2023 r. bez zezwolenia zarządcy drogi doszło do zajęcia poprzez umieszczenie w nim reklamy na elewacji budynku o łącznej pow. 3,00 m2 . Wbrew twierdzeniu Strony, reklama powieszona na elewacji budynku wkraczała w pas drogowy, w jego granicach co wyraźnie wynika z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy, a w szczególności z operatu technicznego, gdzie geodeta wyraźnie zaznaczył linie pasa drogowego i miejsce umieszczenia reklamy. Na mapie tej widnieją więc linie rozgraniczające pas drogowy oraz jest naniesione miejsce posadowienia w nim reklamy na elewacji Nie ma żadnych podstaw by odmówić tym dowodom wiarygodności. Reklama zawieszona na elewacji wchodziła w pas drogowy. W tych zatem okolicznościach trudno – w ocenie organu - uznać, aby reklama nie była usadowiona w pasie drogowym. W ocenie organu w trakcie postępowania zostały prawidłowo wykazana powierzchnia reklamy i powierzchnia zajętego pasa drogowego. Strona nie zaprzeczała, iż jest właścicielem reklamy. Stąd, w ocenie Kolegium, organ I instancji nie dopuścił się naruszenia przepisów prawa, bowiem prawidłowo ustalił i wyliczył karę pieniężną opierając się o uchwałę nr [...]Rady [...]z dnia 27 maja 2004 r. w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg publicznych na obszarze [...] (Dz. Urz. Woj., Nr 148, poz. 3717 ze zm.) z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych. SKO w W. nie stwierdziło też, aby zaszły przesłanki do zastosowania art. 189f § 1 k.p.a., bowiem waga naruszenia prawa nie była znikoma. Końcowo Kolegium wyjaśniło, że uiszczenie należności za wystawienie reklamy na rzecz Spółdzielni na podstawie faktury VAT wymienionej w odwołaniu żadną miarą nie zwalnia odwołującego się jako właściciela reklamy od zapłaty kary pieniężnej. Zobowiązanym do zapłaty tej kary jest właściciel reklamy i co więcej to właściciel reklamy gdy uzyska co do zasady zezwolenie na zajęcie pasa drogowego właściwą opłatę uiszcza zarządcy drogi, a nie na rzecz innego podmiotu. Stąd, ten argument odwołania nie mógł – zdaniem organu - doprowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia 6 sierpnia 2025 r. pełnomocnik Skarżącego wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na zaskarżoną decyzję. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: 1) art. 7, art. 9 i art. 77 § 1 k.p.a. w związku z art. art. 40 ust. 12 pkt 1 ustawy o drogach publicznych poprzez dowolne, a nie swobodne ustalenie zajęcia przez Skarżącego pasa drogowego - działki [...]z obrębu [...], z adresem ul. [...]w W. poprzez zamontowanie w w/w pasie drogowym szyldu reklamowego o treści "[...]" bez wymaganego przepisami zezwolenia zarządcy drogi, w sytuacji, gdy w/w szyld reklamowy znajdował się w obrysie budynku na działce [...]obręb [...]stanowiącego własność Spółdzielni [...]", a więc nie znajdował się fizycznie na działce [...]czyli w pasie drogowym, co miało istotny wpływ na treść skarżonej decyzji, 2) art. 7, art. 9, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 8 § 1, art. 9, art. 11 i art. 12 k.p.a. k.p.a. oraz w związku z art. 40 ust. 12 pkt 1 ustawy o drogach publicznych poprzez zupełnie dowolne uznanie przez SKO, że organ powiadomił pracownika Skarżącego o zajmowaniu pasa drogowego bez zezwolenia przez szyld reklamowy Skarżącego w sytuacji, gdy brak jest jakichkolwiek dowodów i danych, poza twierdzeniem organu z protokołu, że bliżej nieokreślony pracownik Skarżącego został powiadomiony, a także nie wyjaśnienie, czemu organ nie mógł powiadomić o postępowaniu i takim zajęciu samego Skarżącego, a także zupełny brak odniesienia się w skarżonej decyzji do postawionego w tym zakresie zarzutu przez Skarżącego, co miało istotny wpływ na treść skarżonej decyzji, 3) art. 189f § 1 pkt. 1 k.p.a. w zw. z art. 7 b k.p.a. oraz w związku z art. 40 ust. 12 pkt. 1 ustawy o drogach publicznych poprzez błędne przyjęcie, że w niniejszej sprawie waga naruszenia prawa nie była znikoma, w sytuacji, iż gdyby nawet szyld reklamowy Skarżącego zajmował bez zezwolenia pas drogowy to czyniłby to w minimalnym stopniu, a także w sposób nie utrudniający innym podmiotom korzystanie z pasa drogowego, co jest istotą ratio legis art. 40 ust. 12 ustawy o drogach publicznych, a zarazem Skarżący obecnie zdjął już ten szyld reklamowy, 4) art. 40 ust. 12 pkt 1 ustawy o drogach publicznych poprzez jego błędną interpretacje i uznanie, że konieczność zapłaty kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego nie jest uzależniona od tego, iż zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia musi utrudniać korzystanie z pasa drogowego przez inne podmioty. W związku z podniesionymi zarzutami Skarżący wniósł o uwzględnienie skargi i uchylenie skarżonej decyzji w całości, zasądzenie od Organu na rzecz Skarżącego kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych lub ewentualnie o uchylenie skarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez SKO w Warszawie. W odpowiedzi na skargę SKO w Warszawie wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267 ) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami prawa procesowego obowiązującymi w dacie jego wydania. Stosownie natomiast do treści art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, że sąd rozpatrując skargę ocenia czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów prawa proceduralnego. Podkreślenia przy tym wymaga, iż zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpatrując powyższe kryteria, w przedmiotowej sprawie skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja oraz decyzja Prezydenta z dnia 5 marca 2025 r. nie narusza przepisów prawa materialnego ani przepisów postępowania, co miało istotny wpływ na wynik sprawy. Należy podkreślić, że sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego a jedynie wskazuje, które ustalenia organu zostały przez niego przyjęte, a które nie. W przedmiotowej sprawie Sąd przyjął za podstawę rozstrzygnięcia ustalenia faktyczne poczynione przez organy administracji publicznej, albowiem stan faktyczny został ustalony z zachowaniem reguł procedury administracyjnej. Ustalony w postępowaniu administracyjnym stan faktyczny stał się stanem faktycznym przyjętym przez Sąd (por. uchwała NSA z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09). Przesądzenie o prawidłowości przyjętych za podstawę zaskarżonego orzeczenia ustaleń faktycznych umożliwia ocenę procesu subsumcji tego stanu faktycznego pod mające zastosowanie w sprawie przepisy prawa materialnego. Przedmiotem sądowej kontroli jest decyzja SKO w Warszawie z dnia 25 czerwca 2025 r., którą utrzymano w mocy decyzję Prezydenta z dnia 5 marca 2025 r. w przedmiocie wymierzenia Skarżącemu kary pieniężnej w wysokości 4875,00 zł za zajęcie pasa drogowego (drogi powiatowej) ul. [...]w rej. nr [...] w dniach 12 czerwca - 31 lipca 2023 r. poprzez umieszczenie w nim szyldu reklamowego o treści "[...]" o łącznej pow. 3,00 m2 bez zezwolenia zarządcy drogi. Spór w niniejszej sprawie sprowadza się zatem do rozsądzenia czy należący do Skarżącego nośnik został umiejscowiony w pasie drogowym. Zgodnie z art. 4 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2025 r. poz. 889, dalej: "u.d.p.), pas drogowy stanowi wydzielony liniami rozgraniczającymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym jest lub będzie usytuowana droga. Z kolei z art. 4 pkt 2, 5 u.d.p. wynika, że droga składa się z jezdni i chodnika. W myśl art. 39 ust. 1 u.d.p. pas drogowy jako strefa ruchu drogowego podlegająca szczególnej ochronie prawnej objęta jest rozlicznymi zakazami co do sposobu jego wykorzystania. Przede wszystkim samowolne zajmowanie pasa drogowego przez podmiot inny niż zarządca drogi działający w celu budowy, przebudowy, remontu lub ochrony drogi jest niedopuszczalne (art. 40 ust. 1 ustawy). Zabronione jest bowiem dokonywanie jakichkolwiek czynności, które mogłyby powodować niszczenie lub uszkodzenie drogi i jej urządzeń albo zmniejszenie jej trwałości oraz zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego. Zajęcie pasa drogowego jest natomiast możliwe, w myśl art. 40 ust. 1 i 2 u.d.p., po uzyskaniu – w formie decyzji administracyjnej – zgody zarządcy drogi. Naruszenie zakazu zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi obciążone jest odpowiedzialnością karno-administracyjną. Zgodnie bowiem z art. 40 ust. 12 pkt 1 u.d.p. za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi lub bez zawarcia umowy, o której mowa w art. 22 ust. 2, 2a lub 2c, zarządca drogi wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty ustalanej zgodnie z ust. 4-6. Opłata ta stanowi rezultat mnożenia powierzchni zajętego pasa drogowego oraz obowiązujących lokalnie stawek w tym zakresie. Uznanie zaskarżonej decyzji za zgodną z prawem wymaga w pierwszej kolejności zbadania, czy organy administracji ustaliły w toku postępowania administracyjnego, że: sporny szyld reklamowy jest reklamą, szyld ten znajdował się w pasie drogowym, Skarżący nie miał zezwolenia na zajęcie pasa drogowego przez umieszczenie w nim tej szyld, ustalono okres zajęcia pasa drogowego. Zdaniem Sądu, wszystkie te okoliczności zostały prawidłowo ustalone w postępowaniu poprzedzającym wydanie decyzji Prezydenta Miasta. W niniejszej sprawie stwierdzenie, czy określony obiekt jest reklamą, musiało uwzględniać definicję legalną pojęcia "reklama" zawartą w art. 4 pkt 23 u.d.p. Zgodnie z tym przepisem, użyte w ustawie o drogach publicznych określenie "reklama" oznacza umieszczone w polu widzenia użytkownika drogi tablica reklamowa lub urządzenie reklamowe w rozumieniu art. 2 pkt 16b i 16c ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2024 r. poz. 1130, 1907 i 1940 oraz z 2025 r. poz. 527 i 680), a także każdy inny nośnik informacji wizualnej, wraz z jej elementami konstrukcyjnymi i zamocowaniami, niebędący znakiem drogowym, o którym mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 7 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2024 r. poz. 1251), ustawionym przez gminę znakiem informującym o obiektach zlokalizowanych przy drodze, w tym obiektach użyteczności publicznej, znakiem informującym o formie ochrony zabytków lub tablicą informacyjną o nazwie formy ochrony przyrody w rozumieniu art. 115 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2024 r. poz. 1478 i 1940). Jednocześnie zgodnie z art. 2 pkt 16d ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przez "szyld" należy rozumieć tablicę reklamową lub urządzenie reklamowe informującą o działalności prowadzonej na nieruchomości, na której ta tablica reklamowa lub urządzenie reklamowe się znajdują. Zatem definicja "szyldu" jako także tablicy reklamowej lub urządzenia reklamowego, mieści się wprost w definicji reklamy, ujętej w art. 4 pkt 23 u.d.p. Ponadto, nie ulega wątpliwości, że sporna w niniejszej sprawie tablica zawierająca treść "[...]" odnosząca się prowadzonej przez sklep Skarżącego działalności, stanowi bezspornie nośnik informacji wizualnej, o którym mowa w przytoczonej w art. 4 pkt 23 u.d.p. definicji reklamy. W ocenie Sądu, organy administracji bez naruszenia art. 7 k.p.a. ("W toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli."), art. 77 § 1 k.p.a. ("Organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy."), ani art. 80 k.p.a. ("Organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona.") zebrały, rozpatrzyły i oceniły materiał dowodowy z punktu widzenia ustalenia, czy sporna reklama znajdowała się w pasie drogowym ul. [...]mającej status drogi powiatowej. Zdaniem Sądu, granice pasa drogowego ul. [...]oraz nieruchomości, na elewacji której umieszczono sporną reklamę, zostały w sposób wystarczający i przekonujący ustalone dowodami zgromadzonymi w sprawie. W aktach administracyjnych znajdują się bowiem m.in. protokół z kontroli pasa drogowego (k-8-9 akt administracyjnych), a także dokumentacja fotograficzna na płycie CD (k-17 akt administracyjnych). Ponadto w materiale dowodowym znajduje się sporządzona przez biegłego geodetę mapa zajęcia pasa drogowego wraz z jego adnotacją urzędową (k-1 akt administracyjnych). Na załączonym do akt wydruku mapy oznaczono przebieg pasa drogowego oraz miejsce usytuowania nośnika reklamowego. W ocenie Sądu, z dokumentów tych wynika jednoznacznie, że granica pasa drogowego biegnie po ścianie budynku przy ul. [...]. Oznacza to, że wszystkie elementy umieszczone na elewacji budynku przy ul. [...]są nadwieszone nad pasem drogowym, a zatem zajmują pas drogowy. Konkretną lokalizację spornej reklamy - wbrew twierdzeniom Skarżącego - można ustalić na podstawie znajdujących się w aktach dowodów. W ocenie Sądu, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie pozostawia wątpliwości co do stanu faktycznego, w tym w zakresie granic pasa drogowego, czy umiejscowienia obiektu, który ten pas zajmuje. Dowody zgromadzone w niniejszej sprawie pozwalają na wyraźne i jednoznaczne ustalenie zarówno granic pasa drogowego, faktu umiejscowienia spornej reklamy, jak i faktu znajdowania się tejże reklamy w pasie drogowym. W takiej sytuacji przeprowadzanie innych dowodów dotyczących tych okoliczności nie było niezbędne dla rozstrzygnięcia sprawy. W niniejszej sprawie nie jest też sporna okoliczność, że Skarżący nie legitymował się zezwoleniem na zajęcie pasa drogowego przez sporną reklamę. Ponadto w sposób wystarczający i prawidłowy ustalono okres zajmowania pasa drogowego przez sporną reklamę, zamykający się datami kontroli zajęcia pasa drogowego, podczas których stwierdzono i udokumentowano fakt znajdowania się spornej reklamy w pasie drogowym. Organy administracji zgodnie z prawem określiły też wysokość kary pieniężnej nakładanej na Skarżącą. Prawidłowo zastosowano w tym zakresie art. 40 ust. 12 pkt 1 u.d.p., mnożąc stwierdzoną powierzchnię spornej reklamy przez dziesięciokrotność stawki opłaty za zajęcia pasa drogowego drogi powiatowej, która to stawka została określona w podjętej na podstawie art. 40 ust. 8 u.d.p. uchwale Rady [...]nr [...]z 27 maja 2004 r. w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg publicznych na obszarze [...], z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wymagania określone w art. 107 § 3 k.p.a. Organ wypowiedział się w nim m.in. co do spełnienia przesłanek odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej na podstawie art. 189f k.p.a. W szczególności zgodzić należy się z organem, że uiszczenie należności za wystawienie reklamy na rzecz Spółdzielni [...]na podstawie faktury VAT żadną miarą nie zwalnia Skarżącego jako właściciela reklamy od zapłaty kary pieniężnej. Zasadnie wskazał organ, że zobowiązanym do zapłaty kary jest właściciel reklamy i co więcej to właściciel reklamy gdy uzyska co do zasady zezwolenie na zajęcie pasa drogowego właściwą opłatę uiszcza zarządcy drogi, a nie na rzecz innego podmiotu. Nie ulega wątpliwości, że strona skarżąca poprzez reklamę w pasie drogowym poprawiła widoczność swojej działalności, zachęcała klientów do skorzystania ze sklepu, bez ponoszenia kosztów na rzecz zarządcy drogi i kosztem przestrzeni pasa drogowego. Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić. Z uwagi na powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. Należy również wskazać, że złożona w tej sprawie skarga została przez Sąd rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, zgodnie z art. 119 pkt 2 w zw. z art. 120 p.p.s.a.