VI SA/Wa 297/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Królikowska-Przewłoka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Protokolant Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 maja 2007 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] października 2006 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wyniku egzaminu konkursowego na aplikację radcowską oddala skargę Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z dnia [...] października 2006 r. Minister Sprawiedliwości, po rozpoznaniu odwołania J. K. od uchwały nr [...] z dnia [...] lipca 2006 r. Komisji Egzaminacyjnej do spraw aplikacji radcowskiej przy Ministrze Sprawiedliwości na obszarze Rady Okręgowej Rady Izby Radców Prawnych w W. utrzymał w mocy zaskarżoną uchwałę. Do jej wydania doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym. J. K. wnioskiem z dnia [...] maja 2006 r. wystąpił do Dziekana Okręgowej Izby Radców Prawnych w W. o dopuszczenie do egzaminu konkursowego na aplikację radcowską. Po złożeniu egzaminu pisemnego Komisja Egzaminacyjna ds. aplikacji radcowskiej przy Ministrze Sprawiedliwości na obszarze właściwości Rady Okręgowej Izby Radców Prawnych w W. ww. uchwałą z dnia [...] lipca 2006 r. w sprawie ustalenia wyniku egzaminu konkursowego na aplikację radcowską stwierdziła, iż L. K. uzyskał z egzaminu 188 punkty, co zgodnie z art. 339 ust. 3 ustawy o radcach prawnych oznacza wynik negatywny. Odwołanie od powyższej uchwały Komisji Egzaminacyjnej złożył skarżący -J. K. W jego treści wniósł o: stwierdzenie, że przedstawione w pytaniu nr 51 odpowiedzi są nieprawidłowe i uznanie tego pytania za nieważne oraz obniżenie progu pozwalającego na uzyskanie wyniku pozytywnego z egzaminu konkursowego o jeden punkt i uznanie, iż udzielone przez niego odpowiedzi na pytania nr 74, 71, 58, 150 są prawidłowe i doliczenie odpowiedniej ilości punktów do sumy punktów uzyskanej na egzaminie, a w konsekwencji o stwierdzenie, iż otrzymał pozytywny wynik egzaminu konkursowego na aplikację radcowską. Minister Sprawiedliwości po rozpatrzeniu odwołania, utrzymał powyższą uchwałę w mocy. Wskazał, że egzamin, którego skarżący był uczestnikiem, przeprowadzony został w trybie zgodnym z wymogami ustawy o radcach prawnych i rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 grudnia 2005 r. w sprawie powoływania i odwoływania członków komisji egzaminacyjnej do spraw aplikacji radcowskiej oraz szczegółowego trybu i sposobu przeprowadzania egzaminu konkursowego i radcowskiego. Z przebiegu egzaminu sporządzono prawidłowy protokół podpisany przez Przewodniczącego i członków Komisji Egzaminacyjnej. Również uchwała Komisji podjęta została zgodnie z obowiązującymi przepisami. Minister dokonał analizy zarzutów podniesionych w odwołaniu dotyczących poszczególnych pytań i uznał te zarzuty za bezzasadne. Organ stwierdził, iż odnośnie pytania nr 51, które brzmiało: "Koło zapasowe: A. stanowi część składową samochodu, B. stanowi przynależność samochodu, C. nie może być zbyte bez zbycia samochodu", w kluczu odpowiedzi jako prawidłową wskazano odpowiedź "B", zaś skarżący udzielił odpowiedzi "A". W odwołaniu skarżący podniósł, że żadna z podanych odpowiedzi nie jest prawidłowa i skupił się na wykazaniu, że koło zapasowe nie stanowi przynależności samochodu, gdyż cechą przynależności jest ułatwianie zwykłego - a nie okazyjnego, chwilowego - korzystania z rzeczy głównej, natomiast z koła zapasowego korzysta się sporadycznie i wyjątkowo. W ocenie organu prawidłowa odpowiedź ("B") wynika z art. 51 § 1 i art. 52 k.c. Koło zapasowe odpowiada podstawowym cechom przynależności: pomiędzy kołem zapasowym a samochodem zachodzi faktyczna i trwała (stała) więź funkcjonalna (gospodarcza), przy czym koło używane jest jako rzecz pomocnicza. Fakt sporadycznego i wyjątkowego korzystania z koła zapasowego pozostaje bez wpływu na istnienie stałego (trwałego) związku funkcjonalnego między rzeczą pomocniczą a rzeczą główną. Dopiero bowiem trwałe zerwanie związku w postaci np. zaprzestania korzystania z koła zapasowego, zgubienia lub kradzieży koła powodować będzie wygaśnięcie stosunku przynależności. Odwoływanie się skarżącego do unormowań wynikających z przepisów o ruchu drogowym i rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia jest chybione - po pierwsze przywołane przepisy o ruchu drogowym nie mogą być podstawą interpretacji przepisów kodeksu cywilnego, a po drugie przepis art. 331 ust. 3 ustawy o radcach prawnych nie wymaga znajomości przepisów o ruchu drogowym, a tym bardziej tak szczegółowych regulacji, jak przywołane przez skarżącego rozporządzenie. Argumentacja skarżącego nie podlega więc uwzględnieniu. Odnosząc się do zarzutu skarżącego, iż udzielił prawidłowej odpowiedzi na pytanie nr 58, które brzmiało: "Prokury może udzielić: A. spółdzielnia mieszkaniowa, B. Jan K. - przedsiębiorca jednoosobowy, C. spółka kapitałowa w likwidacji", organ podniósł, iż w kluczu odpowiedzi wskazano, że prawidłowa jest odpowiedź "A", skarżący natomiast udzielił odpowiedzi "B". Według skarżącego prawidłowość odpowiedzi "B" wynika z faktu, że po pierwsze osoba fizyczna jako przedsiębiorca podlega wpisowi do ewidencji działalności gospodarczej, a ewidencję należy traktować jako rejestr przedsiębiorców sensu largo, a więc spełnione są przesłanki art. 1091 § 1 k.c., a po drugie zgodnie z art. 1097 § 4 k.c. śmierć przedsiębiorcy nie powoduje wygaśnięcia prokury. Odnosząc się do pierwszego argumentu, organ wskazał, że zgodnie z art. 1091 § 1 in principio k.c. prokura jest pełnomocnictwem udzielonym przez przedsiębiorcę podlegającego obowiązkowi wpisu do rejestru przedsiębiorców. Przepis ten używa pojęcia "rejestr przedsiębiorców", a nie "rejestr" w ogólności. Rejestrem przedsiębiorców zaś jest rejestr, o którym mowa w Ustawie o Krajowym Rejestrze Sądowym. Podmioty podlegające wpisowi do rejestru przedsiębiorców wymienione są w art. 36 powołanej ustawy, wyliczenie to jednak nie obejmuje przedsiębiorcy jednoosobowego. Oznacza to, że przedsiębiorcy jednoosobowi są wpisywani do ewidencji działalności gospodarczej w myśl art. 14 ust. 1 zd. 1 Ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. W świetle tego unormowania, ale także przepisów ustawy o KRS (art. 1 ust. 2 pkt 1) oraz znowelizowanego art. 139 § 3 k.p.c, który wyróżnia rejestr przedsiębiorców i ewidencję działalności gospodarczej, nie może być wątpliwości, że rejestru przedsiębiorców w rozumieniu art. 1091 § 1 k.c. w żadnym razie nie można utożsamiać z ewidencją działalności gospodarczej. Organ odnosząc się do drugiego argumentu podniósł, iż niewykluczone, że zamiarem ustawodawcy było umożliwienie udzielania prokury także przedsiębiorcom jednoosobowym, co potwierdza regulacja art. 1097 § 4 k.c, w którym jest mowa o śmierci przedsiębiorcy i utracie przez niego zdolności do czynności prawnych. W chwili uchwalenia noweli z dnia 14 lutego 2003 r. do kodeksu cywilnego, a nawet w chwili jej wejścia w życie (25 września 2003 r.) przedsiębiorca jednoosobowy (osoba fizyczna) był, w świetle art. 36 pkt 1 ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym, przedsiębiorcą rejestrowym. Problem polega jednak na tym, że art. 36 pkt 1 ustawy o KRS miał wejść w życie z dniem 1 stycznia 2004 r., ale ustawą z dnia 14 listopada 2003 r. zmieniającą ustawę Prawo działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 217, poz. 2125) zmieniono ustawę o KRS i uchylono art. 36 pkt 1. Ta zmiana weszła w życie 1 stycznia 2004 r., co oznacza, że przedsiębiorcy jednoosobowi są w dalszym ciągu wpisywani do ewidencji działalności gospodarczej. Taki stan petryfikuje ustawa z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 173, poz. 1807 ze zm.). Ustawa ta, co istotne z rozważanego punktu widzenia, w art. 14 ust. 1 zd. 1 stanowi, że przedsiębiorca może podjąć działalności gospodarczą po uzyskaniu wpisu do rejestru przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym albo do Ewidencji Działalności Gospodarczej. Udzielenie i wygaśnięcie prokury przedsiębiorca powinien zgłosić do rejestru przedsiębiorców (art. 1098 § 1 k.c.). O poprawności przedstawionego wyżej stanowiska świadczy i to, że ani obowiązujące jeszcze przepisy ustawy Prawo działalności gospodarczej (art. 7a-7i), ani rozdział 3 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, który wchodzi w życie w dniu 1 stycznia 2007 r., nie przewidują wpisywania do ewidencji działalności gospodarczej prokury. Te ostatnie przepisy wskazują natomiast na wpisanie stałego pełnomocnika. W świetle powyższego przedsiębiorca jednoosobowy nie może udzielić prokury, a odmienne stanowisko jest zupełnie nieuprawnione. Nietrafne są także, w ocenie organu zarzuty skarżącego dotyczące pytania nr 71, które brzmiało: W umowie sprzedaży samochodu osobowego zawartej w dniu 20 maja 2005 r. strony ustaliły, że wydanie samochodu kupującemu nastąpi w dniu 30 czerwca 2006 r. Takie ustalenie dotyczące terminu spełnienia świadczenia oznacza, że: A. sprzedawca może spełnić świadczenie przed jego upływem, B. kupujący jest uprawniony do żądania spełnienia świadczenia przed upływem terminu, C. przed nadejściem terminu ani sprzedawca nie może spełnić świadczenia, ani kupujący nie może domagać się jego spełnienia." Skarżący udzielił odpowiedzi "C", zaś prawidłowa jest tylko odpowiedź "A". W odwołaniu skarżący dowodzi, że skoro w umowie precyzyjnie ustalono termin wykonania zobowiązania, to nie może być mowy o wątpliwościach z art. 457 k.c., wobec czego należy przyjąć, że termin zastrzeżono na korzyść obydwu stron i tym samym żadna ze stron nie ma obowiązku spełnienia, ani przyjęcia świadczenia przed nadejściem terminu. Ustosunkowując się do opisanych w odwołaniu zarzutów skarżącego w odniesieniu do tego pytania, organ wskazał, że zgodnie z art. 457 k.c. termin spełnienia świadczenia oznaczony przez czynność prawną poczytuje się w razie wątpliwości za zastrzeżony na korzyść dłużnika. Analizując treść pytania, należy stwierdzić, że jedynie co do wydania rzeczy strony ustaliły w czynności prawnej termin, wobec czego termin ten został zastrzeżony dla osoby zobowiązanej do wydania samochodu, a nie dla osoby zobowiązanej do zapłaty ceny. Konsekwentnie więc należało rozważyć podane odpowiedzi pod kątem zastrzeżenia terminu na korzyść sprzedawcy. Rozważania skarżącego odnośnie istnienia, bądź nie wątpliwości co do tego, na czyją korzyść został zastrzeżony termin, są więc bezprzedmiotowe i chybione. Nie sposób podzielić też w ocenie organu wątpliwości skarżącego co do odpowiedzi na pytanie nr 74 brzmiące: "Sprzedawca przesłał kupującemu za pośrednictwem przewoźnika towar do miejsca, które nie jest miejscem spełnienia świadczenia. W czasie przewozu towar został skradziony. Kupujący jest zobowiązany do zapłaty ceny: A. tak, gdyż z chwilą powierzenia rzeczy przewoźnikowi doszło do wydania rzeczy sprzedanej, a tym samym przeszło na niego ryzyko przypadkowej utraty rzeczy, B. nie, gdyż nie otrzymał towaru, C. nie, gdyż miała miejsce kradzież, a sprzedawca odpowiada za działania lub zaniechania przewoźnika." W kluczu odpowiedzi jako prawidłową wskazano odpowiedź "A", zaś skarżący udzielił odpowiedzi "B". W odwołaniu skarżący podniósł, że do przedmiotowego pytania ma zastosowanie przepis art. 544 § 2 k.c., który stanowi, że obowiązek zapłaty ceny za rzecz przesłaną przez sprzedawcę do miejsca, które nie jest miejscem spełnienia świadczenia, aktualizuje się dopiero po nadejściu rzeczy na miejsce przeznaczenia i po umożliwieniu kupującemu zbadania rzeczy. Ustosunkowując się do zarzutu skarżącego, organ wskazał, że podana w kluczu jako poprawna odpowiedź "A" wynika zarówno z przepisów prawa, orzecznictwa Sądu Najwyższego, jak i poglądów piśmiennictwa (art. 544 § 1 w zw. z art. 548 § 1 k.c.), stąd kwestionowanie tego pytania jest bezzasadne. Zgodnie z przepisem art. 548 § 1 k.c. z chwilą wydania rzeczy na kupującego przechodzą korzyści i ciężary związane z rzeczą, w tym także niebezpieczeństwo przypadkowej jej utraty lub uszkodzenia. Jednakże gdy strony ustaliły, że rzecz sprzedana ma być przesłana w inne miejsce niż przewidziane w art. 454 k.c., to za chwilę wydania rzeczy poczytuje się chwilę powierzenia jej przewoźnikowi przez sprzedającego (art. 544 § 1 k.c.), a skoro tak, to od tej chwili ryzyko przypadkowej utraty lub uszkodzenia rzeczy przechodzi na kupującego. Wynika z tego, że w pojęciu niebezpieczeństwa, o jakim mowa w art. 548 § 1 k.c., mieści się także obowiązek zapłaty przez kupującego ceny za rzecz powierzoną przez sprzedającego przewoźnikowi, choćby przewoźnik kupującemu przesyłki nie wydał. Z oczywistych względów przypadkowa utrata rzeczy przed wydaniem kupującemu czyni niemożliwym realizację treści art. 544 § 2 k.c., ale nie wpływa to na zakres odpowiedzialności kupującego. Pogląd taki jak zaznaczono wyżej jest ugruntowany w doktrynie - Duży Komentarz Becka. Kodeks Cywilny. Tom II pod redakcją Krzysztofa Pietrzykowskiego, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2005, s. 235-236; Gerard Bieniek, Helena Ciepła i inni, Komentarz do Kodeksu Cywilnego. Księga Trzecia Zobowiązania, Tom II, s. 23-25, Wyd. Prawnicze Warszawa 1997 oraz w orzecznictwie sądowym - uchwała Sądu Najwyższego z 23 maja 1997 r. OSN nr 9, poz. 119. Należy więc, zdaniem organu, stwierdzić, że treść pytania odpowiada dyspozycjom art. 548 § 1 w zw. z art. 544 § 1 k.c. Odnośnie pytania nr 150, które brzmiało: "Pełnomocnikiem wspólnika lub akcjonariusza na zgromadzeniu wspólników lub walnym zgromadzeniu może być: A. pracownik spółki, B. członek zarządu tej spółki, C. nie będący pracownikiem członek rady nadzorczej tej spółki", organ podniósł, iż w kluczu odpowiedzi jako prawidłową wskazano odpowiedź "C", zaś skarżący udzielił odpowiedzi "A". Prawidłowa odpowiedź wynika wprost z art. 243 § 3 i art. 412 § 3 k.s.h. i nie ma najmniejszego znaczenia podnoszony przez skarżącego zarzut, że w pierwszym wariancie odpowiedzi nie użyto, tak jak w pozostałych, zaimka "tej". Zauważyć należy, że zarówno § 3 art. 243 k.s.h., jak i § 3 art. 412 k.s.h., które to przepisy stanowią podstawę prawną prawidłowej odpowiedzi, nie zawierają w swej treści słowa "tej" - mowa jest w nich o "członku zarządu i pracowniku spółki". Wobec braku w świetle powyższego podstaw do uwzględnienia zarzutów odwołującego się organ stwierdził, że Komisja Egzaminacyjna prawidłowo ustaliła liczbę punktów uzyskanych przez skarżącego i właściwie oceniła jako negatywny wynik jego egzaminu, albowiem nie uzyskał on 190 punktów wymaganych ustawowo dla uznania wyniku za pozytywny. Skargę na powyższą decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] października 2006 r. złożył J. K. i wniósł o jej uchylenie zarzucając: błędne uznanie, iż przedstawiona w pytaniu nr 51 odpowiedź jest prawidłowa i że udzielone przez niego odpowiedzi na pytania nr 74, 58, 71, 150 są nieprawidłowe. Nadto zarzucił naruszenie przepisów o radcach prawnych. W uzasadnieniu w pełni podtrzymał stanowisko zaprezentowane w trakcie postępowania administracyjnego. Wskazał ponadto, że zarzut naruszenia przepisów ustawy o radcach prawnych odnosi się do przepisu art. 339 ust. 1 a polega na sformułowaniu pytań testowych w sposób nieprecyzyjny, powodujący rozbieżności interpretacyjne i tym samym budzący wątpliwości co do wyboru tylko jednej poprawnej odpowiedzi. W odpowiedzi na skargę Minister Sprawiedliwości w pełni podtrzymał stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji odnośnie zakwestionowanych przez skarżącego pytań przedmiotowego testu. Odnośnie zarzutu naruszenia przepisu art. 339 ust. 1 ustawy o radcach prawnych wskazał, że pytania konkursowe zostały sformułowane jednoznacznie, a wśród propozycji odpowiedzi była wyłącznie jedna poprawna odpowiedź, co wykazano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Pytania spełniały zatem kryteria określone treścią przepisu art. 339 ust. 1 Ustawy o radcach prawnych, zgodnie z którym egzamin konkursowy polega na rozwiązaniu testu składającego się z zestawu 250 pytań zawierających po trzy propozycje odpowiedzi, z których tylko jedna jest prawidłowa, kandydat zaś może wybrać jedną odpowiedź. Jedynym wyjątkiem było pytanie nr 38, co do którego uznano, iż możliwe było udzielenie dwóch prawidłowych odpowiedzi, w przypadku jednakże skarżącego okoliczność ta pozostaje bez znaczenia, albowiem udzielił on na to pytanie odpowiedzi zgodnej z kluczem, za co Komisja Egzaminacyjna przyznała mu punkt. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Badając skargę wg powyższych kryteriów Sąd uznał, iż skarga jako niezasadna podlega oddaleniu. Zaskarżona decyzja nie narusza bowiem prawa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Postępowanie związane z egzaminem konkursowym na aplikację radcowską regulują przepisy art. 331 - 3310 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych. Zgodnie z art. 331 ust. 1. cyt. ustawy egzamin konkursowy przeprowadzają komisje egzaminacyjne do spraw aplikacji radcowskiej przy Ministrze Sprawiedliwości, powołane na obszarze właściwości jednej lub kilku rad okręgowych izb radców prawnych, zwane dalej "komisjami". Minister Sprawiedliwości jest organem wyższego stopnia w stosunku do komisji (art. 331 ust. 2 cyt. ustawy). Według przepisu art. 3310 ust. 1 ustawy o radcach prawnych po przeprowadzeniu egzaminu konkursowego komisja ustala wynik kandydata w drodze uchwały. Komisja ogłasza wyniki egzaminu konkursowego. Od uchwały komisji służy kandydatowi odwołanie dotyczące wyniku jego egzaminu do Ministra Sprawiedliwości (art. 3310 ust. 2 w/w ustawy). Z powyższych przepisów wynika, iż komisje egzaminacyjne do spraw aplikacji radcowskiej przy Ministrze Sprawiedliwości, powołane na obszarze właściwości jednej lub kilku rad okręgowych izb radców prawnych uznać należy za organ, któremu zostało zlecone wykonywanie czynności związanych z ustaleniem wyniku egzaminu. Ustalenie wyniku egzaminu następuje poprzez wydanie uchwały. Uchwała ta jest decyzją administracyjną, stanowi bowiem akt o charakterze indywidualnym, władczym i jednostronnym, pozwalającym postępowanie konkursowe traktować, jako indywidualną sprawę administracyjną, w rozumieniu art. 1 pkt 1 k.p.a. O indywidualnym charakterze sprawy (ustalenie wyniku egzaminu) świadczy, iż dotyczy ona imiennie wymienionego podmiotu (skarżącego) oraz jego konkretnych praw (od ustalonego wyniku egzaminu zależy jego pozycja jako osoby mającej prawo ubiegania się o wpis na listę aplikantów). Przedmiotowa uchwała zawiera wszystkie niezbędne składniki decyzji. Minister Sprawiedliwości działając jako organ odwoławczy winien zatem, w granicach swoich kompetencji ustosunkować się w sposób jednoznaczny i wyczerpujący do zarzutów odwołania i swoje stanowisko, w tym względzie wyjaśnić w uzasadnieniu decyzji. Tak też, zgodnie z regułami procedury administracyjnej organ uczynił. W ocenie Sądu - jeśli chodzi o wskazane przez skarżącego pytania i podane w "kluczu" odpowiedzi organ prawidłowo, w sposób wszechstronny i przekonujący odniósł się do każdego z zarzutów podniesionych w tym względzie przez skarżącego w odwołaniu od uchwały Komisji Egzaminacyjnej nr [...] z dnia [...] lipca 2006 r. Minister w sposób pełny przedstawił obowiązujący w tej materii stan prawny oraz wyjaśnił stronie skarżącej, dlaczego jej stanowisko nie znajduje uzasadnienia. Organ podał przy każdym z zarzutów szczegółową ocenę tak poprawności sformułowania pytań jak i wskazanych w kluczu oraz przez skarżącego odpowiedzi. Wojewódzki Sąd Administracyjny podziela w pełni dokonaną przez Ministra Sprawiedliwości materialnoprawną ocenę stawianych zarzutów, uznając, iż w świetle obowiązujących przepisów prawa strona skarżąca udzieliła niepoprawnej odpowiedzi na wskazane w odwołaniu pytania. Wskazane pytania testowe, co należy podkreślić, mieszczą się w ramach zakresu przedmiotowego egzaminu konkursowego na aplikację radcowską. Zostały one sformułowane zgodnie z zaleceniem zawartym w przepisie art. 339 ust. 1 ustawy o radcach prawnych, zaś odpowiedź wskazana przez organ, jako właściwa - wynika z poprawnego w tym zakresie klucza odpowiedzi załączonego do testu. Podnieść przy tym dodatkowo należy, iż dla pozytywnego wyniku egzaminu wystarczającą była odpowiedź tylko na 190 pytań z ogólnej liczby 250. Zgłaszający mieli świadomość, iż właściwa była tylko jedna poprawna odpowiedź. Pytania, jak z ich treści wynika układane były na podstawie obowiązujących przepisów prawa. W tym stanie rzeczy Sąd podzielając w pełni przedstawione w zaskarżonej decyzji stanowisko organu co do nietrafności zarzutów skarżącego i prawidłowym ustaleniu w uchwale Komisji Egzaminacyjnej nr [...] z dnia [...] lipca 2006 r. wyniku egzaminu na 188 pkt uznał, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa i w konsekwencji na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.