VI SA/Wa 297/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Henryka Lewandowska - Kuraszkiewicz po rozpoznaniu w dniu 21 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku S. z siedzibą w P. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi S. z siedzibą w P. na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie zakazu prowadzenia działalności regulowanej postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Pismem z 5 stycznia 2017 r. skarżące S. z siedzibą w P. wniosło za pośrednictwem organu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] listopada 2016 r. w przedmiocie zakazu prowadzenia działalności regulowanej. W skardze pełnomocnik stowarzyszenia zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W jego uzasadnieniu podniosła, że w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, bowiem uniemożliwia ona skarżącemu stowarzyszeniu wykonywanie na "T." działalności statutowej, stanowiącej jego podstawowe źródło dochodu z przeznaczeniem uzyskiwanych środków wyłącznie na działalność statutową, a tym samym zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody zarówno dla skarżącego stowarzyszenia, jak również – z uwagi na cele statutowe - dla ogółu społeczności. Złożony wniosek nie został poparty żadnymi dokumentami obrazującymi sytuację finansową skarżącego stowarzyszenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718), zwanej dalej "p.p.s.a.", sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z regulacji powyższej wynika, że katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest zamknięty. Przesłanką wstrzymania wykonania decyzji jest niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, o której można mówić, jeżeli rozmiary szkody wywołanej wykonaniem zaskarżonego aktu administracyjnego są większe niż zwykłe skutki wywołane wykonaniem aktu tego rodzaju. Natomiast spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków musi być rozważone z uwzględnieniem specyfiki aktu administracyjnego, którego dotyczy wniosek o wstrzymanie – w tym przypadku decyzji. Przesłanki wskazane w art. 61 § 3 p.p.s.a. dotyczą zdarzeń przyszłych, będących spodziewanym skutkiem wykonania aktu, czy to w drodze egzekucji administracyjnej, czy to w wyniku działań osób trzecich realizujących swoje uprawnienia lub obowiązki. Zaznaczenia przy tym wymaga fakt, że skutki te mają w ocenie wniosku znaczenie niejako potencjalne. Skoro ustawa – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przyznaje stronie prawo do wystąpienia do Sądu z takim wnioskiem, uzależniając możliwość udzielenia ochrony tymczasowej od wystąpienia choć jednej z dwóch wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. przesłanek, to obowiązkiem strony jest wskazanie we wniosku okoliczności na poparcie spełnienia przynajmniej jednej z tych przesłanek, a korelatem tego obowiązku po stronie Sądu jest powinność zbadania, czy powołane przez wnioskodawcę okoliczności można zakwalifikować jako niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Warunkiem wstrzymania wykonania aktu jest więc wykazanie we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie to winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności), świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zasadne. Brak takiego uzasadnienia uniemożliwia zaś jego merytoryczną ocenę przez Sąd. Należy przy tym zauważyć, że to po stronie skarżącej leży obowiązek wykazania istnienia przesłanek, które uzasadniają wstrzymanie wykonania decyzji. Sąd nie bada z urzędu faktu czy szkoda lub trudne do usunięcia skutki rzeczywiście mogą zaistnieć. Uprawdopodobnienie tego faktu spoczywa zatem na stronie wnioskującej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Nadto warto podnieść, że w przypadku wniosku o wstrzymanie zaskarżonego aktu ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewiduje - jak choćby w ramach instytucji prawa pomocy - możliwości skorzystania z uzupełniającego postępowania dowodowego. Oznacza to, że Sąd nie ma obowiązku wzywać wnioskodawcy, a tym bardziej profesjonalnego pełnomocnika, do przedłożenia dokumentów uprawdopodabniających zaistnienie okoliczności wskazanych we wniosku o wstrzymanie wykonania aktu. Sąd nie może działać za stronę w zakresie uprawdopodobnienia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jak już wskazano, to na stronie ciąży ów obowiązek. Nadto należy podnieść, że Sąd rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania aktu ma jedynie obowiązek wziąć pod uwagę całość zgromadzonej w danej sprawie dokumentacji, która może przysłużyć się do weryfikacji twierdzeń zawartych we wniosku o wstrzymanie wykonania aktu, pod kątem spełnienia przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej, o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., mogą być jedynie takie akty i czynności, które nadają się do wykonania. Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy bowiem aktów zobowiązujących; ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania; aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony. Reasumując Sąd rozpoznając ww. wniosek obowiązany jest zbadać trzy kwestie: po pierwsze czy wskazany we wniosku akt administracji – decyzja jest aktem podlegającym wykonaniu – czy nadaje się do wykonania. Po drugie, jeżeli decyzja nadaje się do wykonania, Sąd musi ocenić czy skarżące stowarzyszenie w sposób przekonywujący i pełny wykazało przesłanki – okoliczności, przemawiające za koniecznością wstrzymania wykonania ww. decyzji. Po trzecie czy ww. przesłanki istnieją i czy dają one podstawę do zastosowania tymczasowej ochrony w postępowaniu sądowoadministracyjnym, o której mowa w art. 61 p.p.s.a. Żądaniem wstrzymania wykonania została objęta decyzja, którą zakazano skarżącemu stowarzyszeniu prowadzenia działalności regulowanej. Zdaniem Sądu nie ulega wątpliwości, że akt ten jest rozstrzygnięciem wymagającym ze strony skarżącej powinnego zachowania, polegającego na zaprzestaniu prowadzenia działalności w owym zakresie. Wobec tego Sąd przyjął, że przedmiot wniosku o wstrzymanie nadaje się do wykonania, a zatem skarżące stowarzyszenie mogło wnieść o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Przechodząc do samego wniosku Sąd stwierdza, że nie ma on usprawiedliwionych podstaw. Należy przypomnieć, że pełnomocnik stowarzyszenia żądając zastosowania instytucji wstrzymania podniosła, że przemawia za tym prowadzona działalność statutowa, która jest źródłem dochodu stowarzyszenia i tym samym – z uwagi na cele statutu - dobro publiczne. Do wniosku tego nie załączono jednak żadnych dokumentów, mających na celu dowieść twierdzenia pełnomocnik stowarzyszenia. Zdaniem Sądu, pełnomocnik strony skarżącej, pomimo ciążącego na niej obowiązku, nie wykazała więc zaistnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania ww. decyzji. We wniosku swym ograniczyła się bowiem jedynie do twierdzenia, że za wstrzymaniem decyzji przemawia niemożność wykonywania działalności statutowej, będącej źródłem dochodu stowarzyszenia. Argumenty te są w ocenie Sądu zbyt ogólnikowe, a tym samym nie dają podstaw do stwierdzenia, że w tym przypadku zachodzą przesłanki do zastosowania ochrony tymczasowej, o której mowa w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a. Na marginesie rozważań Sąd wskazuje, że skarżące stowarzyszenie swoją działalność prowadzi w 36 różnych przedmiotach, w tym w zakresie "pozaszkolnych form edukacji z zakresu nauki jazdy i pilotażu" (vide KRS skarżącego stowarszyszenia – Dział 3 rubryka 1). Wobec tego - skoro przedmiot jego działalności nie ogranicza się jedynie do prowadzenia szkoleń doskonalenia techniki jazdy, dla prowadzenia legalności których wymagany jest wpis do rejestru przedsiębiorców, to jest to o tyle istotne, że skarżące stowarzyszenie może czerpać swoje dochody z innych tytułów niż przedmiotowa działalność regulowana. Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdza, że w niniejszej sprawie nie ma przesłanek umożliwiających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, ponieważ skarżące stowarzyszenie nie uprawdopodobniło zajścia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W świetle powyższego, Sąd - na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.