VI SA/Wa 2971/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Wieczorek po rozpoznaniu w dniu 13 listopada 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi S. M. na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] lipca 2014 r., Nr [...] w przedmiocie zastosowania wobec rzeczoznawcy kary dyscyplinarnej w postaci upomnienia postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pismem z 22 września 2014 r., skarżący S. M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] lipca 2014 r., Nr [...] w przedmiocie zastosowania wobec rzeczoznawcy kary dyscyplinarnej w postaci upomnienia. Jednocześnie skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu rozstrzygnięcia sprawy przez Sąd. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej p.p.s.a.) – wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 p.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (...). Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. nie ma charakteru bezwzględnie suspensywnego, dlatego też orzeczenie dotyczące wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji ma fakultatywny charakter. Sąd może, ale nie musi wstrzymać wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nawet w wypadku, gdy występują w sprawie przesłanki przewidziane w powołanym przepisie, od zaistnienia których ustawodawca uzależnia wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej, o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. mogą być jedynie takie akty i czynności, które nadają się do wykonania. Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy bowiem aktów zobowiązujących: ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania; aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony. Wykonanie aktu administracyjnego oznacza spowodowanie, sprawdzenie, w sposób dobrowolny lub w trybie przymusowym, takiego stanu w rzeczywistości społecznej, który jest zgodny z treścią aktu. Akt administracyjny zostaje wykonany, gdy rzeczywisty stan stosunków społecznych odpowiadać będzie stanowi określonemu w nim jako powinny. Inaczej rzecz ujmując, nie kwalifikują się do wykonania te spośród aktów prawnych, które dla sprowadzenia stanu prawnego lub faktycznego w nim określonego nie wymagają czynności podmiotów uprawnionych. Warunkiem wstrzymania wykonania aktu jest wykazanie we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, niemniej jednak Sąd, zanim dokona oceny czy wnioskujący w sposób skuteczny uprawdopodobnił te okoliczności, najpierw zobowiązany jest ustalić, czy wskazany we wniosku o wstrzymanie akt administracji (w tym przypadku decyzja Ministra Infrastruktury i Rozwoju) jest aktem podlegającym wykonaniu, to znaczy czy nadaje się do wykonania. Na gruncie niniejszej sprawy, skarżący żąda wstrzymania wykonania decyzji o zastosowaniu wobec rzeczoznawcy kary dyscyplinarnej w postaci upomnienia. Określony w art. 178 ust. 2 pkt 1 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. - o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2014, poz. 518) rodzaj sankcji nie wiążą się ze swej natury ze zobowiązaniem strony skarżącej do wykonania określonych czynności czy też z jakimkolwiek zakazem. Nie pozbawia również strony uprawnień zawodowych ani też nie pociąga za sobą negatywnych konsekwencji finansowych. Nałożona na stronę, w drodze zaskarżonej decyzji, kara dyscyplinarna nie wymaga ponadto (dobrowolnego bądź przymusowego) działania ze strony skarżącej, które doprowadziłby do wykonania decyzji. Z powyższych względów Sąd odmówił wstrzymania zaskarżonej decyzji na podstawie przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a, uznając, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w rozumieniu tego przepisu.