VI SA/Wa 2981/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Śliwińska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Protokolant ref. staż. Anna Owczarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi A. G. na decyzję Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie obowiązków informacyjnych oddala skargę A. G. (dalej też jako "skarżący") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Komisji Nadzoru Finansowego (dalej też jako "organ odwoławczy", "KNF lub "Komisja") z dnia [...] marca 2013 r. nr [...]. Zaskarżoną decyzją Komisja Nadzoru Finansowego utrzymała w mocy swoją wcześniejszą decyzję z dnia [...] marca 2012 roku nr [...] nakładającą na skarżącego karę pieniężną w wysokości 80 000 zł. Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), dalej: "k.p.a.", art. 11 ust. 1 i 5 ustawy z dnia 21 lipca 2006 r. o nadzorze nad rynkiem finansowym (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 1149, z późn. zm.) oraz art. 96 ust. 6 w zw. z art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2009 r. Nr 185, poz. 1439, z późn. zm., "ustawa o ofercie"). Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiły następujące ustalenia: Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2011 r. wszczęte zostało z urzędu przez Komisję postępowanie administracyjne w przedmiocie nałożenia na skarżącego kary pieniężnej za rażące naruszenie obowiązków informacyjnych przez spółkę D. S. A. z siedzibą w P. (dalej też jako "Spółka"), o których mowa w art. 56 ustawy o ofercie, w okresie pełnienia przez niego funkcji członka jej zarządu. Wszczęcie postępowania było skutkiem wydania w dniu [...] października 2011 r. przez KNF decyzji administracyjnej nakładającej na Spółkę karę pieniężną w wysokości 200 000 zł na podstawie art. 96 ust. 1 pkt 1 ustawy o ofercie za rażące naruszenie obowiązków informacyjnych, określonych w art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o ofercie. D. S. A. z siedziba w P. wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy i uchylenie zaskarżonej decyzji oraz umorzenie postępowania (względnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania), ewentualnie o obniżenie kary pieniężnej. Komisja Nadzoru Finansowego decyzją z [...] marca 2012 r. nr [...], utrzymała w mocy uprzednią decyzję z dnia [...] października 2011 r. Następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 28 sierpnia 2012 r. oddalił skargę D. S.A. z siedzibą w P. na decyzję Komisji Nadzoru Finansowego z [...] marca 2012 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej. D. S. A. z siedzibą w P. wniosła skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego, oddaloną wyrokiem z dnia 4 marca 2014 roku sygn. akt II GSK 2065/12. Równolegle do postępowania wszczętego wobec skarżącego, KNF wszczęła także z urzędu postępowania administracyjne w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 96 ust. 6 ustawy o ofercie, wobec pozostałych członków zarządu spółki, tj. M. M., A. S. i J. W. za rażące naruszenie obowiązków informacyjnych, o których mowa w art. 56 ustawy o ofercie przez Spółkę. W toku postępowania toczącego się w stosunku do skarżącego złożył on pismem z dnia 24 lutego 2012 roku wyjaśnienia. Następnie decyzją z dnia [...] marca 2012 r. Komisja nałożyła na A. G. karę pieniężną w wysokości 80 000 zł za rażące naruszenie przez spółkę D. S.A. obowiązków informacyjnych, o których mowa w art. 56 ustawy o ofercie, w okresie pełnienia przez skarżącego funkcji członka zarządu spółki D. S.A. W uzasadnieniu Komisja wskazała, że z ustalonego w toku postępowania stanu faktycznego wynika, iż w dniu [...] marca 2009 r. Spółka zawarła ze spółką B. sp. z o.o. oraz wspólnikami tej spółki, a także F. umowę inwestycyjną, na podstawie, której spółka zobowiązała się do objęcia 116 nowoutworzonych udziałów B. sp. z o.o. o wartości 500 zł, co stanowi 48,33% w kapitale zakładowym, uprawniających do wykonywania 48,33% głosów na zgromadzeniu wspólników, za kwotę 750 000 zł do dnia [...] marca 2009 r. Stosownie do § 6 ust. 1 tej umowy z chwilą ziszczenia się następujących warunków: (i) realizacji obowiązku rejestracyjnego, (ii) uzyskania wpisu testera B. na listę wyrobów medycznych prowadzoną przez Urząd Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych, ale nie później niż do dnia 31 grudnia 2009 r., zostanie dokonane podwyższenie kapitału zakładowego spółki B. do kwoty 125 000 zł poprzez objęcie przez spółkę 9 nowoutworzonych udziałów o wartości 500 zł, za kwotę 750 000 zł (wartość udziałów 4 500 zł, wartość agio 745 500 zł). W wyniku tego podwyższenia, spółka miała objąć udziały stanowiące 2,77% kapitału zakładowego i uzyskać docelowo 50% udziału w kapitale zakładowym spółki B. oraz 50% udział w ogólnej liczbie głosów na zgromadzeniu wspólników tej spółki. Jednocześnie stosownie do treści umowy jeden udział miał zostać objęty przez F., a zgodnie z § 7 umowy inwestycyjnej, w terminie 30 dni od dnia objęcia przez spółkę w spółce B. łącznie 50% udziałów stanowiących 50% ogólnej liczby głosów, spółka miała udzielić spółce B. pożyczkę celową w kwocie 1 500 000 zł., na okres 24 miesięcy i oprocentowaną według stopy WIBOR za 12 miesięcy z roczną kapitalizacją odsetek. Następnie Komisja stwierdziła, że łączna wartość zobowiązań wynikających z zawartej umowy inwestycyjnej wynosiła 3 000 000 zł, w tym kwota w wysokości 2 250 000 zł stanowiła zobowiązanie o charakterze warunkowym. Dodała także, że na całkowitą wartość zobowiązań wynikających z tej umowy składa się zobowiązanie do objęcia 116 nowoutworzonych udziałów w spółce B. za kwotę 750 000 zł, co nastąpiło w dniu [...] marca 2009 r., zobowiązanie warunkowe do objęcia 9 nowoutworzonych udziałów w spółce B. za kwotę 750 000 zł oraz zobowiązanie warunkowe do udzielenia pożyczki celowej w wysokości 1 500 000 zł. Na zobowiązania o charakterze warunkowym składały się zobowiązanie do objęcia nowych udziałów w spółce B. oraz zobowiązanie do udzielenia jej pożyczki celowej o łącznej wartości 2 250 000 zł. Dokonując porównania wartości kapitałów własnych spółki wynoszących stosownie do raportu okresowego za rok 2008 - 27 499 000 złotych oraz stosownie do raportu okresowego za I kwartał 2009 r. - 27 481 000 zł do wartości zobowiązań wynikających z zawartej umowy inwestycyjnej - Komisja wywiodła, że rzeczona umowa inwestycyjna była umową znaczącą, albowiem jej łączna wartość stanowiła ponad 10 % kapitałów własnych spółki. Organ podkreślił także, że w dniu [...] marca 2009 r., w obecności notariusza odbyło się walne zgromadzenie wspólników spółki B., podczas którego wspólnicy podjęli uchwałę o podwyższeniu kapitału zakładowego tej spółki oraz dokonali szeregu zmian w umowie spółki, w tym możliwości zgłaszania przez D. S.A. dwóch kandydatów na członków rady nadzorczej spółki B., liczącej do trzech członków. Na powyższym zgromadzeniu zostały powołane do rady nadzorczej spółki B. następujące osoby: I. K., A. G. oraz A. O. Jednocześnie, w tym samym dniu, D. S.A. przekazała do publicznej widomości raport bieżący nr [...] z dnia [...] marca 2009 r., z którego treści, zdaniem organu, wynika, że w dniu [...] marca 2009 r., D. S.A. zawarła umowę inwestycyjną, na mocy której, obejmie docelowo pakiet 50% udziałów w B. Sp. z o.o., będącą spółką założoną przez grupę polskich naukowców w celu komercjalizacji innowacyjnej technologii pozwalającej na wczesne wykrywanie zagrożenia rakiem piersi. Technologia ta jest objęta zgłoszeniem patentowym. W raporcie D. S.A. wskazała, że spółka B. zawarła umowę z P., na mocy której prace rozwojowe związane z komercjalizacją technologii oraz inwestycje niezbędne do uruchomienia produkcji seryjnej zostaną dofinansowane środkami unijnymi w wysokości 2,2 mln złotych. Z raportu wynikało także, że inwestycja kapitałowa D. S.A. w spółkę B. przebiegać będzie dwuetapowo, przy czym pierwszy etap nastąpił w dniu [...] marca 2009 r. na mocy uchwały zgromadzenia wspólników B. Sp. z o. o. o podwyższeniu kapitału zakładowego, na podstawie której D. S.A. objęło 48,33% udziałów w podwyższonym kapitale zakładowym spółki w zamian za wkład w wysokości 750 tys. złotych. Następne podwyższenie kapitału spółki B. jak dalej z raportu wynikało, miało nastąpić przed uruchomieniem produkcji seryjnej przedmiotowej technologii. W zamian za wkład w wysokości 750 tys. zł D. S.A. miała objąć kolejne udziały w B. Sp. z o.o., osiągając łączny udział w wysokości 50%. Z raportu wynikało także, ze w skład rady nadzorczej spółki B. wszedł Prezes zarządu D. S.A. oraz prokurent spółki. W ocenie Komisji, powyższy raport spółka sporządziła w sposób nierzetelny i niekompletny, nie wskazując w nim, po pierwsze, że umowa inwestycyjna została zawarta z zastrzeżeniem warunków i terminu, a po drugie nie uwzględniając w nim wszystkich warunków finansowych. Mianowicie w toku postępowania ustalono, że spółka B. w dniu [...] grudnia 2008 r. podpisała umowę o dofinansowanie w ramach działania 1.4. oraz działania 4.1. z P. w ramach Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka 2007-2013. Zgodnie z wyżej wskazaną umową, spółka B. uprawniona była do uzyskania dofinansowania ze środków celowych Unii Europejskiej w kwocie 2 234 389 zł. Na określone w umowie działanie 1.4 spółka otrzymała dofinansowanie w kwocie 904 279 zł (I etap - część badawcza), natomiast na działanie 4.1. spółka otrzymała dofinansowanie w kwocie 1 330 110 zł (II etap - część wdrożeniowo-inwestycyjna). Warunkiem uzyskania środków finansowych z etapu II było rozliczenie środków wydatkowanych w ramach I etapu, przy czym w ramach II etapu projektu, stosownie do kopii harmonogramu zadań zawartego w Biznes Planie, załączonym do aneksu umowy o dofinansowanie, zawartego w dniu 1 stycznia 2010 r., spółka B. przewidywała adaptację pomieszczeń produkcyjnych do potrzeb produkcji medycznej oraz zakup potrzebnych do wdrożenia produkcji przyrządów i praw. Odnosząc się do kolejnego, opublikowanego w dniu [...] stycznia 2010 r. przez spółkę, raportu bieżącego nr [...], Komisja stwierdziła, że spółka poinformowała w nim, iż w dniu [...] stycznia 2011 r. zarząd spółki powziął wiadomość o dokonaniu w dniu [...] grudnia 2009 r. zgłoszenia urządzenia o nazwie tester B. do rejestru wyrobów medycznych prowadzonego przez Prezesa Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Produktów Medycznych i Produktów Biobójczych. W raporcie tym spółka opisała podstawowe cechy zgłoszonego wyrobu medycznego, zamieściła informację odnośnie ziszczenie się pierwszego z warunków określonych w umowie inwestycyjnej (a to wobec rejestracji wyrobu) oraz informację, że w chwili wpisu przedmiotowego wyrobu medycznego do rejestru wyrobów medycznych i podmiotów odpowiedzialnych za ich wprowadzenie do obrotu i do używania, wspólnicy spółki B. podejmą działania zmierzające do objęcia przez D. S.A. 9 nowych udziałów w spółce B. na warunkach określonych w umowie inwestycyjnej. Organ dodał także, że z kopii e-maila J. S., ówczesnego prezesa zarządu B. z dnia [...] grudnia 2009 r. wysłanego o godzinie 14:53 M. M., A. O., A. G. oraz na adres [...] @ymail.com wynika, że zgłoszenie testera B. do rejestru nastąpiło w dniu [...] grudnia 2009 r. i w tym samym dniu o przedmiotowym zdarzeniu zastała poinformowana D. S.A. Podkreślił jednak także, że z wyjaśnień złożonych przez przedstawicieli spółki wynika, że zarząd spółki zapoznał się z powyższą informacją na początku 2010 r., gdyż ze względu na okres świąteczny i krótszy dzień pracy nie nastąpiło to w dniu przesłania informacji. Powrót do pracy nastąpił w dniu [...] stycznia 2010 r. i wtedy zarząd mógł zapoznać się z treścią e-maila i przedyskutować treść raportu. Jednocześnie organ podniósł, że z ustaleń dokonanych w toku postępowania wynika, że w dniu opublikowania przedmiotowego raportu bieżącego upłynął termin, określony na dzień 31 grudnia 2009 r., w jakim zgodnie z umową inwestycyjną miały ziścić się warunki, określone w § 6 ust. 1 tej umowy, o których spółka poinformowała w raporcie bieżącym nr [...]. Mając powyższe na uwadze, organ stwierdził, że raport bieżący nr [...] z dnia [...] stycznia 2010 r. został sporządzony bez wskazania na upływ terminu, w jakim miały ziścić się warunki określone w § 6 ust. 1 umowy inwestycyjnej, a także, że raport ten został przekazany z naruszeniem terminu określonego w § 100 rozporządzenia. Następnie, poddając ocenie opublikowany w dniu [...] lipca 2010 r. przez spółkę raport bieżący nr [...], Komisja podniosła, że w raporcie tym, D. S.A. przekazała informację o złożeniu wniosku o ustanowienie kuratora dla spółki B. w związku z uszczupleniem składu rady nadzorczej, przy jednoczesnym upływie kadencji zarządu. Wskazała także, że spółka podkreśliła w nim, że jej celem jest powołanie nowego zarządu, którego pierwszym zadaniem będzie ocena sytuacji spółki oraz kontynuacja prac nad rozwojem testera B.. W raporcie tym spółka jednocześnie podkreśliła, że kluczowe znaczenie ma rozliczenie dotacji unijnej i uruchomienie działania 4.1, a w efekcie produkcji seryjnej innowacyjnego produktu. W dniu [...] sierpnia 2010 r. spółka opublikowała raport bieżący nr [...], w którym poinformowała o wyborze nowych członków rady nadzorczej B. oraz zarządu. W raporcie miała wskazać na cel działania spółki, którym jest prowadzenie badań oraz produkcja testera B. oraz, że spółka otrzymała dotację w wysokości 2 200 000 zł na przeprowadzenie pełnych prac badawczo- rozwojowych oraz na inwestycje związane z wdrożeniem produkcji seryjnej. W dalszej kolejności Komisja odniosła się do przekazanego przez spółkę, w dniu [...] października 2010 r. o godzinie 9:54, do publicznej wiadomości, raportu bieżącego nr [...], którego treść Komisja zamieściła w zaskarżonej decyzji. Wynikało z niego m. in., że zarząd D. S.A. w dniu [...] października 2010 roku otrzymał informację ze spółki zależnej B. o dokonaniu w dniu [...] września 2010 roku wpisu testera B. do rejestru wyrobów medycznych i podmiotów odpowiedzialnych za ich wprowadzanie do obrotu i do używania prowadzonego przez Urząd Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych. Ponadto raport zawierał opis rzeczonego testera oraz informację o ostatecznym rozliczaniu dotacji, którymi współfinansowane były prace rozwojowe przedmiotowego wyrobu w wysokości 1,33 mln złotych. W raporcie wskazano także datę, w której odbędzie się nadzwyczajne zgromadzenie wspólników spółki B., podczas którego wspólnicy omówią kwestie dotyczące sytuacji spółki, dalsze kroki zmierzające do komercjalizacji testera i wprowadzenia go do sprzedaży. Jednocześnie organ wskazał, że w dniu [...] października 2010 r. A. O. - prezes zarządu spółki B. uzyskała informację, iż informacja o wpisaniu przedmiotowego wyrobu medycznego do rejestru wyrobów medycznych została wysłana pod nieaktualny adres spółki. W związku z powyższym w dniu [...] października 2010 r. o godzinie 11:52 kopia pisma została wysłana drogą e-mailową do A. O.. Informacja ta została ujęta w sprawozdaniu zarządu B. za okres 4 sierpnia - 14 października 2010 r. sporządzonym przez prezesa spółki B. i przekazanym w dniu 14 października 2010 r. spółce. Organ podkreślił, że w dniu 14 października 2010 r. spółka B. nie dysponowała zasobami kadrowymi oraz możliwościami technicznymi umożliwiającymi seryjną produkcję testera B.. Zarząd spółki B., poinformował Urząd Rejestracji Produktów Leczniczych, Produktów Medycznych i Produktów Biobójczych o zawieszeniu wytwarzania testera B. do odwołania w związku z wypowiedzeniem w dniu 23 czerwca 2010 r. dzierżawy lokalu w S. z powodu braku płatności czynszu od września 2009 r. z zachowaniem jednomiesięcznego okresu wypowiedzenia. Stosownie do wyjaśnień złożonych przez D. S.A., zaplecze w S. było jedynie zaplanowane na prowadzenie badań i prac rozwojowych i w żadnym wypadku nie umożliwiało dostosowania do tak wysokiej wydajności produkcyjnej jaka jest oczekiwana na zakończenie etapu II Projektu. Jednocześnie zgodnie z danymi zawartymi w sprawozdaniu zarządu spółki B., spółka ta znajdowała się w bardzo trudnej sytuacji finansowej, kapitały własne na dzień 31 sierpnia 2010 r. były ujemne i wynosiły (-) 15 592, zł, przy zobowiązaniach wymagalnych wynoszących 347 174,72 zł. Z uwagi na powyższe, w ocenie Komisji, raport bieżący [...] z dnia [...] października 2010 r. został sporządzony w sposób, który mógł wprowadzać w błąd co do możliwości wprowadzenia testera B. do sprzedaży oraz bez wskazania w jego treści na upływ terminu, w jakim miały się ziścić warunki określone w § 6 ust. 1 umowy inwestycyjnej. Komisja podniosła także, że zobowiązania warunkowe wynikające z umowy inwestycyjnej w kwocie 2 250 000 zł zostały ujawnione przez spółkę w jej sprawozdaniach finansowych opublikowanych w raporcie okresowym za rok 2009 z dnia [...] marca 2010 r. W sprawozdaniach finansowych zamieszczonych w raportach okresowych za I kwartał 2009 r., I półrocze 2009 r. i III kwartał 2009 r. spółka nie ujawniła zobowiązań warunkowych. Powołując się na raport bieżący nr [...] z dnia [...] grudnia 2004 r. Komisja wskazała na zobowiązania spółki do sporządzania sprawozdania finansowego m. in. za I kwartał 2009 r., I półrocze 2009 r. oraz III kwartał 2009 r., zarówno jednostkowych, jak i skonsolidowanych, zgodnie z Międzynarodowymi Standardami Rachunkowości. Reasumując Komisja podkreśliła, że powyższe działania spółki doprowadziły do rażącego naruszenia obowiązków informacyjnych, poprzez: 1) sporządzenie raportu bieżącego nr [...] z [...] marca 2009 r. w sposób nierzetelny i niekompletny (§ 3 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 19 lutego 2009 roku w sprawie informacji bieżących i okresowych przekazywanych przez emitentów papierów wartościowych oraz warunków uznawania za równoważne informacji wymaganych przepisami prawa państwa niebędącego państwem członkowskim; Dz. U. Nr 33, poz. 259 ze zm. – dalej: rozporządzenie z dnia 19 lutego 2009 r.) z uwagi na fakt, że nie wskazano w nim, iż umowa inwestycyjna została zawarta z zastrzeżeniem warunków i terminu, a także nie uwzględniono wszystkich warunków finansowych umowy (§ 9 pkt 4 i 6 rozporządzenia z dnia 19 lutego 2009 r.); 2) sporządzenie raportu bieżącego nr [...] z [...] stycznia 2010 r. bez wskazania na upływ terminu, w jakim miały ziścić się warunki określone w § 6 ust. 1 umowy inwestycyjnej, co powodowało, że raport ten był nierzetelny i niekompletny, a także zawierał informacje, które nie odzwierciedlały specyfiki opisywanej w nim sytuacji (§ 3 ust. 1 rozporządzenia z dnia 19 lutego 2009 r.) oraz został przekazany z naruszeniem terminu określonego w § 100 ust. 1 rozporządzenia z 19 lutego 2009 r., gdyż maksymalny termin na wykonanie obowiązku informacyjnego upłynął najpóźniej w dniu [...] stycznia 2010 r. w godzinach porannych, czyli po upływie 24 godzin do chwili, gdy zarząd powinien stawić się w spółce po przerwie noworocznej, spółka zaś wykonała obowiązek informacyjny dopiero [...] stycznia 2010 r. o godzinie 14:23. 3) sporządzenie raportu bieżącego nr [...] z [...] października 2010 r., w sposób który mógł wprowadzić w błąd co do możliwości wprowadzenia testera B. do sprzedaży oraz bez wskazania w jego treści na upływ terminu w jakim miały ziścić się warunki określone w § 6 ust. 1 umowy inwestycyjnej, co spowodowało, iż raport ten był nierzetelny i niekompletny, a także nie dawał możliwości inwestorom oceny wpływu prezentowanych informacji na sytuację gospodarczą i finansową emitenta oraz nie odzwierciedlał specyfiki opisywanej sytuacji (§ 3 ust. 1 i ust. 3 rozporządzenia z dnia 19 lutego 2009 r.); 4) sporządzenie nierzetelnych raportów okresowych za I kwartał 2009 r., I półrocze 2009 r. oraz III kwartał 2009 r., w związku z niewskazaniem w skonsolidowanym rozszerzonym sprawozdaniu finansowym spółki za I kwartał 2009 r., skonsolidowanym rozszerzonym sprawozdaniu finansowym spółki za I półrocze 2009 r. oraz skonsolidowanym rozszerzonym sprawozdaniu finansowym za III kwartał 2009 r. zobowiązań warunkowych wynikających z zawarcia znaczącej umowy warunkowej z [...] marca 2009 r. w kwocie 2 250 000 zł (§ 16 lit. j Międzynarodowego Standardu Rachunkowości 34 "Śródroczna sprawozdawczość finansowa", zawartego w rozporządzeniu Komisji (WE) Nr 1126/2008 z dnia 3 listopada 2008 r. przyjmującym określone międzynarodowe standardy rachunkowości zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1606/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady, Dz. Urz. UE L 320 z dnia 29.11.2008 r., ze zm.). Mając na uwadze ustalenia dokonane w toku postępowania administracyjnego, Komisja uznała, że sankcją adekwatną do stwierdzonych nieprawidłowości w postaci rażącego naruszenia przez Spółkę przepisów prawa w okresie, gdy odpowiedzialność za wykonywanie przez nią obowiązków informacyjnych ponosił A. G., jest nałożenie na niego kary w wysokości 80 000 zł. Komisja podkreśliła, że jedną z przesłanek nałożenia, na podstawie art. 96 ust. 6 ustawy o ofercie, kary pieniężnej na członka zarządu spółki publicznej, jest stwierdzenie rażącego naruszenia przez tę spółkę obowiązków informacyjnych, o których mowa m.in. w art. 56 ustawy o ofercie. Tym samym na członka zarządu spółki publicznej Komisja może nałożyć karę tylko wówczas, gdy spółka rażąco naruszy obowiązek informacyjny. Dalej Komisja wywiodła, że kolejną przesłanką nałożenia kary pieniężnej, wskazanej w art. 96 ust. 6 ustawy o ofercie, jest pełnienie funkcji członka zarządu Spółki w momencie dokonania przez Spółkę rażącego naruszenia obowiązków informacyjnych. Organ zaznaczył, że A. G. w czasie, gdy dochodziło do naruszeń stwierdzonych w toku postępowania prowadzonego wobec Spółki, a następnie potwierdzonych w niniejszym postępowaniu naruszeń, pełnił funkcję prezesa zarządu Spółki. Zgodnie natomiast z ustaloną na podstawie uchwały zarządu Spółki z dnia [...] lutego 2009 r. strukturą organizacyjną skarżącemu podlegali pozostali członkowie zarządu Spółki pełniący funkcję wiceprezesów. Zgodnie zaś z uchwałą zarządu Spółki z dnia [...] stycznia 2008 r. do zadań skarżącego należało m. in. kierowanie pracami zarządu, opracowywanie i przedstawianie do akceptacji zarządu Spółki decyzji w sprawach sposobu reprezentowania Spółki w organach spółek zależnych, monitorowanie działalności spółek zależnych, opracowywanie i przedstawianie właściwym organom tych spółek stanowiska Spółki w zakresie: strategii i planów rozwojowych tych spółek, koordynacja działań PR, marketingowych i sprzedażowych w ramach grupy kapitałowej, utrzymywanie relacji z inwestorami, nadzór nad działaniem Departamentu marketingu i HR oraz biura zarządu do którego zadań należało prowadzenie spraw związanych z obowiązkami Spółki jako spółki publicznej. Komisja oceniając zakres odpowiedzialności A. G. za stwierdzone naruszenia Spółki uwypukliła fakt, iż był on osobą, która podpisała raporty bieżące nr [...] oraz [...], a zatem ponosi on bezpośrednią odpowiedzialność za przekazanie do publicznej wiadomości ww. raportów bieżących (w treści udostępnionej inwestorom), które - co wykazano w niniejszej decyzji - zostały sporządzone z naruszeniem przepisów ustawy o ofercie. Dodatkowo raport bieżący nr [...] został przekazany z naruszeniem terminu określonego w § 100 ust. 1 Rozporządzenia, podczas gdy A. G. był jedną z osób, do których w dniu [...] grudnia 2009 r. został wysłany e-mail zawierający informacje o spełnieniu się jednego z warunków umowy inwestycyjnej spełniającej przesłanki uznania jej za umowę znaczącą. Ponadto skarżący wraz z pozostałymi członkami zarządu Spółki podpisał raporty okresowe za I kwartał 2009 r., I półrocze 2009 r. oraz III kwartał 2009 r., które naruszały art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o ofercie. Jednocześnie Komisja podkreśliła, że wzięła pod uwagę fakt, iż w dniu zawarcia umowy inwestycyjnej oraz odbycia zgromadzenia wspólników spółki B. sp. z o.o. ([...] marca 2009 r.) A. G. został powołany w skład rady nadzorczej spółki B. sp. z o.o. i funkcję tę pełnił w okresie stwierdzonych przez Komisję naruszeń. Ponadto skarżący reprezentował Spółkę, będącą wspólnikiem spółki B. sp. z o. o. na poszczególnych zgromadzeniach wspólników spółki B. sp. z o.o., na co wskazują protokoły z walnych zgromadzeń spółki B. sp. z o.o. W ocenie organu ww. okoliczności świadczą o tym, iż skarżący dysponował instrumentami pozwalającymi na bieżącą kontrolę spraw spółki B. sp. z o.o. w ramach pełnionej przez siebie funkcji członka rady nadzorczej spółki B. Stosownie do art. 219 ustawy z dnia 15 września 2000 r. - Kodeks spółek handlowych (Dz. U. Nr 94, poz. 1037, z późn. zm. dalej "ksh") miał m. in. prawo badać wszystkie dokumenty spółki B. sp. z o.o., żądać od zarządu i pracowników sprawozdań i wyjaśnień oraz dokonywać rewizji jej stanu majątku. Biorąc pod uwagę powyższe fakty, Komisja stwierdziła, iż A. G. z racji funkcji pełnionej w Spółce oraz w spółce B. sp. z o.o. dysponował wiedzą i możliwościami pozwalającymi na prawidłowe i terminowe wykonanie przez niego, ciążących na Spółce obowiązków informacyjnych. W ocenie Komisji rażące naruszenie obowiązków informacyjnych przez Spółkę wymagało nałożenia kary, która ma działać wychowawczo w sferze prewencji indywidualnej, a także w zakresie prewencji ogólnej. Uwzględniając powyższe Komisja w dniu [...] października 2011 r. nałożyła na Spółkę karę pieniężną. Zdaniem organu ma ona na celu motywować Spółkę do prawidłowego wypełniania przez nią obowiązków informacyjnych. Jednocześnie z uwagi na to, że Spółka działa poprzez swoje organy, do których zalicza się zarząd oraz fakt, iż naruszenie obowiązków informacyjnych przez Spółkę miało charakter rażący, w ocenie Komisji zasadne było nałożenie na A. G. kary pieniężnej, o której mowa w art. 96 ust. 6 ustawy o ofercie. Komisja wskazała, że nakładając na skarżącego karę pieniężną, miała na względzie skuteczną realizację celu nadzoru finansowego, jakim jest zgodnie z treścią art. 2 ustawy o nadzorze nad rynkiem finansowym, zapewnienie jego prawidłowego funkcjonowania, stabilności, bezpieczeństwa oraz przejrzystości, zaufania do rynku finansowego, a także zapewnienie ochrony interesów uczestników tego rynku. Komisja podkreśliła zarazem, ze ustaliła korzyści majątkowe, jakie w latach 2009-2010 skarżący uzyskał z tytułu działalności na rzecz Spółki. W 2009 r. wynagrodzenie, w tym wynagrodzenie z tytułu umów o współpracy, A. G. wynosiło 547 000 zł (brutto), natomiast w 2010 r. 602 000 zł (brutto). Ponadto zgodnie z raportem okresowym za III kwartał 2011 r. skarżący posiadał w dniu jego publikacji, tj. [...] listopada 2011 r., 3 078 446 akcji Spółki, stanowiących 34,05% udział w ogólnej liczbie głosów na walnym zgromadzeniu akcjonariuszy. Stan ten, zgodnie z danymi przedstawionymi na oficjalnej stronie internetowej D. S.A., na dzień wydania decyzji nie uległ zmianie. Skarżący złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji i umorzenia postępowania pierwszej instancji w całości, względnie uchylenia decyzji w całości i wydania rozstrzygnięcia co do istoty sprawy. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy skarżący zarzucił między innymi naruszenie art. 77 § 1 Kpa w związku z art. 11 ust. 5 ustawy z dnia 21 lipca 2006 r. o nadzorze nad rynkiem finansowym, poprzez rozpatrzenie materiału dowodowego w sposób niewyczerpujący, skutkujący dokonaniem błędnych ustaleń faktycznych. Zdaniem skarżącego organ nadzoru błędnie uznał, iż raport bieżący nr [...] został sporządzony w sposób nierzetelny, raport bieżący nr [...] został sporządzony w sposób nierzetelny i niekompletny oraz został przekazany z naruszeniem terminu przewidzianego prawem, raport bieżący nr [...] został sporządzony w sposób nierzetelny i niekompletny oraz w sposób niedający możliwości inwestorom oceny wpływu prezentowanych wiadomości na sytuację gospodarczą i finansową emitenta oraz nie odzwierciedlał specyfiki opisywanej sytuacji oraz, że raporty okresowe za I kwartał 2009 r., za I półrocze 2009 r. oraz za III kwartał 2009 r. zostały sporządzone w sposób nierzetelny. Skarżący przedstawił odmienną niż organ wykładnię pojęcia umowy znaczącej, która jego zdaniem nie pozwala na kwalifikację umowy z dnia [...] marca 2009 r. jako umowy znaczącej. Wskazał przykładowo, że zobowiązania, których podstawą jest przedmiotowa umowa nie są tożsame pod względem stron stosunków zobowiązaniowych, co potwierdza, iż nie jest to umowa znacząca. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy skarżący zawarł nadto zarzut, iż Komisja błędnie oceniła raport nr [...], uznając, iż nie dawał on inwestorom możliwości oceny wpływu prezentowanych informacji na sytuację gospodarczą i finansową emitenta, tym samym uznając go za nierzetelny i niekompletny. Strona podkreśliła, iż D. S.A. w przedmiotowym komunikacie nie informowała o zamiarze podjęcia przez spółkę B. produkcji testera, a jedynie o zamiarze jego komercjalizacji oraz, że nie podała terminu dokonania jego komercjalizacji. Skarżący zarzucił ponadto, że decyzja została wydana na skutek dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodów, wskazując jednocześnie brak należytego uzasadnienia w zakresie wysokości orzeczonej kary pieniężnej oraz jej niewspółmierność do stopnia rzekomego naruszenia obowiązków wynikających z przepisów prawa. Decyzją z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] Komisja Nadzoru Finansowego utrzymała w mocy decyzję z dnia [...] marca 2012 roku nr [...]. Odnosząc się do podniesionych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zarzutów błędnej kwalifikacji umowy z dnia [...] marca 2009 r. jako umowy znaczącej, organ wskazał, że definicja umowy znaczącej zawarta została w § 2 ust. 1 pkt 44 Rozporządzenia. Jako znaczącą umowę rozumie się, z uwzględnieniem ust. 2-4, umowę, której jedną stroną jest emitent lub jednostka od niego zależna i której przedmiot ma wartość co najmniej 10% wartości kapitałów własnych emitenta. Organ podkreślił, że w dniu [...] marca 2009 r. została zawarta Umowa Inwestycyjna pomiędzy następującymi stronami: D. S.A. zwaną Inwestorem, spółką B., Wspólnikami spółki B. oraz F.. Zdaniem Komisji nie budzi wątpliwości fakt, iż w wyniku zawarcia ww. umowy Spółka przyjęła na siebie obowiązek dokonania określonych czynności prawnych, na które składało się zobowiązanie do objęcia 116 nowoutworzonych udziałów spółki B. za kwotę 750 000 zł oraz, po spełnieniu warunków określonych w ww. umowie i przed upływem terminu określonego w tej umowie, zobowiązanie do kolejnego objęcia 9 nowych udziałów w spółce B. oraz udzielenie tejże spółce pożyczki celowej w wysokości 1 500 000 zł. W sumie powyższe postanowienia skutkowały powstaniem po stronie Spółki zobowiązań o wartości przekraczającej 10% kapitałów własnych emitenta. Organ zaznaczył, że w preambule wyżej wymienionej Umowy strony zgodnie ustaliły, iż będą działały w celu realizacji przedsięwzięcia. W § 2 ust. 1 Umowy Inwestycyjnej ustalono, iż celem stron Umowy jest dostarczenie spółce B. przez Inwestora tj. D. S.A. środków finansowych niezbędnych do podjęcia wszystkich niezbędnych czynności do seryjnej produkcji Testera B. W ocenie Komisji Umowa Inwestycyjna jest umową mieszaną zawierającą elementy różnych umów, między innymi pożyczki (czyli umowy nazwanej uregulowanej w kodeksie cywilnym) oraz umowy, której przedmiotem jest z jednej strony zobowiązanie do podwyższenia kapitału zakładowego, z drugiej zaś do wniesienia wkładu na ten kapitał zakładowy (umowy nienazwanej, niestypizowanej w przepisach prawa). Jednocześnie w przedmiotowej umowie pojawiają się również zobowiązania niemajątkowe, jak choćby zobowiązanie do podjęcia czynności związanych z zarejestrowaniem testera B.. Organ skonstatował, że zobowiązania (zarówno o charakterze majątkowym, jak i niemajątkowym) wszystkich stron Umowy Inwestycyjnej są wzajemnie ze sobą powiązane i służą realizacji wspólnego celu, tj. wprowadzenia do seryjnej produkcji i sprzedaży testera B. Komisja podniosła, że w umowach stosownie do postanowień art. 65 § 2 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.) należy obok zgodnego zamiaru stron badać ich cel, który w realiach przedmiotowej sprawy wynika wprost z treści umowy z dnia [...] marca 2009 roku i jest nim wprowadzenie do seryjnej produkcji i sprzedaży testera B. Fakt, iż wskazany cel strony tejże umowy osiągną w różnych konfiguracjach podmiotowych, a także poprzez różne czynności faktyczne lub prawne pozostaje bez wpływu na ocenę, iż strony zawarły jedną umowę. Podejmowanie przez strony umowy poszczególnych czynności i wywiązywanie się z kolejnych zobowiązań stanowi realizację określonych kroków zaplanowanych do wykonania przez te podmioty, która w efekcie końcowym doprowadzi do osiągnięcia celu określonego wspólnie w tejże umowie. Powyższe względy przesądzają o zawarciu jednej umowy, a nie wielu umów pomiędzy różnymi podmiotami, których przedmiotem są różne świadczenia. Tym samym Komisja podtrzymała swoją opinię w tym zakresie, uznając, że argumentacja przedstawiona przez skarżącego we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy w zakresie braku podstaw do uznania za umowę znaczącą umowy z dnia [...] marca 2009 r. nie znajduje oparcia w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, jak również nie może zostać uznana za właściwą w świetle obowiązujących w tym zakresie przepisów prawa. Komisja podtrzymała również stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji, iż raport bieżący nr [...] został sporządzony w sposób nieodzwierciedlający specyfiki opisywanej sytuacji oraz uniemożliwiający inwestorom ocenę wpływu przekazywanych informacji na sytuację gospodarczą, majątkową i finansową emitenta, a także w sposób nierzetelny i niekompletny. Wywiodła, że przekazanie informacji o wpisaniu do rejestru testera B. przy jednoczesnym wskazaniu, iż na Nadzwyczajnym Zgromadzeniu Wspólników wspólnicy spółki B. omówią dalsze kroki zmierzające do komercjalizacji testera i wprowadzenia go do sprzedaży mogło sugerować, iż spółka B. dysponuje zapleczem kadrowym i technicznym pozwalającym na produkcję testera B. oraz wprowadzenie go do sprzedaży. Ma to szczególne znaczenie zważywszy na charakterystykę spółki B. Dopiero sprzedaż testera B., opisanego przez Spółkę jako produkt innowacyjny w skali światowej, pozwoliłaby na generowanie przez nią zysku z działalności gospodarczej. W ocenie Komisji komercjalizacja i wdrożenie do sprzedaży testera B. przy braku możliwości produkcji ww. produktu w związku z brakiem zaplecza finansowego, kadrowego i technicznego, a także brakiem możliwości w tym momencie wykorzystania środków pochodzących z projektu realizowanego w związku z Umową zawartą z P. , które miały być przeznaczone na Inwestycje umożliwiające wdrożenie produkcji seryjnej, w tym czasie nie byłoby możliwe. W dniu publikacji ww. raportu Spółka dysponowała informacjami wskazującymi, iż przejście do etapu komercjalizacji i sprzedaży testera B., wymaga podjęcia szeregu działań, począwszy od dokapitalizowania spółki, która w tym czasie stosownie do sprawozdania zarządu spółki B., jakie zostało przekazane Spółce w dniu [...] października 2010 r., nie mogła realizować wymagalnych zobowiązań. Komisja nie zgodziła się więc się ze stanowiskiem skarżącego, iż treść ww. raportu nie sugeruje, iż spółka B. zamierza podjąć się produkcji testera. Trudno bowiem mówić o sprzedaży jakiegoś produktu bez jego wcześniejszego wyprodukowania, a raport ten wprost wskazuje, iż spółka B., poza krokami zmierzającymi do komercjalizacji testera, zamierza podjąć także kroki służące wprowadzeniu go do sprzedaży. W odniesieniu do zarzutów zawartych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy w zakresie wysokości orzeczonej kary, organ podkreślił, iż kara musi być dolegliwa, aby spełniała swoje funkcje prewencyjne. Kara ma bowiem spełniać funkcję zarówno prewencji indywidualnej jak i ogólnej. Na decyzję Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] A. G. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając: I. naruszenie następujących przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 8 ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego skutkujące wadliwym przyjęciem, iż: a. łączna wartość zobowiązań wynikających dla D. S.A. z Umowy Inwestycyjnej z dnia [...] marca 2009 r., wynosiła 3.000.000 zł, w tym kwota w wysokości 2.250.000 zł stanowiła zobowiązanie o charakterze warunkowym, pomimo braku podstaw do zsumowania zobowiązań wynikających dla D. S.A. z Umowy Inwestycyjnej z dnia [...] marca 2009 r., b. Umowa Inwestycyjna z dnia [...] marca 2009 r., była umową znaczącą w rozumieniu § 2 ust. 1 pkt 44 Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia [...] lutego 2009 r. w sprawie informacji bieżących i okresowych przekazywanych przez emitentów papierów wartościowych oraz warunków uznawania za równoważne informacji wymaganych przepisami prawa państwa niebędącego państwem członkowskim (Dz.U.2009.33.259 z późn. zm.), c. Zarząd Spółki D. S.A. zapoznał się z treścią e-maila J. S., prezesa zarządu Spółki B. z dnia [...] grudnia 2009 r. w dniu [...] stycznia 2010 r., pomimo braku podstaw do dokonania takich ustaleń, co skutkowało przyjęciem, iż raport bieżący nr [...] z dnia [...] stycznia 2010 r. został przekazany z naruszeniem § 100 ust. 1 Rozporządzenia, d. spółka B., z uwagi na brak zasobów finansowych, technicznych oraz kadrowych, w dniu publikacji raportu [...] nie miała możliwości wprowadzenia do seryjnej produkcji opracowanego przez siebie produktu, pomimo braku podstaw ku temu, e. w porządku obrad Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników Spółki B. planowanego na dzień [...] października 2010 r. nie przewidziano omówienia dalszych czynności zmierzających do komercjalizacji testera B. i wprowadzenia go do sprzedaży, a punkt 8 porządku obrad planowanego Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników Spółki B. nie dawał podstaw do sformułowania w raporcie bieżącym nr [...] informacji, o tym, iż w ramach przedmiotowego Zgromadzenia zostaną omówione dalsze kroki zmierzające do komercjalizacji testera i wprowadzenia go do sprzedaży, 2. art. 80 k.p.a. poprzez przekroczenie przez organ granic swobodnej oceny dowodów i dokonanie jej wbrew zasadom logiki i doświadczenia życiowego, skutkujące odmową przyznania wiary twierdzeniom skarżącego podnoszonym w toku postępowania dotyczącym w szczególności: a. charakteru zobowiązań wynikających z Umowy Inwestycyjnej z dnia [...] marca 2009 r., b. przesłanek zredagowania w określony sposób raportów: [...],[...],[...], c. postrzegania informacji przekazanych w tych raportach, 3. art. 7 k.p.a. poprzez przekroczenie granic uznania administracyjnego i nałożenie administracyjnej kary pieniężnej w wysokości nieuwzględniającej sytuacji skarżącego, a ponadto nie uzasadnionej w okolicznościach niniejszej sprawy. II. Naruszenie prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a) ustawy o ofercie poprzez niewłaściwe zastosowanie tego przepisu w sytuacji gdy do oceny raportów: [...] z dnia [...] marca 2009 r., [...] z dnia [...] stycznia 2010 r., [...] z dnia [...] października 2010 roku winien znaleźć zastosowanie przepis art. 56 ust. 1 pkt 1 ustawy o ofercie, 2. § 3 ust. 1 Rozporządzenia, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie do oceny raportu bieżącego nr [...] z dnia [...] marca 2009 r., oraz raportu bieżącego nr [...] z dnia [...] stycznia 2010 r., oraz raportu bieżącego nr [...] z dnia [...] października 2010 r. w sytuacji gdy do oceny tych raportów winien znaleźć zastosowanie przepis art. 56 ust. 1 pkt 1 ustawy o ofercie, 3. § 9 ust. 4 i 6 Rozporządzenia poprzez jego niewłaściwe zastosowanie do oceny treści raportu bieżącego nr [...] z dnia [...] marca 2009 r., w sytuacji gdy do jego oceny winien znaleźć zastosowanie art. 56 ust. 1 pkt 1 ustawy o ofercie, 4. § 3 ust. 3 Rozporządzenia poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w sytuacji gdy do oceny raportu bieżącego nr [...] z dnia [...] października 2010 r. winien znaleźć zastosowanie przepis art. 56 ust. 1 pkt 1 ustawy o ofercie, 5. art. 96 ust. 6 ustawy o ofercie poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w sytuacji, gdy nie było ku temu podstaw, oraz poprzez przekroczenie granic uznania administracyjnego, 6. art. 65 § 2 kodeksu cywilnego, poprzez jego błędną interpretację polegającą na uznaniu, że dopuszczalna jest wykładnia postanowień Umowy Inwestycyjnej z dnia [...] marca 2009 r. jedynie mając na względzie cel tej Umowy, bez dokonania szczegółowej analizy stosunków zobowiązaniowych zawartych w treści dokumentu Umowy Inwestycyjnej oraz celu tych stosunków zobowiązaniowych, oraz bez badania związków pomiędzy tymi stosunkami zobowiązaniowymi. Mając na uwadze powyższe zarzuty skarżący wniósł o: 1. uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] marca 2012 r., 2. zwrot od Komisji Nadzoru Finansowego kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. W uzasadnieniu skargi podkreślono między innymi, że w stosunku do kwestionowanych raportów nr [...] z dnia [...] marca 2009 r., nr [...] z dnia [...] stycznia 2010r. oraz nr [...] z dnia [...] października 2010 r. omyłkowo wskazano podstawę prawną w raportach, tj. zamiast art. 56 ust. 1 pkt 1 ustawy o ofercie, art. 56 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy. Tym samym informacje zawarte w powołanych raportach miały charakter informacji poufnych, w rozumieniu ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi. Skarżący podkreślił, że D. S.A. od samego początku wskazywała ten fakt, tzn. że informacje od spółki B. Sp. z o.o., były informacjami poufnymi z uwagi na nieprzekroczenie przez poszczególne umowy składające się na Umowę Inwestycyjną, progu 10% kapitałów własnych D. S.A., który warunkował by uznanie Umowy Inwestycyjnej jako umowy znaczącej. Zarazem spółka D. starała się informować inwestorów o tym, że zamierza dostarczyć spółce B. środki finansowe oraz umiejętności, niezbędne do dokonania komercjalizacji wyników prac B+R prowadzonych przez tę spółkę. Z taką właśnie intencją Spółka podawała w raportach bieżących informację, że objęcie przez D. SA kolejnych udziałów w kapitale spółki B. nastąpi "przed uruchomieniem produkcji seryjnej testera". Najbardziej istotny dla inwestorów aspekt tej informacji sprowadza się do tego, że D. SA zamierza dostarczyć B. sp. z o.o. środki finansowe niezbędne do dokonania komercjalizacji testera. Skarżący zaznaczył, że D. SA w dniu publikacji raportu [...] nadal zamierzała sfinansować komercjalizację testera. Co więcej, spółka posiadała pełnię możliwości zapewnienia takiego finansowania, jako że niezbędne do tego kwoty były znacznie niższe od wolnych środków finansowych, którymi D. S.A. wówczas dysponowała, przy czym inwestorzy byli o tym należycie poinformowani. Zdaniem skarżącego podkreślenia wymaga, że jedyną przesłanką, która uniemożliwiła komercjalizację testera był konflikt pomiędzy wspólnikami B. Sp. z o.o., a D. S.A., o którym to Spółka należycie poinformowała w raporcie nr [...]. Sytuacja finansowa spółki B. sp. z o.o. nie była i nie stałaby się przeszkodą w komercjalizacji testera, gdyby konflikt został zażegnany. O tym, że tak się jednak nie stanie Spółka w chwili publikowania raportu [...] nie wiedziała. Niemniej jednak, i na to skarżący wskazał, przez wzgląd na gotowość D. S.A. wsparcia spółki B. Sp. z o.o., w dniu publikacji raportu [...] B. Sp. z o. o., miała możliwość wprowadzenia do seryjnej produkcji opracowanego przez siebie produktu. Odmienne ustalenia Komisji Nadzoru Finansowego, wynikają, zdaniem skarżącego z niewystarczającej oceny materiału dowodowego w sprawie. Zarzuty Komisji, że raport nie zawierał informacji umożliwiających inwestorom ocenę wpływu przekazanych informacji na sytuację gospodarczą, majątkową i finansową emitenta jest w ocenie skarżącego niezasadny. Raport powinien zawierać jedynie te informacje, o których mowa w art. 154 ustawy o obrocie instrumentami finansowymi i informacje te zawierał. Zdaniem skarżącego Komisja, uznając, że cel jednej z umów jest celem całej umowy inwestycyjnej dokonała nieuprawnionej wykładni rozszerzającej. Z takiego ujęcia organ wywodzi niekorzystne dla skarżącego skutki prawne. Skarżący podkreśla, że jest to zabieg niedopuszczalny. Jedynym uprawnionym zabiegiem jest wykładnia treści każdej umowy - stosunku zobowiązaniowego (składającego się na mowę Inwestycyjną) w oparciu o cel każdej z tych umów. Nie znajduje uzasadnienia taki zabieg, który polega na wywodzeniu - z celu Umowy Inwestycyjnej powiązań pomiędzy treścią poszczególnych stosunków zobowiązaniowych, bez zbadania celu tych stosunków. Taki zabieg, w ocenie skarżącego, ma na celu jedynie zsumowanie zobowiązań wynikających z umowy tak by możliwa była subsumpcja pod przepisy Rozporządzenia, pomimo, że pomiędzy poszczególnymi zobowiązaniami nie zachodzi spójność oraz związek literalny, funkcjonalny oraz celowościowy. Skarżący zarzucił nadto, że Komisja wymierzając mu karę pieniężną, nie uwzględniła sytuacji finansowej skarżącego, czym naruszyła również art. 96 ust. 6 ustawy o ofercie, ale też art. 7 k.p.a. i art. 8 k.p.a. Podniósł, że orzecznictwo stoi na stanowisku, iż jednym z kryteriów, który winien być brany pod uwagę przy miarkowaniu wysokości kary, jest sytuacja finansowa podmiotu, na który kara jest nakładana. Tymczasem Komisja Nadzoru Finansowego uwzględniła przy wymiarze kary jedynie przychody, jakie skarżący uzyskał z tytułu pełnienia funkcji w D. S.A.. Zdaniem skarżącego same przychody nie odzwierciedlają bowiem jego sytuacji majątkowej w sposób pełny. Komisja winna bowiem uwzględnić obciążenia kredytowe, sytuację rodzinną oraz ponoszone wydatki. Komisja jednak nie przeprowadziła w tym zakresie postępowania dowodowego. Zdaniem skarżącego, Komisja pominęła w rozważaniach również to, że zarówno skarżący jako Prezes Zarządu D. S.A. nigdy nie dopuścił do naruszeń obowiązków informacyjnych odkąd D. S.A. jest spółką publiczną. Pominięte zostało także, że D. S.A., oraz skarżący w toku postępowania współpracował z Komisją składając wyczerpujące wyjaśnienia. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. W piśmie procesowym skarżący, podtrzymując dotychczasowa argumentację, wniósł o przeprowadzenie dowodu z dokumentu, tj. postanowienia Prokuratora Prokuratury Okręgowej w W. z dnia [...] grudnia 2013 r. o umorzeniu dochodzenia prowadzonego przeciwko m.in. skarżącemu, podejrzanemu o popełnienie czynu z art. 181 ust. 2 ustawy o obrocie instrumentami finansowymi, oraz czynu z art. 100 ust. 1 ustawy o ofercie, z uwagi na brak znamion czynu zabronionego. Skarżący przywołał treść ww. postanowienia, w którym wskazano, że w odniesieniu do raportu spółki D. S.A. nr [...], biegły z zakresu obrotu papierami wartościowymi uznał, że pominięcie w raporcie informacji o braku możliwości szybkiego uruchomienia produkcji testera oraz trudnej sytuacji spółki B. sp. z o.o. nie powinno wprowadzać innych uczestników rynku w błąd co do ceny akcji spółki D. S.A. Skarżący zwrócił przy tym uwagę na okoliczność, że prokurator w postępowaniu przygotowawczym posiłkował się opinią biegłego sądowego, podczas, gdy KNF tego nie uczyniła, pomimo iż materia będąca przedmiotem ustaleń była zbliżona. Sąd, na rozprawie w dniu 9 stycznia 2015 roku, postanowił nie uwzględnić wniosku dowodowego w zakresie dopuszczenia dowodu z postanowienia o umorzeniu postępowania z dnia [...] grudnia 2013 r. Prokuratury Okręgowej w W. [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity - Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Istotnym jest, że ocena dokonywana jest przez sąd administracyjny według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania decyzji, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.– Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tekst jednolity Dz. U z 2012 roku, poz. 270, z późn. zm.; zwaną dalej p.p.s.a.). Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. W niniejszej sprawie przedmiotem kontroli sądu jest decyzja Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] utrzymująca w mocy wcześniejszą decyzję organu z dnia [...] marca 2012 roku nr [...] nakładającą na skarżącego karę pieniężną w wysokości 80 000 zł. Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowi art. 96 ust. 6 ustawy o ofercie. Zgodnie z cyt. przepisem, w przypadku rażącego naruszenia obowiązków, o których mowa w art. 96 ust. 1 ustawy o ofercie, Komisja może nałożyć na osobę, która w tym okresie pełniła funkcję członka zarządu spółki publicznej lub towarzystwa funduszy inwestycyjnych będącego organem funduszu inwestycyjnego zamkniętego, karę pieniężną do wysokości 100.000 zł. Kara nie może być nałożona, jeżeli od wydania decyzji, o której mowa w ust. 1, upłynęło więcej niż 6 miesięcy (art. 96 ust. 7 ustawy o ofercie). Z treści powyższego przepisu wynika, że pierwszą przesłanką nałożenia na członka zarządu spółki publicznej jest uprzednie nałożenie kary na samą spółkę, z uwagi na naruszenie obowiązków, o których mowa w art. 96 ust. 1 ustawy o ofercie. W niniejszej sprawie przesłanka ta została spełniona, bowiem Komisja Nadzoru Finansowego, decyzją z dnia [...] października 2011 roku nałożyła na spółkę D. S.A. z siedzibą w P. karę pieniężną w wysokości 200 000 złotych. Kara ta została przy tym nałożona w oparciu o przepis art. 96 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych. Kolejnym warunkiem umożliwiającym nałożenie kary na członka zarządu, jest zachowanie terminu, o którym mowa w art. 96 ust. 7 ustawy o ofercie. Jak podkreślił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 17 września 2013 roku sygn. akt II GSK 767/12, początkiem biegu 6 miesięcznego terminu, o którym mowa w art. 96 ust. 7 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych, do nałożenia przez Komisję Nadzoru Finansowego kary na osobę, która w tym okresie pełniła funkcję członka zarządu spółki publicznej z tytułu rażącego naruszenia obowiązków informacyjnych, o których stanowi art. 96 ust. 1 pkt 1 ustawy o ofercie - jest data wydania przez KNF decyzji o nałożeniu kary pieniężnej na spółkę publiczną, tzn. data jej sporządzenia zgodnie z wymogami art. 107 k.p.a. i podpisania, nie zaś data jej doręczenia spółce. W przedmiotowej sprawie decyzja nakładająca na D. S. A. karę pieniężną w oparciu o przepis art. 96 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a, wydana została w dniu [...] października 2011 roku. Tym samym nałożenie na skarżącego, jako członka jej zarządu, kary pieniężnej decyzją z dnia [...] marca 2012 roku, miało miejsce z zachowaniem terminu określonego w art. 96 ust. 7 ustawy o ofercie. W świetle zacytowanych powyżej przepisów istotnym jest ponadto, że członek zarządu powinien ponosić odpowiedzialność za rażące naruszenie przez spółkę obowiązków, popełnione w okresie, gdy sprawował funkcję członka zarządu. Organ prawidłowo ustalił, a sam skarżący okoliczności tej nie negował, że w czasie, gdy dochodziło do wskazanych naruszeń ustawy o ofercie, pełnił on funkcję prezesa zarządu Spółki. Finalnie zauważyć należy, że Komisja może nałożyć karę, o której mowa w art. 96 ust. 6 ustawy o ofercie, na osobę, która pełniła funkcję członka zarządu spółki publicznej, w przypadku rażącego naruszenia obowiązków przewidzianych w art. 96 ust. 1 ustawy o ofercie. Po pierwsze oznacza to, że decyzja wydawana na podstawie art. 96 ust. 6 ustawy o ofercie ma charakter uznaniowy. Kontrola legalności decyzji uznaniowych dokonywana przez sąd administracyjny ma ograniczony zakres. Sąd nie wnika w celowość wydania decyzji i rozstrzygnięcia w niej zawartego. Sprawdza, czy decyzję podjął właściwy organ, czy decyzja ma oparcie w przepisach prawa materialnego, czy organ nie przekroczył granic uznania administracyjnego a więc, czy decyzja nie nosi znamion dowolności oraz, czy organ uzasadnił rozstrzygnięcie sprawy przesłankami odnoszącymi się do strony. Sądowa kontrola decyzji uznaniowej polega na zbadaniu, czy przed podjęciem decyzji organ dysponował niezbędnym materiałem dowodowym uzasadniającym rozstrzygnięcie sprawy i czy dokonał wszechstronnej oceny okoliczności faktycznych istotnych dla takiego rozstrzygnięcia. Jest to więc kontrola prawidłowości postępowania poprzedzającego wydanie decyzji i jego zgodności z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. Po drugie, z uwagi na użyte w art. 96 ust. 1 ustawy pojęcie "rażące naruszenie obowiązków" organ zobowiązany jest ocenić, czy konkretnym naruszeniom przez spółkę przepisów ustawy o ofercie można przypisać taki charakter. Sam zwrot "rażące naruszenie obowiązków" jest prawnie niedookreślony. Pojęcie to stanowi klauzulę generalną, która w założeniu ma umożliwić karanie członków zarządu za najbardziej naganne zachowania spółki. Nie ma więc katalogu zamkniętego zachowań, które wyczerpywałyby pojęcie "rażące naruszenie obowiązków przez spółkę publiczną". Zatem ocena, czy dane naruszenie obowiązków jest rażące zależy od okoliczności każdego indywidualnego przypadku. Do rażącego naruszenia obowiązków może dojść zarówno na skutek jednorazowego zachowania, które drastycznie narusza obowiązujące przepisy, jak i na skutek wielokrotnych, nawet drobnych naruszeń, które oceniane łącznie pozwalają na przyjęcie, że naruszenie obowiązków ma charakter rażący (por. Glosa M. Barczaka do wyroku WSA w Warszawie z dnia 22 czerwca 2007 r., sygn. akt VI SA/Wa 688/07, Prawo Spółek 2008, Nr 12, s. 53). Uwzględniając powyższe, w ocenie Sądu, nie może zostać uznać za trafny zarzut skarżącego, że Komisja dokonała błędnej wykładni terminu "rażące naruszenie obowiązków" przez co naruszyła art. 96 ust. 6 ustawy o ofercie. Skarżący w swej argumentacji zanegował kluczowe dla możliwości nałożenia kary na spółkę, a w dalszej kolejności na niego, ustalenie przez Komisję, że umowa inwestycyjna zawarta przez skarżącą z B. sp. z o.o., wspólnikami tej spółki oraz F. była umową znaczącą, gdyż łączna wartość zobowiązań wynikających z zawartej umowy wynosiła 3 000 000 zł i stanowiła ponad 10% kapitałów własnych skarżącej. Skarżący stoi na stanowisku, że w istocie nie mamy do czynienia z jedną umową, lecz z kilkoma różnymi umowami zawartymi z różnymi podmiotami, przy czym kontrahentów skarżącej nie łączył żaden stosunek zobowiązaniowy. W takim ujęciu nie byłoby podstaw do sumowania wartości przedmiotu poszczególnych umów i przyjęcia, że doszło do zawarcia umowy znaczącej w rozumieniu § 2 pkt 44 rozporządzenia z dnia 19 lutego 2009 r. W konsekwencji po stronie Spółki nie powstałby obowiązek przekazania informacji o jej zawarciu w formie raportu bieżącego. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, stanowisko zaprezentowane przez skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie. Podkreślić należy, że zgodnie z art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a) ustawy o ofercie publicznej i warunkach wprowadzania instrumentów finansowych do zorganizowanego systemu obrotu oraz o spółkach publicznych, emitent papierów wartościowych dopuszczonych do obrotu na rynku regulowanym jest obowiązany, do równoczesnego przekazania Komisji, spółce prowadzącej ten rynek regulowany oraz do publicznej wiadomości informacji bieżących i okresowych, zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 60 ust. 2 ustawy o ofercie - w przypadku emitentów papierów wartościowych dopuszczonych do obrotu na rynku oficjalnych notowań giełdowych. Zgodnie z dyspozycją § 5 ust. 1 pkt 3 Rozporządzenia, emitent jest zobligowany do przekazania w formie raportu bieżącego informacji na temat zawarcia przez niego lub jego spółkę zależną znaczącej umowy. Stosownie do postanowień § 2 pkt 44 lit. a Rozporządzenia, za umowę znaczącą uznaje się umowę, której jedną ze stron jest emitent lub jednostka od niego zależna i której przedmiot ma wartość co najmniej 10 % wartości kapitałów własnych emitenta. Zgodnie z treścią § 9 Rozporządzenia, raport bieżący o zawarciu znaczącej umowy obejmuje datę zawarcia znaczącej umowy; oznaczenie stron umowy; oznaczenie przedmiotu umowy; istotne warunki umowy, ze szczególnym uwzględnieniem warunków finansowych umowy, oraz wskazanie określonych przez strony specyficznych warunków, charakterystycznych dla tej umowy, w szczególności tych, które odbiegają od warunków powszechnie stosowanych dla danego typu umów. W kontekście przywołanych powyżej przepisów, stwierdzić należy, że organ prawidłowo zakwalifikował umowę inwestycyjną z [...] marca 2009 r. jako jedno przedsięwzięcie gospodarcze, pomimo, że zawierała postanowienia dotyczące zobowiązań różnych podmiotów. W ramach realizacji tego przedsięwzięcia strony umowy planowały podjęcie szeregu czynności o charakterze faktycznym i prawnym, które w efekcie miały doprowadzić do osiągnięcia celu w postaci wprowadzenia testera B. do seryjnej produkcji i jego sprzedaży. W dążeniu do osiągnięcia tak określonego celu spółka D. zobowiązała się do objęcia, do [...] marca 2009 r., 116 nowoutworzonych udziałów B. sp. z o.o. o wartości 500 zł, co stanowi 48,33% w kapitale zakładowym, uprawniających do wykonywania 48,33% głosów na zgromadzeniu wspólników za kwotę 750 000 zł. Następnie z chwilą ziszczenia się warunków w postaci: realizacji obowiązku rejestracyjnego, uzyskania wpisu testera B. na listę wyrobów medycznych prowadzoną przez Urząd Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych, ale nie później niż do 31 grudnia 2009 r., miało nastąpić podwyższenie kapitału zakładowego spółki B. do kwoty 125 000 zł, poprzez objęcie przez skarżącą 9 nowoutworzonych udziałów o wartości 500 zł., za kwotę 750 000 zł. W wyniku wspomnianego podwyższenia D. miała objąć udziały stanowiące 2,77 kapitału zakładowego i uzyskać docelowo 50% udziałów w kapitale zakładowym B. sp. z o.o. i 50% udział w ogólnej liczbie głosów na zgromadzeniu wspólników. Z kolei Fundacja [...] miała objąć jeden udział w kapitale zakładowym B. sp. z o.o. Ponadto w myśl § 7 umowy inwestycyjnej, w terminie 30 dni od dnia objęcia przez skarżącą w B. sp. z o.o. 50% udziałów stanowiących 50% ogólnej liczby głosów spółka D. miała udzielić B. sp. z o.o. pożyczkę celową w kwocie 1 500 000 zł , na okres 24 miesięcy, oprocentowaną według stopy WIBOR za 12 miesięcy z roczną kapitalizacją odsetek. Omawiana umowa określała co prawda osobno prawa i obowiązki dotychczasowych wspólników B. sp. z o.o. i skarżącej dotyczące nabycia określonej liczby udziałów w planowanym podwyższeniu kapitału zakładowego B. sp. z o.o. i odrębnie prawa i obowiązki skarżącej i B. sp. z o.o. związane z udzieleniem B. sp. z o.o. pożyczki w kwocie 1 500 000 zł. Pomimo to, z uwagi na powiązanie poszczególnych zobowiązań i ich wzajemną zależność, ww. umowa stanowiła całość, obejmującą jedno przedsięwzięcie gospodarcze, które rodziło po stronie skarżącej zobowiązania finansowe przekraczające 10% kapitału własnego. Z uwagi na powyższe nieuzasadnionym jest zarzut skarżącego o wadliwym uznaniu przez organ charakteru omawianych raportów jako bieżących zamiast poufnych. W konsekwencji po stronie D. S.A. powstał obowiązek informacyjny, który we wskazanym przez Komisję Nadzoru Finansowego zakresie albo w ogóle nie został wykonany, albo wykonano go nienależycie. Tymczasem obowiązek informacyjny, także wówczas, gdy jego źródło stanowi zawarcie przez emitenta umowy znaczącej, powinien dostarczać informacji prawdziwych rzetelnych i kompletnych, pozwalających inwestorom na ocenę wpływu zawartej umowy na sytuację gospodarczą, finansową i majątkową emitenta. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie orzekającym w niniejszej sprawie podziela zatem w całości stanowisko zawarte w wyroku NSA z dnia 4 marca 2014 roku sygn. akt II GSK 2065/12, dotyczące oceny stopnia naruszenia przez D. S.A. obowiązku, o którym mowa w art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a) ustawy o ofercie. W ocenie Sądu zasadnym jest zarazem twierdzenie organu, że naruszenie obowiązku wynikającego z art. 56 ust. 1 pkt 2 lit a ustawy o ofercie miało charakter rażący, skoro rzutowało w istotny sposób na ocenę przez uczestników rynku kapitałowego sytuacji finansowej D. S.A. w świetle zaistniałego po jej stronie zobowiązania finansowego przekraczającego 10% kapitału własnego. Niezapewnienie bowiem inwestorom pełnego dostępu do informacji wynikającej z zawarcia ww. umowy naruszyło realizację zasady transparentności, gdyż informacje te dotyczyły istotnych kwestii związanych z działalnością spółki D. S.A., a zatem rzutujących na jej sytuację finansową. Istotne jest przy tym, że w postępowaniu prowadzonym w trybie art. 96 ust. 6 ustawy o ofercie ustalenia wymaga, że rażące naruszenie obowiązków informacyjnych przypisać można podmiotowi, o którym mowa w art. 96 ust. 1 tej ustawy, a nie członkowi jego zarządu. Przepis ten nie wymaga zatem dokonywania oceny charakteru naruszenia przez skarżącego, lecz przez Spółkę. Jednocześnie w sytuacji, w której decyzja wydana na podstawie art. 96 ust. 6 ustawy o ofercie ma charakter uznaniowy, pozwala to organowi w okolicznościach danej sprawy mimo rażącego naruszenia obowiązku o jakim mowa w art. 56 ust. 1 pkt 2 lit. a przez emitenta, nie nakładać kary na członka zarządu jeżeli nie miał on wpływu na takie naruszenie. W niniejszej sprawie skarżący nie podniósł jednakże żadnych okoliczności które wskazywałyby, iż nie miał wpływu na takie naruszenie. Nie budzą przy tym wątpliwości ustalenia organu co do faktu, że osobą odpowiedzialną za wskazane naruszenia był m.in. skarżący. W decyzjach obu instancji szczegółowo omówiona została rola skarżącego w zakresie działań skutkujących naruszeniem obowiązków informacyjnych. Za niezasadny, w ocenie Sądu, uznać należy także ujęty w skardze zarzut niedostatecznego wyjaśnienia sytuacji majątkowej skarżącego w kontekście wysokości nałożonej na niego kary pieniężnej. Skarżący bowiem, pomimo, że miał taką możliwość, w toku postępowania odwoławczego nie przedłożył żadnych dowodów i materiałów w sprawie, które podważałyby prawidłowość wyliczonej przez organ kary w oparciu o skalę dochodów skarżącego. W konsekwencji Komisja prawidłowo uznała, że sytuacja ekonomiczna skarżącego umożliwia zapłatę ciążącej na nim kary w wysokości 80 000 zł. Zaznaczenia wymaga, że decyzja uznaniowa (a taki charakter, jak już wykazano powyżej, ma decyzja wydana na podstawie art. 96 ust. 6 ustawy o ofercie) może być uchylona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w wypadku stwierdzenia, że została wydana z takim naruszeniem przepisów o postępowaniu administracyjnym, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). O tego rodzaju naruszeniach można by mówić, gdy np. organ pozostawił poza swoimi rozważaniami argumenty podnoszone przez stronę, pominął istotne dla sprawy materiały dowodowe lub dokonał oceny tych materiałów wbrew zasadom logiki lub doświadczenia życiowego. Takie uchybienia w rozpoznawanej sprawie nie miały miejsca, organ nadzoru przeprowadził wnikliwe postępowanie dowodowe, zaś wydaną decyzję należycie uzasadnił. Ostatnim zagadnieniem wymagającym wyjaśnienia jest kwestia złożonego przez skarżącego wniosku o dopuszczenie dowodu z dokumentu. Na rozprawie w dniu 9 stycznia 2015 r. Sąd odmówił przeprowadzenia dowodu ze złożonej przez skarżącego kserokopii postanowienia Prokuratury Okręgowej w W. o umorzeniu postępowania z dnia [...] grudnia 2013 r. wszczętego wobec skarżącego i drugiego członka zarządu M. M., podejrzanych o popełnienie czynu z art. 181 ust. 2 ustawy o obrocie instrumentami finansowymi. Na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Dowód, o którego przeprowadzenie wnioskował skarżący kryteriów tych nie spełniał. Przede wszystkim była to kserokopia, której nie sposób uznać za dokument. Skarżący miał tego świadomość, jako że domagał się równocześnie, aby Sąd odroczył rozprawę i zobowiązał Prokuraturę Okręgową w W. do udzielenia Sądowi odpisu tego dokumentu w odpowiednim terminie. W istocie zatem Sąd miał dopiero pozyskać dowód, którego przeprowadzenia domagał się skarżący. Z oczywistych względów skutkowałoby to przedłużeniem postępowania w sprawie. Nadto złożone przez skarżącego postanowienie o umorzeniu dochodzenia wydane zostało w dniu [...] grudnia 2013 r. Czynność ta dokonana została zatem po dacie wydania skarżonych decyzji, a zatem powołane postanowienie z dnia [...] grudnia 2013 r. nie mogło stanowić dowodu w sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 27 października 2004 r., sygn. akt FSK 1186/04 stwierdził, iż art. 106 § 3 p.p.s.a. nie służy do zwalczania ustaleń faktycznych, z którymi strona się nie zgadza. W tych okolicznościach uznać należy, że zostały dostatecznie wyjaśnione wszystkie okoliczności mające wpływ na wynik sprawy, a ustaleń faktycznych dokonano na podstawie materiału dowodowego, należycie ocenionego przez organ administracji, co znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Z tych względów brak jest podstaw do uwzględnienia skargi. Mając powyższe na względzie, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd oddalił skargę orzekając jak w sentencji wyroku.