VI SA/Wa 299/08

PostanowienieWSA w Warszawie2008-03-14

Skład orzekający: Sędzia WSA Andrzej Czarnecki

Analiza orzeczenia

Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.

Zagadnienie prawne
Czy pismo Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi, będące odpowiedzią na zażalenie na bezczynność organu I instancji, podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego?
Ratio decidendi
Pismo organu wyższego stopnia, wydane w następstwie rozpatrzenia zażalenia na bezczynność organu I instancji, nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Tego rodzaju pismo, stanowiące rozstrzygnięcie wpadkowe, nie jest aktem podlegającym kognicji sądu administracyjnego na podstawie przepisów PPSA.
Stan faktyczny
Skarżący wniósł skargę na bezczynność Wojewody M. w zakresie nieoszacowania szkód w jego gospodarstwie rolnym. Po odrzuceniu pierwszej skargi z powodu niewyczerpania środków zaskarżenia, skarżący wniósł zażalenie do Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi. Minister pismem zajął stanowisko, że Wojewoda nie pozostawał w bezczynności. Skarżący złożył następnie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na to pismo Ministra.
Rozstrzygnięcie
Odrzucić skargę.

Pełny tekst orzeczenia

Dnia 14 marca 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Andrzej Czarnecki po rozpoznaniu w dniu 14 marca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. Z. na pismo Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] listopada 2007 r., Nr [...] w przedmiocie zajęcia stanowiska w sprawie zażalenia na bezczynność Wojewody M. postanawia: odrzucić skargę; Pismem z dnia [...] stycznia 2007 r. Z. Z. wniósł skargę na bezczynność Wojewody M. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Według skarżącego Komisja Terenowa ds. szacowania szkód w gospodarstwach rolnych spowodowanych klęską suszy na terenie gminy C. powołana przez Wojewodę M., nie oszacowała szkód w gospodarstwie skarżącego, mimo iż zgłaszał gospodarstwo do oszacowania. Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2007 r. Sąd odrzucił przedmiotową skargę strony uzasadniając iż skarżący nie wyczerpał środków zaskarżenia - w rozumieniu art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a. Pismem z dnia [...] czerwca 2007 r., uzupełnionym pismem z dnia [...] sierpnia 2007 r., skarżący, realizując postanowienie Sądu wniósł, do Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi, "skargę na bezczynność Wojewody M.", którą organ uznał, stosownie do stanowiska Sądu zajętego w postanowieniu z dnia [...] czerwca 2007 r., że było to zażalenie na niezałatwienie przez organ I instancji sprawy w terminie. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi pismem z dnia [...] listopada 2007 r. zajął stanowisko odnośnie wniesionego zażalenia, wskazując brak bezczynności Wojewody M., a co za tym idzie stwierdził niezasadność skargi Z. Z. W odpowiedzi na pismo Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] listopada 2007 r. znak [...], strona skarżąca dnia [...] grudnia 2007 r., złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego za pośrednictwem Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi, na zajęte stanowisko w sprawie zażalenia strony na bezczynność Wojewody M. W odpowiedzi na skargę Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi wniósł o jej odrzucenie z uwagi na niezaskarżalność ww. aktu do Sądu Administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Przedmiotem rozpatrywania przez niniejszy Sąd, była skarga złożona w odpowiedzi na pismo Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] listopada 2007 r. znak [...], które stanowiło odpowiedź na zażalenie złożone w trybie art. 37 § 1 k.p.a. Analizie Sądu podlegała możliwość dopuszczenia zaskarżenia ww. wymienionego pisma do sądu administracyjnego. Zgodnie ze stanowiskiem zajętym w doktrynie i w orzecznictwie, czynność organu wyższego stopnia, w tym przypadku Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi, podjęta w następstwie rozpatrzenia zażalenia na bezczynność organu I instancji nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Pismo Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] listopada 2007 r. zostało wydane w trybie art. 37 § 1 k.p.a. Przy czym przepis ten nie określa w jakiej formie organ administracji publicznej wyższego stopnia, rozpoznający zażalenie na bezczynność organu, który winien rozstrzygnąć sprawę, ma zażalenie to rozstrzygnąć. Zarówno w doktrynie jak i orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjęto, że organ administracyjny właściwy do rozpoznania zażalenia wniesionego na podstawie art. 37 § 1 k.p.a. wydaje w celu jego załatwienia rozstrzygnięcie, o jakim mowa w art. 123 k.p.a. Jest to postanowienie zaliczane do grupy wydawanych w toku postępowania administracyjnego dotyczące poszczególnych kwestii, jak w tym przypadku bezczynności organu, wynikających w toku tego postępowania, lecz nie rozstrzygające o istocie sprawy. Nie jest to też postanowienie kończące postępowanie, a także nie przysługuje od niego zażalenie. Tego rodzaju postanowienie zatem nie mogło podlegać zaskarżeniu do sądu administracyjnego. (vide: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 stycznia 2006 r., sygn. akt I OSK 306/2005). W niniejszej sprawie pismo Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] listopada 2007 r., spełnia przesłanki stanowiące o formie ww. postanowienia. W związku z powyższym, stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.) wniesienie w przedmiotowej sprawie skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie jest niedopuszczalne.

Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 28.07.2026. · Źródło