VI SA/Wa 299/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Kozik (spr.) Asesor WSA Joanna Kruszewska-Grońska Protokolant p.o. ref. staż. Agnieszka Fidor po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 czerwca 2018 r. sprawy ze skargi B. Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w O. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz B. Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w O. kwotę 450 zł (słownie: czterysta pięćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: "GITD") decyzją z "(...)" listopada 2017 r. nr "(...)", na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257, dalej: "K.p.a."), art. 16 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U z 2017r., poz. 953), art. 2 ust. 35a, art. 64 ust. 1, ust. 2, art. 64c, art. 140aa ust. 1, ust. 3 pkt 1, pkt 4, art. 140ab ust. 1 pkt 3, lit. c), ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2017 r. poz. 128, dalej: "P.r.d."), art. 41 ustawy z dnia 21 marca 1985 o drogach publicznych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1440, dalej: "u.d.p.".), § 2 ust. 1 pkt 4 ust. 2, ust. 4, § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2016 r. poz. 2022), po rozpatrzeniu odwołania "(...)" Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Spółka komandytowa z siedzibą w "(...)" (dalej: "Strona", "Spółka", "Skarżący"), utrzymał w mocy decyzję "(...)" Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z "(...)" września 2017 r. Powyższą decyzją z "(...)" września 2017 r., nr "(...)", wydaną na podstawie art. 64 oraz art. 140aa ust. 1 – 3 P.r.d., i art. 104 § 1 K.p.a., organ I instancji nałożył na Stronę karę pieniężną w wysokości 15.000 zł. GITD wskazał w zaskarżonej decyzji, że "(...)" września 2016 r. na ul. "(...)" w "(...)" (droga krajowa nr "(...)") zatrzymano do kontroli pojazd członowy składający się z trzyosiowego ciągnika samochodowego marki M. o nr rej, "(...)" i czteroosiowej naczepy marki G. o nr rej. "(...)". Pojazdem członowym kierował M. P., który wykonywał krajowy przejazd drogowy na trasie "(...)" z ładunkiem elementu stalowego (ładunek niepodzielny) w imieniu Strony. Przebieg kontroli utrwalono protokołem nr "(...)" z "(...)" września 2016 r. Organ wskazał, że zgodnie z § 2 ust. 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r, w sprawie warunków technicznych oraz. zakresu ich niezbędnego wyposażenia, szerokość pojazdu, wysokość pojazdu, z zastrzeżeniem ust. 12, nie może przekraczać 4.00 m. Jak stanowi § 2 ust. 2 tego rozporządzenia, szerokość pojazdu, z zastrzeżeniem ust. 13, § 45 ust. 3 pkt 1, § 54 ust. 3, nie może przekraczać 2.55 m i nie obejmuje ona lusterek zewnętrznych, świateł umieszczonych na bokach pojazdu oraz elementów elastycznych wykonanych z gumy lub z innych tworzyw sztucznych. Stosownie do treści § 2 ust. 1 pkt 4 ww. rozporządzenia, długość pojazdu nie może przekraczać w przypadku pojazdu członowego 16,50 m, z zastrzeżeniem ust. 16. Zgodnie z ust. 16, wymiary, o których mowa w ust. 1 pkt 4 i ust. 6, mogą być przekroczone o 0,15 m w przypadku pojazdu członowego lub naczepy przewożących jeden lub więcej załadowanych lub niezaładowanych kontenerów lub wymiennych nadwozi, o maksymalnej długości całkowitej wynoszącej do 45 stóp (13,72 m), w operacjach transportu intermodalnego. Zgodnie natomiast z § 3 ust. 1 pkt 2 ww. rozporządzenia, dopuszczalna masa całkowita pojazdu, z zastrzeżeniem ust. 2-20, nie może przekraczać w przypadku zespołu pojazdów, złożonego z pojazdów mających łącznie co najmniej 5 osi, w którym pojazdem ciągnącym jest pojazd samochodowy - 40 ton. GITD wskazał następnie, że w wyniku pomiarów kontrolowanego pojazdu członowego stwierdzono następujące przekroczenia dopuszczalnych norm: 1) szerokość pojazdu 6.55 m (po odjęciu 1% błędu wynikającego z niedokładności pomiaru i tolerancji przyrządu) - przekroczenie o 4 m, czyli o 156.86 %, 2) długość pojazdu członowego 20.49 m (po odjęciu 1% błędu wynikającego z niedokładności pomiaru i tolerancji przyrządu) - przekroczenie o 3,99 m, czyli o 24,18%, 3) wysokość pojazdu 4.39 m (po odjęciu 1% błędu wynikającego z niedokładności pomiaru i tolerancji przyrządu) - przekroczenie o 0,39 m, czyli o 9,75%, 4) rzeczywista masa całkowita 42,6 t (po odjęciu 2% zaokrąglonych do 0,11 w górę) - przekroczenie o 2.61 (przekroczenie dopuszczalnej wartości o 6,5%). Organ dodał, że w aktach sprawy znajduje się stwierdzone za zgodność z kopią zezwolenie kategorii VII nr "(...)" na jednokrotny przejazd pojazdu nienormatywnego w okresie od 24 września 2016 r. do 7 października 2016 r., które nie było opatrzone podpisem organu wydającego. Wyjaśnił też jednak, że w toku prowadzonego postępowania organ I instancji wystąpił do Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad z pytaniem, czy Strona posiadała zezwolenia kategorii VII na przejazd pojazdu nienormatywnego, czy też zostało mu wydane zezwolenie innej kategorii. Jednocześnie organ przesłał kopię zezwolenia kategorii VII o nr "(...)" na jednokrotny przejazd pojazdu nienormatywnego. Pismem z 24 lipca 2017 r. Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad poinformowała, że dla Strony, zostały wydane "(...)" września 2016 r. zezwolenia kategorii VII na przejazd pojazdu nienormatywnego o nr "(...)" i "(...)" w okresie od 24 września 2016 r. do 7 października 2016 r. Jednocześnie GDDKiA poinformowała, że kopia zezwolenia bez podpisu została przesłana na prośbę wnioskodawcy w celu zapoznania się z wytyczoną trasą przejazdu oraz warunkami podanymi przez Zarządców i nie upoważniała ona do przejazdu. W załączeniu GDDKiA przesłała kopię zezwolenia kategorii VII nr "(...)" i nr "(...)". GITD stwierdził, że mając na uwadze wartości wyników pomiarów uzyskanych podczas kontroli oraz wartości określone w treści zezwolenia kategorii VII nr "(...)" na jednokrotny przejazd pojazdu nienormatywnego (ciągnika o nr rej. "(...)" i naczepy o nr rej. "(...)"), została przekroczona dopuszczalna wartość dla masy całkowitej pojazdu, wynosząca według zezwolenia 40 t. Podczas kontroli stwierdzono, że rzeczywista masa całkowita pojazdu wynosiła 42.6 t (po odjęciu 2 % zaokrąglonych do 0.1 i w górę). Tym samym, jak uznał GITD, posiadane na dzień kontroli zezwolenie nr "(...)" nie upoważniało do przejazdu kontrolowanym pojazdem nienormatywnym. Organ wskazał, że w ustalonym stanie faktycznym organ I instancji nałożył karę pieniężną za brak zezwolenia kategorii VII, która stosownie do treści art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. c) P.r.d., wynosi 15 000 zł. GITD wyjaśnił także, że miejsce ważenia legitymowało się w dniu kontroli protokołem z pomiaru pochylenia terenu na stanowisku ważenia pojazdów z lipca 2015 r. Pojazd został zważony przy zastosowaniu przenośnych wag do pomiarów statycznych typu SA W 10C/II o nr fabrycznych "(...)" i "(...)". Wagi te w dniu kontroli legitymowały się ważnymi świadectwami legalizacji ponownej wydanymi przez Naczelnika Obwodowego Urzędu Miar w "(...)" 22 stycznia 2016 r. dla wagi o nr CH "(...)" z datą ważności do 31 stycznia 2018 r. oraz przez Dyrektora Okręgowego Urzędu Miar w "(...)" 21 kwietnia 2015 r, dla wagi o nr "(...)" z datą ważności do 31 marca 2017 r. Powyższe dokumenty zostały okazane kontrolowanemu. Kierowca został również poinformowany o sposobie przeprowadzania pomiarów oraz o przysługujących mu uprawnieniach. Organ stwierdził, że zgodnie z pkt 2.4 instrukcji obsługi wag SAW/Seria II, która dotyczy m.in. wag SAW 10C/II, waga może pracować samodzielnie lub w parach i grupach od 4 do 6 wag w celu pomiaru, nacisku koła, nacisku na oś, na grupę osi lub pomiaru ciężaru samochodów ciężarowych oraz zestawów pojazdów, a zobrazowanie ustawienia pomiaru dla różnych typów pojazdów przedstawione w pkt 2.5 instrukcji obsługi wag typu SAW 10C/II ma charakter jedynie poglądowy. Nie sposób jednak na tej podstawie twierdzić, że przy użyciu jednej pary wag niedopuszczalne jest uzyskanie pomiaru nacisku trzech, czterech, pięciu, czy nawet większej liczby osi składowych osi wielokrotnej, co wprost dopuszcza treść pkt 2.4 instrukcji. Organ dodał, że instrukcja obsługi w pkt 2.2. wskazuje, że drogi o nachyleniu przekraczającym 2% (w kierunku ruchu drogowego) nie nadają się do przeprowadzenia procedury ważenia, jednak kontrolę przeprowadzono w miejscu zbadanym pod kątem pochylenia terenu legitymującym się protokołem z lipca 2015 r. Miejsce ważenia zostało wyposażone we wnękę fundamentową, w której umieszczono wagi. Pomiary zawarte w jego treści wskazują, że pomierzone spadki mieszczą się także w normie, tj. śr. 0,74% spadku podłużnego, śr. 1,31% spadku poprzecznego. Miejsce to zostało zbadane przez geodetę, a następnie zatwierdzone przez Generalną Dyrekcję Dróg Krajowych i Autostrad Oddział w "(...)". GITD stwierdził, ze pojazd został zważony przy pomocy dwóch wag umieszczonych we wnęce fundamentowej, a wyniki pomiarów poszczególnych osi zostały zsumowane w wyniku czego otrzymano masę całkowitą samochodu ciężarowego. Organ też wyjaśnił, że zgodnie z pkt 5.2 homologacji typu WE wag SAW ...C/II, istnieje możliwość połączenia dwóch wag do pomiaru osi, co jednak w żaden sposób nie wyklucza wyznaczenia nacisku osi za pomocą dwóch wag bez zastosowania interfejsu (kabla łączącego wag). Nie ma obowiązku łączenia dwóch wag, a jedynie istnieje możliwość połączenia. W takim przypadku każda z wag wskazuje nacisk na koło pojazdu danej osi, które po zsumowaniu dają wartość nacisku osi pojazdu. GITD wskazał też, że wyniki pomiarów każdej osi, a tym samym i rzeczywistej masy całkowitej pojazdu członowego zostały pomniejszone o 2% zaokrąglone do 0,1 t w górę na podstawie wewnętrznego zarządzenia nr 28/2014 Głównego Inspektora Transportu Drogowego z 17 września 2014 r, w sprawie zasad planowania, prowadzenia oraz dokumentowania kontroli przewozów drogowych przez inspektorów Inspekcji Transportu Drogowego. GITD wyjaśnił następnie, że pismem z 10 października 2017 r. zawiadomił Stronę o uzupełnieniu materiału dowodowego o dokumenty tj. poświadczone tłumaczenie z języka angielskiego od International Road Dynamics INC (producenta wag SAW 10C/II) z 10 grudnia 2014 r,. upoważnienie producenta z 12 grudnia 2014 r., pismo Prezesa Głównego Urzędu Miar z 1 czerwca 2016 r. nr "(...)", dotyczące wyznaczania masy całkowitej pojazdu za pomocą przenośnych wag nieautomatycznych, poprzez sumowanie nacisków poszczególnych osi. Do Strony przesłano również kopie sprawozdania z pracy pt. Sprawdzanie błędów pomiaru nacisku osi wielokrotnej oraz masy całkowitej pojazdu samochodowego metoda ważenia "oś po osi" przy użyciu pary wag statycznych z 17 listopada 2015 r., instrukcji obsługi wag SAW/ Seria II i świadectwo homologacji wag, które znajdowały się w aktach sprawy. Zawiadomienie zostało doręczone 18 października 2017 r., a Strona w: wyznaczonym terminie nie skorzystał z prawa do przedstawiania własnego stanowiska. GITD podsumował, że mając na uwadze zgromadzony materiał dowodowy, brak jest przeciwskazań do dokonywania pomiaru rzeczywistej masy całkowitej za pomocą jednej pary wag SAW 10C/II poprzez sumowanie poszczególnych nacisków osi pojazdu. Organ stwierdził, że ponownie rozpoznając sprawę, nie dopatrzył się przesłanek do umorzenia postępowania administracyjnego, na podstawie 140aa ust. 4 P.r.d. Strona nie dostarczyła także takich dowodów, z których wynikałoby wyłączenie jej odpowiedzialności za brak zezwolenia, w oparciu o regulację art. 140aa ust. 4 P.r.d. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję GITD z "(...)" listopada 2017 r. Skarżący wniósł o jej uchylenie oraz o zwrot kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji Skarżący zarzucił naruszenie: 1) art. 2 pkt 35a P.r.d., poprzez uznanie, iż stwierdzenie nienormatywności pojazdu ze względu na masę całkowitą może być ustalone na podstawie wyników uzyskanych z wag przenośnych do pomiarów statycznych typu SAW10C/II, 2) art. 7 K.p.a., poprzez nierzetelne rozpatrzenie materiału dowodowego co miało znaczący wpływ na wadliwość skarżonego rozstrzygnięcia, 3) art. 6 K.p.a., poprzez nadanie przymiotu legalności procedurom przedsięwziętym przez organ I instancji bez podstawy prawnej, 4) art. 77 § 1 K.p.a., poprzez oparcie decyzji na niejednoznacznym i niepełnym materiale dowodowym, 5) art. 107 § 3 K.p.a., poprzez nieodniesienie się do wszystkich uwag i argumentów Strony poczynionych w odwołaniu od decyzji organu I instancji. W obszernym uzasadnieniu skargi, Skarżący zakwestionował poprawność ważenia pojazdu siedmioosiowego, dokonanego jedną parą wag typu SAW10C/II. Skarżący stwierdził, że zgodnie z treścią Świadectwa Homologacji Wagi nr "(...)" waga SAW 10C/II została homologowana jako nieautomatyczna waga elektromechaniczna do pomiaru obciążenia koła w ramach nadzoru ruchu drogowego. Ponadto jak wynika z punktu 5.2 świadectwa homologacji nr "(...)" wagi SAW 10C istnieje możliwość połączenia dwóch wag do pomiaru obciążenia koła o tej samej konstrukcji, przy wykorzystaniu istniejącego interfejsu oraz przewodu, w celu stworzenia wagi do pomiaru obciążenia osi. Analiza treści dokumentacji wagi oraz załączonego certyfikatu zatwierdzenia UE nie wskazuje, jakoby waga ta była przeznaczona do pomiaru rzeczywistej masy całkowitej. Skarżący powołał się na stanowisko GUM zawarte w piśmie z 30 grudnia 2016 r., nr "(...)", stanowiące odpowiedź na zapytanie złożone w tej kwestii przez Stowarzyszenie Polskie Forum Transportu. Stwierdził, że bezprawność działania WITD w zakresie używania wag SAW10C do pomiaru masy całkowitej pojazdów oraz zespołów pojazdów została potwierdzona przez dwie niezależne instytucje państwowe: Najwyższą Izbę Kontroli w raporcie delegatury "(...)" z 2013 r. nr "(...)" oraz Główny Urząd Miar w deklaracji (oświadczeniu) z 22 kwietnia 2011 r. nr "(...)". Skarżący zakwestionował również zastosowanie w toku kontroli odchyłek, ustalonych na podstawie wewnętrznego zarządzania GITD. W odpowiedzi na skargę GITD wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskrzonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja narusza przepisy prawa w sposób uzasadniający jej uchylenie, choć zarzuty podniesione w skardze, zdaniem Sądu, są niezasadne. Przedmiotowa sprawa dotyczy odpowiedzialności podmiotu wykonującego przejazd pojazdem nienormatywnym, którym przewożony był ładunek niepodzielny w postaci elementu stalowego. Odpowiedzialność podmiotu wykonującego przejazd wynika z art. 140aa ust. 3 pkt 1 P.r.d., zgodnie z którym karę pieniężną, o której mowa w ust. 1, nakłada się na podmiot wykonujący przejazd. Jak wynika natomiast z art. 140aa ust. 1 P.r.d., za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, lub niezgodnie z warunkami określonymi dla tego zezwolenia nakłada się karę pieniężną, w drodze decyzji administracyjnej. Pojazdem nienormatywnym jest, w świetle definicji art. 2 pkt 35a P.r.d., pojazd lub zespół pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach o drogach publicznych, lub którego wymiary lub rzeczywista masa całkowita wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych w przepisach niniejszej ustawy. W niniejszej sprawie kara pieniężna została wymierzona Skarżącemu za przejazd nienormatywnym pojazdem po drodze krajowej nr "(...)", którego szerokość wynosiła 6,55 m i przekraczała o 4 m dopuszczalną normę, czyli o 156,86%, długość wynosiła 20,49 m i przekraczała o 3,99 m dopuszczalną normę, czyli o 24,18%, wysokość pojazdu wynosiła 4.39 m i przekraczała o 0,39 m dopuszczalną normę, czyli o 9,75%, rzeczywista masa całkowita wynosiła 42,6 t i przekraczała o 2.61 dopuszczalną wartość, czyli o 6,5%. Naruszenie parametrów dotyczących wymiarów pojazdu zadecydowało o klasyfikacji przedmiotowego naruszenia do przejazdu po drogach publicznych pojazdu nienormatywnego bez zezwolenia kategorii VII, natomiast o wysokości nałożonej kary zadecydowało naruszenie parametrów dotyczących szerokości i długości pojazdu. Z art. 64 ust. 3, art. 64a-64g oraz z załącznika nr 1 do P.r.d. wynika, że ustawodawca przewidział siedem kategorii zezwoleń, natomiast w art. 140ab ust. 1 pkt 1-3 P.r.d., uregulował wysokość kary pieniężnej za brak każdego z zezwoleń. Zgodnie z lp. 7 załącznika nr 1 do P.r.d., zezwolenie kategorii VII dotyczy pojazdów nienormatywnych o wymiarach oraz rzeczywistej masie całkowitej większych od wymienionych w kategoriach I-VI oraz o naciskach osi przekraczających wielkości przewidziane dla dróg o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t. Wymiary pojazdu w niniejszej sprawie były większe niż wymienione w kategoriach I-VI. Zgodnie natomiast z art. 140ab ust. 1 pkt 3 P.r.d., karę pieniężną, o której mowa w art. 140aa ust. 1, ustala się w wysokości, za brak zezwolenia kategorii VII: a) 500 zł - gdy nacisk jednej lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita lub wymiary pojazdu przekraczają dopuszczalne wartości nie więcej niż o 10%, b) 2000 zł - gdy nacisk jednej lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita lub wymiary pojazdu przekraczają dopuszczalne wartości o więcej niż 10% i nie więcej niż 20%, c) 15 000 zł - w pozostałych przypadkach. Stwierdzone w niniejszej sprawie szerokość i długość pojazdu, przekraczały dopuszczalne wartości o więcej niż 20%. Podkreślenia jednak wymaga, że naruszenie zostało stwierdzone 24 września 2016 r. i dotyczyło pojazdu członowego składającego się z trzyosiowego ciągnika samochodowego marki M.o nr rej, "(...)" i czteroosiowej naczepy marki G. o nr rej. "(...)". Tymczasem organ I instancji ustalił w korespondencji z Generalną Dyrekcją Dróg Krajowych i Autostrad, że Skarżący uzyskał "(...)" września 2016 r., zezwolenie kategorii VII o nr "(...)" na jednokrotny przejazd pojazdu nienormatywnego (ciągnika o nr rej. "(...)" i naczepy o nr rej. "(...)") w okresie od 24 września 2016 r. do 7 października 2016 r., w którym wyznaczona trasa obejmowała drogę na której doszło do zatrzymania do kontroli spornego pojazdu członowego i w którym określono następujące parametry pojazdu członowego: długość – 21,00 m, szerokość – 6,86 m, wysokość – 4,40 m, masa ładunku – 13,00 t, masa całkowita – 40 ton. Analizując treść powyższego zezwolenia, należy dojść do wniosku, że zezwolenie to dotyczyło przedmiotowego przejazdu pojazdu nienormatywnego, za który została na Skarżącego nałożona przedmiotowa kara pieniężna. Zezwolenie zostało wydane "(...)" września 2016 r., zatrzymanie do kontroli pojazdu członowego nastąpiło "(...)" września 2016 r. W dniu kontroli zezwolenie zatem było ważne. Zezwolenie dotyczyło tego konkretnego pojazdu członowego złożonego z ciągnika o nr rej. "(...)" i naczepy o nr rej. "(...)", przejazdu trasą na której doszło do zatrzymania, w okresie na który zostało wydane. Nie ulega zatem wątpliwości, że w dniu zatrzymania do kontroli przedmiotowego pojazdu członowego, Skarżący posiadał wymagane zezwolenie kategorii VII. Nie ulega też jednak wątpliwości, że pojazd członowy nie spełniał wszystkich parametrów określonych w przedmiotowym zezwoleniu. Pomiary i ważenie pojazdu członowego dokonane w trakcie kontroli wykazało, że pojazd członowy spełniał określone w zezwoleniu parametry wymiarowe, przekraczał natomiast określoną w zezwoleniu dopuszczalną masę całkowitą – 40 t. Ważenie bowiem wykazało masę całkowitą pojazdu - 42,6 t. Podkreślenia w tym miejscy wymaga, że art. 140aa ust. 1 P.r.d., określa dwie sytuacje w których za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych nakłada się karę pieniężną: po pierwsze za przejazd takiego pojazdu bez zezwolenia, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, po drugie za przejazd takiego pojazdu niezgodnie z warunkami określonymi dla tego zezwolenia. Należy zauważyć natomiast, że w art. 140ab ust. 1 pkt 1 – 3 P.r.d., została określona wysokość kary, ale tylko za brak zezwolenia danej kategorii. Nie oznacza to jednak, że ustawodawca nie uregulował wysokości kary pieniężnej za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych niezgodnie z warunkami określonymi dla danego zezwolenia, lecz należy przyjąć, że za taki przejazd powinna być wymierzana kara pieniężna w tej samej wysokości jak za brak tego zezwolenia. Powyższe nie ma znaczenia w przypadku zezwoleń kategorii I – VI, ponieważ w przypadku każdego z tych zezwoleń ustawodawca przewidział tylko jedną karę pieniężną. Odmienna sytuacja występuje w przypadku zezwolenia kategorii VII, dla której ustawodawca unormował trzy rodzaje kary pieniężnej, której wysokość uzależniona jest od procentowej skali stwierdzonego naruszenia. Oznacza to, że skoro ustawodawca wymienił jako odrębne naruszenie, sytuację przejazdu po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych niezgodnie z warunkami określonymi dla danego zezwolenia, to w przypadku zezwolenia kategorii VII, kara pieniężna powinna być wymierzana odpowiednio do procentowej skali stwierdzonego naruszenia warunków określonych w zezwoleniu. W ocenie Sądu zatem w sytuacji, w której zostało wydane zezwolenie kategorii VII na konkretny przejazd pojazdu nienormatywnego, w którym został określony szereg parametrów pojazdu nienormatywnego, które muszą być spełnione na podstawie tego zezwolenia, a pojazd nie spełnia niektórych z tych parametrów, rodzaj naruszenia oraz jego skalę należy oceniać w oparciu o niedotrzymane parametry wynikające z zezwolenia. Przenosząc powyższe wyjaśnienia na realia niniejszej sprawy należy wskazać, że naruszenie do jakiego doszło w przypadku przedmiotowego przejazdu po drodze publicznej nienormatywnego pojazdu członowego, dotyczyło tylko jednego parametru określonego w zezwoleniu, a jego skala nie przekraczała wysokości 10% dopuszczalnej masy całkowitej. Zezwolenie przewidywało bowiem dopuszczalną masę całkowitą pojazdu członowego w wysokości 40 t, podczas gdy rzeczywista masa całkowita tego pojazdu wynosiła 42,6 t, a więc przekraczała dopuszczalną normę o 6,5%. Za naruszenie tej skali natomiast, w art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. a) P.r.d., została przewidziana kara pieniężna w wysokości 500 zł. Zgodnie z art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. a) P.r.d., karę pieniężną, o której mowa w art. 140aa ust. 1, ustala się w wysokości, za brak zezwolenia kategorii VII, 500 zł - gdy nacisk jednej lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita lub wymiary pojazdu przekraczają dopuszczalne wartości nie więcej niż o 10%. Mając na względzie powyższe Sąd stwierdza, że GITD wydając zaskarżoną decyzję naruszył art. 140aa ust. 1 P.r.d., poprzez jego błędną, mającą wpływ na wynik sprawy, wykładnię, polegającą na nieuwzględnieniu, że w przepisie tym ustawodawca uregulował dwie sytuacje w których za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych nakłada się karę pieniężną, w tym, za przejazd takiego pojazdu niezgodnie z warunkami określonymi dla danego zezwolenia. Skutkowało to niedokładnym wyjaśnieniem stanu faktycznego w związku z brakiem wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego, a więc naruszeniem art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy. GITD uznał bowiem, że Skarżący nie posiadał w ogóle zezwolenia, które uprawniałoby go do przejazdu po drogach publicznych przedmiotowym pojazdem nienormatywnym, a w konsekwencji uznał, że pojazd ten nie spełniał również wszystkich parametrów wymiarowych. Doprowadziło to następnie do niewłaściwego zastosowania art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. c) P.r.d. i nałożenia na Skarżącego kary pieniężnej w wysokości 15 000 zł, podczas gdy w sprawie powinien mieć zastosowanie art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. a) P.r.d., a nałożona kara powinna wynosić 500 zł. GITD, rozpoznając ponownie sprawę, uwzględni powyższe wyjaśnienia Sądu, w szczególności wykładnię art. 140aa ust. 1 P.r.d., prowadzącą do wniosku, że w przypadku gdy na dany przejazd po drogach publicznych pojazdu nienormatywnego zostanie wydane wymagane zezwolenie kategorii VII i pojazd ten nie dochowa warunków określonych w tym zezwoleniu, rodzaj naruszenia oraz jego procentową skalę decydującą o wysokości nakładanej kary pieniężnej, należy oceniać w oparciu o niedotrzymane parametry wynikające z zezwolenia. Sąd natomiast całkowicie zgadza się z GITD co do możliwości dokonania pomiaru rzeczywistej masy całkowitej pojazdu członowego wieloosiowego przy użyciu jednej pary wag typu SAW 10C/II, nie połączonych przy tym za pomocą interfejsu. Zdaniem Sądu, organ słusznie wskazał, że zgodnie z pkt 2.4 instrukcji obsługi wag SAW/Seria II, waga może pracować samodzielnie lub w parach i grupach od 4 do 6 wag w celu pomiaru, nacisku koła, nacisku na oś, na grupę osi lub pomiaru ciężaru samochodów ciężarowych oraz zestawów pojazdów, a zobrazowanie ustawienia pomiaru dla różnych typów pojazdów przedstawione w pkt 2.5 instrukcji obsługi wag typu SAW 10C/II ma charakter jedynie poglądowy. Oznacza to, że na podstawie instrukcji obsługi tego rodzaju wag, nie jest wykluczona możliwość użyciu jednej pary wag typu SAW 10C/II do pomiaru nacisku trzech, czterech, pięciu, czy nawet większej liczby osi składowych oraz osi wielokrotnej. Słusznie też organ wskazał, że zgodnie z pkt 5.2 homologacji typu WE wag SAW ...C/II, istnieje możliwość połączenia dwóch wag do pomiaru osi. Możliwość jednak taka, nie wyklucza wyznaczenia nacisku osi za pomocą dwóch wag bez zastosowania interfejsu i połącznia wag. W ocenie Sądu, GITD nie narusza przepisów prawa dokonując pomniejszenia uzyskanych wyników ważenia o wartość 2 % zaokrągloną do 0,1 t w górę, na podstawie wewnętrznego zarządzenia nr 28/2014 z 17 września 2014 r. Uwzględnienie bowiem takiego marginesu błędu pomiarów, nie jest mniej korzystne od przewidzianego w instrukcji obsługi wag typu SAW 10C/II. Z tych względów Sąd uznał za niezasadne zarzuty podniesione w skardze, dotyczące naruszenia art. 2 pkt 35a P.r.d. oraz art. 7, art. 6, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 K.p.a. Biorąc pod uwagę, na podstawie art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm.), inne okoliczności niż podnoszone w skardze, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) tej ustawy, orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania rozstrzygnięto na podstawie art. 200, w zw. z art. 205 § 1 i art. 209 tej ustawy.