VI SA/Wa 2996/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Grzelak Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Maliszewska (spr.) Sędzia WSA Elżbieta Olechniewicz Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Gajewiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 kwietnia 2014 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę VISA/Wa 2996/13 UZASADNIENIE Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267), art. 4 pkt 11 i 22, art. 18 ust. 5, art. 87 ust. 1, art. 92 a ust. 1, 2 i 6 ustawy z dnia 6 września 2001 o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 z późnym., Dz. U. z 2011 r. Nr 244, poz. 1454 dalej: u.t.d.) oraz lp. 2.9 załącznika nr 3 do u.t.d. uchylił decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2012 r. nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 8.000 (słownie: osiem tysięcy) złotych na M. K. (dalej: strona, skarżący) – prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą: A." M. K. oraz nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 5000 zł tytułem popełnienia naruszeń z l.p. 2.9. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Do wydania decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniu [...] lipca 2011 r. około godziny 11:00 w W. w P. Inspekcja Transportu Drogowego poddała kontroli drogowej samochód osobowy marki M. o nr rej [...]. Pojazdem kierował J. G. Do kontroli drogowej kierowca okazał m.in. wypis nr [...] z licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu krajowego osób wydanej stronie, umowę o współpracy zawartą w dniu [...] maja 2011 r. w W. pomiędzy kierowcą a A. w W. reprezentowaną przez M. K., paragon fiskalny oraz świadectwo sprawdzenia o nr fabrycznym. [...]. W związku z przeprowadzoną kontrolą drogową stwierdzono naruszenie, o którym mowa w art. 18 ust. 5 lit.b ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym – Dz.U. z 2007 r. Nr 125 poz. 874 ze zm. – wykonywanie przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu umieszczania na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem oraz telefonem przedsiębiorcy. Kierowca odmówił podpisania protokołu kontroli nr [...] jak i złożenia zeznań w charakterze świadka. Z kontroli wykonano dokumentację fotograficzną, a także sporządzono kserokopię okazanych dokumentów. Pismem z dnia [...] lipca 2011 r. organ I instancji zawiadomił stronę o wszczęciu w sprawie postępowania z urzędu. Pismem z dnia [...] lipca 2011 r. Urząd Miasta W. wskazał, iż dnia [...] kwietnia 2010 r. Prezydent W. udzielił stronie licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób. Na dzień kontroli pojazd o nr rej. [...] był zgłoszony do licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] listopada 2011 r. nałożył na firmę "A." M. K. karę pieniężną w wysokości 5.000 złotych za naruszenie z lp. 2.9 pkt 2 załącznika do ustawy o transporcie drogowym. Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] marca 2012 r. uchylił w całości decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia wskazując, że organ I instancji winien ustalić podmiot wykonujący przewóz w dniu kontroli, jak też nakazał przy powtórnym rozpoznaniu sprawy wzięcie pod uwagę nowelizacji ustawy o transporcie drogowym z dnia 16 września 2011 r. Pismami z dnia [...] kwietnia 2012 r. oraz z dnia z dnia [...] lipca 2012 r. organ I instancji zawiadomił stronę, iż postępowanie toczy się obecnie w stosunku do niej i stanowi kontynuację toczącego się uprzednio postępowania wobec przedsiębiorcy oznaczonego jako "A." M. K. Organ poinformował stronę, iż przy uwzględnieniu nowego stanu prawnego po analizie materiału dowodowego stwierdzono naruszenie polegające na wykonywaniu przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu, o którym mowa w art. 18 ust 5 (art. 18 ust 5 lit. b) u.t.d. (lp. 2.9 załącznika nr 3 do ww. ustawy), a ponadto, w związku z nowelizacją u.t.d. z dnia 11 maja 2012 r. w zakresie art. 18 ust. 4b i 5 u.t.d. na podstawie art. 10 § 1 w zw. z art. 77 Kpa poinformował ją o możliwości wypowiedzenia się w zakresie przesłanek zawartych w ww. przepisach (dowód: zwrotne potwierdzenie odbioru z dnia 16 lipca 2012 r. — w aktach sprawy). [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego wydał decyzję z dnia [...] października 2012 r. nakładającą na skarżącego karę pieniężną w wysokości 8.000zł na podstawie art. 18 ust. 4a, art. 18 ust. 5 pkt 1) i pkt 2) oraz zgodnie z art. 92a ust. 1 i ust. 2 ustawy o transporcie drogowym z tytułu naruszenia z lp. 2.9 załącznika nr 3 do u.t.d.. Od przedmiotowej decyzji strona reprezentowana przez umocowanego pełnomocnika złożyła odwołanie. Decyzji pełnomocnik strony zarzucił błąd w ustaleniu faktycznym, polegający na nieuzasadnionym przyjęciu, że oznaczenia znajdujące się na boku pojazdu stanowią nazwę oraz numer telefonu skarżącego przedsiębiorcy jak też art. 18 ust. 5 lit.b) u.t.d., poprzez błędną jego wykładnię, której konsekwencją jest "automatyczna" kwalifikacja wszelkich napisów znajdujących się na pojeździe jako oznaczenia przedsiębiorcy. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania. Organ II instancji wskazał, że zgodnie z treścią przepisu art. 92 u.t.d. obowiązującego poprzednio, kto wykonywał przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy lub innych przepisów podlegał karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 15.000 złotych. Stosownie do art. 92 ust. 4 u.t.d. wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określał załącznik do ustawy. Konsekwencją tego rozwiązania była treść lp. 2.9 pkt. 2 załącznika ww. ustawy, który karą pieniężną w wysokości 5.000 złotych sankcjonował wykonywanie przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu: 2) umieszczania na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem lub telefonem przedsiębiorcy. Organ wskazał, że z dokumentacji fotograficznej sporządzonej w czasie kontroli wynika też, iż na boku kontrolowanego pojazdu znajdowały się napisy "[...]" oraz "[...]" z symbolem [...], na klapie bagażnika znajdował się natomiast numer "[...]". Nadto na bocznej szybie naklejona była naklejka z napisem TARYFA 1 DZIENNA 1 km: 2,40 zł", zaś powyżej naklejki z numerem rejestracyjnym dotycząca stosowanych taryf. Z załączonej do akt sprawy dokumentacji wynika również, że w kontrolowanym pojeździe znajdował się drogomierz C. oraz elektroniczna kasa rejestrująca M. Ustalono też ,że w toku podjętych czynności kontrolnych kierowca okazał umowę o współpracy zawartą pomiędzy nim, a stroną w dniu [...] maja 2011 r., której przedmiotem była współpraca pomiędzy stronami w zakresie usług transportowych wspomaganych systemem "R.". Zgodnie z ww. umową J. G. zobowiązał się do uiszczenia comiesięcznych opłat na rzecz L. Sp. z o.o. Zgodnie z zapisem § 6 ww umowy, J. G. świadczy usługi pojazdem, którym dysponuje A., na własny rachunek, ale na rzecz A., zgodnie z ustawą o transporcie drogowym. Organ wskazał, że na podstawie powyższych okoliczności stwierdzono, przewóz w dniu kontroli jest [...] M. K. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą: "A." M. K. Zdaniem organu zatrzymany do kontroli drogowej pojazd posiadał cechy, które upodobniały go do taksówki osobowej, jednakże przejazdu wykonywanego tym pojazdem nie można utożsamiać z przewozem taksówkowym. Z akt sprawy wynika, że zatrzymany do kontroli pojazd został wpisany do licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób. Z informacji uzyskanej z Urzędu Miasta W. z dnia [...] lipca 2011 r. nie wskazano, aby na dzień kontroli strona posiadała licencję na transport drogowy taksówką. Organ odwoławczy wyraził pogląd, iż zgodnie z art. 10 ustawy z dnia 16 września 2011 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 244, poz. 1454; dalej jako :"ustawa zmieniająca"), przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. w brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą stosuje się w sprawach o nałożenie kary pieniężnej za naruszenie warunków przewozu drogowego, wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem jej wejścia w życie. Według art. 11 ustawy zmieniającej, wchodzi ona w życie z dniem 1 stycznia 2012 r. Zgodnie z art. 92 u.t.d. obowiązującej poprzednio, kto wykonywał przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy, lub innych przepisów podlegał karze pieniężnej w wysokości od 50 zł do 15.000 zł Stosownie do art. 92 ust. 4 wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1 oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określał załącznik do ustawy. Konsekwencją tego rozwiązania byłą treść lp. 2.9. pkt 2 załącznika do ww. ustawy, przewidującego karę pieniężną w wysokości 5000 zł za wykonywanie przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu: 2) umieszczania na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem lub telefonem przedsiębiorcy. Stosownie zaś do treści art. 92a ust. 1 i ust 2 u.t.d. obowiązującej obecnie, podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 zł do 10000 zł za każde naruszenie. Suma kar nałożonych na podstawie jednaj kontroli drogowej nie może przekroczyć 10000 zł. Znowelizowana ustawa o transporcie drogowym w załączniku nr 3 zawiera wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego raz wysokość kar pieniężnych za poszczególne naruszenia nakładane na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem. Aktualnie zgodnie z treścią lp. 2.9. załącznika nr 3 ustawy o transporcie drogowym karze pieniężnej w wysokości 8000 zł podlega wykonywanie przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu, o którym mowa w art. 18 ust. 5. Zgodnie z art. 4 pkt 11 utd przewóz osób to przewóz osób, który nie stanowi ani przewozu regularnego, ani przewozu wahadłowego. Stosownie do art. 18 ust. 5 utd na datę kontroli, przy wykonywaniu przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym przejazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej, niż 9 osób łącznie z kierowcą, zabrania się: a) umieszczania i używania w pojeździe taksometru, b) umieszczania na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem oraz telefonem przedsiębiorcy, c) umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych. W myśl art. 4 pkt 22 ustawy obowiązki lub warunki przewozu drogowego to m.in. obowiązki lub warunki wynikające z ustawy o transporcie drogowym. Zdaniem organu, bezspornym jest wykonywanie przez stronę w dniu kontroli przewozu okazjonalnego w ramach transportu drogowego osób. Organ odwoławczy w przedmiotowej sprawie zastosował przepisy obowiązujące w dniu kontroli drogowej. W jego ocenie, strona naruszyła zakaz wynikający z art. 18 ust. 5 pkt b (obecnie: pkt 2) u.t.d. poprzez umieszczenie na pojeździe numeru telefonu, nazwy(oznaczenia) przedsiębiorcy. Równocześnie organ wskazał na treść wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 23 lipca 2013 r. sygn. akt: P 36/12, który – stwierdzając niezgodność z art. 2 Konstytucji RP przepisu intertemporalnego – art. 10 ustawy zmieniającej – zakwestionował możliwość zastosowania przepisów bardziej represyjnych (późniejszych) do stanów faktycznych, które zaszły pod rządami poprzednio obowiązującego prawa. W ten sposób organ uzasadnił uchylenie decyzji I instancji i nałożenie na stronę kary pieniężnej w wysokości 5000 zł. Skarżący pismem z dnia [...] września 2013 r. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2013 r., zarzucając: 1) błąd w ustaleniu faktycznym, polegający na nieuzasadnionym przyjęciu, że oznaczenia znajdujące się na boku pojazdu stanowią nazwę oraz numer telefonu skarżącego przedsiębiorcy, 2) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 18 ust. 5 lit. b ustawy o transporcie drogowym, poprzez błędną jego wykładnię, której konsekwencją jest "automatyczna" kwalifikacja wszelkich napisów znajdujących się na pojeździe jako oznaczenia przedsiębiorcy. Powołując się na powyższe, wniósł o: 1) uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i poprzedzającej ją decyzji Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego, 2) zasądzenie od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz strony postępowania zwrotu kosztów postępowania sądowo administracyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że oznaczenia "S." oraz "[...]", które znajdowały się na pojeździe i zostały wyszczególnione w protokole kontroli) nie mogą być uznane ani za nazwę, ani za adres, ani też za telefon przedsiębiorcy. Powyższe, zdaniem strony, jest obiektywnie dostrzegalne. Oznaczenie "S." ma znaczenie fantazyjne, nawiązujące do znanej warszawskiej legendy. Nie może budzić zatem żadnych skojarzeń z nazwą kontrolowanego przedsiębiorcy. Oznaczenie "[...]" to natomiast adres strony internetowej, którego używanie nie było zakazane w czasie wykonywania kontroli. Ponadto, oznaczeń powyższych nie sposób uznać za telefon przedsiębiorcy, albowiem wskazane powyżej oznaczenia cyfrowe zawierające domenę internetową .pl nie umożliwiają połączenia z jakimkolwiek odbiorcą. Także próba połączenia na numer [...] nie może zakończyć się powodzeniem. Zatem ani oznaczenie "[...]" ani samodzielnie użyte cyfry "[...]" nie są numerem telefonu. Zdaniem skarżącego podczas kontroli nie stwierdzono, że oznaczenia znajdujące się na pojeździe należą do skarżącego. Ponadto nie ustalono nawet, czy oznaczenia te używane są przez jakiegokolwiek przedsiębiorcę. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 ww. artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi cytowanej dalej jako p.p.s.a. Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Sąd badając skargę według powyższych kryteriów uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja odpowiada bowiem obowiązującemu prawu. Istotą sądowej kontroli, co wyżej wskazano, jest ocena zgodności zaskarżonego aktu administracyjnego z normą prawną. W tym celu sąd administracyjny musi dokonać wykładni przepisów prawnych, które były podstawą wydania zaskarżonej decyzji. Następnie ocenia prawidłowość zastosowania przez organ przepisu prawnego do ustalonego stanu faktycznego sprawy. Zgodnie z art. 10 ustawy z dnia 16 września 2011 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 244, poz. 1454; dalej jako :"ustawa zmieniająca"), przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. w brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą stosuje się w sprawach o nałożenie kary pieniężnej za naruszenie warunków przewozu drogowego, wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem jej wejścia w życie. Według art. 11 ustawy zmieniającej, weszła ona w życie z dniem 1 stycznia 2012 r. Zgodnie z art. 92 u.t.d. obowiązującej poprzednio, kto wykonywał przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy, lub innych przepisów podlegał karze pieniężnej w wysokości od 50 zł do 15.000 zł Stosownie do art. 92 ust. 4 u.t.d., wykaz naruszeń obowiązków lub warunków oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określał załącznik do ustawy. Konsekwencją tego rozwiązania była treść lp. 2.9. pkt 2 załącznika do ww. ustawy, przewidującego karę pieniężną w wysokości 5000 zł za wykonywanie przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu: 2) umieszczania na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem lub telefonem przedsiębiorcy. Stosownie zaś do treści art. 92a ust. 1 i ust 2 u.t.d. obowiązującej obecnie, podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 zł do 10000 zł za każde naruszenie. Suma kar nałożonych na podstawie jednaj kontroli drogowej nie może przekroczyć 10000 zł. Znowelizowana ustawa o transporcie drogowym w załączniku nr 3 zawiera wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego raz wysokość kar pieniężnych za poszczególne naruszenia nakładane na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem. Aktualnie zgodnie z treścią lp. 2.9. załącznika nr 3 ustawy o transporcie drogowym karze pieniężnej w wysokości 8000 zł podlega wykonywanie przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu, o którym mowa w art. 18 ust. 5 u.t.d.. Zgodnie z art. 4 pkt 11 u.t.d, przewóz osób to przewóz osób, który nie stanowi ani przewozu regularnego, ani przewozu wahadłowego. Stosownie do art. 18 ust. 5 u.t.d na datę kontroli, przy wykonywaniu przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym przejazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej, niż 9 osób łącznie z kierowcą, zabrania się: d) umieszczania i używania w pojeździe taksometru, e) umieszczania na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem oraz telefonem przedsiębiorcy, f) umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych. W myśl art. 4 pkt 22 ustawy obowiązki lub warunki przewozu drogowego to m.in. obowiązki lub warunki wynikające z ustawy o transporcie drogowym. Prawidłowe jest stanowisko organu, zgodnie z którym strona wykonywała w dniu kontroli przewóz okazjonalny w ramach transportu drogowego osób. Jak wynika z treści uzasadnienia wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 23 lipca 2013 r. sygn. akt: P 36/12, który – stwierdzając niezgodność z art. 2 Konstytucji RP przepisu intertemporalnego – art. 10 ustawy zmieniającej – zakwestionował możliwość zastosowania przepisów bardziej represyjnych (późniejszych) do stanów faktycznych, które zaszły pod rządami poprzednio obowiązującego prawa. Mając na uwadze powyższy wyrok i treść poglądów prawnych w nim zawartych, Sąd doszedł do przekonania, iż w przedmiotowej sprawie zastosowanie miały przepisy obowiązujące w dniu kontroli drogowej. Strona naruszyła zakaz wynikający z art. 18 ust. 5 pkt b (obecnie: pkt 2) u.t.d. poprzez umieszczenie na pojeździe numeru telefonu, nazwy (oznaczenia) przedsiębiorcy, co uzasadniało uchylenie decyzji I instancji i nałożenie na stronę kary pieniężnej w wysokości 5000 zł. W ocenie Sądu, w przedmiotowej sprawie organ dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych oraz zasadnie uznał, że ustalony stan faktyczny odpowiada hipotezie określonej normy prawnej, której wykładnia została przeprowadzona w sposób trafny. Zdaniem Sądu, nakładając na skarżącego karę pieniężną w wysokości 5000 zł, organ odwoławczy, powołując się na zebrane w toku postępowania przed organem I instancji dowody, prawidłowo uznał, że w dniu [...] lipca 2011 r. skarżący wykonywał przewóz okazjonalny w krajowym transporcie drogowym osób pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu umieszczania i używania w pojeździe taksometru oraz umieszczania na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem lub telefonem przedsiębiorcy co wyczerpało przesłanki naruszenia określonego w art. 18 ust 5 (18 ust 5 lit. b) u.t.d. oraz lp. 2.9. załącznika nr 3 do u.t.d.). Wątpliwości Sądu nie budzi ustalony przez organy fakt, że skarżący wykonywał w dniu kontroli przewóz okazjonalny pojazdem na którym umieszczone zostały oznaczenia z nazwą przedsiębiorcy, którą stanowią oznaczenie "[...]" oraz "S.", upodabniające kontrolowany pojazd do taksówki. Na konieczność ochrony konsumentów przed tego rodzaju praktyką wskazał Naczelny Sąd Administracyjny m. in. W wyroku z dnia 30 listopada 2011 r. sygn.. akt: II GSK 11576/10. Naczelny Sąd Administracyjny wypowiadał się również w przedmiocie napisów, umieszczonych na pojeździe stanowiących niedopuszczalne oznaczenia z nazwą, adresem lub telefonem przedsiębiorcy . Przykładowo, w wyroku z 2 grudnia 2009 r. – sygn. akt: II GSK 235/09 wyraził jednoznaczną tezę, iż nazwa, adres i telefon nie muszą występować łącznie. Wystarczy, że występują jedno lub niektóre z nich, z tym że umieszczone na pojeździe oznaczenia nazwy i telefonu wiązać się powinny z przedsiębiorcą, który wykonuje przewóz okazjonalny. Zaznaczył, że posługiwanie się przedmiotowym numerem telefonu nie musi oznaczać, że rejestracja określonego numeru telefonicznego musi być dokonana na rzecz podmiotu wykonującego przewozy okazjonalne z naruszeniem ustawowych zakazów. Zaznaczył, że dla zaistnienia deliktu administracyjnego określonego w art. 18 ust. 5 lit. b) u.t.d. wystarczy, że ziści się tylko jedna z wymienionych tam sytuacji, n.p. na pojeździe umieszczona jest nazwa, adres albo telefon przedsiębiorcy. Podkreślenia wymaga teza zawarta w wyroku NSA z dnia 18 listopada 2009 r. (II GSK 180/09) wskazująca, że przepis art. 18 ust. 5 lit. b u.t.d. nie może być rozumiany w ten sposób, że do naruszenia zawartego w nim zakazu dochodzi tylko wtedy, gdy nazwa przedsiębiorcy umieszczona na pojeździe jest tożsama z firmą, pod jaką przedsiębiorca figuruje we właściwym rejestrze. W przepisie tym ustawodawca nie posłużył się bowiem pojęciem "firmy", lecz "nazwy", która może być nadana przez przedsiębiorcę wyodrębnionym składnikom majątkowym i różnić się od jego firmy. W związku z tym umieszczenie przez skarżącego na pojeździe nazwy zawierającej oznaczenie "[...]" oraz "S." stanowi naruszenie zakazu zawartego w art. 18 ust. 5 lit. b) u.t.d. gdyż oznaczenia służą w istocie identyfikacji przedsiębiorcy, upodabniając go przy tym – niezasadnie – do firmy wykonującej przewozy taksówkowe. Reasumując, Sąd uznał, że organy obu instancji dostatecznie zbadały wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.). Nadto oparły się na materiale prawidłowo zebranym w toku kontroli, dokonując jego wszechstronnej oceny. Ustalenia dotyczące nazwy przedsiębiorcy na pojeździe znajdują potwierdzenie zarówno w treści protokołu sporządzonego z kontroli ww. pojazdu, jak i wynikają ze zdjęć fotograficznych sporządzonych przez przeprowadzających kontrolę. Nadto, w ocenie Sądu stanowiska wyrażone w zaskarżonych decyzjach uzasadnione zostały w sposób wymagany przez normę prawa określoną w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. Wobec powyższego, Sąd uznał zarzuty skargi za bezzasadne i na podstawie art. 151 ppsa orzekł, jak w sentencji.