VI SA/Wa 3/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Szydłowska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Sędzia WSA Joanna Wegner Protokolant st. spec. Łukasz Skóra po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 sierpnia 2020 r. sprawy ze skargi K. T. na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia [...] października 2019 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę 1 UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z dnia [...] października 2019 r. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, art. 35 a pkt 9 lit. a, art. 35 c ust. 5 pkt 1, ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw (j. t. Dz. U. z 2019 r., poz. 660), w związku z art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (j. t. Dz. U. z 2018 r., poz. 1930, ze zm.) po rozpatrzeniu odwołania K. T. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą F. w [...], utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej z dnia [...] lipca 2019 r. wymierzającą ww. przedsiębiorcy administracyjną karę pieniężną w wysokości 26.000,00 zł, w oparciu o art. 35a pkt 9 lit. a i c ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw, z uwagi na to, że przedsiębiorca nie wystawił, a w konsekwencji nie przekazał i nie przechowuje świadectw jakości dla wprowadzonych do obrotu od dnia 16 listopada 2018 r. do momentu rozpoczęcia kontroli w dniu 5 marca 2019 r., paliw stałych przeznaczonych do użycia w gospodarstwach domowych lub instalacjach spalania o nominalnej mocy cieplnej mniejszej niż 1MW, co narusza obowiązki wynikające z art. 6c przywołanej ustawy. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wyjaśnił, że Inspektorzy reprezentujący [...] Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej w dniach od 5 do 12 marca 2019 r. działając na podstawie upoważnienia nr[...], przeprowadzili kontrolę dotyczącą przestrzegania obowiązku wystawienia, przekazywania i przechowywania świadectwa jakości paliwa stałego, o którym mowa w art. 6c ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw (j. t. Dz. U. z2019 r. poz. 660) oraz kontrolę treści świadectwa jakości paliwa stałego określonego w art. 6d ww. ustawy w składzie węgla przy ul. [...] w [...], należącym do przedsiębiorcy K. T. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą F. w [...]. W trakcie kontroli na podstawie oświadczenia przedsiębiorcy, które zostało dołączone do akt kontroli ustalono, że na terenie punktu sprzedaży znajduje plac składowy, który mieści około 2.500 ton paliw stałych. W ofercie kontrolowanego, w składzie opału przy ul. [...] w [...], znajdowały się następujące paliwa stałe: - węgiel kamienny w sortymencie kostka, składowany luzem na pryzmach - 78,34 t, - węgiel kamienny w sortymencie orzech I, składowany luzem na pryzmach - 254,96 t, - węgiel kamienny w sortymencie orzech II, składowany luzem na pryzmach - 304,65 t, - węgiel kamienny w sortymencie orzech II, w opakowaniach 10 kg - 7,20 t, - węgiel kamienny w sortymencie groszek II, składowany luzem na pryzmach - 276,09 t, - węgiel kamienny w sortymencie groszek (czeski) - 7,42 t, - węgiel kamienny w sortymencie miał, składowany luzem na pryzmach - 15,76 t. Dostawcy paliw stałych wraz z wydanymi partiami paliw przekazują dokumenty określające parametry jakościowe sprzedanego węgla, przykładowe odpisy ww. dokumentów załączono do akt kontroli. Na podstawie oświadczenia przedsiębiorcy ustalono, że wartość paliw stałych wprowadzonych do obrotu w roku 2018, wyniosła netto 3.225.657,58 zł., brutto 3.967.554,55 zł. Natomiast wartość paliw stałych wprowadzanych do obrotu w momencie rozpoczęcia kontroli w cenach sprzedaży brutto wynosiła 642.210,70 zł. Powyższe ustalenia zostały zawarte w protokole kontroli [...] z dnia 5 marca 2019 r., a oświadczenia przedsiębiorcy zostały załączone do akt kontroli. W toku kontroli na podstawie przedłożonych dokumentów ustalono, że w okresie od dnia 1 do dnia 4 marca 2019 r. przedsiębiorca dokonał 56 transakcji sprzedaży paliw stałych deklarowanych jako spełniające wymagania jakościowe określone w rozporządzeniu Ministra Energii z dnia 27 września 2018 r. w sprawie wymagań jakościowych dla paliw stałych (Dz. U. z 2018 r. poz. 1890). W tym 31 transakcji zawarto z osobami fizycznymi i podmiotami gospodarczymi dla których przy sprzedaży kontrolowany przedsiębiorca wystawił i przekazał świadectwa jakości. Natomiast w przypadku 25 transakcji zawartych z 18 przedsiębiorstwami, które dotyczyły sprzedaży węgla kamiennego w sortymencie orzech II w opakowaniach po 10 kg, przedsiębiorca nie wystawił i nie przekazał świadectwa jakości, okazano jedynie kopie wpisów do CEIDG poświadczających, że przedsiębiorcy ci prowadzą działalność gospodarczą polegającą m. in. na sprzedaży detalicznej węgla dla potrzeb gospodarstw domowych - kod PKD 47.78.Z. Przedstawiono także oświadczenia tych przedsiębiorców z których wynika, że zakupu węgla dokonują w celu jego dalszej odsprzedaży. W trakcie kontroli spełniania obowiązku, o którym mowa w art. 6c ustawy w oparciu o przedłożone dokumenty oraz wyjaśnienia przedsiębiorcy złożone do protokołu przesłuchania inspektorzy ustalili, że do dnia 15 listopada 2018 r. wystawiał on i przekazywał kopie świadectwa jakości dla wszystkich nabywców węgla kamiennego. Natomiast po tej dacie nie wystawiał i nie przekazywał kopii świadectwa jakości przedsiębiorcom, którzy: 1) przedłożyli odpisy z CEIDG zawierające w opisie działalności kod PKD 47.78.Z oznaczający wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie sprzedaży detalicznej pozostałych nowych wyrobów prowadzonej w wyspecjalizowanych sklepach, w tym węgla dla potrzeb gospodarstwa domowego oraz złożyli oświadczenie, że paliwo stałe nabywane jest w celu dalszej odsprzedaży, 2) podmiotom posiadającym status pośredniczącego podmiotu węglowego (PPW), na podstawie potwierdzeń wydanych przez organy administracji celnej i skarbowej oraz złożyli oświadczenia potwierdzające, że paliwo nabywane jest w celu jego dalszej odsprzedaży. Przedsiębiorca w piśmie z dnia 11 marca 2019 r. przedstawił argumentację opartą w głównej mierze na przepisach ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (j. t. Dz. U. z 2019 r. poz. 864). W trakcie kontroli spełniania obowiązku, o którym mowa w art. 6d ustawy przeanalizowano treść świadectw jakości wystawionych w okresie od dnia 1 do dnia 4 marca 2019 r. oraz na pierwszą transakcję sprzedaży zrealizowaną w dniu 5 listopada 2018 r. Ustalono, że świadectwa jakości wystawione w okresie od dnia 1 do dnia 4 marca 2019 r. są zgodne ze wzorem określonym w rozporządzeniu Ministra Energii z dnia 27 września 2018 r. w sprawie wzoru świadectwa jakości paliw stałych (Dz. U. z 2018 r. poz. 1892). W świadectwie wystawionym w dniu 5 listopada 2018 r. brakowało informacji określających wymagania jakościowe dla paliwa stałego, co oznacza, że dokument ten nie jest zgodny ze wzorem opublikowanym w wymienionym powyżej rozporządzeniu. Przedsiębiorca wyjaśnił, że powyższy brak nastąpił przez pomyłkę i dotyczy tylko dokumentów sporządzonych w dniu 5 listopada 2018 r., w kolejnych dniach wystawiano świadectwa jakości zawierające wszystkie wymagane dane. Powyższe ustalenia udokumentowano w protokole kontroli z dnia 12 marca 2019 r. nr akt kontroli [...]. który został podpisany bez uwag przez kontrolowanego przedsiębiorcę. Strona została prawidłowo pouczona o możliwości zgłoszenia uwag do protokołu, na podstawie art. 20 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (j. t. Dz. U. z 2018 r., poz. 1930 ze zm.). [...] Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej pismem z dnia 28 czerwca 2019 r. zawiadomił stronę o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie wymierzenia kary pieniężnej na podstawie art. 35d ust. 1 pkt. 1. w związku z art. 35a pkt 9 lit. a i c ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw oraz poinformował o treści art. 10 § 1 Kpa. Strona w piśmie z dnia 19 lipca 2019 r. wniosła o uzupełnienie materiału dowodowego zebranego w sprawie w szczególności o: 1) odpowiedź na interpelację poselską nr K8INT 20973 (do pisma załączono wydruk odpowiedzi), 2) informacje dotyczące parametrów jakościowych paliwa stałego dostarczonego przez kontrolowanego przedsiębiorcę na rzecz podmiotów prowadzących działalność polegającą na sprzedaży paliwa stałego, 3) informacje dotyczącą rzeczywistej wartości paliw stałych wprowadzanych do obrotu przez Kontrolowanego, 4) opis dotychczasowej działalności przedsiębiorcy oraz jego współpracy z kontrolującym. Organ I instancji przychylił się do wniosku w zakresie uzupełnienia materiału dowodowego o treść odpowiedzi na interpelację poselską nr K8INT 20973 i włączył ten dokument w poczet materiału dowodowego. Odnosząc się do argumentacji strony wskazał, że zgodnie z przepisami ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (j. t. Dz. U. z 2019 r. poz. 1292) ustawodawca w celu zapewnienia spójności i jednolitości stosowania prawa oraz ochrony interesów przedsiębiorców na podstawie art. 33 do 35 tejże ustawy wprowadził możliwość korzystania przez nich z instytucji objaśnień prawnych, interpretacji indywidualnych oraz powoływania się na utrwalona praktykę interpretacyjną. Jednakże w rozpatrywanej sprawie włączona do materiału dowodowego odpowiedź na interpelację poselską nr K8INT 20973 nie może być uznana za objaśnienie prawne, interpretację indywidualną albo utrwaloną praktykę interpretacyjną. Bowiem wniosek o wiążącej mocy odpowiedzi na interpelację poselską w procesie stanowienia prawa nie jest możliwy do wyprowadzenia z art. 14 ust. 1 pkt 7 i ust. 2 ustawy z dnia 9 maja 1996 r. o wykonywaniu mandatu posła i senatora (j. t. Dz. U. z 2018 r. poz. 1799) oraz Działu III rozdział 4 uchwały Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 30 lipca 1992 r. Regulamin Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej (j. t. M.P. z 2012 r. poz. 32 ze zm.). [...] Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej w dniu [...] lipca 2019 r., wydał decyzję nakładającą administracyjną karę pieniężną w wysokości 26.000,00 zł, w oparciu o art. 35a pkt 9 lit. a i c ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw, z uwagi na naruszenie obowiązków wynikających z art. 6c ust. 1 i 2 ww. ustawy. Rozpoznając wniesione przez stronę odwołanie Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów przytoczył treść art. 6e ust. 1, art. 2 ust. 1 pkt 4a lit. a, b, art. 6c ust. 2 art. 6d ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw (j. t. Dz. U. z 2019 r., poz. 660) i wyjaśnił, że przedsiębiorcy są obowiązani do wystawiania dokumentu potwierdzającego spełnienie przez paliwo stałe wymagań jakościowych określonych w przepisach szczególnych, zwanego świadectwem jakości - wprowadzając je do obrotu. Niedopełnienie przedmiotowego obowiązku w myśl art. 35a pkt 9 lit. a ww. ustawy podlega karze pieniężnej. Organ podkreślił, iż dowodem w sprawie jest protokół kontroli z dnia 12 marca 2019 r. nr akt kontroli [...], z treści którego jednoznacznie wynika, iż do dnia 15 listopada 2018 r. przedsiębiorca wydawał świadectwa jakości paliw stałych wszystkim podmiotom nabywającym od niego paliwo stałe zgodnie z przepisami ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw. Ponadto na podstawie analizy dokumentów handlowych ustalono, że w okresie od dnia 1 do dnia 4 marca 2019 r. przedsiębiorca dokonał 56 transakcji sprzedaży paliw stałych deklarowanych jako spełniające wymagania jakościowe określone w rozporządzeniu Ministra Energii z dnia 27 września 2018 r. w sprawie wymagań jakościowych dla paliw stałych (Dz. U. z 2018 r. poz. 1890). W przypadku 25 transakcji zawartych z 18 przedsiębiorstwami, przedsiębiorca nie wystawił i nie przekazał świadectwa jakości. W przypadku tych transakcji okazano kopie wpisów CEIDG poświadczających, że przedsiębiorcy ci prowadzą działalność gospodarczą polegającą m. in. na sprzedaży detalicznej węgla dla potrzeb gospodarstw domowych - kod PKD 47.78.Z, Ponadto przedstawiono także oświadczenia tych przedsiębiorców z których wynika, że zakupu węgla dokonują w celu jego dalszej odsprzedaży. Strona prawidłowo pouczona o możliwości zgłoszenia uwag do protokołu, na podstawie art. 20 ust. 2 ustawy o Inspekcji Handlowej nie skorzystała z przysługującego jej uprawnienia. Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów przytoczył treść wart. 6b ust. 1 ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw i stwierdził, że przepis ten skierowany jest do nabywcy paliwa stałego i określa jego obowiązki względem sprzedawcy paliwa stałego. Nabywca o którym mowa w tym przepisie nabywa paliwo stałe z przeznaczeniem innym niż do użycia w gospodarstwach domowych lub w instalacjach spalania o nominalnej mocy cieplnej poniżej 1 MW, oznacza to, że to paliwo stałe nie musi spełniać wymagań jakościowych określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 3a ust. 2 ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw. Jeżeli nabycie paliwa stałego następuje od sprzedawcy, który wprowadza do obrotu paliwo stałe, które nie spełnia wymagań jakościowych określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 3a ust. 2, jak również paliwo stale przeznaczone do użycia w gospodarstwach domowych lub w instalacjach spalania o nominalnej mocy cieplnej poniżej 1 MW, czyli spełniające wymagania jakościowe określone w przepisach wydanych na podstawie art. 3a ust. ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw, to nabywca zobowiązany jest do przekazania sprzedawcy: 1) kopii zaświadczenia wystawionego przez organ określony w art. 6b ust. 3 potwierdzającego prowadzenie przez podmiot, który nabywa paliwo stałe, instalacji spalania innej niż wskazana w art, 1 ust. 2 pkt 2 opalanej paliwem stałym albo 2) kopię dokumentu potwierdzającego prowadzenie działalności polegającej na sprzedaży paliwa stałego. Zaś sprzedawca ten na podstawie art. 6b ust. 2 zobowiązany jest do przechowywania powyższych dokumentów wraz z kopiami faktur VAT przez okres 5 lat od momentu ich przekazania. Prezes uznał, że strona w momencie kontroli wprowadzała do obrotu wyłącznie paliwa stałe przeznaczone do użycia w gospodarstwach domowych lub instalacjach spalania o nominalnej mocy cieplnej poniżej 1 MW, czyli spełniające wymagania jakościowe określone w przepisach wydanych na podstawie art. 3a ust. 2 ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw. W związku z powyższym przepis art. 6b ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw nie znajduje zastosowania. Stosowana przez stronę praktyka pobierania od podmiotów, które nabywały od niej paliwa stałe w celu ich dalszej sprzedaży kopii dokumentu potwierdzającego prowadzenie działalności polegającej na sprzedaży paliwa stałego nie zastępuje ani nie realizuje obowiązków ustanowionych w art. 6c ustawy, związanych z faktem wprowadzania do obrotu paliwa stałego przeznaczonego do użycia w gospodarstwach domowych bądź w instalacjach spalania o nominalnej mocy cieplnej poniżej 1 MW, czyli spełniającego wymagania jakościowe określone w przepisach wydanych na podstawie art. 3a ust.2 ww. ustawy. Strona wprowadzając do obrotu paliwo stałe spełniające wymagania jakościowe określone w przepisach wydanych na podstawie art. 3a ust. 2 ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw, jest zobowiązana do przestrzegania norm wskazanych w art. 6c ustawy. Przy czym kopia świadectwa jakości poświadczona za zgodność z oryginałem przez przedsiębiorcę wprowadzającego do obrotu paliwo stałe jest przekazywana każdemu podmiotowi, który nabywa paliwo stałe. W ocenie organu sformułowanie: "każdemu podmiotowi, który nabywa paliwo stałe" oznacza również podmioty nabywające od strony paliwa stałe przeznaczone do użycia w gospodarstwie domowym lub w instalacji spalania nominalnej mocy cieplnej mniejszej niż 1 MW, w innym celu np.: dalszej odsprzedaży. Organ odwoławczy uznał, że wniosek o uzupełnienie materiału dowodowego o informacje dotyczące parametrów jakościowych paliwa stałego dostarczonego przez kontrolowanego przedsiębiorcę na rzecz podmiotów prowadzących działalność polegającą na sprzedaży paliwa stałego, jest bezpodstawny. Z materiału dowodowego sprawy wynika bowiem, że przedsiębiorca oświadczył, że wprowadza do obrotu wyłącznie paliwa stałe przeznaczone do użycia w gospodarstwach domowych lub instalacjach spalania o nominalnej mocy cieplnej poniżej 1 MW, czyli spełniające wymagania jakościowe określone w przepisach wydanych na podstawie art. 3a ust. 2 ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw. Ponadto spełnianie przez paliwo stałe, oferowane do sprzedaży przez stronę, parametrów jakościowych określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 3a ust. 2 ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw nie było przedmiotem kontroli nr [...]. Organ stwierdził, że wartość paliw stałych wprowadzanych do obrotu została ustalona na podstawie oświadczenia przedsiębiorcy, które zostało włączone do akt kontroli, organ I instancji zgromadził materiał dowodowy pozwalający na ocenę dotychczasowej działalności przedsiębiorcy oraz jego współpracy w trakcie kontroli w kontekście prowadzonego postępowania administracyjnego. W związku z powyższym wniosek o uzupełnienie materiału dowodowego nie zasługiwał na uwzględnienie a decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej z dnia [...] lipca 2019 r. o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 26.000,00 zł z tytułu niewykonania obowiązku, o którym mowa w art. 6c ust. 1 i 2 ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw była słuszna i zgodna z prawem. W dalszej części uzasadnienia organ szczegółowo odniósł się do zarzutów podniesionych w odwołaniu uznając je za bezzasadne. Szeroko argumentował także, że organ działa w ramach decyzji związanej i w tej sprawie należy zastosować regułę kolizyjna, ustanowioną wart. 189a § 2 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, nie znalazł również podstaw do zastosowania art. 189f § 1, § 2 i § 3 Kpa. Podniósł, że w materiale dowodowym sprawy nie ma informacji, świadczących o tym, że strona naruszyła obowiązek wystawiania i przekazywania świadectw jakości dla wprowadzanych do obrotu paliw stałych wskutek działania siły wyższej. Słusznie zatem [...] Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej uznał, że nie istnieją przesłanki do odstąpienia od ukarania w myśl art. 189e Kodeksu postępowania administracyjnego. Uzasadnił również wysokość nałożonej na odwołującego kary pieniężnej o której stanowi art. 35c ust. 5 ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw. W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie K. T. wniósł o uchylenie decyzji organu II instancji i poprzedzającej jej decyzji organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania. Podniósł zarzut naruszenia: 1 przepisów prawa materialnego. które miało wpływ na wynik sprawy, w szczególności: a. art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw (tekst jednolity: Dz.U. z 2019 r. poz. 660 ze zm.) poprzez błędną wykładnię tego przepisu polegającą na przyjęciu, że wszystkie paliwa stałe spełniające wymagania jakościowe przewidziane w rozporządzeniu Ministra Energii z dnia 27 września 2018 r. w sprawie wymagań jakościowych dla paliw stałych (Dz. U, z 2018 r, poz. 1890) stanowią paliwa przeznaczone do użycia w gospodarstwach domowych lub instalacjach spalania o nominalnej mocy cieplnej mniejszej niż 1 MW; podczas gdy prawidłowa wykładnia tego przepisu powinna prowadzić do stwierdzenia, że za paliwa stałe przeznaczone do użycia w gospodarstwach domowych lub instalacjach spalania o nominalnej mocy cieplnej mniejszej niż 1 MW powinny być uznawane tylko te paliwa, które rzeczywiście zostaną wykorzystane do tych celów; b. art. 1 ust. 2 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 14a i art. 6b ust. 1 pkt 2 Ustawy poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że paliwa stałe spełniające normy przewidziane w rozporządzeniu ws. norm, które zostały wprowadzone do sprzedane z przeznaczeniem do dalszej odsprzedaży stanowią paliwa stałe przeznaczone do użycia w gospodarstwach domowych lub instalacjach spalania o mocy cieplnej mniejszej niż 1 MW; podczas gdy prawidłowa wykładnia ww. przepisów powinna prowadzić do uznania, że paliwa sprzedawane podmiotom prowadzącym działalność polegającą na sprzedaży paliw stałych z przeznaczeniem do ich dalszej odsprzedaży nie są przeznaczone do celów wskazanych w art. 1 ust. 2 Ustawy; c. art. 1 ust. 2 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 14a Ustawy poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że każda dostawa paliw stałych spełniających normy przewidziane w rozporządzeniu ws. norm jest uznawana za wprowadzenie do obrotu paliw stałych w rozumieniu Ustawy, podczas gdy z brzmienia przepisu wprost wynika, że za wprowadzenie do obrotu uznaje się tylko te transakcje, których przedmiotem są paliwa stałe przeznaczone do użycia w gospodarstwach domowych lub instalacjach o nominalnej mocy cieplnej mniejszej niż 1 MW; d. art. 3a ust. 1 Ustawy poprzez jego błędną wykładnię prowadzącą do uznania, że w myśl tego przepisu wszystkie paliwa stałe spełniające normy przewidziane w rozporządzeniu ws. norm powinny być uznawane za przeznaczone do użycia w gospodarstwach domowych lub instalacjach spalania o nominalnej mocy cieplnej mniejszej niż 1 MW; podczas gdy przepis ten nie może stanowić podstawy do tego rodzaju stwierdzenia; e. art. 3a ust. 2 Ustawy poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że normy określone w rozporządzeniu ws. norm wydanym na podstawie tego przepisu mają zastosowanie również w odniesieniu do paliw stałych przeznaczonych do dalszej odsprzedaży; podczas gdy prawidłowa wykładnia tego przepisu powinna prowadzić do uznania, że paliwa stałe przeznaczone do dalszej odsprzedaży nie są przeznaczone do celów określonych w art. 1 ust. 2 Ustawy, w konsekwencji czego normy przewidziane w rozporządzeniu wydanym na podstawie art. 3a ust. 2 Ustawy nie mają zastosowania w tym zakresie; f. art. 6b ust. 1 pkt 2 Ustawy poprzez błędną wykładnię tego przepisu polegającą na przyjęciu, że zakres regulacji przewidzianej w tym przepisie obejmuje wyłącznie paliwa niespełniające norm określonych w rozporządzeniu ws. norm; podczas gdy prawidłowa interpretacja tego przepisu powinna prowadzić do uznania, że regulacja przewidziana w tym przepisie obejmuje wszystkie dostawy paliw stałych realizowane na rzecz podmiotów prowadzących działalność polegającą na sprzedaży paliwa stałego - niezależnie od tego, czy dostarczane paliwa spełniają ww. normy jakościowe; g. art. 6c ust. 1 Ustawy poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że przewidziany w tym przepisie obowiązek wystawienia świadectwa jakości dotyczy wszystkich dostaw paliw stałych; podczas gdy prawidłowa wykładnia tego przepisu powinna prowadzić do uznania, że obowiązek ten dotyczy tylko tych paliw, które są sprzedawane z przeznaczeniem do celów wskazanych w art. 1 ust. 2 Ustawy, a tym samym nie obejmuje on paliw stałych przeznaczonych do innych ceiów, w tym do dalszej odsprzedaży przez podmioty prowadzące działalność w zakresie sprzedaży paliw stałych; h. art. 33 w zw. z art. 12 ustawy z dnia 6 marca 2018 roku Prawo przedsiębiorców poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, iż zamieszczone na stronie internetowej Ministerstwa Energii wyjaśnienia czy też uzasadnienie do wniesionego - a następnie zmienianego w toku prac legislacyjnych - projektu ustawy, mogą być uznane za objaśnienia prawne, dające Organowi podstawę do wiążącej wykładni przepisu prawa, gdy w rzeczywistości objaśnienia takie nie mają żadnej mocy wiążącej; 2. przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, w szczególności: a. art. 189f § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania .administracyjnego (tekst jednolity: Dz.U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm).; poprzez uznanie, że w niniejszej sprawie nie zaszły przesłanki uzasadniające odstąpienie od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej; podczas gdy waga zarzucanego (zdaniem Przedsiębiorcy niesłusznie) naruszenia prawa jest znikoma a Przedsiębiorca dostosował metodologię wystawania świadectw jakości do oczekiwań Organu I instancji, w związku z czym Organ winien był stwierdzić, że doszło do spełnienia przesłanek przewidzianych w art. 189f § 1 pkt 1 kpa i odstąpić od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej. W obszernym uzasadnieniu skargi skarżący rozwinął i uzasadnił wskazane zarzuty. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał w całości dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje Skarga podlega oddaleniu, gdyż zaskarżona decyzja i decyzja organu pierwszej instancji nie naruszają prawa. W działaniu organów Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości, zarówno, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa. Wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja jest wyczerpująca. Zgodnie z art. 6e ust. 1 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw (j. t. Dz. U. z 2019 r., poz. 660), przedsiębiorca w momencie wprowadzania do obrotu paliwa stałego przeznaczonego dla gospodarstw domowych oraz do spalania w instalacjach o nominalnej mocy cieplnej mniejszej niż 1MW, o którym mowa w art. 2 ust. 1 pkt 4a lit. a i b, wystawia dokument potwierdzający spełnienie przez paliwo stałe wymagań jakościowych określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 3a ust. 2 ww. ustawy. Za paliwa stałe w myśl art. 2 ust. 1 pkt 4a lit. a, b ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw uznaje się m.in.: węgiel kamienny, brykiety lub pelety zawierające co najmniej 85% węgla kamiennego oraz produkty w postaci stałej otrzymywane w procesie przeróbki termicznej węgla kamiennego lub węgla brunatnego przeznaczone do spalania. Jak stanowi art. 6c ust. 2 ustawy kopia świadectwa jakości poświadczona za zgodność z oryginałem przez przedsiębiorcę wprowadzającego do obrotu paliwo stałe jest przekazywana każdemu podmiotowi, który nabywa paliwo stale. Zakres przedmiotowy świadectwa jakości zdefiniowany jest w art. 6d ustawy. Niedopełnienie obowiązku wynikającego z art. 6c ust. 1 ustawy w myśl art. 35a pkt 9 lit. a podlega karze pieniężnej. Jak wynika z akt sprawy do dnia 15 listopada 2018 r. skarżący wydawał świadectwa jakości paliw stałych wszystkim podmiotom nabywającym od niego paliwo stałe zgodnie z przepisami ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw. W okresie od dnia 1 do dnia 4 marca 2019 r. skarżący dokonał 56 transakcji sprzedaży paliw stałych deklarowanych jako spełniające wymagania jakościowe określone w rozporządzeniu Ministra Energii z dnia 27 września 2018 r. w sprawie wymagań jakościowych dla paliw stałych (Dz. U. z 2018 r. poz. 1890). W przypadku 25 transakcji zawartych z 18 przedsiębiorstwami skarżący nie wystawił i nie przekazał świadectwa jakości. W przypadku tych transakcji okazano kopie wpisów do CEIDG poświadczających, że przedsiębiorcy ci prowadzą działalność gospodarczą polegającą m. in. na sprzedaży detalicznej węgla dla potrzeb gospodarstw domowych oraz oświadczenia tych przedsiębiorców z których wynika, że zakupu węgla dokonują w celu jego dalszej odsprzedaży. W myśl art. 6b ust. 1 podmiot, który nabywa paliwo stałe z przeznaczeniem innym niż określone w art. 1 ust. 2 przekazuje przedsiębiorcy wprowadzającemu do obrotu paliwo stałe, który wprowadza do obrotu również paliwo stałe z przeznaczeniem, o którym mowa w art. 1 ust. 2; 1) kopię zaświadczenia wystawionego przez organ określony w ust. 3 potwierdzającego prowadzenie przez podmiot, który nabywa paliwo stałe, instalacji spalania innej niż wskazana w art. 1 ust. 2 pkt 2 opalanej paliwem stałym albo 2) kopię dokumentu potwierdzającego prowadzenie działalności polegającej na sprzedaży paliwa stałego. Przedsiębiorca wprowadzający do obrotu paliwo stałe z przeznaczeniem, o którym mowa w art. 1 ust. 2, oraz z przeznaczeniem innym niż określone w art. 1 ust. 2 przechowuje kopie zaświadczeń i dokumentów, o których mowa w ust. 1, oraz kopie faktur VAT wystawionych na rzecz podmiotów, które nabyły paliwo stałe, przez okres 5, lat licząc od dnia ich przekazania. Jak trafnie stwierdził organ przepis ten skierowany jest do nabywcy paliwa stałego i określa jego obowiązki względem sprzedawcy paliwa stałego. Nabywca o którym mowa w tym przepisie nabywa paliwo stałe z przeznaczeniem innym niż do użycia w gospodarstwach domowych lub w instalacjach spalania o nominalnej mocy cieplnej poniżej 1 MW, co oznacza, że to paliwo stałe nie musi spełniać wymagań jakościowych określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 3a ust. 2 omawianej ustawy. Organ wyjaśnił skarżącemu, że jeżeli nabycie paliwa stałego następuje od sprzedawcy, który wprowadza do obrotu paliwo stałe, które nie spełnia wymagań jakościowych określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 3a ust. 2, jak również paliwo stale przeznaczone do użycia w gospodarstwach domowych lub w instalacjach spalania o nominalnej mocy cieplnej poniżej 1 MW, czyli spełniające wymagania jakościowe określone w przepisach wydanych na podstawie art. 3a ust. ustawy to nabywca zobowiązany jest do przekazania sprzedawcy: 1) kopii zaświadczenia wystawionego przez organ określony w art. 6b ust. 3 potwierdzającego prowadzenie przez podmiot, który nabywa paliwo stałe, instalacji spalania innej niż wskazana w art, 1 ust. 2 pkt 2 opalanej paliwem stałym albo 2) kopię dokumentu potwierdzającego prowadzenie działalności polegającej na sprzedaży paliwa stałego. Zaś sprzedawca ten na podstawie art. 6b ust. 2 zobowiązany jest do przechowywania powyższych dokumentów wraz z kopiami faktur VAT przez okres 5 lat od momentu ich przekazania. Jak wynika z prawidłowo ustalonego stanu faktycznego skarżący w momencie kontroli wprowadzał do obrotu wyłącznie paliwa spełniające wymagania jakościowe określone w przepisach wydanych na podstawie art. 3a ust. 2 ustawy. Tym samym art. 6b omawianej ustawy nie znajduje zastosowania. Art. 6b ustawy znajduje bowiem zastosowanie w sytuacji gdy dany podmiot oferuje do sprzedaży zarówno paliwa stałe przeznaczone do użycia w gospodarstwach domowych, bądź instalacjach spalania o nominalnej mocy cieplnej mniejszej niż 1 MW, czyli spełniające wymagania określone w przepisach wydanych na podstawie art. 3a ust. 2 przywołanej ustawy, jak również paliwa stałe, które nie spełniają powyższych wymagań jakościowych, czyli nieprzeznaczone do takiego użycia. Art. 6b ust. 1 jest zatem skierowany do podmiotu, który nabywa paliwo stałe nie spełniające wymagań jakościowych określonych w rozporządzeniu Ministra Energii z dnia 27 września 2018 r. w sprawie wymagań jakościowych dla paliw stałych (Dz. U. z 2018 r. poz. 1890) z przeznaczeniem innym niż określone w 1 ust. 2 ww. ustawy. Należy zgodzić się z organem, że praktyka pobierania od podmiotów nabywających paliwa stałe w celu ich dalszej sprzedaży kopii dokumentu potwierdzającego prowadzenie działalności polegającej na sprzedaży paliwa stałego nie zastępuje ani nie realizuje obowiązków z art. 6c ustawy, związanych z faktem wprowadzania do obrotu paliwa stałego przeznaczonego do użycia w gospodarstwach domowych bądź w instalacjach spalania o nominalnej mocy cieplnej poniżej 1 MW, czyli spełniającego wymagania jakościowe określone w przepisach wydanych na podstawie art. 3a ust.2 ww. ustawy. W konsekwencji skarżący jest zobowiązany do przestrzegania norm wskazanych w art. 6c zgodnie z którym przedsiębiorca w momencie wprowadzania do obrotu paliwa stałego, o którym mowa w art, 2 ust. 1 pkt 4a lit. a i b, wystawia dokument potwierdzający spełnienie przez paliwo stałe wymagań jakościowych określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 3a ust. 2. Kopia świadectwa jakości poświadczona za zgodność z oryginałem przez przedsiębiorcę wprowadzającego do obrotu paliwo stałe jest przekazywana każdemu podmiotowi, który nabywa paliwo stałe (ust. 2). Sąd podziela stanowisko organu, że "każdemu podmiotowi, który nabywa paliwo stałe" oznacza również podmioty nabywające paliwa stałe przeznaczone do użycia w gospodarstwie domowym lub w instalacji spalania nominalnej mocy cieplnej mniejszej niż 1 MW, w innym celu. Powyższe stanowi podstawę do zastosowania sankcji o której mowa w art. 35a pkt 9 lit. a omawianej ustawy. Organ wyjaśnił, że ustalenie czy dane paliwo stałe jest przeznaczone do użycia, o którym mowa w art. 1 ust. 2 ustawy dokonywane jest w oparciu o art. 3a ust 1 stanowiący że paliwa stałe, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 4a lit. a i b, wprowadzane do obrotu lub obejmowane procedurą celną dopuszczenia do obrotu z przeznaczeniem, o którym mowa w art. 1 ust. 2, spełniają wymagania jakościowe określone dla tego rodzaju paliwa ze względu na ochronę środowiska, wpływ na zdrowie ludzi oraz interesy konsumentów. Wymagania te, na podstawie art. 3a ust. 2 ustawy zostały określone w drodze rozporządzenia Ministra Energii z dnia 27 września 2018 r. w sprawie wymagań jakościowych dla paliw stałych (Dz. U. z 2018 r. poz. 1890) z którego wynika, że jeżeli dane paliwo stałe spełnia wymagania jakościowe, to jest przeznaczone do użycia, o którym mowa w art. 1 ust. 2. Cytowania ustawa określa także zasady kontrolowania jakości paliw stałych wprowadzanych do obrotu lub obejmowanych procedurą celną dopuszczenia do obrotu, jeżeli paliwa te są przeznaczone do użycia w: 1) gospodarstwach domowych; 2) instalacjach spalania o nominalnej mocy cieplnej mniejszej niż 1 MW. Ustalenie czy dane paliwo jest przeznaczone do użycia, o którym mowa w art. 1 ust. 2 ustawy zależy od tego czy paliwo charakteryzuje się parametrami określonymi w rozporządzenia Ministra Energii z dnia 27 września 2018 r. w sprawie wymagań jakościowych dla paliw stałych (Dz. U. z 2018 r. poz. 1890), nie zaś od rodzaju działalności gospodarczej prowadzonej przez nabywcę. Skarżący oferował paliwo stałe spełniające wymagania określone w w/w rozporządzeniu czyli z przeznaczeniem, o którym mowa w art. 1 ust. 2. W związku z powyższym sprzedaż lub inna forma zbycia tego paliwa stałego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest wprowadzaniem do obrotu paliw stałych w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 14a ustawy. Jak stanowi art. 35 a omawianej ustawy karze pieniężnej podlega 9) przedsiębiorca wprowadzający do obrotu paliwo stałe, który wbrew obowiązkowi: a) nie wystawia świadectwa jakości albo b) wystawia świadectwo jakości, w którym wartości parametrów paliwa stałego są niezgodne ze stanem faktycznym, albo c) nie przekazuje kopii świadectwa jakości podmiotowi, który nabywa paliwo stałe; 10) przedsiębiorca wprowadzający do obrotu paliwo stałe z przeznaczeniem, o którym mowa w art. 1 ust. 2, oraz z przeznaczeniem innym niż określone w art. 1 ust. 2, który wbrew obowiązkowi nie przechowuje kopii dokumentów, o których mowa w art. 6b ust. 1; W myśl art. 35c ust. 5 wysokość kary pieniężnej wymierzanej w przypadkach, o których mowa w art. 35a pkt 9 i 10, wynosi: 1) od 10 000 zł do 25 000 zł - w przypadku gdy wartość wprowadzanego do obrotu paliwa stałego nie przekracza kwoty 200 000 zł, 2) od 25 001 zl do 100 000 zł w przypadku gdy wartość wprowadzanego do obrotu paliwa stałego przekracza kwotę 200 000 zł. Przepis ten jednoznacznie określa wysokość kary i nie pozwala na jej miarkowanie. Nie ma w tej sytuacji zastosowania instytucja uznania administracyjnego. Przepisy działu IVa k.p.a. stosuje się w takim zakresie, w jakim przepisy odrębne, dotyczące nakładania lub wymierzania administracyjnej kary pieniężnej lub udzielania ulg w jej wykonaniu, nie zawierają swoistych regulacji dotyczących kwestii wskazanych w art. 189a § 2. Przepisy Działu IVa nie obowiązują w zakresie regulacji w przepisach odrębnych podstawowych elementów przesądzających o przedmiocie naruszenia obowiązków lub zakazów, których konsekwencją jest nałożenie lub wymierzenie administracyjnej kary pieniężnej. Dział IVa nie reguluje trybu postępowania w sprawach administracyjnych kar pieniężnych, lecz zawiera wyłącznie regulację materialnoprawną. Wskazać należy, że regulacja ta nie ma samoistnego charakteru, bowiem stosuje się ją w sprawach nakładania lub wymierzania administracyjnych kar pieniężnych, przewidzianych w przepisach prawa materialnego (zob. A. Krawczyk, Art. 189(a). [w:]: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz [online]. Wolters Kluwer Polska). Treść art. 189a § 2 potwierdza, że pierwszeństwo przed unormowaniami kodeksu mają przepisy odrębne w zakresie, w jakim regulują: 1) przesłanki wymiaru administracyjnej kary pieniężnej, 2) odstąpienie od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej lub udzielenia pouczenia, 3) terminy przedawnienia nakładania administracyjnej kary pieniężnej, 4) terminy przedawnienia egzekucji administracyjnej kary pieniężnej, 5) odsetki od zaległej administracyjnej kary pieniężnej, 6) udzielanie ulg w wykonaniu administracyjnej kary pieniężnej. Przy ustaleniu dopuszczalności stosowania lub wyłączenia stosowania Działu IVa k.p.a. niezbędna jest bowiem wykładnia przepisów odrębnych regulujących nakładanie oraz wymierzanie administracyjnych kar pieniężnych. Jak stanowi art. 189d kpa wymierzając administracyjną karę pieniężną, organ administracji publicznej bierze pod uwagę: 1) wagę i okoliczności naruszenia prawa, w szczególności potrzebę ochrony życia lub zdrowia, ochrony mienia w znacznych rozmiarach lub ochrony ważnego interesu publicznego lub wyjątkowo ważnego interesu strony oraz czas trwania tego naruszenia; 2) częstotliwość niedopełniania w przeszłości obowiązku albo naruszania zakazu tego samego rodzaju co niedopełnienie obowiązku albo naruszenie zakazu, w następstwie którego ma być nałożona kara; 3) uprzednie ukaranie za to samo zachowanie za przestępstwo, przestępstwo skarbowe, wykroczenie lub wykroczenie skarbowe; 4) stopień przyczynienia się strony, na którą jest nakładana administracyjna kara pieniężna, do powstania naruszenia prawa; 5) działania podjęte przez stronę dobrowolnie w celu uniknięcia skutków naruszenia prawa; 6) wysokość korzyści, którą strona osiągnęła, lub straty, której uniknęła; 7) w przypadku osoby fizycznej - warunki osobiste strony, na którą administracyjna kara pieniężna jest nakładana. Komentowany przepis może mieć zastosowanie tylko wtedy, gdy przepis szczególny przewiduje swobodę organu administracji publicznej co do wymiaru administracyjnej kary pieniężnej i jedynie w zakresie, w jakim przepis szczególny nie określa dyrektyw wymiaru tej kary pieniężnej. Swoboda organu administracji publicznej w zakresie wymiaru administracyjnej kary pieniężnej może mieć miejsce tylko w tych przypadkach, gdy przepis szczególny nie przewiduje, że za naruszenie prawa wymierza się sprawcy naruszenia karę w wysokości ściśle określonej w ustawie. Zgodnie z art. 189f. § 1. kpa organ administracji publicznej, w drodze decyzji, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli: 1) waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa lub 2) za to samo zachowanie prawomocną decyzją na stronę została uprzednio nałożona administracyjna kara pieniężna przez inny uprawniony organ administracji publicznej lub strona została prawomocnie ukarana za wykroczenie lub wykroczenie skarbowe, lub prawomocnie skazana za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe i uprzednia kara spełnia cele, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna. Komentowany przepis nie ma zastosowania do wymierzania kary pieniężnej, czyli do ustalania jej wysokości. W tym zakresie należy stosować kryteria określone w art. 189d. Przesłanki wskazane w art. 189f. § 1. kpa muszą być spełnione łącznie. Z treści art. 189f k.p.a. wynika, że organ administracji publicznej obowiązany jest rozważyć wystąpienie przesłanek odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej. Organ wykonał ten obowiązek zasadnie uznając, że brak wystąpienia obligatoryjnych przesłanek nie pozwolił na odstąpienie od wymierzenia kary na podstawie art. 189f § 1 kpa. W ocenie Sądu w stanie faktycznym ustalonym w niniejszej sprawie organy miały w pełni uzasadnione podstawy do tego, aby nałożyć na skarżącego karę pieniężną. A ustalając jej wysokość organ uwzględnił przesłanki z art. 35d ust. 4 ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw W konsekwencji Sąd uznał, że organy administracji w toku postępowania wyczerpująco zbadały wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 k.p.a) oraz uzasadniły swoje stanowisko wyrażone w spornych decyzjach, w sposób wymagany przez normę prawa zawartą w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.