VI SA/Wa 30/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Sałek Sędziowie Sędzia WSA Jakub Linkowski Asesor WSA Justyna Żurawska (spr.) Protokolant ref. Klaudia Wrońska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 listopada 2025 r. sprawy ze skarg B. M., L. M., M. C. i W. M. oraz K. M. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] października 2024 r. nr [...] w przedmiocie wpisu do rejestru znaków towarowych zmiany podmiotów uprawnionych z prawa ochronnego na znak towarowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej solidarnie na rzecz skarżących B. M., L. M., M. C. i W. M. kwotę 2 268 (dwa tysiące dwieście sześćdziesiąt osiem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego, 3. zasądza od Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej na rzecz skarżącego K. M. kwotę 2 217 (dwa tysiące dwieście siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skarg K. M. (dalej: "Skarżący") oraz B.M., L.M., M.C. i W. M. (dalej: "Skarżące") jest decyzja Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej (dalej także: "Urząd Patentowy", "organ") z dnia [...] października 2024 r. znak [...] wydana w przedmiocie wpisu do rejestru znaków towarowych zmiany podmiotów uprawnionych z prawa ochronnego na znak towarowy słowno-graficzny "[...]" [...]. Decyzja ta została wydana w następującym stanie sprawy: Pismem z dnia 21 lipca 2022 r. M.M. wniosła o ujawnienie w rejestrze dodatkowych współuprawnionych z prawa ochronnego, tj. B.S., A.S., P.A.M. oraz J. S. W dniu [...] sierpnia 2022 r., na podstawie art. 229 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (tekst jedn. Dz.U. z 2021 r. poz. 324), dalej: "p.w.p.", Urząd Patentowy wydał decyzję znak [...], następnie sprostowaną postanowieniem z dnia 8 sierpnia 2022 r. w zakresie nazwiska P.A.M. (pierwotnie wpisano S.), postanawiając w rejestrze znaków towarowych pod numerem [...] wykreślić wpis o brzmieniu: B.H.M., W.Z.M., L.M.M., M.U.C., K.M., W.P., M.M.M. i dokonać wpisu o brzmieniu: M.M.M., W.P., K.M., M.U.C., L.M. M., W. Z.M., B.H.M., B.S., A.S., P.A.M., J.S. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że przedłożone dokumenty, a to umowa darowizny udziału w spadku z dnia [...] lipca 2022 r. uzasadniają dokonanie wpisu. Wnioski o ponowne rozpatrzenie sprawy wnieśli: K.M. oraz B.M., L.M., M.C. i W.M. Zaskarżoną w sprawie decyzją z dnia [...] października 2024 r. Urząd Patentowy, na podstawie art. 229 ust. 1 i 2 oraz art. 245 ust 1 pkt 1 p.w.p. (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 1170) utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] sierpnia 2022 r. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że kwestią sporną powstałą na tle decyzji z dnia [...] sierpnia 2022 r. jest zasadność wniosku złożonego przez M.M. o ujawnienie w rejestrze znaku towarowego [...] dodatkowych osób jako współuprawnionych z prawa ochronnego. Następnie organ wyjaśnił, że zmiany w rejestrach prowadzonych przez Urząd Patentowy dokonywane są na wniosek, co do którego wymogi określono w art. 229 ust. 11 i ust. 22 p.w.p. Wydanie decyzji, na mocy której nastąpi odnotowanie nowego uprawnionego z prawa ochronnego, winno być poprzedzone ustaleniem, czy przeniesienie prawa nastąpiło skutecznie. Dalej organ podniósł, że znak towarowy "[...]" [...] został zgłoszony przez jednego zgłaszającego (L. M. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą Z. w D.) już po wejściu w życie ustawy Prawo własności przemysłowej. I tak jak uzyskanie prawa ochronnego było uzależnione od spełnienia przez znak towarowy warunków określonych w tejże ustawie, tak późniejsze udzielone prawo podlegało i w dalszym ciągu podlega regulacjom w niej zawartym. Zgodnie z dokumentacją zawartą w aktach sprawy, prawo ochronne na przedmiotowy znak towarowy weszło w skład spadku po jedynym uprawnionym do tego znaku towarowego, a spadek ten nabyło siedmioro spadkobierców, co znalazło potwierdzenie w akcie poświadczenia dziedziczenia z dnia [...] stycznia 2017 r. Od tego czasu spadkobiercy nie zawiadomili Urzędu Patentowego ani o sposobie przeprowadzenia działu spadku (w zakresie wchodzącego w jego skład prawa ochronnego), ani nie przedstawili regulaminu równoczesnego używania tego znaku. Następnie jedna ze spadkobierczyń darowała część swego udziału spadkowego kilku osobom niebędącym wcześniej spadkobiercami. Dalej organ wskazał, że jeżeli spadek przypada kilku spadkobiercom, to oznacza to, że z chwilą otwarcia spadku każdy ze spadkobierców nabył ipso iure określony ułamkowo udział spadkowy (art. 1036 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny, tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 1061, dalej: "k.c."). W konsekwencji dochodzi do powstania wspólności majątku spadkowego, przy czym nie mają do niej zastosowania zasady rządzące współwłasnością w częściach ułamkowych, o której mowa w art. 196 § 1 k.c. Dopiero dział spadku powoduje, że prawa majątkowe objęte spadkiem zostają przyznane poszczególnym spadkobiercom i przechodzą na nich stosownie do wielkości udziałów. Umowa o dział spadku lub prawomocne orzeczenie sądowe o dziale spadku stanowią tym samym tytuł własności rzeczy (i praw), które w wyniku tego działu przypadły poszczególnym spadkobiercom. Tak więc na skutek działu spadku następuje "konkretyzacja" składników masy spadkowej przypadających poszczególnym spadkobiercom. Spadkobierca wstępuje w całą sytuację prawną zbywcy. Skoro zatem zmarłemu przysługiwało prawo ochronne na indywidualny znak towarowy, to prawo to w tym samym kształcie przechodzi na spadkobierców, nie dokonuje się w tym względzie żadna zmiana, i nie wchodzi w grę "kulejące" przekształcenie tego prawa we wspólne prawo ochronne. Dopiero uczynienie przez spadkobierców zadość art. 162 ust. 11 ust. 13 p.w.p., daje im uprawnienie do powoływania się na ograniczenie płynące z art. 162 ust. 5 p.w.p., gdyż wymóg zgody, o której tu mowa, jest instytucją wtórną wobec art. 162 ust. 11 i ust. 13 p.w.p. i aktualizuje się nie wcześniej niż wtedy, gdy nastąpi zmiana prawa ochronnego we wspólne prawo ochronne. Wymóg uzyskania zgody wszystkich współuprawnionych na przeniesienie udziału we wspólnym prawie ochronnym, który warunkuje ważność umowy przeniesienia udziału nie miał więc zastosowania w niniejszej sprawie. Mógłby być uczyniony przedmiotem rozważań, gdyby spadkodawcy przysługiwało wspólne prawo ochronne i jako takie wchodziłoby w skład masy spadkowej. Organ wyjaśnił także, że przedmiotem umowy z dnia [...] lipca 2022 r. była darowizna części udziału w spadku. Końcowo organ zauważył także, że na ocenę sprawy nie mogła mieć wpływu decyzja Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), który odmówił odnotowania analogicznej zmiany w odniesieniu do unijnego znaku towarowego [...]. Zgodnie z obowiązującymi wytycznymi dotyczącymi dokonywania wpisów w rejestrze unijnych znaków towarowych organ ten nie rozpatruje ani nie orzeka w kwestiach umownych lub prawnych wynikających z prawa krajowego. W przypadku zasygnalizowania istnienia sporu co do przeniesienia prawa organ unijny zastrzega właściwość sądów krajowych, które spór ten winny rozstrzygnąć. Skargi na powyższą decyzję wnieśli K.M. (skarga zarejestrowana pod znakiem VI SA/Wa 31/25) oraz B.M., L.M., M.C. i W.M. (skarga zarejestrowana pod znakiem VI SA/Wa 30/25), zaskarżając ją w całości. W treści skargi K.M. zarzucił zakwestionowanej decyzji naruszenie: 1. art. 122 p.w.p. poprzez jego niezastosowanie i uznanie, że prawo ochronne na znak towarowy, wpisane do rejestru znaków towarowych pod numerem [...], nie jest wspólnym prawem ochronnym, a zatem nie znajdą do niego zastosowania wymogi określone w treści art. 162 ust. 5 p.w.p. dotyczące sposobu przeniesienia tego prawa, podczas gdy Skarżący oraz uczestnicy w osobach: B.M., W.M., L. M., M.C., M.M., W.P. nabyli to prawo w wyniku aktu poświadczenia dziedziczenia z dnia [...] stycznia 2017 r., skutkiem czego przysługiwało im wspólne prawo ochronne w rozumieniu art. 122 p.w.p.; organ, pomimo wydania przez siebie w dniu [...] października 2018 r. prawomocnej decyzji o wpisie siedmiorga uczestników jako współuprawnionych z prawa ochronnego na znak towarowy w rozumieniu art. 122 p.w.p. obecnie, w toku ustaleń niniejszej sprawy, zakwestionował prawidłowość swojej własnej decyzji, odmawiając stosowania w niniejszej sprawie przepisów dotyczących wspólnego prawa ochronnego na znak towarowy, a jednocześnie wskazał, że decyzja z dnia [...] października 2018 r. o wpisie Skarżącego oraz pozostałych uczestników jest prawomocna i pozostaje w mocy, co uznać należy za działanie organu, który nie uznaje swojej własnej, prawomocnej decyzji; 2. art. 162 ust. 5 p.w.p. poprzez jego niezastosowanie i uznanie, że prawidłowym było dokonanie wpisu do rejestru znaków towarowych pod numerem [...] w postaci nowej listy osób współuprawnionych z prawa ochronnego na znak towarowy, obejmującej także cztery osoby niewymienione dotychczas w treści wpisu, które to osoby miały nabyć udział w prawie ochronnym na znak towarowy na podstawie umowy darowizny z dnia [...] lipca 2022 r. w sytuacji, w której: a) do ważności umowy o przeniesienie udziału we wspólnym prawie ochronnym potrzebna jest zgoda wszystkich współuprawnionych: w niniejszej sprawie Skarżący nie wyraził zgody, a zatem umowa przeniesienia udziału we wspólnym prawie ochronnym w postaci umowy darowizny z dnia [...] lipca 2022 r. jest nieważna i tym samym nie mogła stanowić podstawy dokonania wpisu w rejestrze znaków towarowych pod numerem [...]; b) organ zakwestionował swoją własną, prawomocną decyzję z dnia [...] października 2018 r. o wpisaniu do rejestru siedmiorga uczestników jako współuprawnionych z prawa ochronnego na znak towarowy, uznając że w zasadzie nie są oni współuprawnieni z prawa ochronnego, a pomimo tego nie widział żadnych przeszkód, aby na wniosek jednego z uczestników (nieposiadającego przecież zdaniem organu statusu osoby współuprawnionej z prawa ochronnego na znak towarowy) wpisać do rejestru kolejne cztery osoby, które w dodatku miały nabyć prawo ochronne na znak towarowy od tego uczestnika; 3. art. 229 ust. 2 p.w.p. poprzez jego błędną wykładnię i dokonanie wpisu do rejestru znaków towarowych pod numerem [...] w postaci nowej listy osób współuprawnionych z prawa ochronnego na znak towarowy, obejmującej także cztery osoby niewymienione dotychczas w treści wpisu, pomimo faktu, że złożony przez wnioskodawczynię dokument w postaci umowy darowizny z dnia [...] lipca 2022r. naruszał przepisy ustawy, albowiem nie zawierał zgody wszystkich współuprawnionych z prawa ochronnego na znak towarowy na zbycie udziału w prawie ochronnym na znak towarowy; tym samym również przedłożone przez wnioskodawczynię dokumenty nie odpowiadały formą obowiązującym przepisom, tj. brak było pisemnych zgód wszystkich współuprawnionych z prawa ochronnego na znak towarowy na zbycie udziału w prawie ochronnym na znak towarowy; pomimo tego organ uznał, że doszło do skutecznego przeniesienia prawa ochronnego na znak towarowy; 4. art. 110 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 572), dalej: "k.p.a.", które mogło mieć istotny wpływ na treść decyzji, poprzez jego niezastosowanie i nieuznawanie przez organ treści jego własnej decyzji z dnia [...] października 2018 r. o wpisaniu uczestników do rejestru jako współuprawnionych z prawa ochronnego na znak towarowy i uznanie, że w stosunku do uczestników postępowania nie znajdą przez to zastosowania przepisy p.w.p. regulujące zasady rozporządzania prawem ochronnym na znak towarowy przez współuprawnionych z tego prawa; organ z jednej stron wskazał, że decyzja z dnia [...] października 2018 r. jest prawomocna, zaś rozważania na temat jej skuteczności czysto "teoretyczne", z drugiej zaś strony odmówił zastosowania wobec uczestników przepisów p.w.p., w tym przede wszystkim art. 162 ust. 5 p.w.p., z uwagi na fakt, że w jego ocenie osoby wpisane do rejestru jako współuprawnieni z prawa ochronnego na znak towarowy nie posiadają w jego ocenie tego statusu; 5. art. 1051 k.c. poprzez jego zastosowanie i uznanie, że M..M. mogła skutecznie przenieść na B.S., A.S., P.M. i J.S. udział w spadku, w którego skład wchodził udział w prawie ochronnym na znak towarowy, podczas gdy art. 162 ust. 5 p.w.p. stanowi lex specialis wobec ww. przepisu prawa, uniemożliwiając swobodne rozporządzenie udziałem spadkowym w zakresie, w jakim w jego skład wchodzi; 6. art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez ich niezastosowanie i wydanie decyzji o dokonaniu wpisu w rejestrze zastawów pomimo: a) braku zebrania materiału dowodowego, który mógłby stanowić podstawę tego wpisu w postaci dokumentów zawierających pisemną zgodę pozostałych współuprawnionych z prawa ochronnego na znak towarowy do przeniesienia udziału w prawie ochronnym na znak towarowy na rzecz osób objętych wnioskiem; b) wydania przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) decyzji o odrzuceniu wniosku z dnia 1 września 2022 r. o rejestrację przeniesienia własności znaku towarowego złożonego przez M.M. na rzecz B.S., A.S., P.A.M., J. S. z uwagi na brak zgody pozostałych współuprawnionych z prawa ochronnego na znak towarowy; pomimo takiej decyzji organu Unii Europejskiej, organ krajowy w sposób sprzeczny z prawem nie skorygował swojej błędnej decyzji, przywołując argumentację, która wskazuje w istocie na usilne, wbrew przepisom prawa oraz orzecznictwu, dążenie za wszelką cenę do bezprawnego utrzymania w mocy swojej decyzji; 7. art. 107 § 3 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez jego niezastosowanie i niezawarcie w treści decyzji uzasadnienia prawnego, pozwalającego na jego oceną pod względem zgodności z prawem materialnym w zakresie: a) skuteczności i ważności przeniesienia udziału w prawie ochronnym na znak towarowy na rzecz innych osób bez uzyskania zgody pozostałych współuprawnionych z tego prawa ochronnego na znak towarowy; b) skuteczności decyzji z dnia [...] października 2018 r. o wpisaniu siedmiorga uczestników jako współuprawnionych z prawa ochronnego na znak towarowy, przy jednoczesnym kwestionowaniu ww. prawomocnej decyzji przez sam organ, który je wydał oraz niezawarciu w treści decyzji ostatecznego stanowiska organu co do skuteczności lub bezskuteczności ww. decyzji z dnia [...] października 2018 r.; Organ, pomimo tego, że kwestionuje prawidłowość ww. decyzji jednocześnie wskazuje w uzasadnieniu skarżonej decyzji, że decyzja z dnia [...] października 2018 r. jest prawomocna i skuteczna, a z drugiej strony wskazuje, że w istocie nie wywołuje ona skutków prawnych i osoby wpisane na jej mocy do rejestru nie mogą być uznane za współuprawnione z prawa ochronnego na znak towarowy. W związku z powyższym Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz uchylenie utrzymanej nią w mocy decyzji z dnia [...] sierpnia 2022 r. i umorzenie postępowania w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, wg norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi zawarto obszerne argumenty na poparcie podniesionych zarzutów. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Pismem z dnia 8 kwietnia 2025 r. B.M. poparła skargę. Natomiast B.M., L.M., M.C. oraz W.M. decyzji zaskarżonej zarzuciły naruszenie: 1. art. 229 ust. 2 p.w.p. w zw. z art. 162 ust. 1 i 5 p.w.p. w zw. z art. 283 p.w.p. w zw. z art. 284 pkt 2 p.w.p. w zw. z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., do czego doszło poprzez wydanie decyzji uwzględniającej wniosek o dokonanie zmian w rejestrze znaków towarowych pod numerem [...] w rubryce A, pomimo że w sytuacji, jeśli w postępowaniu wpisowym istnieje stwierdzony spór co do prawidłowości dokumentu i skuteczności nabycia prawa Urząd Patentowy pozostaje niepowołany do rozstrzygania tego sporu i nie powinien podejmować decyzji o wpisie, tylko zawiesić postępowanie w oczekiwaniu na rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego, a poprzez wydanie decyzji przez Urząd Patentowy doszło do naruszenia granic kognicji tego organu wynikających z art. 229 ust. 2 p.w.p. przy rozpoznawaniu wniosku, gdyż wobec ujawnionego w sprawie sporu stron co do skutków i ważności umowy cywilnoprawnej, organ wydający decyzję opowiedział się po jednej ze stron, w sytuacji gdy kwestię tę powinien rozstrzygnąć sąd powszechny; 2. art. 10 § 1 k.p.a. w zw. z art. 252 p.w.p., do czego doszło wobec naruszenia zasady czynnego udziału stron w postępowaniu, poprzez brak poinformowania współuprawnionych o zebraniu materiału dowodowego oraz o planie wydania decyzji i wyznaczenia stronom postępowania terminu na wypowiedzenie się co do zgromadzonych w sprawie dowodów i materiałów oraz zgłaszania wniosków dowodowych - przez co z kolei uniemożliwiono stronom przedstawienie w sprawie dowodu na prowadzenie postępowania sądowego przed sądem powszechnym w przedmiocie stwierdzenia nieważności, będącej podstawą wpisu umowy darowizny udziału w spadku sporządzonej w Kancelarii Notarialnej w O., przed notariusz J.K., Repertorium A numer [...] z dnia [...] lipca 2022 r. i przedstawienia jako dowodu w sprawie nieprawomocnego postanowienia wstępnego orzekającego w takiej sprawie Sądu Rejonowego w D. z dnia [...] września 2023 r., stwierdzającego nieważność opisanej umowy - co doprowadziło do wydania kwestionowanej, wadliwej decyzji z dnia [...] października 2024 r., w oparciu o wniosek niespełniający wymagań formalnych, gdyż oparty na nieważnej czynności przeniesienia udziału w prawie, czego Urząd Patentowy nie dostrzegł; 3. art. 155 k.p.a. w zw. z art. 252 p.w.p. w zw. z art. 162 ust. 1 p.w.p. w zw. z art. 67 ust. 3 p.w.p., mające wpływ na treść decyzji, polegające na zmianie decyzji o udzieleniu prawa ochronnego na znak towarowy bez zgody pozostałych współuprawnionych do tego znaku, będących stronami postępowania, przez co doszło do zmiany decyzji ostatecznej Urzędu Patentowego z dnia [...] października 2018 r., która co prawda ze względu na swój charakter nie miała charakteru konstytutywnego, a jedynie odzwierciedlała spadkobierców ujawnionych w akcie poświadczenia dziedziczenia, jednak miała znaczenie legitymacyjne względem osób trzecich dla współuprawnionych do znaku, przez co uznawać należy, że ujawnieni w decyzji z dnia [...] października 2018 r. "nabyli prawo", w rozumieniu art. 155 k.p.a.; 4. art. 122 ust. 1 i 2 p.w.p. w zw. z art. 162 ust. 1, 11 i 13 i 5 p.w.p. w zw. z art. 229 ust. 2 i 3 p.w.p., poprzez ich błędną wykładnię, prowadzącą do wadliwego uznania, iż wspólne prawo ochronne na znak towarowy powstaje na skutek wpisu do rejestru znaków towarowych, a nie może nastąpić ex lege, w sytuacji gdy wpisy dokonywane przez organ modyfikujące udzielone prawo ochronne mają jedynie charakter deklaratoryjny, a podstawą prawną powstania wspólnego prawa ochronnego może pozostawać nie tylko umowa współuprawnionych do zgłaszanego wspólnego prawa ochronnego, skutkująca rejestracją prawa, ale również inne zdarzenie cywilnoprawne, jak np. nabycie prawa niematerialnego przez spadkobierców L.M., co w tym przypadku nastąpiło w oparciu o art. 922 k.c. w zw. z art. 925 k.c. z chwilą jego śmierci, do której to współwłasności praw wchodzących w skład spadku, przy uwzględnieniu niematerialnego charakteru prawa ochronnego na znak towarowy wchodzący w skład spadku, a także przy uwzględnieniu wykładni celowościowej przepisów ustawy p.w.p. - stosować należy jako lex specialis te właśnie normy i powstałą współwłasność prawa ochronnego na znak towarowy, oceniać należy jako wspólne prawo ochronne, z przewidzianymi dla tego typu praw ograniczeniami w rozporządzaniu przez współuprawnionych, co realizuje założenia ustawy p.w.p. mającej na celu m.in. zapobieganie nadmiernemu rozszerzaniu zakresu przedmiotów chronionych prawami własności intelektualnej i wprowadzające w tym celu stosowanego prawny reżim ochronnego - przez co w sprawie wadliwie uznano, że objęty wnioskiem o zmianę znak towarowy nie podlega ograniczeniom w przenoszeniu takiego prawa, określonym w art. 162 ust. 5, właściwym dla wspólnego prawa ochronnego, co doprowadziło do wadliwego uwzględnienia wniosku o zmianę; 5. art. 122 ust. 1 i 2 p.w.p. w zw. z art. 162 ust. 1, 11 i 13 i 5 p.w.p. w zw. z art. 16 k.p.a. w zw. z art. 252 p.w.p., poprzez błędną wykładnię wskazanych przepisów prowadzącą do uwzględnienia wniosku o zmianę wpisu na skutek wadliwego uznania, że najpóźniej wobec śmierci uprawnionego do znaku towarowego [...] L. M. w dniu 17 stycznia 2017 r. nie doszło do konwersji wskazanego prawa na spadkobierców jako wspólne prawo ochronne - objętego ograniczeniami w rozporządzaniu takim prawem określonymi w p.w.p., wobec faktu wtórnego nabycia prawa w oparciu o sukcesję uniwersalną spadkobierców ujawnionych w akcie poświadczenia dziedziczenia Repertorium A numer [...], przy uwzględnieniu nadto, że złożenie wniosku o wpis zmiany w rubryce A rejestru, w oparciu o który dokonano w dniu [...] października 2018 r. stosowną decyzją ujawnienia w rejestrze spadkobierców, nastąpiło jeszcze przed zmianami wprowadzonymi w dniu 16 marca 2019 r., przez ustawę z dnia 20 lutego 2019 r., Dz.U. z 2019 r. poz. 501, przepisów art. 162 ust. 11, 13, 5 p.w.p. w obecnym brzmieniu, a kiedy to wpis w rejestrze znaków towarowych po przedłożeniu regulaminu nie dotyczył każdego sposobu przeniesienia prawa ochronnego na kilka osób, ale odnosił się do przeniesienia takiego prawa na kilku przedsiębiorców jako wspólne prawo ochronne; 6. art. 80 k.p.a. w zw. z art. 252 p.w.p. w zw. z art. 122 ust. 1 i 2 p.w.p. w zw. z art. 162 ust. 1, 11 i 5 p.w.p. w zw. z art. 58 § 1 k.c. w zw. z art. 1051 k.c. w zw. z art. 229 ust. 12 pkt 3 p.w.p. w zw. z art. 229 ust. 2 i 3 p.w.p., polegające na uwzględnieniu wniosku M.M. o dokonanie zmian w rejestrze znaków towarowych dla znaku [...], w rubryce A, na skutek dowolnego uznania, iż przedłożone dokumenty uzasadniają wydanie decyzji o dokonaniu zmian wpisu w rejestrze, do czego doprowadziła Urząd Patentowy własna subsumcja stanu faktycznego pod normy prawne - w sytuacji gdy właściwa ocena okoliczności i dowodów zgromadzonych w sprawie winna prowadzić do uznania, że między stronami zaistniał spór co do skuteczności przeniesienia prawa, wobec faktu, że część ze współuprawnionych podnosiła zarzut nieważności umowy w oparciu o którą usiłuje się ujawnić w rejestrze jako współuprawnionych J.S., B.S., A.S. i P.M., wskazując na dokonanie takiej czynności z naruszeniem art. 162 ust. 5 p.w.p., który to fakt Urząd Patentowy winien był dostrzec, będąc zobowiązany do badania, czy złożone dokumenty, mające uzasadnić wydanie decyzji o dokonaniu wpisu do rejestru, nie naruszają ustawy i odpowiadają co do formy obowiązującym przepisom, zaś wobec ujawnionego sporu stron Urząd Patentowy nie mógł rozstrzygać, czy przeniesienie takie jest skuteczne, ani też dokonywać w tym przedmiocie wykładni przepisów Prawa własności przemysłowej i Kodeksu cywilnego, do czego jako organ rejestrowy nie był uprawniony, niezależnie od faktu, że dokonana przez Urząd Patentowy ocena prawna jest wadliwa. Jednocześnie Skarżące, na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a., wniosły o przeprowadzenie w sprawie dowodu uzupełniającego z dokumentu, który w ocenie Skarżących pozostaje niezbędny do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie: - zwrócenie się przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie do Sądu Okręgowego w T. w sprawie [...] o wydanie odpisu nieprawomocnego postanowienia wstępnego Sądu Rejonowego w D. z dnia [...] września 2023 r. zapadłego w sprawie [...] (postępowanie prowadzone przy drzwiach zamkniętych) - celem wykazania, że sąd powszechny nieprawomocnie uznał, iż cywilnoprawna umowa darowizny udziału w spadku z dnia [...] lipca 2022 r. Rep. A nr [...] jest nieważna, ustalenia braku jakichkolwiek postaw materialnoprawnych do dokonania kwestionowanego wpisu w rejestrze prowadzonym dla znaków towarowych. W uzasadnieniu skargi zawarto obszerne argumenty na poparcie podniesionych zarzutów. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej. Pismem z dnia 31 stycznia 2025 r. uczestnicy postępowania – M.M., J.S., A. S. i małoletnia P.M. wnieśli o oddalenie skargi Skarżących. Pismem z dnia 30 października 2025 r. Skarżące wniosły o przeprowadzenie dowodu z odpisu postanowienia Sądu Rejonowego w D. z dnia [...] września 2023 r. [...] oraz postanowienia Sądu Okręgowego w T. z dnia [...] kwietnia 2025 r. [...], [...] wraz z adnotacją o prawomocności/nieprawomocności celem wykazania że sąd powszechny nieprawomocnie uznał, iż umowa darowizny udziału w spadku z dnia [...] lipca 2022 r. jest nieważna. W dniu 5 listopada 2025 r. Sąd postanowił, na podstawie art. 111 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 935, ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", połączyć sprawy o sygnaturach VI SA/Wa 30/25 i VI SA/Wa 31/25 do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia. Jednocześnie Sąd postanowił prowadzić sprawę dalej pod znakiem VI SA/Wa 30/25. Na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. Sąd oddalił wniosek dowodowy zawarty w skardze Skarżących z dnia 10 grudnia 2024 r. oraz postanowił dopuścić uzupełniający dowód z dokumentu załączony do pisma z dnia 30 października 2025r. tj. postanowienia wstępnego Sądu Rejonowego w D. z dnia [...] września 2023 r. [...] oraz postanowienia Sądu Okręgowego w T. z dnia [...] kwietnia 2025 r. i z dnia [...] września 2025 r. znak [...],[...]. Na rozprawie Skarżący poparli wniesione skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W sprawie niniejszej kontroli sądu została poddana decyzja Urzędu Patentowego znak [...] z dnia [...] października 2024 r. utrzymująca w mocy decyzję tego organu z dnia [...] sierpnia 2022 r. w przedmiocie wpisu do rejestru znaków towarowych zmiany podmiotów uprawnionych z prawa ochronnego na znak towarowy słowno-graficzny "[...]" [...]. Decyzją z dnia [...]sierpnia 2002 r., następnie sprostowaną, Urząd Patentowy wykreślił w rejestrze znaków towarowych pod numerem [...] w rubryce A wpis o brzmieniu: B.H.M., W.Z.M., L.M.M., M.U. C., K. M., W.P., M.M.M. i dokonał wpisu o brzmieniu: M.M.M., W.P., K.M., M.U.C., L.M. M., W.Z.M., B.H.M., B.S., A.S., .P.A.M., J.S. Powyższa decyzja została wydana na skutek wniosku M.M. o dokonanie wpisu zmiany uprawnionego w rejestrze. Do wniosku wyżej wskazana załączyła umowę darowizny udziału w spadku po L.M. z dnia [...] lipca 2022 r. Repertorium A numer [...]. Prawo ochronne na znak towarowy jest zbywalne i podlega dziedziczeniu (art. 162 ust. 1 zd. pierwsze p.w.p). Przy czym umowa przenosząca prawo ochronne wymaga, pod rygorem nieważności, zachowania formy pisemnej (art. 162 ust. 1 zd. drugie w zw. z art. 67 § 2 p.w.p.). Stosownie do § 30 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 12 stycznia 2017 r. w sprawie rejestrów prowadzonych przez Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. poz. 115), Urząd Patentowy, z urzędu lub na wniosek osoby zainteresowanej, dokonuje w rejestrze wpisów o zmianach stanu prawnego, a także, na wniosek osoby zainteresowanej, zmian aktualizujących dane zawarte w rejestrze. Stosownie do treści art. 229 ust. 1 p.w.p. "W sprawach, w których wpis do rejestru jest uzależniony od złożenia wniosku, wpisu dokonuje się na podstawie decyzji.". Natomiast przepis art. 229 ust. 2 p.w.p. wskazuje, że: "Rozpatrując wniosek, o którym mowa w ust. 1, Urząd Patentowy bada, czy złożone dokumenty, mające uzasadnić wydanie decyzji o dokonaniu wpisu do rejestru, nie naruszają ustawy i odpowiadają co do formy obowiązującym przepisom.". Przy czym Urząd Patentowy wydaje decyzję o odmowie dokonania wpisu do rejestru, gdy złożone dokumenty oraz wyjaśnienia nie uzasadniają wydania decyzji o dokonaniu takiego wpisu (art. 229 ust. 21 zd. pierwsze p.w.p.). Na tle omawianego przepisu wskazuje się, że Urząd Patentowy rozpatrując wniosek o wpis do rejestru nie może naruszyć granic kognicji wynikających z art. 229 ust. 2 p.w.p., które obejmują wyłącznie zgodność złożonych dokumentów uzasadniających wpis z ustawą - Prawo własności przemysłowej oraz sprawdzenie, czy dokumenty te zostały sporządzone i złożone w odpowiedniej formie. Zakresem kognicji organu nie jest objęta merytoryczna ocena dokumentów. Innymi słowy organ nie bada merytorycznych podstaw sporządzenia dokumentów będących podstawą do dokonania wpisu w rejestrze jak również nie może samodzielnie badać prawidłowości i skuteczności dokumentów przedstawionych jako podstawa do dokonania wpisu w rejestrze. Ponadto Urząd Patentowy nie jest powołany do rozstrzygania sporu czy przeniesienie prawa jest skuteczne. A zatem ustalenie komu przysługuje prawo ochronne do znaku towarowego odbywa się w trybie postępowania cywilnego, na zasadach ogólnych. Zaś organ nie jest kompetentny, aby w toku postępowania o dokonanie zmian w rejestrze samodzielnie dokonać analizy tej kwestii i powinien tę ocenę pozostawić sądom powszechnym (por. wyrok NSA z 19.01.2023 r. II GSK 803/19 i wskazane tam orzecznictwo). Kognicja organu ograniczona jest zatem do badania treści i formy wniosku oraz załączników – dokumentów mających uzasadniać wprowadzenie zmiany w rejestrze. Na gruncie wskazanych przepisów podnosi się także, że w sytuacji, gdy między stronami postępowania przed organem wywiąże się spór co do ważności umowy cywilnoprawnej przenoszącej prawo ochronne (udział w prawie ochronnym), to co do zasady organ winien zawiesić postępowanie, na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. wobec konieczności rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego, a to ważności umowy przenoszącej prawo ochronne (udział w prawie) na znak towarowy. Kompetencja organu nie obejmuje bowiem możliwości samodzielnego badania prawidłowości i skuteczności dokumentów stanowiących podstawę wpisu. Następnie, w oparciu o art. 100 § 1 k.p.a., w wypadku gdy strony nie wykazały, że zwróciły się już w tej sprawie do właściwego organu lub sądu, organ może wyznaczyć stronom czas na wniesienie powództwa do sądu powszechnego. Stosownie do art. 100 § 1 k.p.a. "Organ administracji publicznej, który zawiesił postępowanie z przyczyny określonej w art. 97 § 1 pkt 4, wystąpi równocześnie do właściwego organu lub sądu o rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego albo wezwie stronę do wystąpienia o to w oznaczonym terminie, chyba że strona wykaże, że już zwróciła się w tej sprawie do właściwego organu lub sądu.". W sprawie na uwzględnienie zasługiwał zarzut naruszenia art. 10 k.p.a. w zw. z art. 252 p.w.p. Stosownie do treści art. 10 § 1 k.p.a. "organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań.". Dla skuteczności zarzutu pozbawienia strony możliwości czynnego udziału w toczącym się postępowaniu administracyjnym konieczne jest wykazanie, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło stronie przeprowadzenie konkretnych czynności procesowych, a w następstwie realizację przysługujących jej praw, i nie mogło być konwalidowane na późniejszych etapach tego postępowania, jak również, że naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy. W sprawie niniejszej Urząd Patentowy nie zawiadomił uczestników o zakończeniu postępowania i możliwości wypowiedzi. Okoliczność ta wynika z akt sprawy przedłożonych przez organ tut. sądowi wraz ze skargą. Skarżące w skardze wskazały zaś, że odebranie im możliwości wypowiedzi skutkowało tym, że nie poinformowały organu o toczącym się sporze przed sądem powszechnym co do ważności umowy darowizny udziały w spadku i wydania przez sąd powszechny nieprawomocnego postanowienia o stwierdzeniu nieważności umowy darowizny. W sprawie o dział spadku i podział majątku dorobkowego toczącej się przed Sądem Rejonowym w D. pod sygnaturą [...] Sąd ten wydał postanowienie wstępne, w którym stwierdził m.in. nieważność umowy darowizny udziału w spadku zawartej w dniu [...] lipca 2022 r. przed notariuszem J.K. Rep. A nr [...] w całości (pkt 1 postanowienia). Postanowienie to jest nieprawomocne. Przyjąć zatem w tej sprawie należało, że zaniechanie organu co do umożliwienia stronom wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, uniemożliwiło Skarżącym podjęcie konkretnej czynności procesowej, a to wykazania przed organem, że spór co do ważności umowy darowizny udziału w spadku, przedłożonej przez M.M. na uzasadnienie wnioskowanej zmiany w rejestrze, jest już w toku. W takiej sytuacji faktyczno-prawnej jaka miała miejsce w niniejszej sprawie, a więc w sytuacji gdy w postępowaniu wpisowym istniał stwierdzony spór co do ważności umowy i skuteczności przeniesienia prawa ochronnego, organ winien zawiesić postępowanie wpisowe w oparciu o art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Stosownie do tego przepisu organ administracji publicznej zawiesza postępowanie: gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Niewątpliwie bowiem kwestia ważności umowy przenoszącej prawo ochronne do znaku (udział w prawie), stanowiąca podstawę zmiany w rejestrze, stanowi kwestię prejudycjalną – zagadnie wstępne o charakterze materialnym, które wyłoniło się w toku postępowania w sprawie administracyjnej i do którego rozstrzygnięcia nie jest właściwy Urząd Patentowy (por. A. Niewęgłowski [w:] Prawo własności przemysłowej. Komentarz. red. tomu VIIIB K. Żelechowski, Warszawa 2021, str. 955-956). Skoro spór co do ważności umowy już w toku postępowania wpisowego zaistniał przed sądem powszechnym, to organ nie mógł dokonać wpisu dopóki spór co do ważności umowy nie zostanie rozstrzygnięty. Do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia kwestii ważności umowy przenoszącej prawo ochronne do znaku czy udział w tym prawie nie jest bowiem wiadome czy osoby objęte wnioskiem o wpis – w sprawie osoby obdarowane są uprawnione do prawa ochronnego (zob. wyrok NSA z 20.06.2013 r. II GSK 487/12). Mając na uwadze powyższe, stwierdzić należy, że wobec istnienia sporu przed sądem powszechnym co do ważności umowy darowizny w całości, to na tym etapie dalsze zarzuty skarg należy uznać za przedwczesne. W tej sytuacji Sąd nie miał obowiązku się do nich ustosunkowywać. Na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. Sąd oddalił wniosek Skarżących (zawarty w skardze VI SA/Wa 30/25) o zwrócenie się do Sądu Okręgowego w T. o wydanie odpisu nieprawomocnego postanowienia wstępnego Sądu Rejonowego w D. z dnia [...] września 2023 r. [...], i przeprowadzenie dowodu z tego dokumentu celem wykazania że sąd powszechny nieprawomocnie uznał nieważność umowy darowizny, uznając że spowoduje to nadmierne przedłużenie postępowania w sprawie. Jednocześnie Sąd dopuścił dowód z dokumentu w postaci ww. postanowienia wstępnego Sądu Rejonowego w D. oraz postanowień Sądu Okręgowego w T. [...], [...], które to dokumenty zostały przedłożone tut. Sądowi przy piśmie z dnia 30 października 2025 r. ( VI SA/Wa 30/25). W ocenie Sądu przeprowadzenie dowodu ze ww. dokumentów, a zwłaszcza z postanowienia Sądu Rejonowego w D., było niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości, a to kwestii zaistnienia sporu przed sądem powszechnym co do ważności umowy darowizny. Ponownie rozpatrując sprawę organ winien wziąć pod uwagę przedstawione wyżej rozważania i wydać stosowne rozstrzygnięcie. Mając na uwadze powyższe, w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., Sąd orzekł jak w punkcie 1 sentencji wyroku o uchyleniu decyzji zaskarżonej. O kosztach postępowania na rzecz Skarżących wymienianych w pkt 2 sentencji wyroku Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 202 § 2 i w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. Zasądzona na rzecz Skarżących (tj. B.M., L.M., M. C. i W. M.) solidarnie tytułem zwrotu kosztów postępowania kwota w wysokości 2 268 zł obejmuje zwrot uiszczonej solidarnie opłaty od skargi (1 000 zł), wynagrodzenie reprezentującego Skarżących pełnomocnika (adwokat) w wysokości przewidzianej przepisem § 14 ust. 1 pkt 1 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie, tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 1964, (1 200 zł) oraz zwrot uiszczonych opłat skarbowych od pełnomocnictw (4x17 zł). Natomiast w odniesieniu do skarżącego K.M. o zwrocie kosztów postępowania Sąd orzekł w oparciu o art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a., jak w punkcie 3 sentencji wyroku. Na rzecz Skarżącego Sąd zasądził kwotę 2 217 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zasądzona kwota obejmuje: zwrot uiszczonej opłaty od skargi (1 000 zł), wynagrodzenie reprezentującego Stronę pełnomocnika (radca prawny) w wysokości przewidzianej przepisem § 14 ust. 1 pkt 1 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych, tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 1935, (1 200 zł) oraz zwrot uiszczonej opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.