VI SA/Wa 3002/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Sędziowie Sędzia WSA Piotr Borowiecki Sędzia WSA Jacek Fronczyk (spr.) Protokolant ref. staż. Agata Próchniewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 lipca 2014 r. sprawy ze skargi E. Sp. z o.o. z siedzibą w O. na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie przedłużenia zezwolenia na prowadzenie salonu gier na automatach oddala skargę Decyzją z dnia [...] grudnia 2005 r. nr [...] Minister Finansów, mając za podstawę art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) i art. 24 ust. 1 w związku z art. 35 ust. 1 oraz art. 36 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych (t. j.: Dz. U. z 2004 r. Nr 4, poz. 27 ze zm.), udzielił Spółce E. Sp. z o.o. z siedzibą w O. zezwolenia na prowadzenie salonu gier na automatach w M. przy ul. [...], na okres sześciu lat. W dniu [...] października 2012 r. E. Sp. z o.o. z siedzibą w O. sformułowała do Ministra Finansów wniosek o przywrócenie terminu wraz z wnioskiem o przedłużenie ww. zezwolenia. Strona, odwołując się do wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 19 lipca 2012 r. o sygn. akt C-213/11 (Fortuna i inni), wywiodła na jego podstawie, że przepis art. 138 ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540 ze zm.) ma techniczny charakter i stwarza możliwość przedłużania zezwoleń na prowadzenie salonów gier na automatach. Minister Finansów postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...], działając na podstawie art. 165a ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) w związku z art. 8, art. 129 ust. 1, art. 138 ust. 1 i art. 144 ww. ustawy o grach hazardowych, odmówił Spółce E. Sp. z o.o. z siedzibą w O. wszczęcia postępowania w sprawie przedłużenia zezwolenia z dnia [...] grudnia 2005 r. nr [...] na prowadzenie salonu gier na automatach w M. przy ul. [...]. W motywach postanowienia organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 129 ust. 1 ww. ustawy o grach hazardowych, działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oraz gier na automatach urządzanych w salonach gier na automatach na podstawie zezwoleń udzielonych przed dniem wejścia w życie ustawy jest prowadzona, do czasu wygaśnięcia tych zezwoleń, przez podmioty, którym ich udzielono, według przepisów dotychczasowych, o ile ustawa nie stanowi inaczej. Natomiast w myśl art. 138 ust. 1 tej ustawy, zezwolenia, o których mowa w art. 129 ust. 1, nie mogą być przedłużane. Zdaniem Ministra, z przepisów tych wynika, że przedłużenie zezwolenia na prowadzenie salonu gier na automatach jest niedopuszczalne, a w takiej sytuacji postępowanie w tym przedmiocie nie może być wszczęte, co musi skutkować wydaniem postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania w trybie art. 165a § 1 ww. ustawy – Ordynacja podatkowa. Powyższe postanowienie E. Sp. z o.o. z siedzibą w O. uczyniła przedmiotem zażalenia do Ministra Finansów, wnosząc o jego uchylenie i orzeczenie co do istoty sprawy, poprzez wydanie decyzji o przedłużeniu zezwolenia z dnia [...] grudnia 2005 r. nr [...] na prowadzenie salonu gier na automatach w M. przy ul. [...]. Spółka zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie: art. 165 i art. 165a ww. ustawy – Ordynacja podatkowa, poprzez odmowę wszczęcia postępowania w sytuacji, gdy organ winien był wszcząć postępowanie i merytorycznie rozpatrzyć wniosek; art. 163 § 1 w związku z art. 162 § 1 w związku z art. 162 § 2 ww. ustawy – Ordynacja podatkowa, poprzez całkowite pominięcie wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o przedłużenie zezwolenia i zaniechanie wydania postanowienia w tym przedmiocie, mimo że – w myśl powołanych przepisów – organ miał obowiązek wydać postanowienie w sprawie przywrócenia terminu, na które stronie powinno służyć zażalenie; art. 36 ust. 3 i 4 ww. ustawy o grach i zakładach wzajemnych w związku z art. 129 ust. 1 ww. ustawy o grach hazardowych, poprzez ich niezastosowanie, skutkujące bezpodstawnym nieprzedłużeniem zezwolenia; art. 1 pkt 4 w związku z art. 1 pkt 11 oraz w związku z art. 8 ust. 1 Dyrektywy nr 98/34/WE z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. U. UE. L.98. 204. 37 ze zm.), poprzez błędne zastosowanie art. 138 ust. 1 oraz art. 129 ust. 2 ww. ustawy o grach hazardowych, nieobowiązującego w związku z brakiem notyfikacji tego przepisu technicznego, co potwierdzają: uwagi Komisji Europejskiej z dnia 5 września 2011 r., wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 19 lipca 2012 r. w sprawach połączonych C-213/11, C-214/11 i C-217/11 (Dz. U. UE. Z dnia 29 września 2012 r.; 2012/C295/19), wyroki sądów krajowych, w tym w szczególności wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku o następujących sygnaturach: III SA/Gd 519/12 , III SA/Gd 560/12, III SA/Gd 526/12; art. 120 ww. ustawy – Ordynacja podatkowa, poprzez niezastosowanie zasady, że organy podatkowe działają na podstawie przepisów prawa. Minister Finansów postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...], stosując art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 239, art. 165a ww. ustawy – Ordynacja podatkowa w związku z art. 8 ww. ustawy o grach hazardowych, utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie, nie znajdując podstaw do uwzględnienia zażalenia. W uzasadnieniu postanowienia Minister podał, że postępowanie w niniejszej sprawie nie może być wszczęte, ponieważ ww. ustawa o grach hazardowych nie przewiduje możliwości przedłużania zezwoleń na prowadzenie salonów gier na automatach, a co więcej – wyraźny przepis tej ustawy wprost wyklucza taką możliwość. W takiej sytuacji zaś organ podatkowy wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Organ, odnosząc się do powołanego przez Spółkę wyroku Trybunału Sprawiedliwości z dnia 19 lipca 2012 r., wskazał, że orzeczenie to odnosi się do obowiązku notyfikacji niektórych przepisów ww. ustawy o grach hazardowych (w myśl art. 1 pkt 11 ww. Dyrektywy nr 98/34/WE). Minister zaznaczył, że wyrok ten dotyczy prowadzenia działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, tj. gier, które urządzane są poza kasynami gry oraz salonami gier na automatach, co powoduje, że gry te podlegają zasadniczo innemu reżimowi, niż gry na automatach, będące przedmiotem niniejszej sprawy. Zdaniem organu, Trybunał Sprawiedliwości formułuje swoje tezy warunkowo, nie przesądzając kwestii uznania przepisów ww. ustawy o grach hazardowych (art. 129 ust. 2, art. 135 ust. 1 i art. 138 ust. 1), które mogą powodować ograniczenia, a nawet stopniowe uniemożliwienie prowadzenia gier na automatach o niskich wygranych oraz gier na automatach poza kasynami, za przepisy techniczne, w rozumieniu art. 1 pkt 11 (art. 1 pkt 4 – inne wymagania) ww. Dyrektywy nr 98/34/WE, w związku z czym ich projekt winien zostać notyfikowany przez Komisję Europejską zgodnie z art. 8 ust. 1 tej Dyrektywy. Trybunał uzależnił uznanie wskazanych przepisów za podlegające notyfikacji, gdy sąd krajowy ustali, że przepisy te wprowadzają warunki mogące mieć istotny wpływ na właściwości lub sprzedaż produktów. Trybunał przesądził, że nowe przepisy nie doprowadzają do marginalizacji użytkowania automatów do gier o niskich wygranych, natomiast zakaz wydawania, przedłużania i zmiany zezwoleń może wpływać bezpośrednio na obrót automatami, jeżeli ograniczeniu temu towarzyszy zmniejszenie ogólnej liczby kasyn gry, jak również liczby automatów, jakie mogą w nich być użytkowane. W ocenie Ministra, przepisy ww. ustawy o grach hazardowych nie stanowią przepisów technicznych, w rozumieniu ww. Dyrektywy nr 98/34/WE. Przepisy te nie dotyczą bowiem bezpośrednio samych towarów jako takich, lecz określają jedynie pewne sposoby korzystania z określonych towarów w obrocie prawnym (co wprost przyznał Trybunał Sprawiedliwości w ww. wyroku z dnia 19 lipca 2012 r.), a przy tym przepisy te mają charakter w pełni niedyskryminacyjny, a więc nie są one bynajmniej bardziej uciążliwe, prawnie lub faktycznie, dla towarów pochodzących z innych Państw Członkowskich w porównaniu z towarami krajowymi. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe postanowienie E. Sp. z o.o. z siedzibą w W. zarzuciła naruszenie: art. 233 § 1 pkt 1 lit. "a" w związku z art. 165 oraz art. 165a ww. ustawy – Ordynacja podatkowa, poprzez ich błędne zastosowanie i wydanie postanowień w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie przedłużenia zezwolenia na prowadzenie salonu gier na automatach w M. przy ul. [...], podczas gdy organ winien w trybie art. 233 § 1 pkt 2 lit. "a" tej ustawy uchylić swoje wcześniejsze postanowienie i orzec co do istoty sprawy, wszczynając postępowanie w sprawie przedłużenia zezwolenia na prowadzenie salonu gier na automatach; art. 122 oraz 187 § 1 ww. ustawy – Ordynacja podatkowa, poprzez całkowite zaniechanie przeprowadzenia postępowania dowodowego w zakresie ustalenia, czy wejście w życie ustawy o grach hazardowych (w szczególności przepisu art. 138) spowodowało dalece negatywny wpływ na sprzedaż automatów hazardowych, gdyż jest to okoliczność kluczowa dla ustalenia, czy sporne przepisy (art. 138) wymagały notyfikacji, a zatem czy mogą być stosowane; art. 165a ww. ustawy – Ordynacja podatkowa, poprzez bezzasadną odmowę wszczęcia postępowania z uwagi na jego bezprzedmiotowość; art. 163 § 1 w związku z art. 162 § 1 w związku z art. 162 § 2 ww. ustawy – Ordynacja podatkowa, poprzez pominięcie wniosku Spółki o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o przedłużenie zezwolenia; art. 36 ust. 3 i 4 ww. ustawy o grach i zakładach wzajemnych w związku z art. 129 ust. 1 ww. ustawy o grach hazardowych, poprzez ich niezastosowanie, skutkujące bezpodstawnym nieprzedłużeniem zezwolenia; art. 1 pkt 4 w związku z art. 1 pkt 11 oraz w związku z art. 8 ust. 1 ww. Dyrektywy nr 98/34/WE, poprzez błędne zastosowanie art. 138 ust. 1 oraz 129 ust. 2 ww. ustawy o grach hazardowych, nieobowiązującego w związku z brakiem notyfikacji tego przepisu technicznego, o czym stanowi stanowisko Komisji Europejskiej z dnia 5 września 2011 r., wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 19 lipca 2012 r. i liczne wyroki sądów krajowych; art. 120 ww. ustawy – Ordynacja podatkowa. poprzez niezastosowanie zasady, że organy podatkowe działają na podstawie przepisów prawa; art. 121 § 1 ww. ustawy – Ordynacja podatkowa, poprzez niezastosowanie zasady, że postępowanie podatkowe powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Wskazując na powyższe zarzuty, Spółka wniosła o uchylenie obu wydanych w sprawie postanowień oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Jednocześnie skarżąca Spółka wniosła o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentu – pisma z dnia [...] września 2013 r., dotyczącego firmy "A.", w którym przedstawiono istotny wpływ wejścia w życie ustawy o grach hazardowych na sprzedaż automatów do gier hazardowych oraz części do takich automatów na rynku polskim i unijnym. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zaprezentowaną w podjętych w sprawie postanowieniach. W piśmie procesowym z dnia [...] marca 2014 r. E. Sp. z o.o. z siedzibą w O. skierowała do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosek o zawieszenie postępowania do czasu rozstrzygnięcia przez Trybunał Konstytucyjny pytania prawnego, przedstawionego przez Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie o sygn. akt II GSK 686/13, podnosząc, że niniejsza sprawa ma związek z postawionym pytaniem prawnym. W piśmie procesowym z dnia [...] marca 2014 r. Minister Finansów podtrzymał swoje stanowisko procesowe, natomiast w piśmie procesowym z dnia [...] kwietnia 2014 r., odnosząc się do wniosku Spółki o zawieszenie postępowania, organ podniósł, że toczące się przed Trybunałem Konstytucyjnym postępowanie pozostaje bez związku z niniejszym. W piśmie procesowym z dnia [...] kwietnia 2014 r., będącym repliką na odpowiedź na skargę, E. Sp. z o.o. z siedzibą w O. podtrzymała swoje zarzuty, twierdzenia i wnioski zawarte w skardze. W piśmie procesowym z dnia [...] maja 2014 r. Minister Finansów podtrzymał swoją argumentację prezentowaną w sprawie. Na rozprawie w dniu 2 lipca 1014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowił oddalić wniosek skarżącej Spółki o zawieszenie postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z brzmieniem art. 8 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540 ze zm.), do postępowań w sprawach określonych w ustawie stosuje się przepisy ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.). Artykuł 165a § 1 ustawy – Ordynacja podatkowa stanowi, że gdy żądanie, o którym mowa w art. 165 (przepis ten przewiduje wszczęcie postępowania podatkowego przez organ na żądanie strony lub z urzędu), zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ podatkowy wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Użyte w tym przepisie sformułowanie "z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte" należy wiązać z przypadkami, gdy wszczęciu postępowania, a w konsekwencji merytorycznemu rozpoznaniu sprawy – sprzeciwiają się przepisy prawa procesowego lub materialnego i przeszkody te istnieją już w dacie złożenia wniosku przez zainteresowaną stronę. Dyspozycja art. 165a § 1 ww. ustawy – Ordynacja podatkowa znajduje zastosowanie w przypadku braku w przepisach podstawy do merytorycznego rozpatrzenia treści żądania strony, lub gdy z innych względów postępowanie nie może być prowadzone. Tak też jest w rozpoznawanej sprawie, bowiem brak merytorycznej podstawy w obowiązujących przepisach sprawia, że nie jest możliwe rozstrzyganie w przedmiocie przedłużenia zezwolenia na prowadzenie salonu gier na automatach. Zgodnie z treścią art. 129 ust. 1 ww. ustawy o grach hazardowych, działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oraz gier na automatach urządzanych w salonach gier na automatach na podstawie zezwoleń udzielonych przed dniem wejścia w życie ustawy jest prowadzona, do czasu wygaśnięcia tych zezwoleń, przez podmioty, którym ich udzielono, według przepisów dotychczasowych, o ile ustawa nie stanowi inaczej. Ustawa o grach hazardowych inaczej nie stanowi, natomiast w art. 138 ust. 1 wskazuje wprost, że zezwolenia, o których mowa w art. 129 ust. 1, nie mogą być przedłużane. Tym samym, przedłużenie zezwolenia na prowadzenie salonu gier na automatach jest niedopuszczalne, a w takiej sytuacji postępowanie w tym przedmiocie nie może być wszczęte, co musiało prowadzić do wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania w trybie art. 165a § 1 ww. ustawy – Ordynacja podatkowa. W myśl zasady legalizmu, wyrażonej w art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa. Oznacza to, że organ podatkowy nie może procedować w kierunku wydania merytorycznego rozstrzygnięcia, jeżeli przepis prawa materialnego mu na to nie pozwala. W takiej sytuacji decyzja podjęta wbrew wyraźnemu zakazowi orzekania w przedmiocie przedłużenia zezwolenia na prowadzenie salonu gier na automatach dotknięta byłaby wadą nieważności. Przepis prawa bowiem obowiązuje w systemie tak długo, jak długo nie zostanie z niego wyeliminowany. Tymczasem sugestie Spółki o technicznym charakterze kwestionowanych przepisów ww. ustawy o grach hazardowych w żaden sposób nie odbierają im mocy obowiązującej. Minister Finansów, jako organ władzy publicznej, działa na podstawie i w granicach prawa, toteż przy jednoznacznym brzmieniu cytowanych norm ww. ustawy o grach hazardowych trudno skutecznie zarzucić organowi podatkowemu, że podjął w sprawie rozstrzygnięcia, które wykraczałyby poza obowiązujący porządek prawny. Wynikająca z przepisów ww. ustawy o grach hazardowych niedopuszczalność przedłużania zezwoleń na prowadzenie salonów gier na automatach musi w rezultacie przy takim ich brzmieniu skutkować odmową wszczęcia postępowania. W ocenie Sądu, wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 19 lipca 2012 r. dotyczy prowadzenia działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, a więc gier, które urządzane są poza kasynami gry oraz salonami gier na automatach, co powoduje, że gry te podlegają zasadniczo innemu reżimowi, niż gry na automatach, będące przedmiotem niniejszej sprawy. Zastrzec przy tym należy, że Trybunał Sprawiedliwości formułuje swoje tezy warunkowo, nie przesądzając kwestii uznania przepisów ww. ustawy o grach hazardowych (art. 129 ust. 2, art. 135 ust. 1 i art. 138 ust. 1), które mogą powodować ograniczenia, a nawet stopniowe uniemożliwienie prowadzenia gier na automatach o niskich wygranych oraz gier na automatach poza kasynami, za przepisy techniczne, w rozumieniu art. 1 pkt 11 (art. 1 pkt 4 - inne wymagania) Dyrektywy nr 98/34/WE z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. U. UE. L.98. 204. 37 ze zm.), w związku z czym ich projekt winien zostać notyfikowany przez Komisję Europejską zgodnie z art. 8 ust. 1 tej Dyrektywy. Trybunał uzależnił uznanie wskazanych przepisów za podlegające notyfikacji, gdy sąd krajowy ustali, że przepisy te wprowadzają warunki mogące mieć istotny wpływ na właściwości lub sprzedaż produktów. Trybunał przesądził też, że nowe przepisy nie doprowadzają do marginalizacji użytkowania automatów do gier o niskich wygranych, natomiast zakaz wydawania, przedłużania i zmiany zezwoleń może wpływać bezpośrednio na obrót automatami, jeżeli ograniczeniu temu towarzyszy zmniejszenie ogólnej liczby kasyn gry, jak również liczby automatów, jakie mogą w nich być użytkowane. Zgodnie z ww. Dyrektywą nr 98/34/WE, przepisy niebędące przeszkodami w handlu wewnątrzunijnym i niestanowiące przeszkód w swobodnym przepływie towarów nie są przepisami technicznymi i nie podlegają one obowiązkowi uprzedniej notyfikacji na podstawie tej Dyrektywy. Przepisy ww. ustawy o grach hazardowych, w tym zwłaszcza przepisy dotyczące udzielania zezwoleń i koncesji na działalność gospodarczą w zakresie gier hazardowych, łącznie z przepisami przejściowymi tej ustawy dotyczącymi tej właśnie kwestii, nie stanowią przepisów technicznych, w rozumieniu przedmiotowej Dyrektywy. Przepisy te nie dotyczą bowiem bezpośrednio samych towarów jako takich, lecz określają jedynie pewne sposoby korzystania z określonych towarów w obrocie prawnym (co wprost przyznał Trybunał Sprawiedliwości w ww. wyroku z dnia 19 lipca 2012 r.), a przy tym przepisy te mają charakter w pełni niedyskryminacyjny, a więc nie są one bynajmniej bardziej uciążliwe, prawnie lub faktycznie, dla towarów pochodzących z innych Państw Członkowskich w porównaniu z towarami krajowymi. W szczególności przepisy ww. ustawy o grach hazardowych regulujące problematykę zezwoleń i koncesji na działalność gospodarczą w zakresie gier hazardowych nie dotyczą bynajmniej w sposób bezpośredni samych urządzeń wykorzystywanych do prowadzenia tej działalności, w tym nie dotyczą one parametrów technicznych, użytkowych, wyglądu, wielkości, itp., automatów do gier. Nawet w przypadku uznania, że przepis art. 138 ust. 1 ww. ustawy o grach hazardowych jest przepisem technicznym, w rozumieniu ww. Dyrektywy nr 98/34/WE, i odmowy jego zastosowania z powodu braku notyfikacji, to i tak nie ma prawnej możliwości przedłużenia zezwolenia w niniejszej sprawie, ponieważ nowa ustawa nie przewiduje takiej procedury, zaś stare rozwiązania prawne utraciły moc obowiązującą. Prowadzenie zatem jakiegokolwiek dodatkowego postępowania dowodowego, choćby z wnioskowanego przez Spółkę dokumentu, należało zatem uznać za bezprzedmiotowe. W takim stanie rzeczy, postanowienia w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie przedłużenia zezwolenia na prowadzenie salonu gier na automatach należy uznać za prawidłowe, zaś zarzuty podniesione w skardze za nieuzasadnione, mające jedynie charakter polemiczny. Sąd nie stwierdził takich naruszeń prawa materialnego i procesowego, które miałyby wpływ na wynik sprawy i skutkowałyby koniecznością uwzględnienia skargi. Wniosek o zawieszenie postępowania w rozpoznawanej sprawie Sąd uznał za bezzasadny, ponieważ pytanie prawne skierowane przez Naczelny Sąd Administracyjny do Trybunału Konstytucyjnego dotyczy zgodności art. 14 ust. 1 i art. 89 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy o grach hazardowych z art. 2, art. 7, art. 20, art. 22 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, natomiast wydane w sprawie postanowienia odmawiają wszczęcia postępowania w przedmiocie przedłużenia zezwolenia na prowadzenie salonu gier na automatach z uwagi na brzmienie art. 129 ust. 1 oraz art. 138 ust. 1 ww. ustawy o grach hazardowych, co oznacza, że sprawa niniejsza pozostaje bez związku z postawionym pytaniem prawnym. Z tych względów, uznając skargę za nieuzasadnioną, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, stosując art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł, jak w sentencji wyroku.