VI SA/Wa 3013/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Urszula Wilk Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Kozik (spr.) Sędzia WSA Grzegorz Nowecki Protokolant sekr. sąd. Jarosław Kielczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi "P. S.A." z siedzibą w W. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy oddala skargę w całości Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej (dalej: "UP") decyzją z [...] września 2015 r. znak: [...], na podstawie art. 245 ust. 1 w związku z art. 129 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 1 i pkt 2 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2013 r. poz.1410, dalej: "P.w.p."), po rozpoznaniu wniosku spółki P. S.A. z siedzibą w W. (dalej: "Strona", "Zgłaszający", "Skarżący") z [...] lutego 2015 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy decyzję UP z [...] grudnia 2014 r. znak: [...], o odmowie udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy słowny Transfer KRAJ zgłoszony [...] października 2013 r. pod numerem [...]. Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Strona, [...] października 2013 r. zgłosiła pod numerem [...] do UP, słowny znak towarowy Transfer KRAJ, przeznaczony do oznaczania usług w klasie 36 w zakresie: pośrednictwa finansowego za pomocą urządzeń telekomunikacyjnych i komputerowych; elektronicznych transakcji telefonem komórkowym, urządzeniem mobilnym; obsługi płatności handlu elektronicznego, w tym zakładanie kont wykorzystywanych do zakupu towarów i usług przez Internet, telefon i urządzenie mobilne; dokonywania rozliczeń za pomocą pieniądza elektronicznego; płatności elektronicznej, w tym elektroniczne wytwarzanie i transmisja rachunków z danymi dotyczącymi płatności; obsługi kart, kart bankowych, kart kredytowych, kart debetowych; obsługa rozliczeń i rejestracji transakcji poprzez otwartą platformę elektroniczną, usługi ubezpieczenia, i usług w klasie 38 w zakresie: obsługi klientów przy wykorzystaniu sieci Internet; udostępniania informacji z możliwością elektronicznego przyjmowania i przekazywania wiadomości; usługi umożliwiające komunikację pomiędzy użytkownikiem a siecią komputerową, w tym internet; usługi w zakresie dostępu do sieci komputerowych, w szczególności Internetu, w tym w sposób mobilny i bezprzewodowy; usługi w zakresie udostępniania dostępu do baz danych; usługi w zakresie udostępniania internetowych kont; usługi w zakresie obustronnej transmisji danych; usługi portali internetowych; usługi przekazywania on-line kartek z życzeniami; usługi przesyłania informacji tekstowej i obrazowej za pomocą komputera; usługi przesyłanie telekopii; usługi telekomunikacyjne on - line polegające na umożliwieniu: dokonywania operacji bankowych, dostępu do konta bankowego. Podstawę odmowy w decyzji z [...] grudnia 2010 r. udzielenia prawa ochronnego na zgłoszony znak towarowy stanowił art. 129 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 1 oraz pkt 2 w związku z art. 145 ust. 1 P.w.p. oraz stanowisko UP o braku dostatecznych znamion odróżniających zgłoszonego oznaczenia, składającego się z sekwencji słownej, która ma określone znaczenie w języku polskim i będzie odbierana przez przeciętnego odbiorcę jako oznaczenie o charakterze informacyjnym. UP uznał, że zgłoszone oznaczenie nie będzie postrzegane przez konsumentów jako znak towarowy, ale jako oznaczenie opisowe, pozostające bez związku z żadnym konkretnym podmiotem gospodarczym. UP wskazał, że według Słownika języka polskiego (dostępnego na stronie http://sjp.pwn.pl/szukaj/transfer) "TRANSFER" to: 1. transakcja gospodarcza polegająca na przekazaniu pieniędzy, usługi, technologii itp. przez jedną instytucję drugiej, bez ekwiwalentu, 2. przeniesienie lub przesłanie czegoś z miejsca na miejsce, 3. przejście zawodnika z jednego klubu do innego w zamian za wynegocjowaną kwotę, 4. wpływ, jaki wywiera wcześniej nabyta umiejętność na przyswojenie sobie innej umiejętności, zaś określenie "KRAJ" zgodnie z w/w Słownikiem (dostępnym na stronie http://sjp.pwn.pl/szukaj/kraj to: 1. zamieszkane terytorium stanowiące całość polityczną i gospodarczą, 2. obszar wyodrębniający się ze względu na jakieś cechy. W odniesieniu do usług zawartych w klasie 36 i 38, zgłoszone oznaczenie Transfer KRAJ, zdaniem UP, będzie odbierane jako określenie informujące o właściwościach usług wskazujące w szczególności na rodzaj usług, sposób realizacji usługi, przeznaczenie usług. Określenie wprost przekazuje komunikat odbiorcom, iż pod tym oznaczeniem mogą się spodziewać usług przesyłek, przelewów, wysyłania, przesyłania wszelkiego rodzaju dóbr, przesyłek, na obszarze kraju (na terenie danego państwa). Ponadto, zdaniem UP, udzielenie prawa ochronnego na przedmiotowe oznaczenie pozbawiłoby innych uczestników obrotu gospodarczego swobody korzystania z tej treści informacyjnej. Zgłaszający, we wniosku z [...] lutego 2015 r., o ponowne rozpatrzenie sprawy, nie zgodził się ze stanowiskiem UP uznając, że oznaczenie Transfer KRAJ posiada cechy charakterystyczne, gdyż zostało złożone z dwóch słów o niebanalnym i niejednoznacznym charakterze, co powoduje, że stanowi oznaczenie abstrakcyjne. Słowa "transfer" i "kraj" posiadają wiele znaczeń a ich zestawienie daje wiele możliwości interpretacyjnych i może mieć wiele desygnatów. Nie bez znaczenia są również anglojęzyczne konotacje znaku, co ma także wpływ na jego funkcję odróżniającą. Zdaniem Zgłaszającego, zgłoszony znak nie jest oznaczeniem opisowym dla zgłoszonych usług, wymaga bowiem od klienta przeprowadzenia pewnego procesu myślowego i uruchomienia skojarzeń w celu ustalenia przekazywanej treści. Tym samym posiada w wystarczającym stopniu zdolność odróżniającą. W zaskarżonej decyzji z [...] września 2015 r. UP w całości podzielił stanowisko i argumentację zawartą w decyzji I instancji, utrzymując ją w mocy. UP wskazał, że konieczność posiadania przez znak dostatecznych znamion odróżniających wynika z faktu, że oznaczenie pełniące funkcję znaku towarowego musi nadawać się do identyfikacji towarów czy usług w obrocie. Aby zaś realizować tę funkcję w sposób prawidłowy, musi posiadać pewne cechy charakterystyczne, które mogą utkwić w pamięci kupujących jako wskazanie, że towar czy usługa tak oznaczona pochodzi zawsze z tego samego źródła. Podstawową przesłanką udzielenia prawa ochronnego jest istnienie dostatecznych znamion odróżniających oznaczenia zgłoszonego w celu udzielenia prawa ochronnego. Jest to ogół cech pozwalających zindywidualizować dany towar na rynku wśród towarów tego samego rodzaju pochodzących z innych przedsiębiorstw. Zdolność odróżniająca znaku towarowego jest zatem bezwzględną przesłanką jego rejestracji. UP dodał, że udzielenie prawa ochronnego na dany znak towarowy nie może prowadzić do monopolizacji oznaczenia służącego do przekazywania informacji o cechach towaru czy usługi. UP podkreślił, że usługi, do oznaczania których przeznaczony został przedmiotowy znak, należą do ogólnie dostępnych i są kierowane do szerokiego grona konsumentów. Odbiorcą usług wymienionych w podaniu jest ogół polskojęzycznych odbiorców, rozumiany w najszerszy możliwy sposób, składający się z osób fizycznych nabywających wymienione usługi. Są to zarówno osoby dobrze wykształcone, jak i osoby o wykształceniu podstawowym, osoby młode oraz starsze, pracownicy umysłowi, fizyczni. Przeciętnym ich odbiorcą jest więc biegły użytkownik języka polskiego, średnio uważny, rozsądny i należycie poinformowany. UP, stwierdził następnie, że oznaczenie Transfer KRAJ zawiera zwrot językowy, który w odniesieniu do wskazanych w klasie 36 i 38 usług ma charakter opisowy. Pojedynczo słowo "transfer", jak i słowo "kraj", mają różne znaczenia, jednak ich zestawienie nie daje wielu możliwości interpretacyjnych i nie ma wielu desygnatów. Połączenie słów "transfer" i "kraj" w zwrot Transfer KRAJ jest łatwo i bezpośrednio odczytywane. Zawartość semantyczna tego wyrażenia przekazuje wprost komunikat, że pod tym oznaczeniem odbiorcy mogą spodziewać się usług przesyłania, transferu, różnego rodzaju dóbr, przesyłek na terenie danego kraju. Zwrot ten nie tworzy pojęcia na tyle odległego od treści wprost odczytywanej z tego zestawienia, by dla odbiorców wyrażenie miało cechy charakterystyczne dla znaku towarowego - pełniło funkcje oznaczenia pochodzenia komercyjnego towaru. UP nie zakwestionował innych znaczeń słowa "transfer" i słowa "kraj", jednak wskazał, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, w przypadku gdy słowo ma wiele znaczeń i nie można ustalić tylko jednego związku pomiędzy nim, a towarem, to wystarczy, by tylko jedno z nich określało cechę towaru, by uznać je w całości za opisowe. Dodał, że połączenie tych słów tworzy zwrot, który jest dla odbiorcy znającego język polski, jasny i czytelny. Zrozumienie znaczenia zwrotu Transfer KRAJ nie wymaga wysiłku intelektualnego a jego treść jest wprost i bezpośrednio odczytywalna. Jest to prosty komunikat językowy i brak w nim jakichkolwiek wyróżników, które mogłyby w świadomości konsumentów być powiązane z konkretnym oferentem. UP uznał, że zwrot ten wykazuje znaczną potencjalną przydatność do używania w rzeczywistości handlowej przez różne podmioty. Zmonopolizowanie takiego niedystynktywnego oznaczenia, będącego nośnikiem informacji naruszałoby zasadę swobody działalności gospodarczej i uczciwą konkurencję. UP dodał, że zgłoszony znak towarowy jest znakiem słownym, pozbawionym jakiejkolwiek grafiki, nie zawiera żadnych dodatkowych elementów, które ewentualnie mogłyby go wyróżnić i spowodować powstanie w świadomości odbiorców asocjacji między znakiem towarowym, usługą i źródłem komercyjnego pochodzenia. W skardze z [...] października 2015 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję UP z [...] września 2015 r. Skarżący, działając poprzez pełnomocnika, wniósł o jej uchylenie w całości oraz o zasądzenie na Jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji Skarżący zarzucił naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy oraz przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 129 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 2 pkt 1 i pkt 2 P.w.p., poprzez niewłaściwe zastosowanie i wadliwe przyjęcie, że znak nie ma dostatecznych znamion odróżniających, podczas gdy znak nie jest opisowy, 2. art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i § 4, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a. w zw. z art. 252 P.w.p., polegające na: pominięciu szeregu istotnych okoliczności sprawy, błędnej ocenie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, braku rozważenia wszystkich okoliczności mogących mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, błędnym uzasadnieniu wydanej decyzji ograniczającym się do przytoczenia przepisów prawa i stwierdzenia, iż znak Transfer KRAJ nie posiada zdolności odróżniającej bez wskazania na jakich dowodach UP oparł swoje rozstrzygnięcie, zastosowaniu dowolnej oceny dowodów, nierozpoznaniu sprawy w sposób wszechstronny i nieuwzględnieniu charakteru znaku usługowego oraz brak analizy usług dla których zgłaszany został znak Transfer KRAJ, a w konsekwencji na błędnym ustaleniu stanu faktycznego i wadliwym stwierdzeniu, że znak Transfer KRAJ jest opisowy i nie posiada zdolności odróżniającej. Zdaniem Skarżącego, wbrew twierdzeniom UP, przedmiotowy znak posiada zdolność odróżniającą. Poza wieloznacznością słów składających się na znak, Skarżący wskazał na anglojęzyczne konotacje Znaku, co nie pozostaje bez znaczenia przy badaniu jego zdolności odróżniającej, a także no to, że przedmiotowy znak jest znakiem usługowym. Skarżący podkreślił, że istnieją znaczące różnice w ocenie znaków towarowych oraz znaków usługowych. Znak zgłoszony dla usług ma specyficzny charakter, odmienny od tego zgłaszanego dla towarów. Proste przeniesienie warunków spełnienia przesłanki zdolności odróżniającej w stosunku do znaków towarowych na znaki jest niemożliwe i nie powinno być stosowane. Skarżący powołując się na stanowisko występujące w literaturze, wskazał, że w odniesieniu do znaków usługowych "(...) dopuszcza się w większym stopniu niż w innych dziedzinach, występowanie oznaczeń rodzajowych, opisowych, ogólnoinformacyjnych, co prowadzi do rejestracji znaków usługowych ocierających się o banał, będących w istocie oznaczeniami przedsiębiorstwa bądź nazwami opisującymi usługę. Przyzwolenie na taką praktykę pochodzi od uczestników rynku i jest elementem charakteryzującym ten sektor" (U. Promińska, Znak usługowy jako samodzielna kategoria normatywna? [w.] red. K. Klafkowska-Waśniowska, M. Mataczyński, R. Sikorski, M. Sokołowski, Problemy polskiego i europejskiego prawa prywatnego. Księga pamiątkowa Profesora Mariana Kępińskiego, Wolters Kluwer, Warszawa 2012, s. 325-326). W przypadku znaku, który został zgłoszony dla usług z klas 36 i 38 brak jest materialnego substratu świadczonych usług, w związku z tym, jego zdolność odróżniająca powinna być badana z uwzględnieniem charakteru usługowego znaku i jego specyfiki, zaś zasady stosowane dla znaków towarowych i towaru nie powinny być przekładane na przedmiotowy znak na zasadzie prostej kalki. UP, zdaniem Skarżącego, takiego rozróżnienia nie przeprowadził i nie dokonał oceny zdolności odróżniającej przedmiotowego znaku z uwzględnieniem powyższych wytycznych, tym samym zaskarżona decyzja jest wadliwa, a ocena dokonana przez organ błędna. Skarżący nie zgodził się ze sposobem w jaki przedmiotowy znak interpretuje UP wskazując, że "pod tym oznaczeniem odbiorcy mogą spodziewać się usług przesyłania transferu, różnego rodzaju dóbr - przesyłek na terenie danego kraju". Podczas gdy, wskazane rozumienie znaku przez UP dotyczące m.in. przewożenia ładunku, przenoszenia, dostarczania przesyłek ma zastosowanie dla klasy 39 klasyfikacji nicejskiej, a znak nie został zgłoszony dla tej klasy. Skarżący wskazał, że zarówno słowo "transfer", jak i "kraj" składające się na znak, posiadają wiele znaczeń, także ich zestawienie daje wiele możliwości interpretacyjnych i może mieć wiele desygnatów. Skarżący podkreślił, że znak może być odbierany jako np.: przekazanie technologii wewnątrz danego państwa, przekazanie pieniędzy na zewnątrz danego państwa, świadczenie usługi dystrybucji miesięcznika "Kraj" (historycznych wydań), przeniesienie zawodnika do klubu wewnątrz państwa, przenoszenie danych rzeczy na kraj, koniec danego terytorium. Tym samym, zdaniem Skarżącego, znak nie jest opisowy i niedystynktywny dla usług dla jakich został zgłoszony, lecz posiada konkretną zdolność odróżniającą. Skarżący dodał, że warunkiem uznania danego oznaczenia za opisowe jest wystąpienie bezpośredniego i rzeczywistego związku pomiędzy oznaczeniem i towarami. Taki związek będzie istniał jeśli właściwy krąg odbiorców natychmiast i bez namysłu rozpoznaje w takim oznaczeniu opis towarów lub ich cech. Powyższe przesłanki, zdaniem Skarżącego, nie zachodzą w odniesieniu do przedmiotowego znaku wymaga on bowiem od odbiorcy przeprowadzenia pewnego procesu myślowego i uruchomienia skojarzeń w celu ustalenia treści przekazywanych za pomocą przedmiotowego znaku. Sam fakt, że znak pośrednio wskazuje na rodzaj usług nie jest wystarczający do skutecznego postanowienia zarzutu braku zdolności odróżniającej. Znak ten może bowiem wywołać skojarzenia u odbiorców usług, ale jest to za mało by przyjąć, że znak informuje o przeznaczeniu, właściwościach czy funkcji usług. W odpowiedzi na skargę UP wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014r., poz. 1647, z późn. zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.; dalej: "P.p.s.a."), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a - c P.p.s.a.), czy też stwierdzenie, że akt ten dotknięty jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja oraz decyzja I instancji nie naruszają przepisów prawa w sposób uzasadniający ich uchylenie. Zgodnie z art. 129 ust. 1 pkt 2 P.w.p., obowiązującym w dniu wydania zaskarżonej decyzji, nie udziela się praw ochronnych na oznaczenia, które nie mają dostatecznych znamion odróżniających. Jak wynika natomiast z ust. 2 pkt 1 i pkt 2, nie mają dostatecznych znamion odróżniających oznaczenia, które nie nadają się do odróżniania w obrocie towarów, dla których zostały zgłoszone (pkt 1), składają się wyłącznie z elementów mogących służyć w obrocie do wskazania w szczególności rodzaju towaru, jego pochodzenia, jakości, ilości, wartości, przeznaczenia, sposobu wytwarzania, składu, funkcji lub przydatności (pkt 2). Podstawowym warunkiem, jaki musi spełniać oznaczenie aby uznano je za znak towarowy, jest posiadanie przez nie zdolności odróżniającej, a więc cech pozwalających zindywidualizować, dany towar/usługę na rynku wśród towarów/usług tego samego rodzaju pochodzących od innych przedsiębiorców. Chodzi o cechy charakterystyczne dla danego oznaczenia, które pozwalają na skojarzenie, że towar/usługa oznaczany tym znakiem pochodzi od konkretnego producenta. Właściwość odróżniająca jest warunkiem spełnienia przez znak towarowy konstytutywnej dla niego funkcji, oznaczenia źródła pochodzenia towaru/usługi od podmiotu uprawnionego do znaku towarowego. Dlatego, kwestię posiadania bądź nieposiadania przez znak dostatecznych znamion odróżniających nie rozpatruje się in abstracto lecz in concreto, w zwykłych warunkach obrotu gospodarczego. Należy więc odnosić rozpatrywany znak do konkretnych towarów i usług (tak wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 czerwca 2005 r., sygn. akt II GSK 65/05). Przedmiotowy znak towarowy jest znakiem słownym, złożonym z dwóch słów "Transfer KRAJ", które w tym zestawieniu, w odniesieniu do usług z klasy 36 i klasy 38, do oznaczania których przeznaczony był przedmiotowy znak towarowy, nie mają dostatecznych znamion odróżniających ze względu na swój opisowy i informacyjny charakter. Dlatego też znak ten, nie może być wykorzystywany do oznaczenia w obrocie gospodarczym usług dla których został zgłoszony. Sąd podziela w tym zakresie stanowisko UP. Nie można zaprzeczyć wielości znaczeń słowa "Transfer" i słowa "KRAJ", przedstawionych przez Skarżącego w skardze, jak i wskazanych przez UP w decyzji I instancji. Według Słownika języka polskiego (dostępnego na stronie http://sjp.pwn.pl/słownik/transfer.html) "TRANSFER" to: 1. transakcja gospodarcza polegająca na przekazaniu pieniędzy, usługi, technologii itp. przez jedną instytucję drugiej, bez ekwiwalentu, 2. przeniesienie lub przesłanie czegoś z miejsca na miejsce, 3. przejście zawodnika z jednego klubu do innego w zamian za wynegocjowaną kwotę, 4. wpływ, jaki wywiera wcześniej nabyta umiejętność na przyswojenie sobie innej umiejętności. "KRAJ" zgodnie z w/w Słownikiem (dostępnym na stronie http://sjp.pwn.pl/słownik/kraj.html to: 1. zamieszkane terytorium stanowiące całość polityczną i gospodarczą, 2. obszar wyodrębniający się ze względu na jakieś cechy, 3. jednostka podziału administracyjnego w Czechach, Słowacji i Rosji, 4. kraniec, krawędź. Zespolenie tych słów w znaku towarowym "Transfer KRAJ" w odniesieniu do usług – w klasie 36 w zakresie: pośrednictwa finansowego za pomocą urządzeń telekomunikacyjnych i komputerowych; elektronicznych transakcji telefonem komórkowym, urządzeniem mobilnym; obsługi płatności handlu elektronicznego, w tym zakładanie kont wykorzystywanych do zakupu towarów i usług przez Internet, telefon i urządzenie mobilne; dokonywania rozliczeń za pomocą pieniądza elektronicznego; płatności elektronicznej, w tym elektroniczne wytwarzanie i transmisja rachunków z danymi dotyczącymi płatności; obsługi kart, kart bankowych, kart kredytowych, kart debetowych; obsługa rozliczeń i rejestracji transakcji poprzez otwartą platformę elektroniczną, usługi ubezpieczenia, i w klasie 38 w zakresie: obsługi klientów przy wykorzystaniu sieci Internet; udostępniania informacji z możliwością elektronicznego przyjmowania i przekazywania wiadomości; usługi umożliwiające komunikację pomiędzy użytkownikiem a siecią komputerową, w tym internet; usługi w zakresie dostępu do sieci komputerowych, w szczególności Internetu, w tym w sposób mobilny i bezprzewodowy; usługi w zakresie udostępniania dostępu do baz danych; usługi w zakresie udostępniania internetowych kont; usługi w zakresie obustronnej transmisji danych; usługi portali internetowych; usługi przekazywania on-line kartek z życzeniami; usługi przesyłania informacji tekstowej i obrazowej za pomocą komputera; usługi przesyłanie telekopii; usługi telekomunikacyjne on - line polegające na umożliwieniu: dokonywania operacji bankowych, dostępu do konta bankowego –skutkuje tym, że w przedmiotowym znaku towarowym jest zawarta informacja o rodzaju przedmiotowych usług. "Transfer Kraj", czyli usługi przepływu, przekazu również w formie elektronicznej wartości pieniężnych, informacji, danych, na terenie kraju. Opisowy charakter rozważanego znaku towarowego, wyraża się w tym, że jego zestawienie z usługami, do których oznaczania przeznaczony jest znak towarowy, pozwala odbiorcy tych usług na niewymagające głębszego zastanowienia dostrzeżenie w znaku towarowym opisu tych usług. Słusznie zatem, zdaniem Sądu, uznał UP, że zrozumienie znaczenia zwrotu "Transfer KRAJ", nie wymaga wysiłku intelektualnego a jego treść jest wprost i bezpośrednio odczytywalna. Sąd zgadza się z UP, iż krąg odbiorców usług, do których oznaczania przeznaczony jest przedmiotowy znak towarowy, jest bardzo szeroki i obejmuje polskojęzyczne osoby fizyczne, bez względu na wiek, wykształcenie, wykonywany zawód. Są to bowiem usługi ogólnie dostępne, kierowane w zasadzie do nieograniczonego grona, polskojęzycznych konsumentów, dla których odczytanie znaczenia zwrotu "Transfer KRAJ", w kontekście tych usług jest oczywiste i bezpośrednie. Z powyższego wynika opisowy i ogólnoinformacyjny charakter przedmiotowego oznaczenia, świadczący o braku konkretnej zdolności odróżniającej omawianego znaku towarowego. Znak ten, niezależnie od tego, iż jest znakiem przeznaczonym do oznaczania usług, a nie towarów, nie posiada cech pozwalających na zindywidualizowanie oznaczonych nim usług na rynku pośród innych usług tego samego rodzaju, w sposób pozwalający na określenie źródła pochodzenia tych usług od konkretnego przedsiębiorcy. Z powyższych względów Sąd uznał, że nie doszło w niniejszej sprawie do naruszenia przepisów art. 129 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 2 pkt 1 i pkt 2 P.w.p., poprzez niewłaściwe ich zastosowanie. UP prawidłowo bowiem, zdaniem Sądu uznał, że zgłoszony znak towarowy nie ma dostatecznych znamion odróżniających, przez co pełni jedynie funkcję opisową. Sąd uznał również, że w sprawie nie doszło do naruszenia przepisów art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i § 4, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zdaniem Sądu, UP zbadał wszystkie istotne okoliczności związane z niniejszą sprawą, mogące mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, co pozwoliło na dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego oraz załatwienie sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego oraz słusznego interesu Strony, a także z zachowaniem gwarancji prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej. UP, zdaniem Sądu, w swojej ocenie okoliczności mogących mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, opierając się na wyczerpującym w sprawie materiale dowodowym, nie wykroczył poza granice swobodnej oceny dowodów. Dlatego też organ doszedł do prawidłowych wniosków dotyczących opisowego, a nie dystynktywnego charakteru przedmiotowego znaku towarowego w odniesieniu do usług, do których oznaczania został przeznaczony, odbiorze prawidłowo ustalonego kręgu konsumentów tych usług. Zdaniem Sądu, UP wyjaśnił w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wszystkie przesłanki, którymi się kierował przy rozstrzygnięciu sprawy, przedstawił prawidłowo ustalony stan faktyczny oraz przywołał i wyjaśnił podstawy prawne rozstrzygnięcia. UP zatem, uzasadnił swoje stanowisko w zaskarżonej decyzji, jaki i w decyzji I instancji, w sposób odpowiadający wymogom określonym w przepisie art. 107 § 3 K.p.a. Mając powyższe na uwadze skargę uznano za nieuzasadnioną, dlatego też Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 P.p.s.a., skargę oddalił w całości.