VI SA/Wa 302/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Czarnecki Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Królikowska – Przewłoka Sędzia WSA Małgorzata Grzelak (spr.) Protokolant Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 marca 2008 r. sprawy ze skargi W. R. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej oddala skargę Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z dnia [...] listopada 2007 r. Komendant Główny Policji (dalej: KGP), po rozpatrzeniu odwołania W. R., utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. z dnia [...] września 2007 r. odmawiającą skarżącemu wydania pozwolenia na broń palną myśliwską. W uzasadnieniu powyższej decyzji, wydanej m.in. na podstawie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jedn. Dz.U. z 2005 r. Nr 52, poz. 525, dalej powoływanej jako: uobia) organ stwierdził, że strona została postawiona w stan oskarżenia o popełnienie czynu z art. 18 § 2 k.k. w zw. z art. 271 § 1 i 3 k.k. (podżeganie do popełnienia przestępstwa urzędowego poświadczenia nieprawdy w typie kwalifikowanym), wymierzonego przeciwko wiarygodności dokumentów. KGP podkreślił, że na podstawie ustaleń dokonanych w postępowaniu przygotowawczym przyjęto, iż strona popełniła wymieniony czyn działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej. Organ odwoławczy uznał, że zarzucany stronie czyn pomimo usytuowania w rozdziale XXXIV kodeksu karnego niewątpliwie jest przestępstwem podobnym do przestępstw skierowanych przeciwko mieniu, z którymi ustawodawca wiąże wprost obawę, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 uobia. Zdaniem organów Policji, okoliczność ta wyklucza możliwość wydania stronie pozwolenia na broń. Organ podkreślił, że w ocenie tej utwierdza organy Policji fakt, że strona już wcześniej dopuściła się naruszenia porządku prawnego. W tym zakresie KGP powołał się na prowadzone w przeszłości wobec skarżącego postępowanie karne, które zostało warunkowo umorzone. Organ wskazał, że co prawda W. R. nie figuruje w kartotece karnej Krajowego Rejestru Karnego, niemniej powyższa okoliczność ma znaczenie przy ocenie postępowania strony w świetle przesłanek zawartych w art. 15 ust. 1 pkt 6 uobia. Zdaniem KGP wskazane wyżej ustalenia dają podstawę do przyjęcia, że cechy charakteru wnioskodawcy oraz jego stosunek do porządku prawnego stwarzają uzasadnioną obawę, że może użyć broni w celach o jakich mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 uobia. Organ odwoławczy wskazał, iż warunkowo umarzając postępowanie karne o czyn z art. 286 § 1 k.k. Sąd wyraził prognozę kryminalistyczną, iż w przyszłości strona nie dopuści się przestępstw. Tymczasem strona ponownie stoi pod zarzutem popełnienia kolejnego czynu zabronionego. Zdaniem organu, od osób ubiegających się o posiadanie pozwolenia na broń oczekuje się szczególnego przestrzegania prawa, z uwagi na ścisły związek prawa do broni ze sferą bezpieczeństwa i porządku publicznego. Nie jest więc kwestią obojętną dla interesu społecznego, że osobie ubiegającej się o broń zarzuca się naruszenie porządku prawnego. Organ ponadto wskazał, iż oceny powyższej nie może zmienić pozytywna opinia o stronie z miejsca zamieszkania wydana przez organ policji, gdyż nie eliminuje ona opisanych wyżej, ustalonych okoliczności faktycznych. Odnosząc się do argumentacji zawartej w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji KGP stwierdził, że nie zasługuje ona na uwzględnienie gdyż ustawodawca nie związał faktu skazania lub podejrzenia o przestępstwo z warunkiem użycia do jego popełnienia broni palnej. W skardze powyższą decyzję, W. R. wnosząc o jej uchylenie podtrzymał argumentację prezentowaną w toku postępowania administracyjnego. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: - art. 7, 8, 12, 75, 77, 79 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy; - art. 75 k.p.a. poprzez dopuszczenie przez organ dowodu sprzecznego z prawem; - art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie. W uzasadnieniu skargi podkreślono, że postępowanie dowodowe nie zostało w niniejszej sprawie przeprowadzone, gdyż organ ograniczył się tylko i wyłącznie do przytoczenia twierdzeń zawartych w akcie oskarżenia sporządzonym przez Prokuraturę Rejonową w L. w sprawie V Ds. 15/04/S, nie odnosząc się nawet do poszczególnych dowodów zebranych w toku postępowania karnego. Zdaniem skarżącego organy Policji nie uzasadniły jakie okoliczności wskazują na to, że istnieje uzasadniona obawa, iż skarżący może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Samo powołanie się na prowadzone wobec strony postępowanie karne nie jest, w ocenie strony, wystarczające do odmowy wydania pozwolenia na broń. Powołanie się natomiast na wyrok warunkowo umarzający postępowanie (który nie jest wyrokiem skazującym) w dodatku w sytuacji gdy skazanie uległo zatarciu stanowi, w ocenie strony, o rażącym naruszeniu przepisu art. 75 k.p.a., zgodnie, z którym nie może być dopuszczony dowód sprzeczny z prawem. Zdaniem strony, organ nie przeprowadził postępowania w zakresie pozwalającym stwierdzić, że zachowanie skarżącego budzi uzasadnioną obawę użycia broni, w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego tym bardziej, że skarżący cieszy się bardzo dobrą opinią w środowisku (nie nadużywa alkoholu, nie był zatrzymywany w izbie wytrzeźwień.) Na rozprawie w dniu 27 marca 2008r. skarżący popierał skargę. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi, ponawiając argumenty zawarte w uzasadnieniu decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Ocena działalności organów administracji publicznej dokonywana przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny sprowadza się do kontroli prawidłowości zarówno materialnych, jak i procesowych aspektów stosunku administracyjnoprawnego, skonkretyzowanego w zaskarżonej decyzji. Sąd administracyjny może uchylić zaskarżony akt (lub stwierdzić jego nieważność) tylko wówczas, jeśli stwierdzi, że akt ten narusza prawo materialne – w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy lub procesowe – w stopniu mogącym mieć wpływ istotny. Należy ponadto podkreślić, że stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami oraz wnioskami skargi, a także powołaną podstawą prawną. Kompetencja sądu wyraża się w możliwości zastosowania środków przewidzianych w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności organów administracji publicznej wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia. Rozpatrując sprawę według powyższych kryteriów Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Podstawą materialnoprawną zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji we W. jest art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji stanowiący, że pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 uobia nie zawiera zamkniętego katalogu czynów przestępczych mogących uzasadniać obawę w nim wymienioną. Wskazuje na to użyty w tym przepisie zwrot "w szczególności". Nie jest zatem wykluczona prawna możliwość negatywnej oceny osoby podejrzanej, oskarżonej lub skazanej prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwa innego rodzaju, niż określone w wymienionym przepisie ustawy. Należy przy tym zgodzić się ze skarżącym, iż w każdym opisanym wyżej przypadku organ musi wyszczególnić, jakie okoliczności wskazują na istnienie uzasadnionej obawy, że osoba może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Jedynie bowiem w sytuacji prawomocnego skazania ubiegającego się o pozwolenie na broń, za choćby jedno z przestępstw wymienionych w art. 15 ustawy o broni i amunicji, ustawodawca nakazuje organowi uznać taką osobę za osobę, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Zdaniem Sądu, do okoliczności wskazujących na istnienie uzasadnionej obawy, o jakiej mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 uobia można zaliczyć naruszanie porządku prawnego przez osobę wnioskującą o wydanie pozwolenia na broń. W rozpatrywanej sprawie z taką sytuacją mamy do czynienia, albowiem skarżący naruszył porządek prawny przez to, że w dniu 27 listopada 2003 r. w M., działając wspólnie i w porozumieniu z inną osobą usiłował doprowadzić [...] do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 18 000 złotych w ten sposób, że zgłaszając szkodę z polisy ubezpieczeniowej podał, iż zaistniało zdarzenie skutkujące koniecznością wypłaty odszkodowania. Podczas, gdy w rzeczywistości zdarzenie to miało miejsce w innym czasie i miejscu oraz przed zawarciem ubezpieczenia, przy czym zamierzonego celu nie osiągnął, gdyż ubezpieczyciel odmówił wypłacenia odszkodowania. Prawdą jest, że postępowanie karne za opisany wyżej występek z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. zostało warunkowo umorzone, co nie jest oczywiście równoznaczne z wyrokiem skazującym, ale zawiera w sobie - implicite - stwierdzenie popełnienia przestępstwa (por. wyrok NSA z dnia 22 listopada 2006r. sygn. akt II OSK 1366/05). Należy również dodać, że w tym samym wyroku Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że okoliczność czy skarżący figuruje w rejestrze skazanych, nie ma znaczenia dla oceny cech osobowościowych posiadacza broni. Wbrew twierdzeniom strony, organ Policji uzasadniając swoją decyzję nie powołał się na sam fakt, iż zapadł wobec skarżącego opisany wyżej wyrok natomiast, co wynika wprost z uzasadnienia decyzji KGP, przy ocenie cech osobowościowych wnioskodawcy organ odwoławczy powołał się na okoliczności popełnionego czynu: cyt. "Strona już wcześniej dopuściła się naruszenia porządku prawnego. W przeszłości, wobec W. R. było prowadzone postępowanie karne o przestępstwo przeciwko mieniu, które zostało warunkowo umorzone. Co prawda , strona z tego powodu nie figuruje w kartotece karnej KRK, niemniej jednak okoliczność ta ma także istotne znaczenie przy ocenie postępowania strony w świetle przesłanek zawartych w art. 15 ust. 1 pkt 6 uobia (...). Zarówno bowiem to, jak i ustalenie, co do toczącego się postępowania karnego o przestępstwo podobne do niektórych przestępstw przeciwko mieniu (ze względu na cel ich popełnienia) dają podstawę do przyjęcia, że cechy charakteru strony oraz jego stosunek do porządku prawnego stwarzają uzasadnioną obawę, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 uobia" Organ wywiódł ponadto, że warunkowo umarzając postępowanie karne Sąd wyraził pozytywną prognozę kryminalistyczną, która według organu nie sprawdziła się, gdyż skarżący pozostaje obecnie pod zarzutem popełnienia kolejnego czynu zabronionego. Ponieważ W. R. w przeszłości popełnił przestępstwo przeciwko mieniu, a obecnie znów stoi pod zarzutem popełnienia kolejnego czynu zabronionego organ uznał, że świadczy to o negatywnej postawie skarżącego wobec porządku prawnego i stanowi zdaniem organu o tym, że istnieje uzasadniona obawa użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Zdaniem Sądu ustalenia organu, co do istnienia przesłanki warunkującej zastosowanie w rozpatrywanej sprawie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji są trafne. Organy uprawnione do wydawania pozwoleń na broń muszą brać pod uwagę nie tylko subiektywnie pojmowany interes konkretnego obywatela, ale także mieć wzgląd na interes bezpieczeństwa i porządku publicznego. Prawo do posiadania broni ma w świetle uobia reglamentacyjny charakter. Na organach Policji spoczywa obowiązek dokonania wnikliwej oceny zaistniałego stanu rzeczy z punktu widzenia art. 15 ust. 1 pkt 6 powołanej ustawy. Taka też wnikliwa ocena, zdaniem Sądu, została w niniejszej sprawie dokonana. Sąd podziela stanowisko organu, że prawo do posiadania broni może mieć tylko osoba o nieposzlakowanej opinii, natomiast nieprzestrzeganie porządku prawnego takiej opinii przeczy. W rozpatrywanej sprawie organ akcentuje, że okolicznością przemawiającą za podjęciem decyzji negatywnej było stwierdzenie, iż strona w przeszłości dopuściła się naruszenia porządku prawnego a obecnie znów stoi pod zarzutem popełnienia kolejnego czynu. Kwestia posiadania broni palnej, z uwagi na skutki jakie powoduje jej użycie (często nieodwracalne) ma ogromne znaczenie i ścisły związek ze sferą bezpieczeństwa i porządku publicznego. W interesie społecznym nie leży więc przyznanie tego prawa osobie, która narusza ład prawny. Zdaniem Sądu, ocena dokonana przez organ jest prawidłowa i nie nosi cech dowolności. W niniejszej sprawie organ rozważył obydwa interesy (społeczny i słuszny interes strony) słusznie dając w tej sprawie prymat interesowi publicznemu. Trudno bowiem uznać za pozbawioną uzasadnionych podstaw argumentację, że prawo posiadania broni powinny otrzymywać osoby cechujące się nieskazitelną postawą. Zdaniem Sądu, nie może być realniej zarysowana obawa, że posiadacz broni palnej użyje tej broni "w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego" niż skazujący wyrok sądowy i to niezależnie od wymiaru kary. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 25 marca 2003 r. zaakcentował, że samo spełnienie warunków formalnych określonych w tej ustawie nie zobowiązuje organów Policji do wydania zezwolenia (v. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 marca 2003 r., sygn. akt III SA 1863/01, nie publ.). W świetle powyższego Sąd podziela stanowisko organu, że dowód w postaci pozytywnej dla skarżącego opinii środowiskowej nie ma przesądzającego znaczenia dla wydania decyzji uwzględniającej żądanie skoro wykazane zostało, że w niniejszej sprawie należało dać prymat interesowi publicznemu nad słusznym interesem strony. Organ pierwszej instancji trafnie zauważył, że osoba nie posiadająca pozwolenia na broń myśliwską może realizować swoje zainteresowania związane z łowiectwem poprzez uczestnictwo w polowaniach oraz pracach na rzecz koła łowieckiego. Podsumowując należy stwierdzić, że w rozpoznawanej sprawie okoliczności faktyczne, mające znaczenie dla sprawy zostały ocenione przez organ Policji zgodnie z wyrażoną w art. 80 k.p.a. zasadą swobodnej oceny dowodów, a dokonanej ocenie nie można przypisać cech dowolności. Komendant Główny Policji wydając zaskarżoną decyzję prawidłowo zastosował powołane przepisy ustawy o broni i amunicji oraz nie naruszył przepisów procedury administracyjnej w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd skargę oddalił jako nie znajdującą usprawiedliwionych podstaw.