VI SA/Wa 302/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Czarnecki Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Sędzia WSA Sławomir Kozik (spr.) Protokolant ref. staż. Piotr Niewiński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 września 2015 r. sprawy ze skargi R. Sp. z o.o. z siedzibą w K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę w całości Główny Inspektor Transportu Drogowego (nazywany dalej: "GITD") decyzją z [...] listopada 2014 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, nazywanej dalej: "K.p.a."), art. 2 ust. 35a, art. 64 ust. 1 i ust. 2, art. 64c, art. 140aa ust. 1, ust. 3 i ust. 4, art. 140ab ust. 1 pkt 2 i ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r., poz. 1137 ze zm., nazywanej dalej "P.r.d."), art. 41 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2013 r. poz. 260 ze zm., nazywanej dalej: "u.d.p."), po rozpatrzeniu odwołania spółki R. Sp. z o.o. w K. (nazywanej dalej: "Stroną", "Skarżącym"), utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w K. z [...] kwietnia 2014 r., nr [...], nakładającą na Stronę karę pieniężną w wysokości 5.000 zł. Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: [...] marca 2014 r., na drodze krajowej nr [...] w miejscowości J. (ul. G.) kontroler transportu drogowego zatrzymał do kontroli pojazd marki M. o nr rejestracyjnym [...]. Pojazdem kierował K. S. i, który wykonywał krajowy przewóz drogowy rzeczy w imieniu Strony. Kontrolowanym pojazdem przewożono ładunek w ilości 7 560 kg., materiałów budowlanych w workach na paletach. Pojazd został poddany kontroli oraz ważeniu przenośnymi wagami do pomiarów statycznych typu WL103 o numerach fabrycznych [...], [...] posiadającymi deklarację zgodności. Pojazd zważono jednokrotnie, gdyż kierowca nie wnosił o ponowne ważenie. Stwierdzono, iż nacisk na pojedynczą oś napędową pojazdu samochodowego wyniósł 10,45 t. Wynik ważenia został pomniejszony o maksymalne dopuszczalne błędy pomiarowe dla wag oraz dla stanowiska pomiarowego dla każdej osi o 2% i zaokrąglony do 0,1 t. w górę i wyniósł 10,15. W związku z powyższym stwierdzono przekroczenie dopuszczalnego nacisku na pojedynczą oś napędową pojazdu samochodowego o 0,15 t względem dopuszczalnej normy 10 t. W toku postępowania administracyjnego, Strona wyjaśniła, że do przekroczenia normy nacisku na oś doszło w wyniku zdarzenia, które miało miejsce w W., w postaci nagłego wtargnięcia pieszego na jezdnię i gwałtownego hamowania przez kierowcę. Po zdarzeniu kierowca zjechał na pobocze gdzie poprawił ładunek oraz ponownie go zabezpieczył. Strona stwierdziła, że przekroczenie o 0,15 t na oś napędową pojazdu było bardzo trudne do uchwycenia przez kierowcę, w związku z czym, nie miał on wpływu na powstanie naruszenia. Organ uznał, że gwałtowne hamowanie w wyniku wtargnięcia pieszego na jezdnię, nie jest okolicznością nadzwyczajną, uwalniającą Stronę od odpowiedzialności za naruszone normy nacisku osi na jezdnię. Organ stwierdził, że hamowanie w sytuacji zagrożenia, gwałtowne skręty w celu ominięcia przeszkody, złe warunki drogowe i pogodowe należy traktować jako normalne elementy podróży. Osprzęt mocujący musi je wytrzymać, a ponadto, o ile to możliwe, umocowanie ładunku należy regularnie sprawdzać podczas podróży. Z tych też względów organ, decyzją z [...] kwietnia 2014 r., wydaną na podstawie art. 64 oraz art. 140aa ust. 1 – 3 P.r.d. oraz art. 104 § 1 K.p.a. uznając, że parametry wagowe pojazdu odpowiadają zezwoleniu kategorii IV, nałożył na Stronę karę pieniężną jak za brak tego zezwolenia. W odwołaniu od powyższej decyzji, Strona powtórzyła wyjaśnienia składane w toku postępowania pierwszoinstancyjnego, uznając, że nagłe wtargnięcie pieszego na jezdnię i gwałtowne hamowanie pojazdu, stanowi podstawę do zastosowania art. 140aa ust 4 P.r.d. GITD, rozpatrując odwołanie Strony, powtórzył ustalenia faktyczne organu I instancji, opierając się na sporządzonym protokole kontroli z [...] marca 2014 r. Organ powołał art. 64 ust. 2 P.r.d., w myśl którego zabrania się przewozu pojazdem nienormatywnym ładunków innych niż ładunek niepodzielny, z wyłączeniem pojazdów nienormatywnych uprawnionych do poruszania się na podstawie zezwoleń kategorii I lub kategorii II. Wskazał, że droga krajowa nr [...] na odcinku W. /droga [...]/ - G.- P. /droga [...]/, M. /droga [...]/ - K. - Z. - S. - P. - N.- K. - T. - C. - S. /droga [...]/, K. - C. - B. /droga [...]/ została zaliczona do kategorii dróg, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t, na podstawie rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 6 września 2012 r. w sprawie wykazu dróg krajowych oraz dróg wojewódzkich, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t, oraz wykazu dróg krajowych, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 t (Dz. U. z 2012 r. poz. 1061). GITD, zgodził się z organem I instancji, że w ustalonym stanie faktycznym karę pieniężną należy nałożyć jak za brak zezwolenia kategorii IV. Wskazał, że stosownie do art. 140ab ust. 2 P.r.d., w przypadku naruszeń zakazu, o którym mowa w art. 64 ust. 2, za przejazd pojazdem nienormatywnym nakłada się karę jak za przejazd bez zezwolenia. Nie dopatrzył się ponadto, przesłanek do umorzenia postępowania administracyjnego, na podstawie 140aa ust. 4 P.r.d. wskazując, że również Strona nie dostarczyła dowodów, z których wynikałoby wyłączenie jej odpowiedzialności, w oparciu o regulację art. 140aa ust. 4 P.r.d. Organ powołał się na treść art. 61 P.r.d., z którego m.in. wynika, że ładunek nie może powodować przekroczenia dopuszczalnej masy całkowitej lub dopuszczalnej ładowności pojazdu, ładunek na pojeździe umieszcza się w taki sposób, aby nie powodował przekroczenia dopuszczalnych nacisków osi pojazdu na drogę oraz że powinien być zabezpieczony przed zmianą położenia. GITD stwierdził następnie, że nie można zgodzić się z twierdzeniem Strony, iż sytuacje wymuszające manewr gwałtownego hamowania są zdarzeniami nadzwyczajnymi na drogach. Bardzo często zdarza się, że inni uczestnicy ruchu drogowego nie zachowują wymaganej ostrożności, nie stosują się do zasad ruchu drogowego i wymuszają gwałtowne hamowanie. To z tego powodu m.in. został wprowadzony obowiązek prawidłowego zabezpieczenia ładunku przed przemieszczaniem się. Przesunięcie się zatem ładunku w trakcie wykonywania przejazdu świadczy, zdaniem organy, o niedochowaniu przez Stronę należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem. GITD dodał, że kierowca nie wskazywał w trakcie kontroli drogowej, iż podczas wykonywania kursu doszło do wtargnięcia pieszego na drogę. Podpisał on protokół kontroli nie wnosząc do niego żadnych uwag, wyjaśnień czy zastrzeżeń. Organ uznał, że nie mają znaczenie w niniejszej sprawie ustalenia organów dokonane podczas innej kontroli drogowej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z [...] grudnia 2014 r., na decyzję GITD z [...] listopada 2014 r., Skarżący reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł o jej uchylenie w całości wraz z decyzją ją poprzedzającą oraz o zasądzenie na rzecz Skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych. Skarżący powtórzył zarzuty oraz argumentację zawartą w odwołaniu z [...] czerwca 2014 r., podnosząc naruszenie prawa materialnego oraz przepisów postępowania, tj.: 1. art. 61 ust 3 w zw. z art. 2 pkt. 35, art. 64 ust. 1 i art. 140aa ust. 1 w zw. z art. 140ab P.r.d., poprzez przyjęcie, że Skarżący nie zabezpieczył ładunku w pojeździe przed zmianą położenia, co w konsekwencji spowodowało zmianę położenia ładunku w skrzyni transportowej i skutkowało obciążeniem osi napędowej o przekraczającą normę, co w istocie organ administracji zakwalifikował, jako pojazd nienormatywny wymagający odpowiedniego zezwolenia, a Skarżący nie posiadając przedmiotowego zezwolenia, do którego nie był zobowiązany, został obciążony karą pieniężną: 2. art. 140aa ust. 4 P.r.d., poprzez błędną jego wykładnię i nie zastosowanie w sytuacji, gdy zostały spełnione wszystkie przesłanki umorzenia postępowania administracyjnego, a to dochowanie należytej staranności w realizacji przewozu przez prawidłowe i wystarczające zabezpieczenie przewożonego ładunku jak i braku wpływu na powstanie naruszenia, gdyż powstało ono z winy osoby trzeciej, a w konsekwencji bezzasadne nałożenie kary pieniężnej przez organ administracji publicznej: 3. art. 7 i art. 77 § 1 w zw. z art. 80 K.p.a., poprzez utrzymanie zaskarżonej decyzji w mocy, w sytuacji niewyczerpującego oraz nieuwzględniającego słusznego interesu obywatela rozpoznania całości materiału dowodowego w sprawie, a także dokonania przez organ administracyjny dowolnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, polegającej przede wszystkim na uczynieniu podstawą swojej decyzji subiektywną ocenę materiału dowodowego, skutkującego przede wszystkim nieuwzględnieniem: - wystąpienia sytuacji nadzwyczajnej całkowicie niezależnej od Skarżącego, która to wpłynęła na nieznaczne przemieszczenie towaru w skrzyni transportowej, - uznanie przez organ administracji, iż pojazd, w którym przewożono towary Skarżącego, jest pojazdem nienormatywnym wymagającym zezwolenia na poruszanie się nim po drogach publicznych, - przez oparcie decyzji jedynie na protokole z kontroli nie uwzględniając przesłanek usprawiedliwiających naruszenie, - brak analizy dokumentów przedłożonych przez Skarżącego oraz przyznania im waloru dowodów - protokołu z kontroli drogowej z [...] marca 2014 r. oraz wyjaśnień do przedmiotowej sprawy z [...] marca 2014 r., na okoliczność dochowania należytej staranności w realizacji czynności związanych z przewozem jak i niemającą wpływu na powstanie naruszeń. Skarżący wyjaśnił, że załadunku dokonał pracownik Skarżącego będący zarazem kierowcą kontrolowanego pojazdu. W godzinach porannych na drodze nr [...] w miejscowości W. nastąpiło wtargnięcie na pas jezdni osoby, która znajdowała się pod wpływem alkoholu w skutek, czego kierujący pojazdem Skarżącego musiał wykonać manewr omijania wraz z hamowaniem, którego w żaden sposób nie dało się przewidzieć. Skarżący stwierdził, że zachował zawodowy charakter przewozu łącznie z załadunkiem, ponieważ umieścił w skrzyni transportowej palety z zaprawą cementowo- tynkarską mocując te palety pasem do podłoża skrzyni transportowej, a dodatkowo palety zostały owinięte folią. Zabezpieczenia tego typu ładunku są pewnym standardem, którego wymaga się od przedsiębiorców wykonujących przewóz. Dlatego błędnym jest założenie przez organ I instancji oraz w konsekwencji organ II instancji iż Skarżący naruszył normę prawną zawartą w art. 61 ust. 3 P.r.d., bowiem dochował należytej staranności z uwzględnieniem zawodowego charakteru prowadzenia przewozów przy załadunku towaru do skrzyni transportowej odpowiednio go zabezpieczając i uniemożliwiając przemieszczenie. Istotnym jest że kierowca po wykonanym awaryjnym manewru, zatrzymał pojazd i w miarę możliwości zabezpieczył paletę której integralność została naruszona. Niezasadnym jest zatem, iż organy obu instancji zakwalifikowały pojazd Skarżącego jako nienormatywnym, a tym samym wymagający zezwolenia, albowiem przed przewozem ładunku jak i w jego trakcie pojazd spełniał wszystkie normy dotyczące obciążenia osi pojazdu, a ich nieznaczne obciążenie było spowodowane przyczynami niezależnymi od Skarżącego. Skarżący dodał, że wykonał prawidłowo wszystkie czynności związane z załadowaniem i umocowaniem ładunku. Tymczasem wtargnięcie pijanej osoby na drogę nie jest normalnym zdarzeniem, którego można spodziewać się na drodze, tym bardziej w godzinach przedpołudniowych. Organ natomiast, całkowicie pomija kwestię wyjątkowości zdarzenia które miało miejsce. To że kierowca Skarżącego nie mógł spodziewać się osoby po spożyciu alkoholu, wskazuje na fakt, iż nie miał on wpływu na powstanie naruszenia, a powstanie tego zdarzenia było zależne tylko od osoby trzeciej. Skarżący wskazał ponadto, że organ w uzasadnieniu decyzji nie wyczerpująco opisał stan ładunku w trakcie kontroli, jak wynika bowiem z dokumentacji fotograficznej, doszło do naruszenia pierwszej z palet, natomiast pozostałe, czyli kolejne 5 palet zostało nienaruszone. Pozostały ładunek, zdaniem Skarżącego, był zatem, w sposób odpowiedni umocowany. Zdaniem Skarżącego, organ błędnie uznał, iż pojazd, na którym został przewożony ładunek Skarżącego jest pojazdem nienormatywnym. Pojazd, który opuszczał miejsca załadunku miał stwierdzony ładunek wynoszący 7560 kg. Rzeczywista masa pojazdu wynosiła 17,4 t. Oznacza to że w momencie rozpoczęcia transportu, jak i w jego trakcie kierowca pozostawał w słusznym przekonaniu, że spełnia wszystkie normy przewidziane przez prawo. Organ natomiast, w żaden sposób nie uwzględnił wyjaśnień kierowcy w trakcie kontroli, oraz wyjaśnień Skarżącego w trakcie postępowania administracyjnego, jak również dokumentów przedstawionych przez Skarżącego, w tym protokołu kontroli dokonanej [...] marca 2014 r., który obrazował ten sam sposób zabezpieczenia ładunku przed przemieszczeniem oraz całkowitą masę pojazdu i z którego wynikało, że towar był umieszczony w sposób prawidłowy i nie przekraczał dopuszczalnej normy. W odpowiedzi na skargę GITD wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanych przepisów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja jak i poprzedzająca ją decyzja I instancji nie naruszają prawa w stopniu uzasadniającym ich uchylenie. Przedmiotowa sprawa dotyczy odpowiedzialności podmiotu wykonującego przejazd pojazdem nienormatywnym, którym przewożony był ładunek podzielny – materiały budowlane w workach umieszczonych na paletach. Zgodnie z art. 2 pkt 35b P.r.d., ładunkiem podzielnym jest ładunek, który bez niewspółmiernie wysokich kosztów lub ryzyka powstania szkody, mógł być podzielony na dwa lub więcej mniejszych ładunków. Pojazdem nienormatywnym jest natomiast, w świetle definicji art. 2 pkt 35a P.r.d., w związku z art. 4 pkt 25 u.d.p. – pojazd lub zespół pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach o drogach publicznych, lub którego wymiary lub rzeczywista masa całkowita wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych w przepisach niniejszej ustawy. Dopuszczalny nacisk pojedynczej osi do 10 t, na drodze krajowej nr [...], na której doszło do zatrzymania przedmiotowego pojazdu, został uregulowany w lp. 62, załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 6 września 2012 r. w sprawie wykazu dróg krajowych oraz dróg wojewódzkich, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t, oraz wykazu dróg krajowych, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 t, wydanym na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 41 ust. 2 pkt 1 u.d.p. W wyniku pomiarów pojazdu dokonanych w trakcie kontroli, stwierdzono przekroczenie dopuszczalnego nacisku pojedynczej osi napędowej o 150 kg, przy nacisku tej osi 10,15 t, na drodze o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t. Nie stwierdzono naruszenia innych parametrów kontrolowanego zespołu pojazdów. Naruszony zatem został, na co wskazał GITD, art. 64 ust. 2 P.r.d., zgodnie z którym zabrania się przewozu pojazdem nienormatywnym ładunków innych niż ładunek niepodzielny, z wyłączeniem pojazdów nienormatywnych uprawnionych do poruszania się na podstawie zezwoleń kategorii I lub kategorii II. Obie kategorie zezwoleń nie miały zastosowania w niniejszej sprawie, ponieważ zezwolenie kategorii I, w świetle załącznika nr 1 do ustawy P.r.d., lp. 1, dotyczy dróg gminnych, powiatowych i wojewódzkich, podczas gdy przedmiotowa sprawa dotyczy drogi krajowej, natomiast zezwolenie kategorii II, jak stanowi art. 64b ust. 1 tej ustawy, jest wydawane na przejazd nienormatywnego pojazdu wolnobieżnego, ciągnika rolniczego albo zespołu pojazdów składającego się z pojazdu wolnobieżnego lub ciągnika rolniczego i przyczepy specjalnej. W związku z naruszeniem zakazu przewozu pojazdem nienormatywnym ładunku podzielnego, określonego w art. 64 ust. 2 P.r.d., Sąd stwierdza, że organy Inspekcji Transportu Drogowego prawidłowo ustaliły wysokość nałożonej kary. Z art. 140ab ust. 2 P.r.d. wynika, iż w przypadku naruszeń zakazu, o którym mowa w art. 64 ust. 2, za przejazd pojazdem nienormatywnym nakłada się karę jak za przejazd bez zezwolenia. Ustawodawca nie przewidział odrębnej kary za naruszenie zakazu przewozu pojazdem nienormatywnym ładunków podzielnych, lecz uregulował konstrukcję prawną polegającą na zastosowaniu kary jak za przejazd bez zezwolenia, bez sprecyzowania konkretnej kategorii zezwolenia. Z art. 64 ust. 3, art. 64a-64g oraz z załącznika nr 1 do P.r.d. wynika, iż ustawodawca przewidział siedem kategorii zezwoleń, natomiast w art. 140ab ust. 1 pkt 1-3 P.r.d., uregulował wysokość kary pieniężnej za brak każdego z zezwoleń. Organ I instancji nałożył na Skarżącego, na podstawie art. 140ab ust. 1 pkt 2 P.r.d., karę pieniężną, jak za brak zezwolenia kategorii IV, prawidłowo uznając, że w świetle lp. 4 załącznika nr 1 do P.r.d., zezwoleniem odpowiadającym parametrom pojazdu, zatrzymanego do kontroli w niniejszej sprawie, jest zezwolenie kategorii IV, gdyż rzeczywista masa całkowita przedmiotowego pojazdu nie była większa od dopuszczalnej, parametry wymiarowe (szerokość, długość, wysokość) nie przekraczały wymiarów wskazanych w lp. 4 załącznika nr 1 do P.r.d. i naciski osi nie przekraczały wielkości przewidzianych dla dróg o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t. Zgodnie z art. 140aa ust. 3 pkt 1 P.r.d., karę pieniężną za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia nakłada się na podmiot wykonujący przejazd. W niniejszej sprawie, jej wysokość ustala się na podstawie art. 140ab ust. 1 pkt 2 P.r.d., zgodnie z którym za brak zezwolenia kategorii III-VI – kara pieniężna wynosi 5.000 zł. Sąd zgadza się ze stanowiskiem GITD, że w niniejszej sprawie Skarżący nie wykazał żadnych okoliczności, które uzasadniałyby zastosowanie regulacji zawartej w art. 140aa ust. 4 pkt 1 P.r.d., zgodnie z którym nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1, wobec podmiotu wykonującego przejazd, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot, o którym mowa w ust. 3 pkt 1: a) dochował należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem, b) nie miał wpływu na powstanie naruszenia. Należy zauważyć, że ustawodawca nałożył m.in. na podmioty wykonujące przejazd szereg obowiązków związanych w dokonywanym przejazdem, w tym przyjął, że ładunek nie może powodować przekroczenia dopuszczalnej masy całkowitej lub dopuszczalnej ładowności pojazdu (art. 61 ust. 1 P.r.d.), ładunek na pojeździe umieszcza się w taki sposób, aby nie powodował przekroczenia dopuszczalnych nacisków osi pojazdu na drogę (art. 61 ust. 2 pkt 1 P.r.d.), ładunek umieszczony na pojeździe powinien być zabezpieczony przed zmianą położenia (art. 61 ust. 3 P.r.d.). Skarżący twierdzi, iż wypełnił powyższe obowiązki, ponieważ wykonał prawidłowo wszystkie czynności związane z załadowaniem i umocowaniem ładunku, odpowiednio go zabezpieczając i uniemożliwiając przemieszczenie, przez co dochował wymaganej, należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem. Przekroczenie natomiast dopuszczalnego nacisku pojedynczej osi napędowej było wynikiem zdarzenia niezależnego od Skarżącego, a więc gwałtownego hamowania w związku z niespodziewanym wtargnięciem pieszego na jezdnię, co ma dowodzić braku wpływu Skarżącego na powstanie naruszenia. Odnosząc się do powyższych twierdzeń Skarżącego, należy przede wszystkim podkreślić, iż w aktach sprawy brak jest jakichkolwiek dowodów świadczących, czy też uprawdopodabniających zajście opisanego powyżej zdarzenia. Wymowny jest w tym względzie, brak wskazania w protokole kontroli przez kierowcę pojazdu na to zdarzenie, co zauważył organ w zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu, fakt ten znacznie osłabia argumentację Skarżącego, stawiając w wątpliwość, czy zdarzenie miało aż tak gwałtowny charakter, jak twierdzi Skarżący, iż mogłoby usprawiedliwić w sposób odpowiadający wymogom art. 140aa ust. 4 pkt 1 P.r.d., stwierdzone naruszenie dopuszczalnego nacisku pojedynczej osi napędowej, skoro kierowca w ogóle o nim nie wspomniał w trakcie kontroli drogowej. Niezależnie jednak od powyższego, istotne są w niniejszej sprawie, wyjaśnienia Skarżącego, który podkreśla, iż doszło do naruszenia stabilności tylko jednej palety ładunku i zgromadzona w aktach administracyjnych sprawy dokumentacja fotograficzna, na podstawie której można stwierdzić stabilność tylnych palet ładunku. Z powyższego istotnie wynika, że w niniejszej sprawie, doszło do naruszenia stabilności tylko pierwszej z palet, natomiast pozostałe pięć palet zostało nienaruszone. Potwierdza to zatem prawidłowość załadowania i umocowania tylko części ładunku, która nie uległa przesunięciu pomimo, jak twierdzi Skarżący, gwałtownego hamowania i manewru ominięcia pieszego. W konsekwencji świadczy to również o niedochowaniu należytej staranności w załadowaniu i zabezpieczeniu ładunku, który uległ przesunięciu w efekcie czego mogło dojść do przeciążenia nacisku osi napędowej. Dodać przy tym należy, iż utrata stabilności tylko pierwszej palety ładunku podczas gdy pozostały ładunek nie przesunął się na przednią część pojazdu, może też świadczyć o tym, że obciążenie pojazdu od początku było nierównomiernie rozłożone. Podkreślenia wymaga, że nie jest wystarczające zachowanie pewnej rezerwy przed przeładowaniem pojazdu co do dopuszczalnej masy całkowitej i bazujące na tym przekonanie o normatywności pojazdu również co do nacisku osi, nie gwarantuje to bowiem równomiernego obciążenia pojazdu. Brak zatem zważenia nacisków poszczególnych osi pojazdu po jego załadowaniu również świadczy o niedochowaniu należytej staranności przez Skarżącego w realizacji czynności związanych z przejazdem. Nie można również zgodzić się z twierdzeniem Skarżącego, że organ błędnie uznał, iż pojazd, na którym został przewożony ładunek Skarżącego był pojazdem nienormatywnym, skoro ważenie pojazdu wykazało nacisk na pojedynczą oś napędową pojazdu samochodowego w wysokości 10,15 t, a więc przekroczenie 0,15 t, dopuszczalnego nacisku. Ustalenie to, przesądza o podlegającej karze pieniężnej nienormatywności przedmiotowego pojazdu, którym dokonywany był przewóz ładunku, niezależnie od tego, czy do przeciążenia nacisku pojedynczej osi napędowej doszło na skutek zdarzenia opisanego przez Skarżącego, czy też na skutek nierównomiernego rozłożenia obciążenia pojazdu podczas jego załadunku. Organ prawidłowo ocenił podniesiony przez Skarżącego dowód z protokołu z innej kontroli drogowej. Ustalenia faktyczne dokonane w innym postępowaniu dotyczące wagi oraz nacisku osi innego pojazdu samochodowego, w żaden sposób nie mogą się przekładać na ustalenia w tym zakresie w niniejszej sprawie. Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd nie stwierdził zarzucanego naruszenia w niniejszej sprawie przepisów prawa materialnego, tj.: art. 61 ust 3 w zw. z art. 2 pkt. 35, art. 64 ust. 1, art. 140aa ust. 1 i ust. 4 oraz art. 140ab P.r.d. Sąd nie stwierdził również naruszenia przepisów postępowania, w stopniu który mógłby mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w szczególności art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. Zgromadzony przez organy Inspekcji Transportu Drogowego w niniejszej sprawie materiał dowodowy, w sposób wyczerpujący pozwalał ustalić okoliczności stanu faktycznego, a ocena tego materiału i wnioski z niego wyciągnięte, stanowiące podstawę rozstrzygnięcia, nie wykraczały poza granice swobodnej oceny dowodów. W tych też warunkach, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.