VI SA/Wa 302/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Śliwińska po rozpoznaniu w dniu 16 listopada 2023 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2021 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej postanawia odrzucić skargę A. K. (dalej jako "Skarżąca", "strona") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego (dalej jako "GITD", "organ") z dnia 25 stycznia 2021 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za przejazd bez uiszczenia opłaty elektronicznej. Z akt sprawy wynika, że ww. decyzja została doręczona Skarżącej w dniu 28 stycznia 2021 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru – k. 11 akt administracyjnych). W treści decyzji zawarto pouczenie o możliwości złożenia do organu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji lub jeżeli strona nie chce skorzystać w wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, przysługuje jej prawo do wniesienia skargi do sądu administracyjnego w terminie 30 dni od dnia jej doręczenia. Od powyższej decyzji Strona złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. GITD decyzją z 20 kwietnia 2022 r. utrzymał w mocy decyzję o nałożeniu na Skarżącą karę pieniężną w wysokości 1500 zł. Decyzję z 20 kwietnia 2022 r. doręczono Skarżącej 28 kwietnia 2022 r. z pouczeniem, że strona ma prawo wniesienia skargi na ww. decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w terminie 30 dni od dnia jej doręczenia. Następnie pismem z dnia 25 maja 2022 r. Skarżąca wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy. GITD wezwał Stronę do sprecyzowania żądania zawartego w ww. piśmie. Rzeczone wezwanie dostało doręczone i pozostało bez odpowiedzi, wobec czego organ wydał w dniu 23 sierpnia 2022 r. postanowienie o stwierdzeniu niedopuszczalności wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy od decyzji z 25 stycznia 2021 r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie jako niedopuszczalnej z powodu uprzedniego wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, rozpoznanego, jak wynika z akt administracyjnych, decyzją GITD w dniu 20 kwietnia 2022 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634, dalej jako "p.p.s.a.") skargę do sądu można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Natomiast stosownie do brzmienia art. 52 § 3 p.p.s.a., jeżeli stronie przysługuje prawo do zwrócenia się do organu, który wydał decyzję z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, strona może wnieść skargę na tę decyzję bez skorzystania z tego prawa. Z kolei w myśl art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn, niż wymienione w art. 58 § 1 pkt 1-5a p.p.s.a. wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Z art. 52 § 3 zd. 1 p.p.s.a. wynika, że jeżeli od danego rozstrzygnięcia organu I instancji przysługuje wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, strona może wedle swego wyboru złożyć albo wniosek o ponowne rozpatrzenie, albo skargę do sądu administracyjnego. Możliwość złożenia skargi do sądu administracyjnego bezpośrednio na rozstrzygnięcie organu I instancji, z pominięciem kontroli rozstrzygnięcia tego organu w toku instancji, to wyjątek od zasady składania skargi od decyzji (rozstrzygnięć), w stosunku do których wyczerpano środki zaskarżenia (art. 52 § 1 i § 2 ustawy p.p.s.a.). Wyjątku tego nie można interpretować rozszerzająco. W szczególności nie oznacza on, że strona może wnieść jednocześnie wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy i skargę do sądu administracyjnego. Skargę do sądu administracyjnego na zasadzie art. 52 § 3 p.p.s.a. strona wnosi bowiem wtedy, gdy nie korzysta ze złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy (tak postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 14 marca 2019 r., sygn. akt III SA/Kr 208/19, LEX nr 2635495). Innymi słowy, w przypadku skorzystania przez stronę z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy sąd nie może rozpoznać skargi, która dotyczy rozstrzygnięcia organu I instancji. Dopiero akt administracyjny wydany po rozpatrzeniu złożonego przez stronę środka zaskarżenia, jakim jest wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, otwiera stronie drogę do skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego (tak postanowienie NSA z dnia 24 kwietnia 2015 r., sygn. akt I OSK 979/15 oraz postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 30 stycznia 2018 r., sygn. akt II GSK 4285/17- opubl. na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W niniejszej sprawie Skarżąca przedmiotem skargi uczyniła decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 25 stycznia 2021 r., nr [...], od której przysługiwał środek odwoławczy w postaci m.in. wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Wniesienie skargi do sądu na decyzję organu wydaną w postępowaniu administracyjnym, od której przysługuje wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy nie jest dopuszczalne. W postępowaniu tym obowiązuje bowiem zasada dwuinstancyjności, która w przypadku spraw rozstrzyganych przez ministra jest realizowana zgodnie z art. 127 § 3 k.p.a. poprzez ponowne rozpoznanie sprawy przez ten sam organ na skutek wniosku strony. Z akt niniejszej sprawy wynika, że Skarżąca – po otrzymaniu decyzji z dnia 25 stycznia 2021 r. zawierającej właściwe pouczenie o przysługujących środkach odwoławczych – złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, tym samym automatycznie rezygnując z wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Decyzją GITD z dnia 20 kwietnia 2022 r. nr [...] rozpoznano wniosek strony o ponowne rozpatrzenie sprawy i utrzymano zaskarżoną decyzję w mocy (postępowanie w tym przedmiocie toczy się pod sygnaturą akt VI SA/Wa 303/23). W świetle w/w przepisów nie budzi wątpliwości, iż strona może dokonać wyboru, czy wystąpić z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, czy też od razu ze skargą do sądu administracyjnego, z pominięciem rozpoznania sprawy przez drugoinstancyjny organ administracji. Oczywistym jednak jest, że są to rozwiązania alternatywne i niedopuszczalne jest wykorzystanie ich obu, a tak właśnie uczyniła Skarżąca. Mając powyższe na uwadze, Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.