VI SA/Wa 3022/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak Sędzia WSA Piotr Borowiecki Protokolant st. sekr. sąd. Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 lutego 2015 r. sprawy ze skargi F. S. na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie zastosowania wobec rzeczoznawcy majątkowego kary dyscyplinarnej w postaci upomnienia 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Ministra Infrastruktury i Rozwoju na rzecz skarżącego F. S. kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...] lutego 2010 r., Nr [...], Minister Infrastruktury orzekł o zastosowaniu wobec rzeczoznawcy majątkowego F.S. kary dyscyplinarnej w postaci upomnienia w związku ze sprawą przedstawioną przez G. i J. O. Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy złożył F.S., który wniósł o umorzenie postępowania wyjaśniającego, z uwagi na upływ 3 lat od zaistnienia okoliczności będących przyczyną wszczęcia postępowania, powołując się na § 43 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami, dotyczących działalności zawodowej z dnia 18 sierpnia 1998 r. (Dz. U. Nr 115, poz. 745). Rzeczoznawca majątkowy zakwestionował również stwierdzenia zawarte w decyzji dotyczące nieprawidłowego określenia celu wyceny. Pismem z dnia 6 marca 2012 r., Minister Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej zawiadomił rzeczoznawcę majątkowego o możliwości zapoznania się z aktami sprawy oraz wypowiedzenia się co do zebranego w sprawie materiału dowodowego przed wydaniem decyzji. Minister Infrastruktury i Rozwoju decyzją z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] Na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 k.p.a. po rozpatrzeniu wniosku F.S. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Ministra Infrastruktury z dnia [...] lutego 2010 r., [...], orzekającą o zastosowaniu wobec rzeczoznawcy majątkowego F.S. kary dyscyplinarnej w postaci upomnienia, orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji. Na wstępie Minister wskazał, że zgodnie z art. 195a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami w przypadkach, o których mowa w art. 127 § 3 k.p.a., minister właściwy do spraw budownictwa, lokalnego planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa może odstąpić od przekazania sprawy do Komisji Odpowiedzialności Zawodowej w celu przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego. Biorąc pod uwagę, że Komisja Odpowiedzialności Zawodowej przeprowadza postępowanie wyjaśniające, to do rezygnacji z przeprowadzenia w II instancji postępowania wyjaśniającego może dojść w sytuacji, gdy wszystkie okoliczności danej sprawy są wyjaśnione, a strona nie wskazała na nowe, mające znaczenie dla sprawy, okoliczności faktyczne lub nowe dowody, istniejące w dniu wydania decyzji, które nie byłyby znane organowi wydającemu decyzję. W takim przypadku organ może odstąpić od przekazania sprawy do Komisji Odpowiedzialności Zawodowej. W świetle powyższego należy uznać, że w przedmiotowej sprawie zaistniały przesłanki do zastosowania przepisu art. 195a ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Ustalenia faktyczne dokonane w przedmiotowej sprawie są oczywiste i nie budzą żadnych wątpliwości. Tym bardziej, że rzeczoznawca majątkowy nie wskazał na nowe okoliczności faktyczne, które należałoby ponownie przeanalizować w postępowaniu wyjaśniającym. Organ wskazał, że w dacie sporządzenia operatu szacunkowego z dnia 17 stycznia 2004 r. obwiązywała ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. (Dz. U. z 2000 r. Nr 46, poz. 543, z późn. zm.) oraz rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 27 listopada 2002 r. w sprawie szczegółowych zasad wyceny nieruchomości oraz zasad i trybu sporządzania operatu szacunkowego (Dz. U. Nr 230, poz. 1924). Z akt sprawy wynika, że rzeczoznawca majątkowy sporządził operat szacunkowy dotyczący określenia wartości spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego. W treści operatu szacunkowego stwierdzono, że zakres wyceny obejmuje określenie wartości spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu, natomiast wycenę sporządzono dla potrzeb ustalenia wysokości wkładu budowlanego. W pierwszej kolejności organ odrzucił zarzut dotyczący określenia dłuższego niż dwuletni okresu monitorowania rynku i wskazał, że rzeczoznawca majątkowy F.S. w swoich wyjaśnieniach z dnia 16 sierpnia 2004 r. stwierdził, że wydłużenie okresu badania cen wynikało ze słabo rozwiniętego rynku na terenie miasta Z. i niewielkiej liczby transakcji, a zmiany poziomu cen w analizowanym okresie zostały w obliczeniach uwzględnione. Powyższe wyjaśnienia należy uznać za wiarygodne i uwzględnić w trakcie prowadzonego postępowania. Organ wskazał, że rzeczoznawca majątkowy zamieścił w tabelarycznym zestawieniu dane trzech lokali porównawczych, a następnie, przy ich szczegółowej charakterystyce pominął jeden z tych obiektów i opisał zupełnie inny lokal. W wyjaśnieniach pisemnych zamieścił już prawidłowe zestawienie lokali porównawczych i stwierdził, że błąd ten powstał przez nieuwagę. Zdaniem organu błąd popełniony w trakcie wykonywania czynności szacowania nieruchomości skutkował tym, że przyjęte wcześniej zakresy kwotowe dla poszczególnych cech rynkowych oraz ich suma, stanowiąca różnicę pomiędzy ceną maksymalną a ceną minimalną, były nieprawidłowe. Tym samym, rzeczoznawca majątkowy F.S. nie dochował szczególnej staranności właściwej dla zawodowego charakteru czynności szacowania i w ten sposób naruszył przepis art. 175 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Ponadto organ stwierdził, że zgodnie z przepisem § 51 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie szczegółowych zasad wyceny nieruchomości oraz zasad i trybu sporządzania operatu szacunkowego operat powinien zawierać informacje niezbędne przy dokonywaniu wyceny nieruchomości, w tym uwarunkowań dokonanych czynności, rozwiązań merytorycznych, przedstawienia toku obliczeń i wyniku końcowego w stopniu pozwalającym na dokonanie analizy logiczności i poprawności wniosków. Z akt sprawy wynika, że rzeczoznawca majątkowy F.S. nie zastosował się do przedmiotowego przepisu prawa. W ramach podejścia porównawczego metody porównywania parami rzeczoznawca majątkowy określił zakresy kwotowe dla poszczególnych cech rynkowych, jednakże dokonując porównania lokalu wycenianego i nieruchomości przyjętych do porównania nie podał skali ocen (stopniowania) dla każdej cechy, do której odnosił oceny jakościowe nieruchomości wycenianej i porównawczych. Wobec powyższego przyjęte poprawki kwotowe są więc niezrozumiałe i nie mieszczą się w zasadach zwykłej logiki. Powoływanie się na swoje doświadczenie i znajomość rynku lokalnego nie zastąpią prawidłowo dokonanych czynności szacowania nieruchomości. W ten sposób rzeczoznawca majątkowy F.S. naruszył przepis § 51 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów. Oprócz zarzutów postawionych przez skarżącego w trakcie postępowania wyjaśniającego Komisja Odpowiedzialności Zawodowej zwróciła również uwagę na nieprawidłowe określenie celu wyceny nieruchomości. Stwierdziła, że operat szacunkowy z dnia 17 stycznia 2004 r. obejmował określenie wartości spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego. W treści operatu stwierdzono, że zakres wyceny obejmuje określenie wartości spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu, natomiast wycenę sporządzono dla potrzeb ustalenia wysokości wkładu budowlanego. Zdaniem Komisji pojawia się zatem pytanie, czy wartość spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego stanowi wysokość wkładu budowlanego. W ten sposób rzeczoznawca majątkowy F.S. wykazał się brakiem szczególnej staranności przy wykonywaniu czynności zawodowych, o których mowa w art. 175 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Powyższe uchybienie jest niewielkie i nie wpłynęło w sposób zasadniczy na ogólną ocenę pracy rzeczoznawcy majątkowego. Odnosząc się do podniesionego przez F.S., we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy kwestii umorzenia postępowania, na podstawie § 43 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami, dotyczących działalności zawodowej z dnia 18 sierpnia 1998 r. (Dz. U. Nr 115, poz. 745) organ wyjaśnił, że ww. przepis prawa obowiązywał do dnia 27 stycznia 2005 r. Postępowanie wyjaśniające nie zostało zakończone przed tą datą i od dnia 28 stycznia 2005 r. Komisja Odpowiedzialności Zawodowej prowadziła przedmiotowe postępowanie na podstawie rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 21 stycznia 2005 r. w sprawie postępowania z tytułu odpowiedzialności zawodowej rzeczoznawców majątkowych, pośredników w obrocie nieruchomościami oraz zarządców nieruchomości (Dz. U. Nr 36, poz. 136). Minister zauważył, że nawet przed dniem 28 stycznia 2005 r. nie można było w przedmiotowym przypadku zastosować przepisu § 43 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 sierpnia 1998 r., na który powołuje się rzeczoznawca majątkowy. Powyższy przepis prawa stanowił, że wiceprzewodniczący Komisji Odpowiedzialności Zawodowej umarza postępowanie wyjaśniające jeżeli upłynęły 3 lata od zaistnienia okoliczności będących przyczyną wszczęcia postępowania. Zakwestionowany operat szacunkowy został sporządzony w dniu 17 stycznia 2004 r. Wobec powyższego od dnia sporządzenia operatu szacunkowego do dnia 27 stycznia 2005 r., czyli do ostatniego dnia obowiązywania przepisu § 43 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 sierpnia 1998 r., nie upłynęły 3 lata, o którym mowa w powyższym przepisie. Jednocześnie Minister podkreślił, że organ orzeka na podstawie obowiązujących przepisów prawa, a nie przepisów, które zostały uchylone. Mając na uwadze opisane powyżej nieprawidłowości w pracy rzeczoznawcy majątkowego F.S. Minister stwierdził, że orzeczona w zaskarżonej decyzji kara dyscyplinarna w postaci upomnienia, o której mowa w art. 178 ust. 2 pkt 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami jest właściwa, bowiem odpowiada stwierdzonym uchybieniom. Orzeczenie kary upomnienia będzie na obecnym etapie postępowania najwłaściwsze i powinno spowodować, że w przyszłości rzeczoznawca majątkowy nie popełni błędów, opisanych w przedmiotowej sprawie. Rzeczoznawca majątkowy powinien zwrócić większą uwagę na podawanie skali ocen dla poszczególnych zakresów kwotowych w przypadku opisanych cech rynkowych, a także zadbać, aby w operacie szacunkowym umieszczone zostały informacje niezbędne przy dokonywaniu wyceny nieruchomości, w tym uwarunkowań dokonanych czynności, rozwiązań merytorycznych, przedstawienia toku obliczeń i wyniku końcowego w stopniu pozwalającym na dokonanie analizy logiczności i poprawności wniosków. Pismem z dnia 18 sierpnia 2014 r. F.S., wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zasądzenia od organu na rzecz skarżącej strony kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucił: 1) Naruszenie prawa do obrony skarżącego, które to naruszenie wyrażało się w uniemożliwieniu skarżącemu złożenia wyjaśnień przed Komisją Odpowiedzialności Zawodowej przy ponownym rozpoznaniu sprawy, w sytuacji gdy od zaskarżenia decyzji z dnia [...] lutego 2010 r. minęły ponad 4 lata, a od daty złożenia przez skarżącego ostatnich wyjaśnień przed Komisją Odpowiedzialności Zawodowej upłynęło 10 lat, a tak znaczny upływ czasu mógł mieć - w ocenie skarżącego - wpływ na ocenę operatu przez Komisję Odpowiedzialności Zawodowej, chociażby ze względu na to, że przez tak długi okres mogły zmienić się kryteria oceny dostrzeżonych uchybień, a ponadto przez 10 lat zmieniały się wielokrotnie przepisy dotyczące ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz dotyczące prowadzenia postępowania dyscyplinarnego przed Komisją Odpowiedzialności Zawodowej, co  mogło mieć wpływ na ocenę operatu szacunkowego sporządzonego ponad 10 lat temu. 2 Naruszenie art. 7 , 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a. poprzez nie wyjaśnienie w sposób przekonujący dlaczego zawarcie przez skarżącego w ocenianym operacie szacunkowym stwierdzenia, że obejmował on określenie wartości spółdzielczego prawa do lokalu mieszkalnego dla potrzeb określenia wkładu budowlanego, stanowi brak szczególnej staranności, o którym wskazuje organ administracyjny. Niezależnie od podniesionych zarzutów skarżący zwrócił się do Sądu z wnioskiem o rozważenie możliwości skierowania do Trybunału Konstytucyjnego pytania prawnego dotyczącego zgodności z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej postępowania dyscyplinarnego obejmującego rzeczoznawców majątkowych, albowiem przedmiotowe przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami nie przewidują możliwości przedawnienia karalności przewinienia dyscyplinarnego i powodują, że rzeczoznawca majątkowy może być ukarany w każdym czasie po wszczęciu postępowania dyscyplinarnego - niezależnie od upływu czasu od faktycznego popełnienia przewinienia karanego karą dyscyplinarną. W uzasadnieniu skarżący rozwinął powyższe zarzuty, podnosząc że w operacie szacunkowym wyraźnie napisano, iż szacowaniu (określeniu wartości) podlega spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu. Natomiast określenie tej wartości było niezbędne do określenia (wyliczenia) wysokości wkładu budowlanego. Niezrozumiałe jest dla skarżącego dlaczego Minister konkluduje, na podstawie powyższych stwierdzeń, że rzeczoznawca nie dochował należytej staranności przy wykonaniu operatu. Co prawda Minister stwierdza, że uchybienie to jest niewielkie i nie wpłynęło w sposób zasadniczy na ogólną ocenę pracy rzeczoznawcy majątkowego, to jednak w ocenie skarżącego w tym wypadku nie było jakiegokolwiek uchybienia. Ponadto zakwalifikowanie przez Ministra przywoływanych stwierdzeń jako uchybień - miało jednak wpływ na dokonaną ocenę przez Ministra (choć nie zasadniczą, ale jednak na treść decyzji wpływało). Skarżący nie godząc się z powyższą oceną Ministra kwestionuje ją w całej rozciągłości. Ponadto zwrócił uwagę, że w aktach sprawy znajduje się pismo ze spółdzielni mieszkaniowej, na zlecenie której działał rzeczoznawca majątkowy, przy sporządzaniu kwestionowanego operatu szacunkowego. W piśmie tym wyraźnie wyjaśniono w jakim celu i czego dotyczyły operaty szacunkowe sporządzane przez skarżącego. Wiedziały o tym wszystkie strony i uczestnicy postępowania związanego z wykupem spółdzielczych własnościowych praw do lokalu, w tym i Państwo O. którzy zgłosili sprawę do Ministra. Z przywołanego dokumentu wynika, że składający skargę nie mieli na celu zweryfikowanie poprawności sporządzonego operatu szacunkowego przez Ministra, a ich motywem było wyłącznie zaszkodzenie samej Spółdzielni Mieszkaniowej w Z. oraz skarżącemu rzeczoznawcy majątkowemu. Motyw ten potwierdza zachowanie się Państwa O., którzy zdewastowali wyceniany lokal mieszkalny, w celu obniżenia jego wartości. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym ta kontrola stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd w ramach swojej właściwości dokonuje zatem kontroli aktów z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnymi jak i prawem procesowym. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zw. dalej p.p.s.a. - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Badając decyzję wg powyższych kryteriów Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja narusza bowiem przepisy prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przedmiotem skargi jest decyzja Ministra Infrastruktury i Rozwoju utrzymująca w mocy decyzję Ministra Infrastruktury, którą orzeczono o zastosowaniu wobec rzeczoznawcy majątkowego F.S. kary dyscyplinarnej w postaci upomnienia. W ocenie Sądu organ wydając przedmiotową decyzję naruszył prawo strony do czynnego uczestniczenia w toczącym się postępowaniu. Stosownie do treści art. 194 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2014 r. poz.518 ze zm.), po wszczęciu postępowania w sprawie odpowiedzialności zawodowej minister przekazuje sprawę do Komisji Odpowiedzialności Zawodowej w celu przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego. Jak stanowi art. 194 ust. 2 u.g.n., postępowanie wyjaśniające przeprowadzane przez tę komisję dotyczy wypełniania obowiązków, o których mowa w art. 158, 175, 181, 186 i 186a u.g.n. Postępowanie wyjaśniające nie jest tożsame z postępowaniem z tytułu odpowiedzialności zawodowej - wchodzi w skład tego postępowania, stanowiąc jego część, ale jest prowadzone nie przez organ, lecz przez Komisję Odpowiedzialności Zawodowej na potrzeby organu prowadzącego postępowanie w sprawie odpowiedzialności zawodowej. Stosownie do treści art. 195 ust. 1 postępowanie wyjaśniające wymienione w art. 194 odbywa się z udziałem osoby, wobec której wszczęto postępowanie z tytułu odpowiedzialności zawodowej. Nieusprawiedliwione niestawiennictwo nie wstrzymuje postępowania wyjaśniającego. W przypadku dwukrotnej usprawiedliwionej nieobecności Komisja Odpowiedzialności Zawodowej przeprowadza postępowanie wyjaśniające. Zgodnie jednak z treścią art. 195a ust. 1 Minister właściwy do spraw budownictwa, lokalnego planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa, na podstawie wyników postępowania wyjaśniającego, orzeka, w drodze decyzji, o zastosowaniu jednej z kar dyscyplinarnych, o których mowa w art. 178 ust. 2, albo o umorzeniu postępowania z tytułu odpowiedzialności zawodowej. Z powyższych przepisów wynika zatem, że jeżeli decyzję wydaje minister, na skutek wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy osoby, wobec której orzekł on zastosowanie kary dyscyplinarnej, w takiej sytuacji, jak przewidziano w art. 195a ust. 2 u.g.n., może on odstąpić od przekazania sprawy do Komisji Odpowiedzialności Zawodowej w celu przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego. W ocenie Sądu, ponieważ przepis ten stanowi ograniczenie zasady dwuinstancyjności powinien być stosowany przez organ wyjątkowo i w szczególnie uzasadnionych przypadkach. Jak wynika z akt przedmiotowej sprawy postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie prowadzone jest ponad dziesięć lat (zawiadomienie o wszczęciu postępowania z dnia 27 lipca 2004 r.). Ostatnie wyjaśnienia przed Komisją Odpowiedzialności Zawodowej, skarżący składał w dniu 24 października 2006 r. Decyzja o zastosowaniu wobec skarżącego kary dyscyplinarnej wydana została dopiero w dniu [...] lutego 2010 r., którą doręczono skarżącemu w dniu 13 października 2010 r. Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy skarżący wniósł w dniu 26 października 2010r. Zaskarżona decyzja opatrzona jest datą [...] lipca 2014r., zatem ponowne rozpoznanie sprawy zajęło Ministrowi prawie 4 lata. W tej sytuacji zdaniem Sądu, odmowa skierowania sprawy do Komisji Odpowiedzialności Zawodowej po tak długim okresie czasu stanowiło istotne naruszenie prawa skarżącego do czynnego uczestniczenia sprawy. W myśl art. 10 § 1 k.p.a., organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. W doktrynie wskazuje się że zasada czynnego udziału strony w postępowaniu (art. 10) nakłada na organ administracji publicznej obowiązek zapewnienia stronom czynnego udziału w każdym stadium postępowania oraz obowiązek umożliwienia stronom wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Prawo czynnego udziału strony w postępowaniu, jako korelat obowiązku organu, obejmuje prawo do podejmowania czynności procesowych mających wpływ na ustalenie stanu faktycznego i prawnego sprawy administracyjnej. Obowiązek zapewnienia stronom czynnego udziału w postępowaniu obejmuje fazę wszczęcia postępowania, fazę postępowania wyjaśniającego, fazę między zakończeniem postępowania wyjaśniającego a wydaniem decyzji oraz fazę wydawania decyzji. W ocenie Sądu należy podzielić zarzut skargi, że rezygnacja z przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego po 8 latach od złożenia przez skarżącego ostatnich wyjaśnień w sprawie pozbawia go możliwości obrony jego praw, tym bardziej, że sam skarżący liczył na umożliwienie złożenia ponownych wyjaśnień przed Komisją Odpowiedzialności Zawodowej. Skargę oparto zarówno na podstawie naruszenia prawa materialnego jak i naruszeniu przepisów postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zarzuty naruszenia prawa materialnego mogą być przedmiotem oceny tylko w stosunku do prawidłowo ustalonego stanu faktycznego. Stwierdzając zatem naruszenie przepisów postępowania, Sąd orzekający w sprawie nie wypowiadał się w kwestii naruszenia prawa materialnego, bowiem przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ administracji publicznej dokona powtórnie ustaleń materialnoprawnych mając na względzie cały zgromadzony materiał dowodowy z jednoczesnym odniesieniem się do przedstawionych przez skarżącego zarzutu. W tych warunkach Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 152 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku, postanawiając o kosztach postępowania w oparciu o art. 200 w związku z art. 205 § 1 p.p.s.a. w zw. z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013r. poz. 461).