VI SA/Wa 3024/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Kozik (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Aneta Lemiesz Asesor WSA Iwona Kozłowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 30 stycznia 2025 r. sprawy ze skargi J. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2024 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: "GITD", "organ") decyzją z 28 czerwca 2024 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572 ze zm., dalej: "K.p.a."), art. 4 pkt 11 i pkt 22, art. 5 ust. 1, art. 5b ust. 1, art. 18 ust. 4a i ust. 4b, art. 87 ust. 1 pkt 1, art. 92a ust. 1, ust. 3 oraz ust. 7 pkt 1 i pkt 10 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2024 r., poz. 728 ze zm., dalej: "u.t.d."), art. 16 ustawy z dnia 26 maja 2023 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2023 r. poz. 1123, dalej: "P.r.d.") oraz lp. 1.1 i lp. 2.11 załącznika nr 3 do u.t.d., po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej: "Strona", "Spółka", "Skarżący"), utrzymał w mocy decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: "MWITD") z 11 października 2023 r. nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 12.000 zł. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji GITD wyjaśnił, że podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiły naruszenia: 1) wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji, 2) wykonywaniu przewozu okazjonalnego pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a u.t.d., z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b tej ustawy. GITD wskazał, że 7 sierpnia 2023 r. około godziny 8:00 w W. na ul. [...] i poddano kontroli drogowej pojazd marki T. o nr rej. [...], którym kierował S.A.. Kontrolowany pojazd nie był wyposażony ani oznakowany jak taksówka, ponadto konstrukcyjnie przystosowany był do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą. Podczas kontroli funkcjonariusze Policji na podstawie okazanych dokumentów w tym m.in. paragonu w formie elektronicznej ustalili, że przewóz był wykonywany przez Spółkę. Przewóz wykonano na trasie z ul. [...] na ul. [...] w W.. Pasażer za przewóz zapłacił 20,00 zł gotówką otrzymując paragon w formie elektronicznej. Przebieg i wyniki kontroli zostały udokumentowane protokołem nr [...] z 7 sierpnia 2023 r. Organ wskazał, że 29 sierpnia 2023r. MWITD zawiadomił Stronę o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie naruszenia przepisów u.t.d. i że w toku postępowania MWITD uzyskał z Urzędu Miasta [...] z Biura Administracji i Spraw Obywatelskich informację, iż Spółka posiadała licencję nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką udzieloną przez Prezydenta [...] 2 czerwca 2022 r., jednocześnie nie posiadała innego uprawnienia transportowego wydanego przez Prezydenta [...]. Dodatkowo pojazd marki T. o nr rej. [...] był zgłoszony do ww. licencji (pismo nr [...] z 1 września 2023 r.). Postępowanie zakończyło się wydaniem przez MWITD decyzji administracyjnej z 11 października 2023 r. nr [...] nakładającej na Stronę karę pieniężną w wysokości 12.000 złotych na podstawie art. 92a ust. 1 u.t.d., od której Strona złożyła odwołanie pismem z 6 listopada 2023 r. Rozpoznając odwołanie GITD, po przytoczeniu przepisów prawa mających zastosowanie w sprawie przyjął za prawidłowe ustalenia faktyczne dokonane przez organ I instancji i na tej podstawie stwierdził, że w niniejszej sprawie przewoźnik wykonywał okazjonalny przewóz osób, a nie transport drogowy taksówką. Kontrolowany pojazd nie był taksówką ponieważ nie spełniał warunków technicznych określonych w § 24 Rozporządzenia Ministra infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (tj. Dz. U. z 2024 r., poz. 502 z późn. zm., dalej: "rozporządzenie techniczne"). Organ stwierdził zatem, że mając na uwadze ustalony w sposób prawidłowy stan faktyczny sprawy, posiadana przez Stronę licencja na przewóz osób taksówką nie ma żadnego znaczenia dla przedmiotowego rozstrzygnięcia. GITD doszedł do wniosku, że organ I instancji prawidłowo zakwalifikował przewóz z dnia kontroli, jako wykonywany bez licencji skutkujący nałożeniem kary pieniężnej w wysokości 12.000 zł stosownie do treści art. 92a ust. 1 i 7 pkt 1 u.t.d. oraz Ip. 1.1 załącznika nr 3 do u.t.d. Ponadto, w ocenie GITD przewóz wykonywany przez Spółkę w dniu kontroli nie spełnił także wszystkich wymogów wykonywania przewozu okazjonalnego. Kontrolowany pojazd był bowiem przystosowany do przewozu maksymalnie 5 osób łącznie z kierowcą, natomiast zgodnie z art. 18 ust. 4a u.t.d. przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. GITD dodał, że z zebranego materiału dowodowego nie wynika, iż przewóz wykonywany przez Stronę w dniu kontroli spełniał również wymogi określone w art. 18 ust. 4b pkt 2 u.t.d. Dlatego zdaniem GITD, organ I instancji prawidłowo nałożył na skarżącą karę pieniężną w wysokości 8 000 zł stosownie do treści art. 92a ust. 1 i 7 u.t.d. oraz Ip. 2.11 załącznika nr 3 do u.t.d., a w konsekwencji brzmienia art. 92a ust. 3 u.t.d. – karę pieniężną w wysokości 12 000 zł tytułem popełnienia naruszeń z lp. 1.1 oraz lp. 2.11 załącznika nr 3 do u.t.d. Organ uznał za niezasadne zarzuty podniesione w odwołaniu. Pismem z 2 sierpnia 2024 r. Skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję GITD z 28 czerwca 2024 r., zaskarżając ją w całości oraz wnosząc o jej uchylenie, jak i decyzji I instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji Skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy oraz prawa materialnego, tj.: 1) art. 7, art. art.76 § 1 i 2, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. w zw. z art. 6 i art. 8 K.p.a. poprzez: a) zastąpienie obowiązku przeprowadzenia dowodów bezpośrednich, dowodem pośrednim w postaci protokołu z kontroli nr [...] z 7 sierpnia 2023 r. w celu ustalenia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, pomimo że istniała możliwość przeprowadzenia dowodów bezpośrednich, a dowód pośredni dotknięty był wadami, nieprawidłowe uznanie, że protokół kontroli nr [...] może stanowić wiarygodny dowód na okoliczności istotne rozstrzygnięcia dla sprawy w sytuacji, gdy treść w nim zawarta została potwierdzona przez osobę, która nie była narodowości polskiej i nie posługiwała się językiem polskim w stopniu umożliwiającym jej zrozumienie i potwierdzenie faktów, jakie zostały w tym dokumencie zawarte co powoduje, że dokument ten w ocenie Skarżącego nie posiadał cech dokumentu urzędowego i waloru bezpośredniego oraz wiarygodnego źródła dowodowego dla ustalenia wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy i wymagał potwierdzenia w toku postępowania administracyjnego, b) dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodu z protokołu kontroli nr [...] oraz z kopii paragonu elektronicznego i umowy na usługi przewozowe zabezpieczonej w aktach sprawy i wyprowadzenie z nich wniosku, który z tych dokumentów bezpośrednio nie wynikał, że 7 sierpnia 2023r. zatrzymany do kontroli kierowca realizował przewóz na rzecz i w imieniu Skarżącego przedsiębiorcy, a nie na własne ryzyko lub zlecenie innego podmiotu, przy pominięciu faktu, że pojazd nie posiadał lampy taxi i niezbędnych oznaczeń dla działalności, którą wykonuje przedsiębiorca, pojazd nie był przez niego zgłoszony do licencji i udostępniony zatrzymanemu kierowcy do realizacji zleceń, a nadto zapłata za przewóz odbyła się gotówką, co świadczyło o braku świadomości przedsiębiorcy o podjęciu przez wskazaną osobę zlecenia w jej imieniu i możliwości zawarcia umowy z pasażerem bezpośrednio przez kierowcę bez zgody i wiedzy przedsiębiorcy, który nie realizuje usług innych niż taxi oraz który nie uzyskał dochodu z tego przewozu, c) brak przeprowadzenia dowodu z przesłuchania zatrzymanego do kontroli kierowcy, pomimo że nie były znane okoliczności podjęcia się realizacji zlecenia przewozu, w tym nie było wiadomo skąd kierowca uzyskał dostęp do aplikacji zleceń i czy uzyskał go legalnie oraz czy kierowca pobrał zlecenie z aplikacji w imieniu własnym, w imieniu przedsiębiorcy lub na rzecz innego podmiotu, który bezprawnie udostępnił mu dane do logowania na koncie aplikacji skarżącego, a także nie ustalono, czy kierowca posługiwał się językiem polskim i zrozumiał treść protokołu kontroli oraz przyczyny kontroli, tym bardziej że nie wykonywał go zgodnie z zasadami przedsiębiorcy i przepisami prawa, tj. pojazdem z wyposażeniem taxi i bezgotówkowe, - co w konsekwencji łącznie doprowadziło do błędnego ustalenia, że zatrzymany do kontroli 7 sierpnia 2023 r. kierowca wykonywał przewóz pasażera na rzecz i w imieniu przedsiębiorcy oraz, że Skarżący w tym dniu, świadczył przewóz pasażera bez wymaganej licencji i wykonywał przewóz okazjonalny pojazdem konstrukcyjnie nieprzystosowanym, w rozumieniu ustawy o transporcie drogowym, a także, że miał wpływ na stwierdzone naruszenia i nie zaistniały okoliczności wskazane w art. 92c u.t.d. 2) art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., przez jego nieprawidłowe zastosowanie i utrzymanie w całości decyzji organu I instancji, mimo nieprawidłowej oceny materiału dowodowego oraz niekompletności ustaleń faktycznych niezbędnych do prawidłowego zastosowania przepisów prawa materialnego, 3) art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., przez brak jego prawidłowego rozważenia i zastosowania w stanie faktycznym sprawy, pomimo że okoliczności ujawnione w materiale dowodowym wskazywały na: brak wiedzy przedsiębiorcy o pobraniu zlecenia przewozu przez wskazanego kierowcę i wykonaniu jej pojazdem nieprzystosowanym, brak udostępnienia pojazdu i licencji przez przedsiębiorcę zatrzymanemu kierowcy, brak pobrania wynagrodzenia, a także brak świadczenia przewozów innych niż objęte licencją taxi, co prowadzi do uzasadnionych wątpliwości, iż kierowca działał samodzielnie i bez świadomej wiedzy przedsiębiorcy i doprowadziło do nałożenia na przedsiębiorcę kary pieniężnej, gdy zachodziły wskazane przepisem przesłanki, że przedsiębiorca nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. W uzasadnieniu skargi Skarżący podniósł argumenty popierające zarzuty skargi. W odpowiedzi na skargę GITD wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskrzonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sąd uznał, że zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja I instancji nie naruszają przepisy prawa w sposób uzasadniający ich uchylenie. W niniejszej sprawie została na Skarżącego nałożona kara pieniężna za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji oraz za wykonywanie przewozu okazjonalnego pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego w art. 18 ust. 4a u.t.d., z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b u.t.d. W ocenie Sądu, organy prawidłowo stwierdziły popełnione przez Skarżącego powyższe naruszenia. Zgodnie z art. 5 ust. 1 u.t.d., podjęcie i wykonywanie transportu drogowego, z zastrzeżeniem art. 5b ust. 1 i 2, wymaga uzyskania zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, na zasadach określonych w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającym wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającym dyrektywę Rady 96/26/WE, zwanym dalej "rozporządzeniem (WE) nr 1071/2009". Jak wynika natomiast z art. 5b ust. 1 u.t.d., uzyskania odpowiedniej licencji wymaga podjęcie i wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób: 1) samochodem osobowym, 2) pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą, 3) taksówką. W niniejszej sprawie organy obu instancji ustaliły, że Skarżący 7 sierpnia 2023 r., około godziny 8:00 dokonywał przewozu pasażera pojazdem marki T. o nr rej. [...], na trasie ul. [...] – ul. [...] w W., za który pasażer zapłacił 20,00 zł gotówką otrzymując paragon w formie elektronicznej. Pojazd nie był wyposażony ani oznakowany jak taksówka, ponadto konstrukcyjnie przystosowany był do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą. Spółka posiadała licencję nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką udzieloną przez Prezydenta m.st. Warszawy 2 czerwca 2022 r., do której był zgłoszony skontrolowany pojazd marki T. o nr rej. [...]. Jednocześnie Spółka nie posiadała innego uprawnienia transportowego wydanego przez Prezydenta [...]. Sąd stwierdza, że nie można uznać przewozu samochodem osobowym nieoznaczonym jako taksówka za przewóz taksówką. Zgodnie bowiem z art. 2 pkt 43 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. P.r.d., taksówka jest to pojazd samochodowy, odpowiednio wyposażony i oznaczony, przeznaczony do przewozu osób w liczbie nie większej niż 9 łącznie z kierowcą oraz ich bagażu podręcznego za opłatą ustaloną na podstawie: a) taksometru albo b) aplikacji mobilnej, o której mowa w art. 13b ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2022 r. poz. 180 i 209). Jednym zatem z wymogów uznania danego pojazdu za taksówkę jest jego odpowiednie oznaczenia. Jak wynika z § 24 ust. 1 pkt 1 i pkt 8 rozporządzenia technicznego, taksówkę wyposaża się w: 1) taksometr elektroniczny z ważnym dowodem legalizacji, o ile występuje; 8) dodatkowe światło z napisem "TAXI", odpowiadające następującym warunkom: a) rozmieszczenie: na dachu, b) barwa: biała lub żółta samochodowa z czarnymi napisami widocznymi z przodu i z tyłu pojazdu, d) powinno być widoczne po zapadnięciu zmroku z odległości co najmniej 50 m przy dobrej przejrzystości powietrza. W świetle powyższej regulacji prawnej, poza dodatkowymi, dopuszczalnymi sposobami oznaczenia taksówki, oznaczenie wskazane w § 24 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia technicznego, jest obligatoryjne dla uznania, jak wynika z definicji taksówki z art. 2 pkt 43 ustawy P.r.d., danego pojazdu za taksówkę. Podkreślenia wymaga, że cyt. definicja taksówki nie wiąże pojęcia taksówki z licencją oraz ze zgłoszeniem danego pojazdu do danej licencji, lecz z odpowiednim wyposażeniem oraz oznaczeniem pojazdu samochodowego. Oczywiście samo właściwe oznaczenie pojazdu samochodowego nie upoważnia do dokonywania usług przewozu taksówką. Jak bowiem wynika z przepisów u.t.d., konieczne jest jeszcze posiadanie właściwej licencji oraz zgłoszenie danego pojazdu do tej licencji. Właściwe oznaczenie jednak pojazdu samochodowego, jest warunkiem koniecznym aby dany pojazd mógł być uznany za taksówkę, a dokonywany nim przewóz przy posiadaniu wymaganej licencji wraz z wpisem pojazdu do tej licencji, za przewóz taksówką. Na marginesie wyjaśnienia wymaga, że w świetle definicji taksówki zawartej w art. 2 pkt 43 P.r.d., dla uznania, że dany pojazd jest taksówką bez znaczenia pozostają wymogi wymienione w § 24 ust. 1 pkt 6 i pkt 7 rozporządzenia technicznego. Definicja bowiem, jak zostało to wyżej wyjaśnione, odnosi się do odpowiedniego oznaczenia – które wymienione jest w § 24 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia technicznego – i do odpowiedniego wyposażenia pozwalającego na przewóz osób w liczbie nie większej niż 9 łącznie z kierowcą oraz ich bagażu podręcznego za opłatą ustaloną na podstawie taksometru albo odpowiedniej aplikacji mobilnej – ten natomiast element definicji taksówki wyczerpują wymogi określone w § 24 ust. 1 pkt 1 - 4 rozporządzenia technicznego. Niespełnienie zatem przez dany pojazd wymogów określonych w § 24 ust. 1 pkt 6 i pkt 7 rozporządzenia technicznego, a więc brak apteczki doraźnej pomocy czy też ogumionego koła zapasowego lub zestawu naprawczego, opony samouszczelniającej (Seal tyre), nie ma żadnego wpływu na uznanie że dany pojazd nie jest taksówką w rozumieniu art. 2 pkt 43 P.r.d. Do tych bowiem elementów wyposażenia nie odnosi się definicja taksówki zamieszczona w tym przepisie. W niniejszej sprawie sporny pojazd nie został oznaczony zgodnie z wymogami § 24 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia technicznego w związku z czym wykonywany sporny przewóz nie mógł być uznany za przewóz taksówką, lecz ze względu na okoliczności niniejszej sprawy – za przewóz okazjonalny. W związku z czym organy obu instancji prawidłowo uznały, że sporny przewóz, który nie mógł być z powyższych powodów uznany za przewóz taksówką, był dokonywany bez wymaganej licencji, pomimo, że Skarżący posiadał licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką. Skarżący w istocie rzeczy, dokonał przewozu, o którym mowa w art. 5b ust. 1 pkt 1 u.t.d. (krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym), na dokonanie którego również wymagana jest licencja, Skarżący jednak poza licencją nr [...]na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką, w dniu kontroli nie posiadał innej licencji, co wynika z pisma z 1 września 2023 r. z Urzędu [...]. Organy obu instancji słusznie zatem wskazały, iż Skarżący popełnił naruszenie wymienione w lp. 1.1 załącznika nr 3 do u.t.d., zgodnie z którym wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji innej niż licencja wspólnotowa jest zagrożone karą pieniężną w wysokości 12 000 zł. W ocenie Sądu organy prawidłowo ustaliły, że Skarżący podczas przeprowadzonej kontroli wykonywał transport drogowy w postaci przewozu okazjonalnego w rozumieniu art. 4 pkt 11 u.t.d. Zgodnie z tym przepisem, przewóz okazjonalny to przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego. Skarżący wykonywał zarobkowo przewóz osoby, w sposób niepozwalający zakwalifikować go jako przewóz regularny bądź wahadłowy, zdefiniowane w art. 4 pkt 7 i 10 u.t.d. Po myśli art. 18 ust. 4a u.t.d. przewóz okazjonalny można wykonywać, z pewnymi nie występującymi w niniejszej sprawie, a wymienionymi w art. 18 ust. 4b u.t.d. wyjątkami, jedynie pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. Tymczasem pojazd, którym dokonano spornego przewozu, był konstrukcyjnie przystosowany do przewozu 5 osób z kierowcą. W świetle art. 18 ust. 4b pkt 2 u.t.d., dopuszcza się przewóz okazjonalny samochodami osobowymi niespełniającymi kryterium konstrukcyjnego określonego w ust. 4a i będącymi wyłączną własnością przedsiębiorcy lub stanowiącymi przedmiot leasingu tego przedsiębiorcy: a) prowadzonymi przez przedsiębiorcę świadczącego usługi przewozowe albo zatrudnionego przez niego kierowcę, b) na podstawie umowy zawartej bezpośrednio z klientem, każdorazowo przed rozpoczęciem usługi danego przewozu w formie pisemnej lub w formie elektronicznej, o której mowa w art. 781 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. z 2020 r. poz. 1740 i 2320), w lokalu przedsiębiorstwa będącym nieruchomością albo częścią nieruchomości, c) po ustaleniu opłaty ryczałtowej za przewóz przed rozpoczęciem tego przewozu; zapłata za przewóz regulowana jest na rzecz przedsiębiorcy w formie bezgotówkowej; dopuszcza się wniesienie opłat gotówką w lokalu przedsiębiorstwa. W niniejszej sprawie, brak jest dowodu aby pomiędzy pasażerem a Skarżącym została zawarta umowa przed rozpoczęciem usługi przewozu w formie pisemnej lub w formie elektronicznej, o której mowa w art. 781 K.c., w lokalu przedsiębiorstwa będącym nieruchomością albo częścią nieruchomości, a ponadto zaplata za przewóz nie została uiszczone w formie bezgotówkowej lecz gotówką. Dlatego, w ocenie Sądu, organy obu instancji prawidłowo uznały, że sporny w niniejszej sprawie przewóz stanowił przewóz okazjonalny pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a u.t.d. i bez spełnienia wymogów, o których mowa w 18 ust. 4b u.t.d. i że Skarżący popełnił naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym wymienione w lp. 2.11 załącznika nr 3 do u.t.d., zgodnie z którym wykonywanie przewozu okazjonalnego pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a. z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b, jest zagrożone karą pieniężną w wysokości 8000 zł. Sąd nie stwierdził w niniejszej sprawie naruszenia przez organy obu instancji przepisów postępowania w sposób, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w tym art. 7, art. 76 § 1 i 2, art. 77 § 1 i art. 80 w zw. z art. 6, i art. 8 K.p.a. W ocenie Sądu, materiał dowodowy na którym organy obu instancji oparły swoje rozstrzygnięcie, stanowi wyczerpujący materiał dowodowy pozwalający na dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego i załatwienie sprawy. Z okoliczności stanu faktycznego ustalonego przez organy w sposób wyczerpujący wynika, że zatrzymany do kontroli kierowca przewoził odpłatnie pasażera. Skarżący był organizatorem przewozu i wykonywał zobowiązanie polegające na przewiezieniu pasażera pomiędzy określonymi miejscami miasta, samochodem, który jak to zostało wyżej wyjaśnione nie był taksówką i który nie spełniał kryterium konstrukcyjnego umożliwiającego dokonywanie takiego rodzaju przewozu, gdyż był przeznaczony do przewozu 5 osób łącznie z kierowcą. Za przejazd Skarżący wystawił elektronicznie paragon fiskalny, z którego wynika, że Skarżący był organizatorem przewozu. Potwierdzają to również zapisy protokołu z 7 sierpnia 2023 r., stanowiącego dokument urzędowy, podpisany przez kierowcę bez zastrzeżeń. W ocenie Sądu są to wyczerpujące uzupełniające się dowody potwierdzające wykonanie spornego przewozu przez Skarżącego. Skarżący, chcąc skutecznie podważyć powyższe ustalenia, w szczególności zaprotokołowane w protokole kontroli, nie może ograniczyć się wyłącznie do postawienia w wątpliwość tych ustaleń. W świetle powyższego trudno zgodzić się ze Skarżącym, że GITD niewystarczająco wyjaśnił podstawy faktyczne decyzji, w tym okoliczności podjęcia się przewozu przez kierowcę. Skarżący w żaden sposób nie wykazał, a nawet nie uprawdopodobnił, że kierowca w nielegalny sposób uzyskał dostęp do danych do logowania na koncie aplikacji Skarżącego. Samo zatem twierdzenie, że omawiane dowody są niewystarczające i nie potwierdzają roli Spółki w wykonanym przewozie ze względu na brak zeznań kierowcy, nie podważa skutecznie ustaleń faktycznych organów obu instancji. Skarżący nie przedstawił żadnych dowodów, które podważałyby dowody i ustalenia organów obu instancji. Ustalenia organów zaś pozwalały na przyjęcie, że samochód osobowy, którym był dokonany sporny przewóz nie spełniał wymogów taksówki, jak również nie spełniał wymogów konstrukcyjnych przewidzianych w art. 18 ust. 4a u.t.d., co potwierdzają zdjęcia znajdujące się w aktach administracyjnych sprawy. W świetle wszystkich, powyższych wyjaśnień za nieuzasadnione należy również uznać zarzut skargi dotyczący naruszenia przez organ art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., przez nierozważenie przez organy braku wiedzy Skarżącego o pobraniu zlecenia przewozu przez kierowcę oraz okolicznościach faktycznych tego przewozu. W konsekwencji za niezasadny należy uznać także zarzut naruszenia przez GITD art. 138 § 1 K.p.a. Organy prawidłowo uznały, że czynności wykonywane przez Skarżącego wyczerpywały definicję przewozu okazjonalnego oraz, że Skarżący wykonywał przewóz osób bez wymaganej licencji, ponieważ posiadana przez Skarżącego licencja na wykonywanie przewozu osób taksówką nie obejmował spornego przewozu pojazdem, który w świetle wcześniejszych wyjaśnień nie można uznać za taksówkę. W oparciu o opisane powyżej ustalenia, organy dokonały prawidłowej subsumpcji prawnej stanu faktycznego do omówionych powyżej przepisów prawa materialnego, co skutkowało prawidłowym stwierdzeniem przez organy opisanych powyżej naruszeń prawa po stronie Skarżącego, za które została na Skarżącego nałożona kara pieniężna w prawidłowej wysokości 12.000 zł. Jak wynika z art. 92a ust. 1 i ust. 7 u.t.d., podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12.000 złotych za każde naruszenie. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa ust. 1, wysokość kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do u.t.d. Organ I instancji słusznie nałożył na Skarżącego karę pieniężną za oba stwierdzone naruszenia w wysokości 12.000 zł, co słusznie zaakceptował GITD, jak bowiem wynika z art. 92a ust. 3 u.t.d., suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej, nie może przekroczyć kwoty 12 000 złotych. Sąd nie stwierdził w niniejszej sprawie naruszenia przez organy obu instancji przepisów postępowania w sposób, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy oraz przepisów prawa materialnego mający wpływ na wynik sprawy. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935), orzekł jak w sentencji.