VI SA/Wa 3061/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Maliszewska (spr.) Sędzia WSA Grzegorz Nowecki Protokolant ref. Piotr Niewiński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi R. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Marszałka Województwa [...] w [...] z dnia [...] czerwca 2015 r.; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz R. W. kwotę 460 (czterysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...] września 2015 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy decyzję Marszałka Województwa [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 5500 zł na R. W., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą M. Jak wynika z akt, w dniu [...] czerwca 2015r. Marszałek Województwa [...] w W. decyzją nr [...] nałożył karę pieniężną w wysokości 5.500,00 zł na R. W. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą "M.". W uzasadnieniu organ wskazał, że trakcie kontroli przeprowadzonej w dniu [...] kwietnia 2015 r. przez upoważnionych pracowników Urzędu Marszałkowskiego Województwa [...] w [...] w zakresie zgodności wykonywania przewozów przez P. R. W. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą "M." z warunkami posiadanego zezwolenia Nr [...] z dnia [...] maja 2014 r. na wykonywanie regularnych przewozów w krajowym transporcie drogowym na linii komunikacyjnej N. – G. – P. – W. stwierdzono naruszenie warunków określonych w zezwoleniu dotyczących zmiany godziny odjazdu i przyjazdu, wyznaczonych przystanków oraz niewydanie pasażerowi wymaganego potwierdzenia wniesienia opłaty za przejazd przed rozpoczęciem kursu. Podstawą prawną decyzji był przepis art. 92a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2013 r., poz. 1414 z późn. zm.), a podstawą faktyczną ustalenia zawarte w protokole kontroli nr [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r. W treści decyzji organu I instancji stwierdzono naruszenia warunków zezwolenia dotyczących zatrzymywania się poza przystankami uwzględnionymi w obowiązującym rozkładzie jazdy, zmiany godzin przyjazdu i odjazdu oraz niewydania pasażerowi wymaganego potwierdzenia wniesienia opłaty za przejazd przed rozpoczęciem kursu (art. 18 ust. 1 pkt 1 lit. g, art. 18b ust. 2 pkt 2, pkt 3, 4 i 5 w zw. z art. 22b ust. 1, art. 84 ust. 1, art. 92a ust. 1 i 6, art. 93 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2013 r., poz. 1414 ze zm.), załącznik nr 3 do ww. ustawy – lp. 2.2.2., 2.2.3., 2.7 i § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 23 lipca 2013 r. w sprawie kontroli przewozu drogowego (Dz. U. z 2013 r., poz. 1064). Wyszczególniając poszczególne naruszenia organ I instancji wskazał, że w dniu kontroli o godz. 11:18 nastąpił przyjazd i odjazd autobusu z przystanku R.,[...], zgodnie z obowiązującym rozkładem jazdy relacji N. – W. przejazd i odjazd powinien nastąpić o godz. 11:10. Kara za powyższe naruszenie u.t.d. wyniosła 500 zł. Przy wejściu do autobusu kierowca pobrał od każdego z trzech pasażerów należność w wysokości 20 zł za przejazd autobusem, lecz nie wydał biletu, gdyż – jak określił – bilet relacji R. – W. nie jest uwzględniony w kasie (bileterce). Kara za powyższe naruszenie u.t.d. wyniosła 2000 zł. O godz. 12.52 kierowca autobusu zatrzymał się na przystanku W. [...] i wysadził 5 pasażerów - przystanek był nieujęty w rozkładzie jazdy. Kara za to naruszenie u.t.d. wyniosła 3000 zł. W dniu [...] lipca 2015 r. (data złożenia w placówce pocztowej) P. R. W. złożył odwołanie od powyższej decyzji wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. Zaskarżonej decyzji zarzucił, iż została wydana z naruszeniem przepisów art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a. poprzez nienależyte wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, brak wyczerpującego uzasadnienia decyzji jak również niezastosowanie zasady załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli. Skarżący podnosi, iż z okoliczności niewydania przez kierowcę pasażerowi wymaganego potwierdzenia wniesienia opłaty za przejazd nie odniósł żadnej korzyści majątkowej ponieważ kierowca zabrał pasażerów bez uzgodnienia z nim. Do odwołania załączył oświadczenie kierowcy potwierdzające wskazane wyżej okoliczności. Natomiast fakt zatrzymania się na przystanku W., [...] - nie ujętym w rozkładzie jazdy - miał charakter incydentalny i również został spowodowany samowolą kierowcy. Kierowca zatrzymał się by umożliwić opuszczenie autobusu przez znajome osoby. Powyższe okoliczności udało mu się ustalić po rozmowie z kierowcą, a obsługa linii wykonywana jest zgodnie z warunkami zawartymi w posiadanym zezwoleniu. Natomiast wyjazd z R. winien nastąpić o godz. 11.30 a nie jak wskazano w decyzji o godz. 11.10. Jest to przystanek przelotowy i biorąc pod uwagę zróżnicowanie natężenia ruchu, bardzo trudno jest aby kierowca obsługujący tak długą trasę przyjechał na opisany przystanek z minutową dokładnością. Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało poglądy wyrażone w decyzji organu I instancji. W odniesieniu do stawianego stronie zarzutu organ odwoławczy wskazał, iż z przepisów art. 18 i 18b ust. 1 utd wynika, iż obowiązkiem przewoźnika wykonującego przewozy regularne jest przestrzeganie warunków zezwolenia, przy czym załącznikiem do niego jest obowiązujący rozkład jazdy (art. 20 ust. 1a utd). Organ podkreślił, iż pojazd wykonujący transport drogowy osób może zatrzymywać się tylko na przystankach określonych w rozkładzie jazdy i tylko w tych miejscach może zabierać oraz wysadzać pasażerów (art. 18b ust. 1 pkt 3 u.t.d.). Obowiązuje zatem zakaz zabierania i wysadzania pasażerów w innych miejscach. Odnosząc się do zakwestionowanej przez skarżącego godziny odjazdu (skarżący zarzuca, że zgodnie z rozkładem jazdy była to 11:30, gdy tymczasem kontrolerzy odnotowali w protokole kontroli godzinę 11:18 jako godzinę faktycznego odjazdu. Organ odwoławczy wskazał, iż z ustalonych w sprawie okoliczności faktycznych bezspornie wynikało, iż kierowca nie stosował się do rozkładu jazdy, co doprowadziło do wykonywania przewozu regularnego z naruszeniem w/w warunków. Wprawdzie skarżący kwestionuje godzinę odjazdu z przystanku R. [...], podnosząc, iż zgodnie z obowiązującym rozkładem jazdy relacji N. – W. - przyjazd i odjazd powinien nastąpić o godz. 11.30 (a nie jak wskazał organ o godz. 11.10), jednak kontrolerzy odnotowali w protokole z kontroli, iż odjazd z tegoż przystanku nastąpił o godzinie 11.18, zatem niezgodnie z rozkładem jazdy. Podczas kontroli stwierdzono ponadto, co nie jest kwestionowane przez stronę, że kierowca pobrał od każdego z trzech pasażerów należność w wysokości 20 zł. za przejazd autobusem lecz nie wydał biletu, a o godz. 12.52 zatrzymał się na przystanku W. [...] i wysadził 5 pasażerów - przystanku nieujętym w obowiązującym rozkładzie jazdy. Przedsiębiorca, któremu zostało udzielone zezwolenie na wykonywanie regularnych przewozów w krajowym transporcie drogowym, odpowiada za wszystkie aspekty prowadzonej w tym zakresie działalności gospodarczej: za zmianę trasy przez kierowców; za zatrzymywanie się przez nich poza przystankami, w miejscach nieprzeznaczonych do wsiadania i wysiadania pasażerów; za zatrzymywanie się przez kierowców na przystankach nieobjętych rozkładem jazdy oraz za naruszenie przez kierowców (swoich pracowników) w inny sposób obowiązującego rozkładu jazdy. Odstępstwo od warunków określonych jest tylko wtedy, gdy zajdą okoliczności wskazane w art. 20a ust. 1 ustawy, co nie miało jednak miejsca w rozpatrywanym przypadku. Do takich, obiektywnych okoliczności nie można w każdym razie zaliczyć winy kierowcy, czy też braku wpływu strony na stwierdzone naruszenie. W świetle w/w przepisu warunków określonych w zezwoleniu, nie stosuje się w przypadku wystąpienia niezależnych od przedsiębiorcy okoliczności uniemożliwiających wykonywanie przewozów zgodnie z określonym w zezwoleniu przebiegiem trasy przewozów, w szczególności awarii sieci, robót drogowych, lub blokad drogowych. Z ustalonych w sprawie okoliczności faktycznych bezspornie wynikało, iż kierowca nie stosował się do rozkładu jazdy, co doprowadziło do wykonywania przewozu regularnego z naruszeniem warunków określonych w art. 18 ust. 1 pkt 1 i art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym oraz wydanym na ich podstawie zezwoleniu nr [...] na wykonywanie przewozów regularnych w krajowym transporcie drogowym w ramach linii regularnej: N. – G. – P. - W. Orzeczona kara została określona zgodnie z art. 92 a ust. 1 i 6 Ustawy o transporcie drogowym oraz załącznikiem nr 3 do ustawy. Strona wniosła od powyższej decyzji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie podnosząc, iż kontrolowana decyzja została napisana w sposób niejasny. Kumuluje ona w opisie trzy różne naruszenia u.t.d. W odniesieniu do zarzutu o naruszenie wskazanego jako naruszenie warunków określonych w zezwoleniu dotyczących zmiany godzin odjazdu i przyjazdu skarżący podał, iż zapis w decyzji organu I instancji odnośnie konieczności odjazdu z przystanku R. o godzinie 11:10 nie jest zasadny. Posiadał zezwolenie nr [...] na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym. Według rozkładu jazdy wydanym do tego zezwolenia, wyjazd z R. winien nastąpić o godzinie 11:30 a nie jak wskazano w decyzji o godzinie 11:10. Jak wyjaśnił w piśmie z dnia [...].05.2015 r. odjazd z przystanku R. powinien nastąpić o godzinie 11:30. Jest to przystanek przelotowy i biorąc pod uwagę zróżnicowanie natężenia ruchu, bardzo trudno jest aby kierowca obsługujący tak długą trasę przyjechał na opisany przystanek z minutową dokładnością. Oczywiście obowiązkiem jego jest dołożyć wszelkich starań, aby odjazd z wyznaczonego przystanku nastąpił o godzinie takiej, jaka jest podana w rozkładzie jazdy. Kierowca zapewniał, iż w tym dniu również starał się odjechać o godzinie 11:30. W świetle zapewnień kierowcy, a także braku w materiale dowodowym przesłuchania w charakterze świadka kierującego G. A. oraz braku dokumentacji fotograficznej i opisu, jak przebiegała kontrola kierowcy, a przede wszystkim zapisu w decyzji, iż przyjazd i odjazd powinien nastąpić o godzinie 11:10, nie jest przekonany co do tego, iż do naruszenia faktycznie doszło. Kierowca został poinformowany o kontroli dopiero w W., pomimo zapisu w protokole kontroli, iż rozpoczęła się ona o godzinie 11:18, w R. Nie jest więc pewien, czy kontrolujący inspektorzy właściwie określili godzinę odjazdu z R. Zwrócił uwagę, iż art. 89b ustawy o transporcie drogowym wskazuje, aby rozpoczęcie kontroli przez upoważnionych pracowników organu wydającego zezwolenia na przewozy regularne, następowało po okazaniu legitymacji służbowej oraz doręczeniu upoważnienia do przeprowadzenia kontroli. Ponadto kontrolujący ma obowiązek zapoznać kontrolowanego z jego prawami i obowiązkami wynikającymi z ustawy i wykonuje czynności kontrolne w obecności kontrolowanego albo osoby przez niego upoważnionej. W skarżonej decyzji brak jest opisu, w jakim miejscu przeprowadzono kontrolę, jak długo ona trwała oraz wyjaśnienia, na jakiej podstawie prawnej została przeprowadzona. Zdaniem skarżącego, decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2015 r. znak [...] również pomija milczeniem ta kwestię. W treści skarżonej decyzji brak jest uzasadnienia, dlaczego organ dał wiarę wpisowi w protokole o godzinie kontroli 11:18, a nie jego wyjaśnieniom. Odnosząc się do naruszenia wskazanego jako niewydanie pasażerowi wymaganego potwierdzenia wniesienia opłaty za przejazd przed rozpoczęciem kursu, skarżący podtrzymał swoje stanowisko z dnia [...].05.2015 r. Kierowca przed rozpoczęciem wykonywania przewozu został wyposażony w bileterkę, na której wprowadzone są wszystkie relacje - również: R. - W. Korzystając z okazji, że rezerwacja miejsc została dokonana z pominięciem biura firmy skarżącego usiłował zachować dla siebie uzyskany przychód. W dniu rozpoczęcia pracy kierowca podpisał oświadczenie o przyjęciu do wiadomości obowiązku rejestracji sprzedaży za pomocą kasy fiskalnej oraz o obowiązku realizacji wykonywanych przewozów zgodnie z posiadanym zezwoleniem. Zakwestionował interpretację organu I instancji, iż w realiach sprawy można opierać się przy wydaniu decyzji na treść wyroku WSA w Kielcach z dnia 23 października 2014 r. (sygnatura akt II SA/Ke 712/14). Skarżący nie odniósł żadnej korzyści majątkowej z tego tytułu, że kierowca zabrał pasażerów bez uzgodnienia ze mną. Staram się przyjmować do pracy osoby sprawdzone i z polecenia. Podniósł, iż nie mógł przewidywać, iż kierowca będzie chciał go oszukać. Po zaistniałym fakcie w miarę możliwości finansowych instaluje rejestratory wideo, aby kontrolować pracę kierowców. Według oceny skarżącego, w sprawie winien być zastosowany art. art. 92c. ust 1 wskazujący, iż nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okolicznością których podmiot nie mógł przewidzieć. Nie rozumie on, dlaczego został ukarany karą 2 000 zł, a kierowca, który ponosi całkowitą winę za zaistniałą sytuację, nie został ukarany mandatem karnym przewidzianym za to naruszenie przez lp. 12.2. załącznika nr 2 ustawy o transporcie drogowym tj. niewydanie pasażerowi przed rozpoczęciem przewozu wymaganego potwierdzenia wniesienia opłaty za przejazd - 1 000 zł. Odnosząc się do naruszenia wskazanego jako wykonywanie przewozu regularnego z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu, zaświadczeniu na wykonywanie publicznego transportu zbiorowego albo potwierdzeniu zgłoszenia przewozu w publicznym transporcie zbiorowym dotyczących ustalonej trasy przejazdu lub wyznaczonych przystanków skarżący podał, iż fakt zatrzymania się na przystanku W., [...] - nie ujętym w rozkładzie jazdy - miał charakter incydentalny i również został spowodowany samowolą kierowcy. Kierowca tłumaczył, że znajome mu z poprzednich kursów osoby bardzo się śpieszyły i zgodził się - w drodze wyjątku - umożliwić im opuszczenie autobusu przy Dworcu [...]. Skarżący podtrzymał wyjaśnienia, że jako firma przyjmuje rezerwacje tylko i wyłącznie na Dworzec [...]. Nadmienił, iż w decyzji znajduje się lakoniczne stwierdzenie, iż o godz. 12:52 kierowca autobusu zatrzymał się na przystanku W., [...] i wysadził 5 pasażerów. W aktach sprawy nie znajduje się przesłuchanie kierowcy, ani żadnego z wysadzonych pasażerów. Trudno więc odnieść mu się do tego naruszenia. Z tego względu uważa, iż organy III instancji naruszyły przepisy K.p.a. w tym art. 77 § 1 i 107 § 3 K.p.a. poprzez nienależyte wyjaśnienie stanu faktycznego i brak zebrania wyczerpującego materiału dowodowego. Ponadto skarżący wyraził pogląd, że w sprawie winien być zastosowany art. art. 92c. ust. 1 wskazujący, iż nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. Skarżący zaznaczył, iż nie zgadza się ze zdaniem zawartym w treści decyzji organu I instancji, iż potwierdził nieprawidłowości stwierdzone w czasie kontroli. W piśmie z dnia [...].05.2015 r. przedstawił to, co udało mu się ustalić po rozmowie z kierowcą. Poinformował również, iż wobec kierowcy – G. A. zostały wyciągnięte konsekwencje, a obsługa linii wykonywana jest zgodnie z warunkami zawartymi w posiadanym zezwoleniu. Decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2015 r. znak [...] sprowadza się w ocenie skarżącego jedynie do przyjęcia stanowiska organu I instancji. Z treści decyzji wynika przede wszystkim, iż pojazd wykonujący transport regularny osób może zatrzymywać się tylko na przystankach określonych w rozkładzie jazdy i tylko w tych miejscach może zabierać i wysadzać pasażerów. W zezwoleniu na wykonywanie transportu drogowego określa się bowiem miejscowości, w których znajdują się przystanki (art. 20 ust. 1 pkt 3 ustawy). Przystanki, to przeznaczone do wsiadania i wysiadanie pasażerów i określone w rozkładzie jazdy (art. 18b ust. 1 pkt 3 ustawy) miejsca zatrzymania się uprawnionego pojazdu transportu publicznego, oznaczone odpowiednimi znakami drogowymi (art. 2 pkt 13 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - jednolity tekst: Dz. U. z 2005 r., Nr 108, poz. 908, ze zm.), z informacją o rozkładzie jazdy (art. 18b ust. 1 pkt 1 ustawy), w tym - między innymi - o godzinach odjazdów środków transportowych. Wsiadanie i wysiadanie pasażerów odbywa się zatem, stosownie do art. 18b ust. 1 pkt 3 ustawy, na tak oznaczonych i wyposażonych przystankach. Poza wyznaczonymi przystankami obowiązuje określony w art. 18b ust. 2 pkt 3 tej samej ustawy zakaz zabierania i wysadzania pasażerów. W decyzji przyjęto, iż przedsiębiorca któremu zostało udzielone zezwolenie na wykonywanie regularnych przewozów w krajowym transporcie drogowym, odpowiada za wszystkie aspekty prowadzonej w tym zakresie działalności gospodarczej: za zmianę trasy przez kierowców; za zatrzymywanie się przez nich poza przystankami, w miejscach nieprzeznaczonych do wsiadania i wysiadania pasażerów; za zatrzymywanie się przez kierowców na przystankach nieobjętych rozkładem jazdy oraz za naruszenie przez kierowców (swoich pracowników) w inny sposób obowiązującego rozkładu jazdy. Pomimo tego w treści decyzji znajduje się zapis: "Z ustalonych w sprawie okoliczności faktycznych bezspornie wynikało, iż kierowca nie stosował się do rozkładu jazdy, co doprowadziło do wykonywania przewozu regularnego z naruszeniem warunków określonych w art. 18 ust. 1 pkt 1 i art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym oraz wydanym na ich podstawie zezwoleniu nr [...] na wykonywanie przewozów regularnych w krajowym transporcie drogowym w ramach linii regularnej: N. – G. – P. - W. Skarżący podniósł, iż nie jest w tej sytuacji zrozumiałe obciążenie jego, a nie wyłącznie kierowcy, odpowiedzialnością za zaistniałe naruszenie prawa. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest usprawiedliwiona, gdyż zaskarżona decyzja, jak i utrzymana nią w mocy decyzja Marszałka Województwa [...] w [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. są obarczone wadami proceduralnymi, nie pozwalającymi na pozostawienie ich w obrocie prawnym. Przede wszystkim uzasadnione są zarzuty nienależytego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, braku wyczerpującego uzasadnienia decyzji oraz zasady pogłębiania zaufania uczestnika do władzy publicznej (art. 7, 8, 77 § 1, 80 i 107 § 3 kpa), co mogło mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Przede wszystkim zaznaczenia wymaga, że wątpliwości co do zgodności zapisów z rzeczywistością budzi protokół kontroli przeprowadzonej w dniu [...] kwietnia 2015 r., mający być podstawowym dokumentem stanowiącym dowód w sprawie na okoliczność zaistnienia naruszeń prawa transportowego, będących podstawą faktyczną nałożenia na skarżącego kary pieniężnej. W szczególności Sąd dostrzegł sprzeczność pomiędzy zapisem w rubryce: miejsce zatrzymania: W., [...] wraz z datą i godziną rozpoczęcia kontroli określoną jako: [...]/04/2015, godz. 11:18, przy jednoczesnym stwierdzeniu, w rubryce "opis stwierdzonego naruszenia": "... o godz. 11:18 nastąpił przyjazd i odjazd z przystanku R., [...] (...)". Powyższe – ewidentnie rozbieżne zapisy – w ocenie Sądu nie pozwalają na przyjęcie domniemania prawdziwości twierdzeń zawartych w protokole kontroli jako dokumencie urzędowym (art. 76 § 1 k.p.a.). Nie została bowiem spełniona podstawowa przesłanka dla przyjęcia mocy dowodowej stwierdzeń w tym dokumencie zawartym, jaką jest sporządzenie go "w przepisanej formie". Zdaniem Sądu dokument, z którego już prima facie wynika sprzeczność wewnętrzna, nie korzysta z domniemania, o którym mowa w wyżej powołanym przepisie. Dotyczy to, rzecz jasna, wszystkich ustaleń faktycznych ustalonych w protokole kontroli z dnia [...] kwietnia 2015 r., będącego podstawą nałożenia wszystkich trzech kar za przypisane skarżącemu delikty administracyjne z zakresu prawa transportowego. Niezależnie jednak od tej podstawowej wady postępowania, polegającej na oparciu ustaleń faktycznych na ww. protokole, nie spełniającym podstawowych wymogów formalnych i merytorycznych, należy zauważyć kolejne wady postępowania administracyjnego, które zaciążyły na treści wydanego w sprawie wyroku. Odnoszą się one w szczególności do zarzutu niezgodnego z warunkami zezwolenia odjazdu pojazdu należącego do skarżącego z przystanku w R. – [...]. Jak odnotowano w protokole kontroli, "o godz. 11:18 nastąpił przyjazd i odjazd z przystanku R., [...], zgodnie z obowiązującym rozkładem jazdy relacji N. – W. przyjazd i odjazd powinien nastąpić o godz. 11:30 (...)". W decyzji organu I instancji określono, że godziną odjazdu była 11:18, co stanowiło odstępstwo od rozkładu jazdy, przewidującego odjazd o godz. 11:10. Skarżący poddaje powyższe ustalenia w wątpliwość, wskazując, iż kierowca został poinformowany o kontroli dopiero o godz. 13 w W. Podnosi (vide – odwołanie od decyzji organu I instancji), iż w skarżonej decyzji brak było wskazania miejsca i czasu prowadzonej kontroli. Skarżący może mieć w opisanej sytuacji zasadne wątpliwości co do rzeczywistej wiedzy kontrolujących co do godziny odjazdu z wymienionego przystanku w R. Decyzja organu odwoławczego natomiast nie posługuje się w ogóle godziną odjazdu, jaka miała być zgodna z rozkładem jazdy. Z uzasadnienia tej decyzji można wnioskować, że uznaje godzinę rzeczywistego odjazdu, czyli godz. 11:18 za niewłaściwą, nie podając jednak, czy ma do czynienia z opóźnieniem, czy też ze zbyt wczesnym opuszczeniem przystanku przez pojazd skarżącego. Wprawdzie nie jest istotą deliktu ujętego w przepisie Lp. 2.2.2. załącznika nr 3 do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2013 r., poz. 1414 z późn. zm.), aby naruszenie rozkładu jazdy miało postać opóźnienia bądź zbyt wczesnego odjazdu, to rzeczą organu było takie skonkretyzowanie stanu faktycznego, aby postać deliktu nie budziła zastrzeżeń ani wątpliwości. Zwłaszcza było to istotne w sytuacji, w której – co należy w tym miejscu zaznaczyć – organ I instancji poczynił ustalenia w sposób całkowicie odmienny od zapisów protokołu, jak również nie znajdujący oparcia w zapisach Rozkładu jazdy, znajdującego się w aktach (Rozkład jazdy na linii N. – G. – P. – W., zatwierdzony przez Marszałka Województwa [...], stanowiący załącznik do udzielonego skarżącemu w dniu [...] maja 2014 r. zezwolenia nr [...], na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym). Mianowicie organ ten ustalił, że rzeczywisty odjazd nastąpił o godz. 11:18, podczas, gdy powinien nastąpić o godz. 11:10. Nie sposób w ocenie Sądu przejść do porządku dziennego nad tego rodzaju uchybieniami, których skutkiem jest całkowita sprzeczność ustaleń organu ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym. Organ odwoławczy nie ustosunkował się do błędu popełnionego przez organ I instancji, nie skorygował go w sposób rzetelny i nie poczynił własnych, pełnych ustaleń, które mogłyby ewentualnie konwalidować postępowanie administracyjne. Reasumując, obydwie wydane w sprawie decyzje zapadły z naruszeniem art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 w zw. z naruszeniem art. 76 § 1 k.p.a., zaś dodatkowo organ II instancji naruszył art. 138 § 1 k.p.a. nie rozpoznając ponownie sprawy w jej całokształcie. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ oceni, raz jeszcze, czy zapisy protokołu kontroli z dnia [...] kwietnia 2015 r. są wystarczające dla ustalenia w sposób jednoznaczny stanu faktycznego sprawy w sposób pozwalający na nałożenie kary na skarżącego. Na podstawie art. 145 § 1 ust. 1 lit. c uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji, o kosztach orzekając na podstawie art. 200 p.p.s.a.