VI SA/Wa 3067/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aneta Lemiesz Sędziowie Sędzia WSA Jakub Linkowski (spr.) Sędzia WSA Danuta Szydłowska Protokolant sekr. sąd. Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 kwietnia 2015 r. sprawy ze skargi S. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr Sp. [...] w przedmiocie unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy graficzny oddala skargę Decyzją z dnia [...] kwietnia 2014r. nr [...] Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej po rozpoznaniu na rozprawie w dniu [...] kwietnia 2014 r. sprawy o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy graficzny o numerze [...], udzielonego na rzecz S. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W., wszczętej na skutek sprzeciwu uznanego za bezzasadny, wniesionego przez P. SE z siedzibą w H., Niemcy na podstawie art. 246 i art. 247 ust. 2 w związku z art. 132 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 roku Prawo własności przemysłowej (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r,, poz, 1410) oraz art. 98 k.p.c. w związku z art. 256 ust. 2 p.w.p. – orzekł o 1) unieważnieniu prawa ochronnego na znak towarowy graficzny o numerze [...]; 2) przyznaniu P. SE z siedzibą w H., Niemcy od S. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W., kwoty w wysokości 2600 zł (słownie: dwa tysiące sześćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania w sprawie. Do wydania ww. decyzji doszło w następujących okolicznościach: W dniu [...] stycznia 2013 r. do Urzędu Patentowego RP wpłynął sprzeciw P. SE z siedzibą w H., Niemcy wobec decyzji o udzieleniu prawa ochronnego na znak towarowy graficzny o numerze [...] na rzecz S. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W.. Jako podstawy prawne sprzeciwu wskazano art. 131 ust. 2 pkt 1, art. 132 ust. 2 pkt 2 i art. 132 ust. 2 pkt 3 ustawy Prawo własności przemysłowej. Wnoszący sprzeciw wskazał, że jest uprawnionym z praw ochronnych na znaki towarowe graficzne [...],[...],[...],[...],[...]. Podniósł, że znak sporny I należące do niego znaki przeciwstawione przeznaczone są do oznaczania identycznych towarów. Ponadto wnoszący sprzeciw stwierdził, że porównywane znaki towarowe są myląco podobne do siebie pod względem wizualnym ze względu na współbieżne, zwężające się ku górze charakterystycznie zakrzywione pasy. Wskazał, że kierunek elementu graficznego oraz czarny kolor pasów w znaku spornym mają drugorzędne znaczenie. Wnoszący sprzeciw podniósł, że przy ocenie ogólnego prawdopodobieństwa wprowadzenia konsumentów w błąd, należy brać pod uwagę przeciętnego konsumenta, który rzadko kiedy ma możliwość dokonania bezpośredniego porównania między poszczególnymi znakami i w tym zakresie musi ufać ich niedoskonałemu obrazowi zachowanemu w pamięci. Ponadto wnoszący sprzeciw wskazał, że jest firmą z ogromnymi tradycjami w branży odzieży i obuwia, w szczególności obuwia sportowego, która to firma kładzie duży nacisk na wysoką jakość produktów oznaczanych jej znakami towarowymi oraz ich promocję. Stwierdził również, że towary oznaczane znakami należącymi do spółki P., w tym znakami z motywem graficznym przedstawiającym współbieżne, zwężające się ku górze, charakterystycznie zakrzywione (wygięte) pasy są produktami najwyższej jakości i cieszą się ogromną renomą wśród nabywców na całym świecie. Podniósł także, że przeciwstawione znaki towarowe są od wielu lat chronione w wielu krajach świata. Zdaniem wnoszącego sprzeciw istnienie prawa ochronnego na sporny znak towarowy przyniosłoby uprawnionemu nienależną korzyść, a jednocześnie byłoby szkodliwe dla renomy znaków towarowych spółki P.. Ponadto stwierdził, że istnienie spornego prawa ochronnego doprowadziłoby również do osłabienia zdolności odróżniającej znaków przeciwstawionych oraz ich rozwodnienia. W ocenie wnoszącego sprzeciw sporny znak towarowy został zgłoszony do Urzędu Patentowego RP w celu wykorzystania wysokiej renomy przeciwstawionych znaków towarowych. Wnoszący sprzeciw podkreślił, że należące do niego znaki towarowe to znaki sławne, cieszące się ogromną renomą w Polsce i na świecie o olbrzymiej wartości majątkowej. Jego zdaniem sporny znak towarowy [...] stanowi świadome nawiązanie do przeciwstawionych znaków towarowych, mające na celu wykorzystanie ich renomy, co stanowi działanie w złej wierze. Wnoszący sprzeciw wskazał również w jaki sposób znak sporny i znaki przeciwstawione są umieszczane na towarach. W odpowiedzi z dnia [...] kwietnia 2013 r. uprawniony wniósł o oddalenie sprzeciwu jako bezzasadnego stwierdzając, że porównywane znaki nie są podobne. W piśmie z dnia [...] lutego 2014 r. wnoszący sprzeciw podtrzymał swoje stanowisko. Jednocześnie podkreślił, że nieznaczne różnice między porównywanymi znakami nie są istotne i umkną uwadze przeciętnego odbiorcy. W piśmie z dnia [...] marca 2014 r. uprawniony stwierdził, że bezspornym jest, iż towary do oznaczania których przeznaczone są porównywane znaki są identyczne. Jednocześnie wskazał na różnice w formach graficznych znaku spornego i przeciwstawionych. Ponadto zakwestionował Istnienie renomy znaków przeciwstawionych na terenie Polski oraz oświadczył, że zgłoszenie spornego znaku towarowego nie było dokonane w warunkach złej wiary. Na rozprawie przeprowadzonej przed organem w dniu [...] kwietnia 2014 r. strony podtrzymały swoje dotychczasowe twierdzenia i argumenty. Uprawniony zakwestionował istnienie renomy znaków przeciwstawionych należących do wnoszącego sprzeciw. Podniósł, że większość materiałów przedłożonych przez wnoszącego sprzeciw do akt sprawy nie wskazuje jakich konkretnie znaków towarowych dotyczy. Oświadczył, że nie kwestionuje renomy przedsiębiorstwa P., ani znaku towarowego PUMA. Stwierdził, że wnoszący sprzeciw powinien wykazać renomę każdego ze znaków towarowych przeciwstawionych w sprzeciwie. Wnoszący sprzeciw podkreślił, że zarówno sporny znak towarowy jak i przeciwstawione posiadają tę samą myśl koncepcyjną. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie, co do meritum organ wskazał, że postępowanie o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy graficzny o numerze [...] zostało wszczęte na skutek sprzeciwu, uznanego przez uprawnionego z prawa ochronnego na sporny znak, za bezzasadny. Organ podał, że zgodnie z art. 246 ustawy Prawo własności przemysłowej każdy może wnieść umotywowany sprzeciw wobec prawomocnej decyzji Urzędu Patentowego o udzieleniu prawa ochronnego w ciągu sześciu miesięcy od opublikowania w Wiadomościach Urzędu Patentowego informacji o udzieleniu prawa. W świetle cytowanego wyżej przepisu sprzeciw jest powszechnym środkiem prawnym służącym każdej osobie, która nie musi wykazywać interesu prawnego we wszczęciu tego postępowania. W rozpatrywanej sprawie Kolegium Orzekające uznało za zasadny zarzut udzielenia prawa ochronnego na sporny znak towarowy z naruszeniem art. 132 ust. 2 pkt 2 ustawy Prawo własności przemysłowej. W myśl art. 132 ust. 2 pkt 2 ustawy Prawo własności przemysłowej nie udziela się prawa ochronnego na znak towarowy, jeżeli jest on identyczny lub podobny do znaku towarowego, na który udzielone zostało prawo ochronne z wcześniejszym pierwszeństwem na rzecz innej osoby dla towarów identycznych lub podobnych, jeżeli zachodzi ryzyko wprowadzenia odbiorców w błąd, które obejmuje w szczególności ryzyko skojarzenia znaku ze znakiem wcześniejszym. Jak wynika z treści tego przepisu dla wypełnienia jego dyspozycji konieczne jest spełnienie łącznie następujących przesłanek: - identyczność lub podobieństwo towarów do oznaczania których znaki są przeznaczone; - identyczność lub podobieństwo znaków towarowych; - ryzyko wprowadzenia odbiorców w błąd, które obejmuje w szczególności ryzyko skojarzenia znaku ze znakiem wcześniejszym. Organ podkreślił, że wnoszący sprzeciw zarzucił, że znak sporny [...] jest podobny w stopniu stwarzającym ryzyko wprowadzenia odbiorców w błąd do następujących wspólnotowych i międzynarodowych znaków towarowych graficznych: [...],[...],[...],[...] i [...]. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że w orzecznictwie wskazuje się na konieczność oceny podobieństwa towarów i usług do oznaczania których przeznaczone są porównywane znaki przed rozpoczęciem porównania samych znaków towarowych (patrz np.: wyrok WSA w Warszawie z 25 października 2006r., sygn. ikt VI SA/Wa 533/06). Sporny znak towarowy graficzny o numerze [...] przeznaczony został do oznaczania następujących towarów: obuwie, obuwie sportowe z klasy 25. Natomiast przeciwstawione znaki towarowe zostały przeznaczone między innymi do oznaczania następujących towarów: - międzynarodowy znak towarowy o numerze [...]: odzież, obuwie, nakrycia głowy z klasy 25; - wspólnotowy znak towarowy o numerze [...]: odzież, obuwie, nakrycia głowy Z klasy 25; - międzynarodowy znak towarowy o numerze [...]: odzież, obuwie, nakrycia głowy z klasy 25; - wspólnotowy znak towarowy o numerze [...]: odzież, obuwie, nakrycia głowy z klasy 25; - wspólnotowy znak towarowy o numerze [...]: odzież, obuwie, nakrycia głowy z kiesy 25. Organ wskazał, że znak sporny oraz przeciwstawione służą do oznaczania identycznych towarów jakimi jest obuwie. Nie ulega bowiem wątpliwości, że obuwie sportowe do oznaczania którego przeznaczony został znak sporny zawiera się w ogólnym pojęciu "obuwie" do oznaczania którego przeznaczone są znaki przeciwstawione. Sąd Pierwszej Instancji w wyroku z dnia 23 października 2002 roku (sygn. akt T-6/01) stwierdził, że "nie można ograniczać się wyłącznie do uwzględnienia jednego z elementów znaku złożonego i porównania z innym oznaczeniem. Wręcz przeciwnie, porównanie należy przeprowadzić całościowo. Nie wyklucza to jednak, iż całościowe wrażenie, jakie znak złożony pozostawia w pamięci właściwego kręgu odbiorców, może w określonych sytuacjach zostać zdominowane przez jeden lub kilka jego składników. Założenie, iż podobieństwo znaków towarowych występuje tylko wówczas, gdy istnieje zgodność pod względem dominującego składnika, dotyczy określonej kategorii sytuacji. Kategoria ta wskazuje, że składnikiem dominującym jest element, który musi być w stanie sam zdominować wrażenie tego znaku towarowego, jakie właściwy krąg odbiorców zachowuje w pamięci, tak że wszystkie inne składniki tego znaku towarowego są bez znaczenia w całościowym wrażeniu przez niego wywołanym". Organ podkreślił, że zarówno znak sporny jak i znaki przeciwstawione [...],[...] i [...] składają się z trzech biegnących równolegle obok siebie wygiętych pasów szerszych u dołu i zwężających się w taki sam sposób ku górze. Znaki te co prawda różnią się kierunkiem wygięcia pasów oraz tym, że znak sporny posiada dwa pasy w kolorze czarnym a jeden, środkowy w kolorze białym, jednak to za mało aby uznać, że znaki te oceniane jako całość wywołują odmienne ogólne wrażenie na odbiorcach. Taka kompozycja porównywanych znaków towarowych tj. układ trzech biegnących równolegle obok siebie pasów szerszych u dołu i zwężających się ku górze sprawia, że odbiorcy towarów oznaczanych tymi znakami zapamiętają właśnie ww. kompozycję, i nie będą zwracać większej uwagi na to czy pasy wygięte są w prawą czy lewą stronę, a także że dwa pasy w znaku spornym są w kolorze czarnym. Jest to spowodowane tym, że odbiorcy z reguły zapamiętują ogólny zarys znaków towarowych. Przy wyborze towarów kierują się więc oni przewodnimi elementami znaków a pomijają drobne rozbieżności pomiędzy nimi. Dlatego też zarówno w orzecznictwie jaki i doktrynie wskazuje się, iż przy ocenie podobieństwa znaków towarowych należy kierować się przewodnimi elementami znaków z pominięciem drobnych rozbieżności. Porównując sporny o numerze [...] i przeciwstawione o numerach [...],[...] i [...] w warstwie wizualnej Kolegium Orzekające stwierdziło, że będą one postrzegane przez odbiorców przez pryzmat ich zbieżnych elementów jakimi są 3 wygięte pasy biegnące równolegle obok siebie, które są szersze u dołu i zwężane ku górze. Wszystkie ww. znaki towarowe posiadają te elementy, przy czym, w ocenie organu są to przewodnie elementy tych znaków towarowych, które odbiorcom zapadną w pamięci. Ponadto znak sporny oraz [...] są zgięte pod zbliżonym kątem. Organ stwierdził, że ww. porównywane znaki są do siebie podobne w stopniu stwarzającym ryzyko pomylenia przez przeciętnego odbiorcę. Dla przeciętnego odbiorcy bowiem bez znaczenia jest czy ww. znaki towarowe skierowane są w prawą czy lewą stronę a także, że dwa pasy w znaku spornym są w kolorze czarnym, który w ocenie Kolegium Orzekającego pełni jedynie rolę dekoracyjną a nie wyróżniającą. Organ uznał również, że porównywane znaki (tj. sporny o numerze [...] i przeciwstawione o numerach [...],[...] i [...]) mają identyczną zawartość semantyczną tzn. 3 faliste, skierowane i zwężane ku górze, połączone ze sobą linie, a zatem należy uznać, że porównywane znaki są do siebie podobne także w warstwie znaczeniowej. W związku z faktem, iż omawiane znaki towarowe są oznaczeniami graficznymi Kolegium Orzekające nie dokonało analizy ich podobieństwa na płaszczyźnie fonetycznej, a jedynie na płaszczyznach wizualnej i znaczeniowej, mając na uwadze to, że decydujące znaczenie dla oceny podobieństwa przeciwstawionych oznaczeń ma kryterium ogólnego wrażenia, jakie znaki te wywierają na przeciętnym odbiorcy. Mając powyższe na uwadze Kolegium Orzekające stwierdziło, że znaki towarowe sporny [...] I przeciwstawione o numerach [...],[...] i [...] wywierają podobne ogólne wrażenie na odbiorcach. Nie ma przy tym znaczenia to, że wszystkie te znaki posiadają prostą grafikę. Istotne jest bowiem to, że posiadają one zdolność odróżniającą dzięki czemu zostały na nie udzielone prawa ochronne. Przy czym znaki towarowe należące do wnoszącego sprzeciw są chronione z wcześniejszym pierwszeństwem. Tak więc kolejne znaki towarowe, należące do innych podmiotów powinny posiadać takie elementy dominujące i charakterystyczne, aby nie istniało ryzyko ich pomylenia z wcześniejszymi znakami. W uzasadnieniu decyzji podano, że uprawniony przedstawił wykaz innych znaków towarowych, które zawierają również trzy faliste linie i na które zostały udzielone prawa ochronne. Odnośnie powyższego organ zauważył, że znaki te posiadają także inne elementy graficzne oraz słowne, zaś same linie zostały przedstawione graficzne w inny sposób (są bardziej faliste, bardziej poziome, tworząc różne motywy graficzne) tak, że nie są podobne do znaków należących do wnoszącego sprzeciw w stopniu powodującym ryzyko wprowadzenia odbiorców w błąd co do pochodzenia towarów. Znaki te tworzą odmienne i charakterystyczne kompozycje graficzne i słowno-graficzne, nie budzące skojarzeń ze znakami przeciwstawionymi w przedmiotowej sprawie. W związku z powyższym, w ocenie Kolegium odnośnie znaków towarowych przedstawionych w niniejszej sprawie istnieje ryzyko wprowadzenia odbiorców w błąd, które obejmuje ryzyko skojarzenia spornego znaku towarowego ze znakiem przeciwstawionym. Towary oznaczane porównywanymi znakami towarowymi można nabyć w tych samych miejscach, a mianowicie sklepach wielkopowierzchniowych, sklepach z obuwiem, czy też na miejskich bazarach. Zdaniem Kolegium Orzekającego, w przedmiotowej sprawie zachodziło ryzyko wprowadzenia potencjalnego odbiorcy w błąd co do pochodzenia tych towarów z uwagi na wskazane powyżej podobieństwo znaków towarowych przeznaczonych do ich oznaczania. Odbiorcami towarów oznaczanych porównywanymi znakami są przeciętni polscy konsumenci, Kolegium uwzględniło model przeciętnego odbiorcy ukształtowany w orzecznictwie Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości dla celów całościowej oceny niebezpieczeństwa konfuzji, który stanowi osoba należycie dobrze poinformowana, należycie uważna i ostrożna (zob, wyrok ETS z dnia 22 czerwca 1999 r. o sygn. akt C-342/97, wyrok ETS z dnia 16 lipca 1998 r. O sygn. akt C-210/96 oraz wyrok ETS z dnia 12 lutego 2004 r. o sygn. akt C-218/01). Mając na uwadze ww. model przeciętnego odbiorcy, Kolegium Orzekające stwierdziło, że przeciętny konsument może pomylić towary oznaczane porównywanymi oznaczeniami, z uwagi na wskazane powyżej cechy wspólne tych znaków towarowych. Zatem w ocenie Kolegium Orzekającego porównywane znaki, są na tyle podobne w postrzeganiu wizualnym, że zachodzi ryzyko pomylenia przez odbiorców towarów nimi oznaczonych, zwłaszcza takich towarów jakim jest szeroko pojęte obuwie. Na ryzyko pomylenia towarów oznaczanych porównywanymi znakami wpływa ich podobieństwo oraz to, że konsumenci nabywając obuwie mają w pamięci ogólny zarys znaku towarowego, którym sygnowane jest dane obuwie i nie skupiają się na szczegółach jakimi jest kierunek wygięcia linii oraz to, czy zostały one wypełnione kolorem czy nie. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 17 marca 2008 r. (sygn. akt VI SA/Wa 1332/07), przywołując orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich, podniósł iż "niebezpieczeństwo wprowadzenia w błąd jest tym większe, im większą zdolność odróżniającą posiada znak z wcześniejszym pierwszeństwem oraz bardziej podobne są towary lub usługi opatrzone porównywanymi znakami. Zdaniem ETS ustalając zdolność odróżniającą znaku i oceniając tym samym, czy ma on szczególną zdolność odróżniającą, należy przeprowadzić całościową ocenę jego mniejszej lub większej wagi zdolności do identyfikowania towarów lub usług, dla których został on zarejestrowany. Dokonując tej oceny należy - zdaniem ETS - wziąć pod uwagę wszelkie istotne warunki, a w szczególności cechy samego znaku towarowego, włączając w to fakt posiadania lub nie elementu opisowego towarów lub usług przez znak". Mając na uwadze powyższe argumenty, a także stanowisko doktryny i sądów Kolegium Orzekające stanęło na stanowisku, że istnieje prawdopodobieństwo powstania przynajmniej wśród części odbiorców błędu polegającego na skojarzeniu między badanymi znakami. Składają się na to identyczność towarów, ten sam krąg odbiorców dla których znaki zostały przeznaczone oraz wysoki stopień podobieństwa samych oznaczeń. Kolegium Orzekające stwierdziło, że istnieje niebezpieczeństwo, iż odbiorcy mogą sądzić, że towary oznaczone tymi znakami pochodzą z tego samego przedsiębiorstwa lub przedsiębiorstw powiązanych ekonomicznie, co nie odpowiada prawdzie, a tym samym mogą być wprowadzenie w błąd. W związku z powyższym, zdaniem organu w rozpatrywanej sprawie zachodziły przesłanki uzasadniające unieważnienie prawa ochronnego udzielonego na sporny znak towarowy [...], na podstawie art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. W związku ze stwierdzeniem podobieństwa znaku spornego do przeciwstawionych znaków towarowych o numerach [...],[...] i [...] Kolegium Orzekające odstąpiło od dokonania porównania znaku spornego do znaków [...] i [...]. Stwierdzenie bowiem podobieństwa do nawet jednego z przeciwstawionych znaków towarowych jest wystarczającą przesłanką do unieważnienia prawa ochronnego na sporny znak towarowy na podstawie art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. Istnienie podobieństwa kwalifikowanego pomiędzy znakiem spornym a przeciwstawionymi określone w art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. stanowi samodzielną przesłankę unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy. W związku z powyższym w niniejszej sprawie zbędne było także badanie zasadności pozostałych zarzutów podniesionych w sprzeciwie, tj. zarzutu naruszenia art. 132 ust. 2 pkt 3 p.w.p. oraz art. 131 ust. 2 pkt 1 p.w.p. Kwestię zwrotu kosztów organ rozstrzygnął w oparciu o art. 256 ust. 2 ustawy Prawo własności przemysłowej, który w tym względzie nakazuje odpowiednie stosowanie art. 98 § 1 k.p.c., stanowiący, że strona przegrywająca sprawę zobowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony. W rozpatrywanej sprawie strona wygrywająca była reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika rzecznika patentowego. W związku z powyższym w oparciu o ww. przepisy oraz na podstawie § 8 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 2 grudnia 2003 roku w sprawie opłat za czynności rzeczników patentowych (Dz. U. z dnia 15 grudnia 2003 r. Nr 212, poz. 2076), Kolegium Orzekające postanowiło przyznać stronie wygrywającej kwotę 2600 zł, na którą składa się kwota zastępstwa procesowego w wysokości 1600 zł., powiększona o opłatę za sprzeciw w wysokości 1000 zł. Na powyższą decyzję z dnia [...] kwietnia 2014r. S. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie 1. Art. 7, art. 8, art. 77 i art. 80 k.p.a. poprzez: - ich nieprawidłowe zastosowanie polegające na niedokonaniu w trakcie prowadzonego postępowania wszechstronnego i dokładnego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych sprawy i wydanie rozstrzygnięcia w oparciu o błędne ustalenia faktyczne i prawne, - błędne i niezgodne z zasadami logicznego rozumowania przyjęcie, że znak sporny ma identyczną zawartość semantyczną - pominięcie przy dokonywaniu oceny podobieństwa znaków towarowych okoliczności ich prostego wyrazu graficznego co musi skutkować łatwym zapamiętywaniem przez uważnego i zorientowanego klienta, - pominięcie przy dokonywaniu oceny podobieństwa znaków towarowych okoliczności braku ich wyjątkowości dla towarów: obuwie. 2. Wskazano na naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie polegające na dokonaniu niepełnego uzasadnienia decyzji, które uniemożliwia poznanie kryteriów jakimi kierował się organ rozpatrując sprawę; 3. Zarzucono naruszenie prawa materialnego tj. art. 132 ust 2 pkt 2 p.w.p. poprzez błędne jego zastosowanie. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania sądowego. W uzasadnieniu skargi podkreślono, że organ nie wykazał, że sporny znak towarowy o numerze [...] jest podobny do przeciwstawionych znaków towarowych i może wprowadzać konsumentów w błąd. Strona skarżąca zarzuciła również nieustosunkowanie się przez organ do przedstawionego w toku postępowania wykazu znaków towarowych składających się z linii falistych, używanych przez inne podmioty na które udzielone zostały prawa ochronne. Powyższe zdaniem skarżącej świadczy o niepełnym wyjaśnieniu sprawy. W odpowiedzi na skargę Urząd Patentowy RP wniósł o jej oddalenie wskazując na niezasadność zarzutów skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja Urzędu Patentowego RP nie narusza prawa. W działaniu organu wydającego decyzje Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości, zarówno gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny odpowiednich przepisów prawa. Wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja jest pełna. W pierwszej kolejności Sąd stwierdza, że postępowanie toczyło się w trybie spornym w sprawie o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy graficzny o numerze [...], udzielonego na rzecz S. Spółka z o.o. z siedzibą w W., wszczętej na skutek sprzeciwu uznanego za bezzasadny, wniesionego przez P. SE z siedzibą w Niemczech. Zgodnie z art. 132 ust. 2 pkt 2 ustawy Prawo własności przemysłowej: nie udziela się prawa ochronnego na znak towarowy: identyczny lub podobny do znaku towarowego, na który udzielono prawa ochronnego lub zgłoszonego w celu uzyskania prawa ochronnego (o ile na znak taki zostanie udzielone prawo ochronne) z wcześniejszym pierwszeństwem na rzecz innej osoby dla towarów identycznych lub podobnych, jeżeli zachodzi ryzyko wprowadzenia odbiorców w błąd, które obejmuje w szczególności ryzyko skojarzenia znaku ze znakiem wcześniejszym. W sytuacji, gdy organ ustali, że do udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy doszło z naruszeniem przepisów ustawy może unieważnić prawo ochronne na dany znak towarowy. Taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie. Zgodnie z art. 246 ustawy Prawo własności przemysłowej każdy może wnieść umotywowany sprzeciw wobec prawomocnej decyzji Urzędu Patentowego o udzieleniu prawa ochronnego w ciągu sześciu miesięcy od opublikowania w Wiadomościach Urzędu Patentowego informacji o udzieleniu prawa. W świetle cytowanego wyżej przepisu sprzeciw jest powszechnym środkiem prawnym służącym każdej osobie, która nie musi wykazywać interesu prawnego we wszczęciu tego postępowania. Zdaniem Sądu w rozpatrywanej sprawie organ prawidłowo uznał za zasadny zarzut udzielenia prawa ochronnego na sporny znak towarowy z naruszeniem art. 132 ust. 2 pkt 2 ustawy Prawo własności przemysłowej. Jak wynika z treści tego przepisu dla wypełnienia jego dyspozycji konieczne jest spełnienie łącznie następujących przesłanek: identyczność lub podobieństwo towarów do oznaczania których znaki są przeznaczone; identyczność lub podobieństwo znaków towarowych; oraz ryzyko wprowadzenia odbiorców w błąd, które obejmuje w szczególności ryzyko skojarzenia znaku ze znakiem wcześniejszym. Trzeba podkreślić, że wnoszący sprzeciw zarzucił, że znak sporny [...] jest podobny w stopniu stwarzającym ryzyko wprowadzenia odbiorców w błąd do następujących wspólnotowych i międzynarodowych znaków towarowych graficznych: [...],[...],[...],[...] i [...]. W orzecznictwie dotyczącym tego typu spraw wskazuje się na konieczność oceny podobieństwa towarów i usług do oznaczania których przeznaczone są porównywane znaki przed rozpoczęciem porównania samych znaków towarowych (patrz np.: wyrok WSA w Warszawie z 25 października 2006r., sygn. ikt VI SA/Wa 533/06). W toku postępowania administracyjnego dokonano takiej oceny. Sporny znak towarowy graficzny o numerze [...] przeznaczony został do oznaczania następujących towarów: obuwie, obuwie sportowe z klasy 25. Natomiast przeciwstawione znaki towarowe zostały przeznaczone między innymi do oznaczania następujących towarów: - międzynarodowy znak towarowy o numerze [...]: odzież, obuwie, nakrycia głowy z klasy 25; - wspólnotowy znak towarowy o numerze [...]: odzież, obuwie, nakrycia głowy Z klasy 25; - międzynarodowy znak towarowy o numerze [...]: odzież, obuwie, nakrycia głowy z klasy 25; - wspólnotowy znak towarowy o numerze [...]: odzież, obuwie, nakrycia głowy z klasy 25; - wspólnotowy znak towarowy o numerze [...]: odzież, obuwie, nakrycia głowy z kiesy 25. Sąd stwierdza, że znak sporny oraz przeciwstawione służą do oznaczania identycznych towarów jakimi jest obuwie. Nie ulega bowiem wątpliwości, że obuwie sportowe do oznaczania którego przeznaczony został znak sporny zawiera się w ogólnym pojęciu "obuwie" do oznaczania którego przeznaczone są znaki przeciwstawione. Sąd zauważa, że zarówno znak sporny jak i znaki przeciwstawione [...],[...] i [...] składają się z trzech biegnących równolegle obok siebie wygiętych pasów szerszych u dołu i zwężających się w taki sam sposób ku górze. Znaki te wprawdzie różnią się kierunkiem wygięcia pasów oraz tym, że znak sporny posiada dwa pasy w kolorze czarnym a jeden, środkowy w kolorze białym, jednak nie jest to wystarczające aby uznać, że znaki te oceniane jako całość wywołują odmienne ogólne wrażenie na odbiorcach. Sąd akceptuje przedstawione przez organ stanowisko, że kompozycja porównywanych znaków towarowych tj. układ trzech biegnących równolegle obok siebie pasów szerszych u dołu i zwężających się ku górze sprawia, że odbiorcy towarów oznaczanych tymi znakami zapamiętają właśnie ww. kompozycję, i nie będą zwracać specjalnej uwagi na to czy pasy wygięte są w prawą czy lewą stronę, a także że dwa pasy w znaku spornym są w kolorze czarnym. Jest to spowodowane tym, że przeciętni odbiorcy z reguły zapamiętują ogólny zarys znaków towarowych. Przy wyborze towarów kierują się więc oni przewodnimi elementami znaków a pomijają drobne rozbieżności pomiędzy nimi. Dlatego też zarówno w orzecznictwie jaki i doktrynie wskazuje się, iż przy ocenie podobieństwa znaków towarowych należy kierować się przewodnimi elementami znaków z pominięciem drobnych rozbieżności. Porównując znak sporny o numerze [...] i przeciwstawione o numerach [...],[...] i [...] w warstwie wizualnej Sąd stwierdza, że mogą być one postrzegane przez odbiorców przez pryzmat ich zbieżnych elementów jakimi są 3 wygięte pasy biegnące równolegle obok siebie, które są szersze u dołu i zwężane ku górze. Wszystkie ww. znaki towarowe posiadają te elementy, przy czym, należy uznać, że są to przewodnie elementy tych znaków towarowych, które odbiorcom zapadną w pamięci. Ponadto znak sporny oraz [...] są zgięte pod zbliżonym kątem. W tych okolicznościach trzeba stwierdzić, że ww. porównywane znaki są do siebie podobne w stopniu stwarzającym ryzyko pomylenia przez przeciętnego odbiorcę. Dla przeciętnego odbiorcy bez znaczenia może być, czy ww. znaki towarowe skierowane są w prawą czy lewą stronę a także, że dwa pasy w znaku spornym są w kolorze czarnym, który pełni jedynie rolę dekoracyjną a nie wyróżniającą. Należy również zauważyć, że porównywane znaki (tj. sporny o numerze [...] i przeciwstawione o numerach [...],[...] i [...]) mają identyczną zawartość semantyczną tzn. 3 faliste, skierowane i zwężane ku górze, połączone ze sobą linie, a zatem należy uznać, że porównywane znaki są do siebie podobne także w warstwie znaczeniowej. Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, że znaki towarowe sporny [...] I przeciwstawione o numerach [...],[...] i [...] mogą wywierać podobne ogólne wrażenie na odbiorcach. Podkreślić również wypada, że znaki towarowe należące do wnoszącego sprzeciw są chronione z wcześniejszym pierwszeństwem. Tak więc kolejne znaki towarowe, należące do innych podmiotów powinny posiadać takie elementy dominujące i charakterystyczne, aby nie istniało ryzyko ich pomylenia z wcześniejszymi znakami. W świetle dokonanych przez organ administracji ustaleń faktycznych Sąd stwierdza, że wydane rozstrzygnięcie jest prawidłowe i nie narusza prawa. Należy również podkreślić, że organ odniósł się do argumentów podnoszonych przez stronę skarżącą w toku postępowania administracyjnego. Nie jest zasadny zarzut skarżącego zawarty na stronie 6 skargi dotyczący nieustosunkowania się do przedstawionego przez niego w toku postępowania wykazu znaków towarowych składających się z linii falistych. Sąd stwierdza, że organ w zaskarżonej decyzji na stronie 7 i 8 odniósł się do tych zarzutów. Reasumując, w ocenie Sądu organ administracji nie naruszył przepisów prawa materialnego tj. przepisów ustawy Prawo własności przemysłowej oraz przepisów postępowania administracyjnego, w tym w szczególności art. 7, 77 § 1 oraz 80 kpa w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem podjęto niezbędne czynności w celu pełnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w oparciu o zebrany w sposób wyczerpujący materiał dowodowy. Poprzez pełne uzasadnienie faktyczne i prawne zaskarżonej decyzji organ nie naruszył też normy postępowania administracyjnego wskazanej w przepisie art. 107 § 3 kpa. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.