VI SA/Wa 3074/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Pawłowska Sędziowie Sędzia WSA Jakub Linkowski Asesor WSA Anna Fyda-Kawula (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 20 marca 2025 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi K. K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2024 r. nr [...] w przedmiocie utraty dobrej reputacji oddala skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego zaskarżoną decyzją z [...] czerwca 2024 r. nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 572, dalej: k.p.a.), art. 7 ust. 2 pkt 2, art. 7d ust. 1 pkt 2 lit. b), ust. 4 pkt 1-4, ust. 5 i art. 94b ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 728 ze zm.), art. 3 ust. 1, art. 6 ust. 1 i ust. 2 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającego dyrektywę Rady 96/26/WE (Dz.U.UE.L.2009.300.51 ze zm., dalej: rozporządzenie nr 1071/2009) oraz grupy 5 nr 1 załącznika nr I oraz pkt 1 i 2 załącznika nr II do rozporządzenia Komisji (UE) nr 2016/403 z 18 marca 2016 r. uzupełniającego rozporządzenie nr 1071/2009 w odniesieniu do klasyfikacji poważnych naruszeń przepisów unijnych, które mogą prowadzić do utraty dobrej reputacji przez przewoźnika drogowego, oraz zmieniającego załącznik III do dyrektywy 2006/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U.UE.L.2016.74.8, dalej: rozporządzenie nr 2016/403), po ponownym rozpoznaniu sprawy w wyniku wniosku K. K. (Skarżąca) utrzymał w mocy decyzję z [...] lutego 2024 r. nr [...], którą ten Organ stwierdził utratę dobrej reputacji przez Skarżącą – zarządzającą transportem. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Główny Inspektor Transportu Drogowego przedstawił stan faktyczny sprawy, zgodnie z którym decyzją z [...] marca 2023 r. nr 7/OZ/2023 Komendant Placówki Straży Granicznej w [...] nałożył na Skarżącą karę pieniężną za dwa naruszenia określone w Ip. 15.1 załącznika nr 4 do ustawy o transporcie drogowym, tj. wykonywanie przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym ważnego aktualnego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego. Naruszenia te stanowią najpoważniejsze naruszenie (NN) wymienione w grupie 5 pod nr 1 załącznika nr I do rozporządzenia nr 2016/403, tj. Kierowanie pojazdem bez ważnego poświadczenia przeprowadzenia badania zdatności do ruchu drogowego wymaganego przez prawo UE. Zgodnie z danymi będącymi w posiadaniu Głównego Inspektora Transportu Drogowego ww. decyzja jest ostateczna i wykonalna. Kara pieniężna wynikająca z ww. decyzji została zapłacona 28 czerwca 2023 r. Wskazane naruszenia zostały popełnione podczas wykonywania przewozu drogowego przez przewoźnika drogowego R. J., u którego Skarżąca jest zarządzającym transportem. Pismem z 18 września 2023 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego zawiadomił Skarżącą o wszczęciu postępowania z urzędu w zakresie spełniania przez nią wymogu dobrej reputacji w związku z popełnieniem 2 naruszeń o charakterze najpoważniejszym informując o przesłankach branych pod uwagę przy ocenie dobrej reputacji. W odpowiedzi Skarżąca złożyła wyjaśnienia (pismo z 14 listopada 2023 r.), w którym poinformowała, że w okresie od lipca do września 2023 r. przedsiębiorca R. J. wykonał łącznie 0 operacji transportowych i zatrudniał 3 kierowców. Obecnie Skarżąca zarządza transportem w 130 przedsiębiorstwach. Wykonano zaległe badania techniczne pojazdów i wprowadzono działania naprawcze (plan naprawczy; wezwano kierowców do przestrzegania przepisów dotyczących wykonywania przewozu drogowego; zapoznano kierowców z kategoryzacją naruszeń oraz przepisami transportowymi; kierowcy przed wyjazdem w trasę powinni postępować zgodnie z instrukcją postępowania kierowców; zastosowano karę porządkową wobec kierowcy, który dopuścił się przedmiotowych naruszeń). Dodatkowo, Organ uwzględnił również dwa najpoważniejsze naruszenia, ustalone na podstawie sprawdzenia w centralnej ewidencji naruszeń oraz z ewidencji poważnych naruszeń Krajowego Rejestru Elektronicznego Przedsiębiorców Transportu Drogowego (dalej KREPTD), tj. lp. 15.2 załącznika nr 4 do ustawy o transporcie drogowym (Wykonywanie przewozu drogowego pojazdem posiadającym usterkę lub usterki układu hamulcowego, połączeń układu kierowniczego, kół, opon, zawieszenia, podwozia lub innego wyposażenia, zakwalifikowane jako niebezpieczne - decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego nr [...] z [...] sierpnia 2023 r.) i l.p. 4.4 załącznika nr 4 do ustawy o transporcie drogowym (Wykonywanie przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiada ważnego prawa jazdy odpowiedniej kategorii wymaganego dla danego rodzaju pojazdu lub zespołu pojazdów - decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego nr [...] z [...] sierpnia 2023 r.). Pismem z 27 grudnia 2023 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego zawiadomił Skarżącą o zakończeniu gromadzenia materiału dowodowego w sprawie. W odpowiedzi Skarżąca przesłała certyfikat z kursu Online uczestnictwa w szkoleniu dotyczącym aktualnych przepisów związanych z czasem pracy kierowców. Postępowanie zakończyło się wydaniem przez Organ ww. decyzji z [...] lutego 2024 r. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Skarżąca zarzuciła Organowi naruszenie: art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez brak wszechstronnego i wnikliwego rozważenia materiału dowodowego; art. 80 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie, że zebrany w sprawie materiał dowodowy pozwala na przyjęcie ustaleń, które statuują wydanie decyzji o utracie dobrej reputacji; art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak należytego uzasadnienia decyzji; art 39 § 1 k.p.a. poprzez brak doręczenia korespondencji pełnomocnikowi na adres do doręczeń elektronicznych; art. 73 § 1 k.p.a. poprzez uporczywe utrudnianie dostępu do akt sprawy i udostępnienie ich na chwilę przed upływem terminu do zaskarżenia; art. 6 ust. 2 rozporządzenia nr 1071/2009 poprzez brak dogłębnej analizy i niewłaściwą ocenę nieproporcjonalności środka utraty dobrej reputacji do zaistniałego w sprawie stanu faktycznego oraz art. 7d ust. 4 ustawy o transporcie drogowym poprzez niedbałą i niepełną analizę kryteriów mających wpływ na ocenę Organu w sprawie. W dalszej części uzasadnienia zaskarżonej decyzji Główny Inspektor Transportu Drogowego przywołał treść przepisów stanowiących podstawę rozstrzygnięcia i podkreślił, że dokonując oceny dobrej reputacji zarządzającego transportem Organ nie bierze pod uwagę kryteriów z art. 7d ust. 4 pkt 3 i 4 ustawy o transporcie drogowym, ponieważ dotyczą one wyłącznie przewoźnika drogowego. Organ stosownie do treści art. 7d ust. 4 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym ocenił stosunek liczby naruszeń przypadających na liczbę kierowców zatrudnionych przez przedsiębiorcę oraz skalę prowadzonych przez niego operacji transportowych. Zaznaczył, że ww. 4 naruszenia zostały popełnione podczas wykonywania przewozu drogowego u trzech przewoźników drogowych, w których Skarżąca pełni funkcję zarządzającego transportem, tj.: - R. J. (zgodnie z danymi z KREPTD ww. przedsiębiorca posiadał zezwolenie nr [...] na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego w zakresie rzeczy oraz 0 pojazdów zgłoszonych do zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, a także 3 wypisy licencji wspólnotowej, a dzień wydania niniejszej decyzji ma zgłoszone 3 pojazdy do ww. zezwolenia), - [...] sp. j. z siedzibą w [...] (zgodnie z danymi z KREPTD ww. przedsiębiorca posiadał zezwolenie nr [...] na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego w zakresie rzeczy oraz 3 pojazdy zgłoszone do zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, a także 5 wypisów licencji wspólnotowej, a dzień wydania niniejszej decyzji ma zgłoszone 3 pojazdy do ww. zezwolenia), - [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] (zgodnie z KREPTD ww. przedsiębiorca posiadał zezwolenie nr [...] na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego w zakresie rzeczy oraz 0 pojazdów zgłoszonych do zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, a także 3 wypisy licencji wspólnotowej, a dzień wydania niniejszej decyzji ma zgłoszone 0 pojazdów do ww. zezwolenia). Organ podkreślił jednak, że ocena dobrej reputacji zarządzającego transportem wymaga uwzględnienia wszystkich przedsiębiorców, u których Skarżąca jest zarządzającym transportem (zgodnie danymi ustalonymi przez Organ w toku postępowania - w 130 przedsiębiorstwach, które łącznie zgłosiły do licencji wspólnotowej 274 pojazdy). Aktualnie zaś pełni funkcję osoby zarządzającej transportem w 91 przedsiębiorstwach zgodnie z danymi z KREPTD. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy podała, że zarządza obecnie 98 przedsiębiorstwami transportowymi. Przesłała również zestawienie na dzień 15 lutego 2024 r. wydane przez GITD, zgodnie z którym Skarżąca zarządza transportem w 115 przedsiębiorstwach transporotowych i zarzuciła Organowi brak analizy aktualnej ilości firm transportowych, w których zarządza transportem na dzień wydania decyzji. Z powyższego wynika, przy uwzględnieniu wyjaśnień Skarżącej, że nie jest ona w stanie w sposób realny wykonywać swoich obowiązków zarządzającej transportem, w sposób rzeczywisty i ciągły zarządzać operacjami transportowymi. Na podstawie art. 7d ust. 4 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym Organ dokonał sprawdzenia, czy przedsiębiorca podjął działania mające na celu poprawę sytuacji w przedsiębiorstwie i zapobieganie powstawaniu naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego. W tym zakresie stwierdził, że Skarżąca nie przedstawiła żadnych dowodów wskazujących na zakres swoich obowiązków jako zarządzającej transportem ani w przedsiębiorstwie R. J., ani w innych przedsiębiorstwach, podczas, gdy to w gestii Skarżącej leżało wykazanie ww. okoliczności. Przedstawiła jedynie dowody potwierdzające działania naprawcze w przedsiębiorstwie R. J., w tym w szczególności potwierdzające przeszkolenie pracowników, poszerzenie zakresu obowiązków kierowców, odebrania od nich oświadczeń w przedmiocie zapoznania się z przepisami transportowymi, zarządzeń przedsiębiorstwa wobec pracowników i zarządzającego transportem, a także regulamin premiowania, ukaranie dyscyplinarne kierowców, którzy dopuścili się naruszeń oraz wykonanie zaległych badań technicznych pojazdów. Powyższe potwierdza, że w przedsiębiorstwie R. J. podjęto działania naprawcze, natomiast w żaden sposób nie wykazano, jakie są szczegółowe obowiązki Skarżącej. Samo przeszkolenie pracowników, a także zobowiązanie ich do wykonywania zadań zgodnie z obowiązującymi przepisami nie jest wystarczające. To zarządzający powinien dbać o sprawność techniczną pojazdów, m.in. poprzez zapewnienie terminowego wykonywania badań technicznych pojazdów, czy odpowiedniego stanu technicznego pojazdów. Główny Inspektor Transportu Drogowego podkreślił ponadto, że z treści art. 4 ust. 2 rozporządzenia 1071/2009 wynika, że osoba wyznaczona w charakterze zarządzającego transportem może kierować operacjami transportowymi nie więcej niż czterech różnych przedsiębiorstw. Ograniczenie to ma spowodować wykonywanie obowiązków osoby zarządzającej transportem w sposób rzeczywisty i ciągły. W sytuacji obsługiwania przez Skarżącą aż 98 różnych przedsiębiorstw transportowych nie można mówić o rzeczywistym pełnieniu funkcji zarządzającego transportem. Ponadto, to zarządzająca, a nie przedsiębiorca legitymuje się certyfikatem kompetencji zawodowych i jako "profesjonalista" powinna działać ze szczególną starannością. W konkluzji Główny Inspektor Transportu Drogowego stwierdził, że charakter popełnionych przez Skarżącą naruszeń nie mógł wynikać z niewiedzy, lecz z celowego działania bądź zapomnienia. Stwierdzone naruszenia świadczą o niewłaściwej organizacji pracy przedsiębiorstw i zarazem nieprawidłowym realizowaniu zadań zarządzającego transportem. Ustalenia poczynione w sprawie wskazują na konieczność stwierdzenia utraty dobrej reputacji przez Skarżącą, co będzie proporcjonalną reakcją na stwierdzone naruszenie. Podjęte działania naprawcze (wezwanie kierowców do przestrzegania przepisów dotyczących wykonywania przewozu drogowego, zapoznanie kierowców z kategoryzacją naruszeń oraz przepisami transportowymi, zobowiązanie kierowców przed wyjazdem w trasę do postępowania zgodnie z instrukcją postępowania kierowców, procedura dotycząca obsługi codziennej pojazdu) nie są wystarczające. Dodatkowo, wykonanie badań technicznych po zaistniałym naruszeniu również nie wskazuje na zapewnienie właściwej organizacji dyscypliny pracy, a także nie gwarantuje wyeliminowania podobnych naruszeń w przyszłości. Skarżąca miała też zapewniony czyny udział w postępowaniu. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżąca zaskarżyła powyższą decyzję wnosząc o uchylenie wydanych w sprawie decyzji i zasądzenie kosztów postępowania. Wniosła ponadto o przeprowadzenie dowodów uzupełniających z dokumentów złożonych jako załączniki do skargi na okoliczności wymienione w jej treści, tj.: wydruku zestawienia komputerowego firm, dla których Skarżąca świadczy pracę w ramach uprawnień zawodowych, skanu umowy o pracę od każdego pracodawcy, u którego Skarżąca świadczy pracę, skanu PIT-11 za 2023 rok od każdego przedsiębiorcy, u którego Skarżąca świadczy pracę, listy płac za ostatni zamknięty miesiąc od każdego przedsiębiorcy, u którego Skarżąca świadczy pracę, ogólne warunki umowy o pracę, wydruku z dnia 7 sierpnia 2024 r. sporządzonego przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych, wydruku z CEiDG, wydruku - zestawienie przychodu za maj-lipiec 2024 r. z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej Skarżącej, PIT-36 za rok 2023 Skarżącej, kserokopii certyfikatu szkolenia z 2 kwietnia 2024 r., korespondencji ePUAP pełnomocnika Skarżącej, faktur i protokołu kontroli przedsiębiorcy [...] sp. j. z 27 marca 2024 r. Zaskarżonej decyzji Skarżąca zarzuciła naruszenie: I. przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 7 w zw. z art. 77 § 1, art. 75 i art. 80 k.p.a. poprzez brak wszechstronnego i wnikliwego rozważenia materiału dowodowego sprawy oraz brak poczynienia istotnych w sprawie ustaleń, w szczególności dotyczących: - wdrożonej w przedsiębiorstwie R. J. procedury naprawczej, braku powtarzalności naruszeń, braku analizy listy firm, w których Skarżąca pełni funkcję zarządzającego transportem oraz wdrożonych w nich postępowań naprawczych i ilości tych firm, - oparcie wiadomości co do ilości firm i pojazdów zarządzanych przez Skarżącą na nieaktualizowanej na bieżąco bazie KREPTD, - brak wezwania Skarżącej do przedłożenia informacji o stanie wdrożonych procedur naprawczych w innych przedsiębiorstwach, w których Skarżąca jest zatrudniona, - brak analizy tego, że 2 naruszenia w zakresie braku przeprowadzenia badań technicznych pojazdu dotyczyły tego samego dnia i tego samego zestawu (ciągnika i naczepy), - nieuzwględnienie, że Skarżąca w momencie popełnienia naruszenia dot. braku badań technicznych pojazdu była nieobecna w pracy, a naruszeniu chciała uprzednio zapobiec wskazując pisemnie pracodawcy konieczność przeprowadzenia badań technicznych, - brak odniesienia się do wprowadzenia regulaminu premiowania, odpowiedzialności materialnej pracownika, poszerzenia obowiązków kierowcy, wprowadzenia instrukcji postępowania kierowcy dla uniknięcia powstawania naruszeń w przyszłości, - brak zbadania obrony dobrej reputacji w [...] sp. j., - brak uwzględnienia uczestnictwa Skarżącej w szkoleniach mających na celu aktualizację wiedzy i zapobieganie naruszeń; 2) art. 80 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie, że zebrany w sprawie materiał dowodowy pozwala na przyjęcie ustaleń, które statuują wydanie decyzji o utracie dobrej reputacji; 3) art. 75 k.p.a. poprzez brak dopuszczenia dowodów zawnioskowanych przez Skarżącą, pomimo, że dowody te przyczyniłyby się w sposób bezpośredni do wyjaśnienia sprawy; 4) art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak należytego uzasadnienia decyzji, w szczególności brak wskazania faktów, które Organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej; 5) art 39 § 1 k.p.a. poprzez brak doręczenia korespondencji pełnomocnikowi na adres do doręczeń elektronicznych, pomimo iż pełnomocnik zgłosił takie doręczenie jako właściwe i priorytetowe poprzez zgłoszenie się do sprawy w tej formie pismem z 23 października 2023 r.; 6) art. 73 § 1 k.p.a. poprzez uporczywe utrudnianie dostępu do akt sprawy i udostępnienie ich na chwilę przed upływem terminu do zaskarżenia; II. przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 6 ust. 2 rozporządzenia nr 1071/2009 poprzez brak dogłębnej analizy i niewłaściwą ocenę nieproporcjonalności środka utraty dobrej reputacji do zaistniałego w sprawie stanu faktycznego; 7) art. 7d ust. 4 pkt 1 i 2 ustawy o transporcie drogowym poprzez niedbałą i niepełną analizę kryteriów mających wpływ na ocenę Organu w sprawie; 3) motywu 12 preambuły rozporządzenia nr 1071/2009 poprzez jego niezastosowanie. W uzasadnieniu skargi Skarżąca przedstawiła argumentację na poparcie podniesionych zarzutów. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji rozstrzygając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 935, zwanej dalej: p.p.s.a.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (...). Sąd nie może natomiast orzekać w kwestiach wykraczających poza przedmiot zaskarżenia (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 12 stycznia 2005 r., sygn. akt OSK 1595/04). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji zgodnie ze wskazanym kryterium stwierdził, że jest ona zgodna z prawem. Przepis art. 3 rozporządzenia nr 1071/2009 określa warunki wykonywania zawodu przewoźnika drogowego stanowiąc w ust. 1, że przedsiębiorcy wykonujący zawód przewoźnika drogowego muszą spełniać następujące wymogi: a) posiadać rzeczywistą i stałą siedzibę w jednym z państw członkowskich; b) cieszyć się dobrą reputacją; c) posiadać odpowiednią zdolność finansową oraz d) posiadać wymagane kompetencje zawodowe. Stosownie zaś do art. 6 ust. 1 tego rozporządzenia, z zastrzeżeniem ust. 2 niniejszego artykułu, państwa członkowskie określają warunki, które przedsiębiorca i zarządzający transportem ma spełniać, aby zapewnić zgodność z wymogiem dobrej reputacji, o którym mowa w art. 3 ust. 1 lit. b). Przy określaniu, czy przedsiębiorca spełnił ten wymóg, państwa członkowskie uwzględniają postępowanie przedsiębiorcy, jego zarządzających transportem, dyrektorów wykonawczych oraz innych odpowiednich osób określonych przez dane państwo członkowskie. Każde odniesienie do wyroków skazujących, sankcji lub naruszeń dotyczy wyroków skazujących lub sankcji wobec samego przedsiębiorcy, jego zarządzających transportem, dyrektorów wykonawczych oraz innych odpowiednich osób określonych przez dane państwo członkowskie lub naruszeń popełnionych przez wyżej wymienione osoby. Warunki, o których mowa w akapicie pierwszym, obejmują przynajmniej następujące wymogi: a) dobrej reputacji zarządzającego transportem lub przedsiębiorcy transportowego nie podważają żadne poważne zarzuty, takie jak wyroki skazujące lub sankcje za popełnienie poważnego naruszenia obowiązujących przepisów krajowych w następujących dziedzinach: prawo handlowe; prawo upadłościowe; płace i warunki zatrudnienia w zawodzie; prawo o ruchu drogowym; odpowiedzialność zawodowa; handel ludźmi lub narkotykami; prawo podatkowe oraz b) zarządzający transportem lub przedsiębiorca transportowy nie zostali, w jednym lub kilku państwach członkowskich, skazani za poważne przestępstwo ani nie nałożono na nich sankcji za poważne naruszenie przepisów wspólnotowych dotyczących w szczególności: czasu prowadzenia pojazdu i odpoczynku kierowców, czasu pracy oraz instalacji i używania urządzeń kontrolnych; maksymalnej masy i wymiarów pojazdów użytkowych w ruchu międzynarodowym; kwalifikacji wstępnej i ustawicznego kształcenia kierowców; badań technicznych w celu dopuszczenia pojazdów użytkowych do ruchu, w tym obowiązkowych badań technicznych pojazdów silnikowych; dostępu do rynku międzynarodowych przewozów drogowych rzeczy lub, w odpowiednim przypadku, dostępu do rynku przewozu drogowego osób; bezpieczeństwa w drogowym przewozie towarów niebezpiecznych; instalacji i używania ograniczników prędkości w niektórych rodzajach pojazdów; praw jazdy; dostępu do zawodu; transportu zwierząt; delegowania pracowników w transporcie drogowym; prawa właściwego dla zobowiązań umownych i kabotażu. Z treści art. 6 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia nr 1071/2009 wynika natomiast, że jeśli na przedsiębiorcę lub zarządzającego transportem w jednym lub kilku państwach członkowskich nałożono sankcje za jedno z najpoważniejszych naruszeń przepisów unijnych określonych w załączniku IV do tego rozporządzenia, właściwy organ państwa członkowskiego, w którym przedsiębiorca lub zarządzający transportem ma siedzibę, przeprowadza w odpowiedni i terminowy sposób należycie zakończone postępowanie administracyjne obejmujące w odpowiednich przypadkach kontrolę w lokalach danego przedsiębiorcy. Zgodnie z art. 7d ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy o transporcie drogowym Organ wszczyna postępowanie administracyjne w zakresie spełniania wymogu dobrej reputacji, jeżeli wobec zarządzającego transportem wydano wykonalną decyzję administracyjną o nałożeniu kary pieniężnej za naruszenie określone w załączniku nr 3 lub 4 do niniejszej ustawy lub załączniku nr 1 do ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o przewozie towarów niebezpiecznych, które zgodnie z załącznikiem I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403 zostało zakwalifikowane jako najpoważniejsze naruszenie. Jak wynika z akt sprawy decyzją z [...] marca 2023 r. nr [...] Komendant Placówki Straży Granicznej w [...] nałożył na Skarżącą karę pieniężną za dwa naruszenia określone w Ip. 15.1 załącznika nr 4 do ustawy o transporcie drogowym, tj. wykonywanie przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym ważnego aktualnego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego. Naruszenia te stanowią najpoważniejsze naruszenie (NN) wymienione w grupie 5 pod nr 1 załącznika nr I do rozporządzenia nr 2016/403, tj. Kierowanie pojazdem bez ważnego poświadczenia przeprowadzenia badania zdatności do ruchu drogowego wymaganego przez prawo UE. Powyższe naruszenia stwierdzone ww. decyzją stanowiły podstawę do wszczęcia postępowania w sprawie spełniania wymogu dobrej reputacji Skarżącej. Do oceny dobrej reputacji Skarżącej Organ wziął pod uwagę także 2 inne naruszenia, tj.: lp. 15.2 załącznika nr 4 do ustawy o transporcie drogowym (Wykonywanie przewozu drogowego pojazdem posiadającym usterkę lub usterki układu hamulcowego, połączeń układu kierowniczego, kół, opon, zawieszenia, podwozia lub innego wyposażenia, zakwalifikowane jako niebezpieczne - decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego nr [...] z [...] sierpnia 2023 r.) i l.p. 4.4 załącznika nr 4 do ustawy o transporcie drogowym (Wykonywanie przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiada ważnego prawa jazdy odpowiedniej kategorii wymaganego dla danego rodzaju pojazdu lub zespołu pojazdów - decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego nr [...] z [...] sierpnia 2023 r.). Art. 7d ust. 3 ustawy o transporcie drogowym stanowi, że w postępowaniu w sprawie spełniania wymogu dobrej reputacji wszczętym w wyniku popełnienia naruszenia organ weryfikuje sposób i warunki wykonywania transportu drogowego przez zarządzającego transportem. W art. 7d ust. 4 ustawy o transporcie drogowym wskazano natomiast, że weryfikacja ta polega w szczególności na wzięciu pod uwagę: 1) czy liczba stwierdzonych naruszeń jest nieznaczna w stosunku do liczby kierowców zatrudnionych przez przedsiębiorcę bądź będących w jego dyspozycji oraz skali prowadzonych operacji transportowych; 2) czy istnieje możliwość poprawy sytuacji w przedsiębiorstwie, w tym czy w przedsiębiorstwie podjęto działania mające na celu wdrożenie prawidłowej dyscypliny pracy lub wdrożono procedury zapobiegające powstawaniu naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego. Pozostałe przesłanki określone w pkt 3 (interes społeczny) i w pkt 4 (opinia organizacji zrzeszającej przewoźników drogowych) nie miały zaś w sprawie zastosowania, co trafnie stwierdził Organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, jako że odnoszą się one wyłącznie do przewoźnika drogowego. Organ w trakcie kontrolowanego postępowania dokonał szeregu ustaleń (w tym na podstawie dokumentów przedstawionych przez Skarżącą przy piśmie z 14 listopada 2023 r.), które doprowadziły do stwierdzenia utraty dobrej reputacji Skarżącej. W ocenie Sądu, Organ zasadnie uznał oceniając stosunek liczby naruszeń przypadających na liczbę kierowców zatrudnionych przez przedsiębiorcę oraz skalę prowadzonych przez niego operacji transportowych, że ww. 4 naruszenia zostały popełnione podczas wykonywania przewozu drogowego u trzech przewoźników drogowych, w których Skarżąca pełni funkcję zarządzającego transportem, tj.: - R. J. (zgodnie z danymi z KREPTD ww. przedsiębiorca posiadał zezwolenie nr [...] na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego w zakresie rzeczy oraz 0 pojazdów zgłoszonych do zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, a także 3 wypisy licencji wspólnotowej, a dzień wydania niniejszej decyzji ma zgłoszone 3 pojazdy do ww. zezwolenia), - [...] sp. j. z siedzibą w [...] (zgodnie z danymi z KREPTD ww. przedsiębiorca posiadał zezwolenie nr [...] na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego w zakresie rzeczy oraz 3 pojazdy zgłoszone do zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, a także 5 wypisów licencji wspólnotowej, a dzień wydania niniejszej decyzji ma zgłoszone 3 pojazdy do ww. zezwolenia), - [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] (zgodnie z KREPTD ww. przedsiębiorca posiadał zezwolenie nr [...] na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego w zakresie rzeczy oraz 0 pojazdów zgłoszonych do zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, a także 3 wypisy licencji wspólnotowej, a dzień wydania niniejszej decyzji ma zgłoszone 0 pojazdów do ww. zezwolenia). Organ zasadnie przy tym podkreślił, że ocena dobrej reputacji zarządzającego transportem wymaga uwzględnienia wszystkich przedsiębiorców, u których Skarżąca jest zarządzającym transportem (zgodnie danymi ustalonymi przez Organ w toku postępowania - w 130 przedsiębiorstwach, które łącznie zgłosiły do licencji wspólnotowej 274 pojazdy). Aktualnie zaś pełni funkcję osoby zarządzającej transportem w 91 przedsiębiorstwach zgodnie z danymi z KREPTD. Z kolei we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Skarżąca podała, że zarządza obecnie 98 przedsiębiorstwami transportowymi. Przesłała również zestawienie na dzień 15 lutego 2024 r. wydane przez GITD, zgodnie z którym zarządza transportem w 115 przedsiębiorstwach transporotowych i zarzuciła Organowi brak analizy aktualnej ilości firm transportowych, w których zarządza transportem na dzień wydania decyzji. Mając powyższe na uwadze Sąd podziela stanowisko Organu, przy uwzględnieniu wyjaśnień Skarżącej, że nie jest ona w stanie w sposób realny wykonywać swoich obowiązków zarządzającego transportem, to jest w sposób rzeczywisty i ciągły zarządzać operacjami transportowymi. Sąd podkreśla, że do obowiązków zarządzającego transportem należy bezwzględny obowiązek kontroli i właściwej organizacji pracy kierowców, w celu przeciwdziałania naruszeniom wymogów ustawy o transporcie drogowym. Przedsiębiorstwo transportowe (czy też zarządzający transportem w tym przedsiębiorstwie) winien wydawać odpowiednie polecenia kierowcom i przeprowadzać regularne kontrole przestrzegania przepisów, tak krajowych, jak i unijnych. Sąd nie uwzględnił przy tym zawartego w skardze wniosku Skarżącej o przeprowadzenie dowodu z dokumentów przedstawionych w załączeniu do skargi, na okoliczność liczby przedsiębiorstw transportowych, w których Skarżąca pełni funkcję zarządzającego transportem. Stosownie bowiem do treści art. 106 § 3 p.p.s.a. Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Z przepisu tego wynika, że co do zasady nie jest możliwe prowadzenie postępowania dowodowego przed sądem administracyjnym, który kontrolę legalności opiera na materiale dowodowym zgromadzonym w postępowaniu przed organem administracji wydającym zaskarżoną decyzję (art. 133 § 1 p.p.s.a.). Dokumenty mające przedstawiać liczbę przedsiębiorstw, w których Skarżąca pełni funkcję zarządzającego transportem znajdują się w aktach sprawy (vide załącznik do ww. pisma Skarżącej z 14 listopada 2023 r., k. 205 akt administracyjnych, nadesłanego w odpowiedzi na wezwanie Organu do złożenia wyjaśnień oraz do wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, k. 257 akt administracyjnych). Zdaniem Sądu, Organ prawidłowo stwierdził też, że Skarżąca nie wykazała, że podjęła działania mające na celu poprawę sytuacji w przedsiębiorstwie i zapobieganie powstawaniu naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego w przyszłości (art. 7d ust. 4 pkt 2 ustawy o transporcie drogowym). W tym zakresie Organ zasadnie stwierdził, że Skarżąca nie przedstawiła wystarczających dowodów potwierdzających, że w przedsiębiorstwach transportowych, w których pełni ona funkcję zarządzającego transportem była i jest aktualnie prowadzona skuteczna i bieżąca kontrola pojazdów, którymi wykonywane są przewozy drogowe oraz pracy kierowców. Nie przedstawiła bowiem żadnych dowodów wskazujących na zakres swoich obowiązków jako zarządzającej transportem ani w przedsiębiorstwie R. J., ani w innych przedsiębiorstwach, podczas, gdy to w gestii Skarżącej leżało wykazanie ww. okoliczności. Przedstawiła jedynie dowody potwierdzające działania naprawcze w przedsiębiorstwie R. J., w tym w szczególności potwierdzające przeszkolenie pracowników, poszerzenie zakresu obowiązków kierowców, odebrania od nich oświadczeń w przedmiocie zapoznania się z przepisami transportowymi, zarządzeń przedsiębiorstwa wobec pracowników i zarządzającego transportem, a także regulamin premiowania, ukaranie dyscyplinarne kierowców, którzy dopuścili się naruszeń oraz wykonanie zaległych badań technicznych pojazdów. Sąd podziela w tej mierze konkluzję Organu, zgodnie z którą powyższe potwierdza, że w przedsiębiorstwie R. J. podjęto działania naprawcze, natomiast w żaden sposób nie wykazano, jakie są szczegółowe obowiązki Skarżącej oraz ile czasu dziennie Skarżąca wykonuje czynności zarządzającego transportem u każdego z przedsiębiorców, u którego pracuje. Samo przeszkolenie pracowników, a także zobowiązanie ich do wykonywania zadań zgodnie z obowiązującymi przepisami nie jest wystarczające. To zarządzający powinien dbać o sprawność techniczną pojazdów, m.in. poprzez zapewnienie terminowego wykonywania badań technicznych pojazdów, czy odpowiedniego stanu technicznego pojazdów. Ze wskazanych powodów na zmianę powyższej oceny nie wpływa także zarzucany w skardze brak analizy przez Organ odstępu czasowego pomiędzy stwierdzeniem dwóch najpoważniejszych naruszeń ww. decyzją z [...] marca 2023 r. (brak aktualnych badań technicznych dotyczył tego samego dnia i tego samego zestawu pojazdów, tj. ciągnika i naczepy), tym bardziej, gdy się weźmie pod uwagę charakter i wagę tych naruszeń oraz kolejne dwa najpoważniejsze naruszenia stwierdzone ww. decyzjami z [...] sierpnia 2023 r. i z [...] sierpnia 2023 r. Zdaniem Sądu, ustalenia poczynione przez Organ doprowadziły do prawidłowego stwierdzenia utraty dobrej reputacji przez Skarżącą - zarządzającego transportem. Organ miał podstawy aby stwierdzić, że zgodnie z art. 7d ust. 5 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym oraz art. 6 ust. 2 rozporządzenia nr 1071/2009, utrata dobrej reputacji Skarżącej będzie stanowiła proporcjonalną reakcję za popełnione naruszenie. Zgromadzony materiał dowodowy w sprawie wskazuje, że Skarżąca odpowiedzialna jest za stwierdzone naruszenia i mimo prawidłowego wezwania Organu nie wykazała, czy podjęła wystarczające działania zapobiegające powstawaniu naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego w przyszłości. Przeprowadzone postępowanie pozwala uznać, że Skarżąca nie cieszy się dobrą reputacją i istniała podstawa od wydania decyzji w przedmiocie jej utraty. Dlatego za niezasadny Sąd uznał zarzut niezastosowania przez Organ motywu 12 preambuły rozporządzenia 1071/2009. Sąd miał przy tym na uwadze i tę istotną w sprawie okoliczność, że z treści art. 4 ust. 2 rozporządzenia 1071/2009 wynika, że osoba wyznaczona w charakterze zarządzającego transportem może kierować operacjami transportowymi nie więcej niż czterech różnych przedsiębiorstw. Ograniczenie to, jak trafnie podkreślił Organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, ma spowodować wykonywanie obowiązków osoby zarządzającej transportem w sposób rzeczywisty i ciągły. W sytuacji obsługiwania przez Skarżącą aż 98 różnych przedsiębiorstw transportowych nie można zaś mówić o rzeczywistym pełnieniu funkcji zarządzającego transportem, który jako profesjonalista powinien działać ze szczególną starannością. Zaskarżona decyzja zawiera wszystkie elementy wymagane art. 107 § 1 i 3 k.p.a. Stan faktyczny opisany w decyzji nie wymagał czynienia dodatkowych ustaleń, a w uzasadnieniu prawnym przytoczono przepisy prawa i wyjaśniono ich zastosowanie. Sam fakt, że Skarżąca nie zgadza się ze stanowiskiem Organu, nie dowodzi naruszenia przez ten Organ obowiązujących przepisów. Skarżąca miała zapewnione prawo czynnego udziału w postępowaniu, z którego aktywnie korzystała. Z tej przyczyny za niezasadne Sad uznał zarzuty skargi naruszenia przepisów o doręczeniach i dostępie do akt sprawy. Ze wskazanych powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że poniesione w skardze zarzuty są niezasadne, a zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Dlatego Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a. Rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym nastąpiło na podstawie art. 119 pkt 2 w zw. z art. 120 p.p.s.a.