VI SA/Wa 3084/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Kozik po rozpoznaniu w dniu 14 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia B. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 października 2016 r. w przedmiocie odmowy przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi B. K. na uchwałę Komisji Egzaminacyjnej II Stopnia Nr [...] przy Ministrze Sprawiedliwości do rozpoznania odwołań od uchwał o wynikach egzaminu radcowskiego, który został przeprowadzony w dniach [...] marca 2015 r. z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wyniku egzaminu radcowskiego postanawia: odrzucić zażalenie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 13 czerwca 2016 r., sygn. akt VI SA/Wa 3084/15 oddalił w całości skargę B. K. (nazywanego dalej: "Skarżący") na uchwałę Komisji Egzaminacyjnej II Stopnia Nr [...] przy Ministrze Sprawiedliwości do rozpoznania odwołań od uchwał o wynikach egzaminu radcowskiego, który został przeprowadzony w dniach [...] marca 2015 r. z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wyniku egzaminu radcowskiego. Pismem z [...] lipca 2016 r. Skarżący złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata lub radcy prawnego. Postanowieniem starszego referendarza sądowego z 26 września 2016 r., na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., nazywanej dalej: "p.p.s.a.") odmówiono Skarżącemu przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego. Pismem z [...] października 2016 r. Skarżący wniósł sprzeciw od postanowienia starszego referendarza sądowego z 26 września 2016 r., zarzucając naruszenie art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. poprzez jego błędną wykładnię i odmowę przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym, mimo, że Skarżący wykazał, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 26 października 2016 r. odmówił Skarżącemu przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego. Pismem z [...] listopada 2016 r. Skarżący wniósł zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 26 października 2016 r., wnosząc o jego uchylenie bądź zmianę w całości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W rozpoznawanej sprawie skarga została wniesiona do Sądu pismem z [...] października 2015 r., nadanym w urzędzie pocztowym 22 października 2015 r. W związku z tym w sprawie zastosowanie znajdą przepisy ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r. poz. 658), w tym przepisy, które będą miały zastosowanie do postępowań wszczętych po 15 sierpnia 2015 r. Jednym z nich jest przepis art. 260 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., nazywanej dalej: "p.p.s.a."), zgodnie z którym w sprawach, których przedmiotem jest rozpoznanie sprzeciwu, o którym mowa w art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., wniesienie sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu. Zażalenie jest zwykłym środkiem odwoławczym, który przysługuje od wskazanych w ustawie nieprawomocnych postanowień wydanych przez sądy administracyjne w pierwszej instancji. Zaskarżalne w drodze zażalenia są postanowienia, o których mowa w art. 194 § 1 pkt 1-10 p.p.s.a. oraz te postanowienia, gdy ustawa – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi tak przewiduje. Ustawodawca w ustawie – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewidział możliwości wniesienia zażalenia na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego w przedmiocie prawa pomocy wydane na podstawie art. 260 § 1 p.p.s.a. W świetle obowiązujących przepisów Sąd uznał, że wniesione przez Skarżącego zażalenie na postanowienie Sądu z 26 października 2016 r. utrzymujące w mocy postanowienie referendarza sądowego o odmowie przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądów, jest niedopuszczalne i jako takie podlega odrzuceniu. Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 178 p.p.s.a., zgodnie z którym wojewódzki sąd administracyjny odrzuca na posiedzeniu niejawnym zażalenie wniesione po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalne, jak również zażalenie, którego braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia. Jednocześnie Sąd zauważa, że postanowienie wydane w przedmiocie przyznania prawa pomocy, mające charakter incydentalny, nie korzysta z powagi rzeczy osądzonej, co ma także uzasadnienie w tym, iż przesłanki wymienione w art. 246 p.p.s.a. mają charakter dynamiczny i ich późniejsze wystąpienie może powodować, również w przypadku uprzedniego prawomocnego oddalenia wniosku strony o przyznanie prawa pomocy, konieczność udzielenia tego prawa w odpowiednim zakresie. Stąd też kolejny wniosek strony o przyznanie prawa pomocy, złożony po uprawomocnieniu się poprzedniego postanowienia oddalającego takie żądanie, nie podlega odrzuceniu, tylko merytorycznemu rozpoznaniu. Ustawodawca nie wprowadził bowiem jakichkolwiek ograniczeń w zakresie liczby składanych wniosków o przyznanie prawa pomocy (R. Hauser, M. Wierzbowski, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz, Wydanie 3, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2015, komentarz do art. 243).