VI SA/Wa 3087/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca: Sędzia WSA Dorota Wdowiak (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Piotr Borowiecki Sędzia WSA Aneta Lemiesz Protokolant: ref. staż. Piotr Czyżewski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 marca 2015 r. sprawy ze skargi T. B. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę Decyzja z dnia [...] maja 2014 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...]marca 2014 r. o nałożeniu na [...]kary pieniężnej w wysokości 250 złotych. Do wydania decyzji doszło w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i wywody prawne: W dniu [...]stycznia 2014 r., na drodze krajowej nr [...] zatrzymany został do kontroli drogowej samochód ciężarowy marki [...], którym kierował [...]. Pojazdem tym [...], wykonywał przewóz drogowy towaru niebezpiecznego [...] próżnym pojazdem cysterną na podstawie licencji [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy. Kierowca nie okazał do kontroli wymaganej instrukcji pisemnej. Przesłuchany w charakterze świadka kierowca zeznał: "środek transportu nie został wyposażony przez przedsiębiorcę w wymagane instrukcje pisemne" Ustalenia powyższe zostały dokonane w trakcie kontroli i utrwalone protokołem kontroli nr [...]. Główny Inspektor Transportu Drogowego przywołał treść przepisów art. 13, art. 19, art. 107 ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o przewozie towarów niebezpiecznych (Dz. U. z 2011 r.nr 227, poz. 1367 ze zm.), przepisów: 5.4.3.1., 5.4.3.2., 5.4.3.3., 5.4.3.4., 8.1.2.1. załącznika A i B do Umowy europejskiej dotyczącej międzynarodowego przewozu drogowego towarów niebezpiecznych (ADR), sporządzonej w Genewie dnia 30 września 1957 r. (Dz. U. z 2013 r., poz. 267) oraz przepisu lp. 1.1.4. załącznika do ustawy o przewozie drogowych towarów niebezpiecznych., z których wynikają obowiązki, dla osoby kierującej pojazdem, posiadania przy sobie i okazywania na żądanie osób uprawnionych do przeprowadzania kontroli wymaganych dokumentów. Z powyższych przepisów wynika obowiązek dostarczenia załodze pojazdu, przez przewoźnika, instrukcji pisemnej. Pojazd-cysterna po rozładunku towaru niebezpiecznego, nieoczyszczony nadal jest pojazdem wykonującym przewóz drogowym towarów niebezpiecznych i obowiązują go wszystkie rygory i wymogi zawarte w umowie ADR. Uczestnik przewozu naruszający obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy lub przepisów wiążących RP umów międzynarodowych podlega karze. Wykaz naruszeń lub warunków oraz wysokość kar za poszczególne naruszenia określa załącznik do ustawy. Niewyposażenie środka transportu w wymagane instrukcje pisemne podlega karze w wysokości 250 złotych. W ocenie organu odwoławczego, wskazany stan faktyczny i prawny uzasadniał nałożenie kary pieniężnej. Zatem zaskarżoną decyzję należało utrzymać w całości w mocy. Skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...]maja 2014 r. wniósł [...], wnosząc o uchylenie decyzji organów obu instancji. Skarżący zarzuca organowi naruszenie art. 6, 7, 9, 10§ 1 77 § 1 k.p.a. Strona wskazuje, ze na zaistniałe naruszenie nie miała wpływu, albowiem powstało ono na skutek okoliczności, których nie mogła przewidzieć, stwierdzając, że kierowca został wyposażony w odpowiednie dokumenty. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wnosił o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje; Zgodnie z art.1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. nr 153 z 2002r. poz.1269/ sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. nr 153 z 2002 r. poz.1270/, dalej zwanej p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami skargi ani jej wnioskami. Badając sprawę w przedstawiony wyżej sposób, Sąd stwierdził, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa, zatem skarga jest nieuzasadniona. Przedmiotem rozważań Sądu jest tylko prawidłowość obu decyzji, co do nałożenia kary pieniężnej 250 zł za niewyposażenie środka transportu w wymagane instrukcje pisemne. Zgodnie z treścią art. 19 ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych (Dz. U. z 2011 r. nr 227, poz. 1367) obowiązki osoby wykonującej czynności związane z przewozem towarów niebezpiecznych określają odpowiednio ADR, RID lub ADN oraz przepisy ustawy. Kierowca pojazdu lub inna osoba przewożąca towary niebezpieczne jest obowiązana mieć przy sobie i okazywać na żądanie osób uprawnionych do przeprowadzania kontroli wymagane dokumenty. Na wstępie wskazać należy, że wymogi ADR mowy europejskiej dotyczącej międzynarodowego przewozu drogowego towarów niebezpiecznych (ADR), sporządzonej w Genewie dnia 30 września 1957 r. (Dz. U. z 2013 r., poz. 267) odnoszą się do pojazdu-cysterny, który opróżniony, ale nieoczyszczony wraca do bazy po przewozie i rozładunku towaru niebezpiecznego. Z całokształtu uregulowań ADR wynika, że pojazd-cysterna bezpośrednio po rozładunku towaru niebezpiecznego, nieoczyszczona, jest nadal pojazdem wykonującym przewóz drogowy towarów niebezpiecznych i obowiązują go wszystkie rygory i wymogi zawarte w ADR, o czym najlepiej świadczą zawarte w ADR liczne uregulowania dotyczące próżnych, nieoczyszczonych cystern (np. p. 4.3.2.4., 5.1.3., 5.4.1.1.1.6.) . Gdyby przejazd cysterny próżnej, nieoczyszczonej po rozładunku towaru niebezpiecznego, nie stanowił przewozu towaru niebezpiecznego, umowa ADR, jako regulująca przewóz towarów niebezpiecznych, w ogóle nie zawierałaby takich uregulowań. Przewóz towarów niebezpiecznych nie kończy się w chwili rozładunku, lecz z chwilą prawidłowego oczyszczenia próżnej cysterny, zaś do tego czasu przewoźnika obowiązują wszystkie wymogi ADR dotyczące przewozu towaru niebezpiecznego cysterną próżną, nieoczyszczoną (por. wyrok WSA w Warszawie z 11 marca 2009 r. VI SA/Wa 115/09). Zgodnie z p.5.4.0.1. umowy ADR każdemu przewozowi podlegającemu przepisom ADR powinny towarzyszyć dokumenty zgodnie z odpowiednimi wymaganiami działu ADR pt. Dokumentacja, o ile przewóz nie jest zwolniony z wymagań na podstawie przepisów 1.1.3.1. do 1.1.3.5. Kontrolowany przewóz nie był objęty zwolnieniami, bowiem zwolnienia nie dotyczą towarów przewożonych w cysternach, a żadne ilości towaru UN 1202 nie podlegają zwolnieniu z wymagań. Co do zasady wszystkie wymogi ADR dotyczą przewozu towaru niebezpiecznego UN 1202 przewożonego w pojeździe-cysternie, także po wyładunku tego towaru. Stanowisko to znajduje bezpośrednie potwierdzenie w uregulowaniach zawartych w ADR. Umowa ADR w rozwinięciu punktu 5.4.1. dokładnie określa treść dokumentu przewozowego. W p.5.4.1.3. zawiera uregulowania dotyczące instrukcji pisemnej, która powinna być przewożona w kabinie kierowcy, w miejscu łatwo dostępnym, w formie określonej pod 5.4.3.4. Przed rozpoczęciem przewozu, przewoźnik powinien dostarczyć załodze pojazdu instrukcje sporządzone w języku zrozumiałym w mowie i piśmie dla każdego członka załogi pojazdu. Przewoźnik powinien zapewnić, aby każdy członek załogi pojazdu rozumiał instrukcje i potrafił je prawidłowo wykonywać-przepis 5.4.3.2.umowy ADR. Przechodząc na grunt sprawy niniejszej stwierdzić należy, że jest niesporne, iż kontrolowany przewóz wykonywany był pojazdem–cysterną. Strona wykonywała przewóz drogowy towaru niebezpiecznego [...] próżnym pojazdem-cysterną Zatem wymóg dotyczący wyposażenia środka transportu w wymagane instrukcje pisemne znajdują zastosowanie do kontrolowanego przewozu. Kierowca nie okazał do kontroli wymaganej instrukcji pisemnej, czego dowodzi protokół z kontroli. Protokół z kontroli jest w rozumieniu art. 76 § k.p.a. dokumentem urzędowym. Dokument ten, sporządzony w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w zakresie ich działania stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Zasadne było zatem nałożenie kary pieniężnej za przewóz towaru niebezpiecznego ze niewyposażenie środka transportu w wymagane instrukcje pisemne na podstawie lp..1.4. załącznika do ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych. Skarżąca nie przedstawiła żadnego dowodu na okoliczność wyposażenia środka transportu w wymaganą instrukcję jak również żadnego dowodu wskazującego na obowiązujące w jej przedsiębiorstwie procedury nadzoru i kontroli zgodności wykonywanych przewozów towarów niebezpiecznych z wymaganiami określonymi umową ADR. Zatem organ, w sposób uprawniony do ustaleń zeznania świadka – kierowcy, który złożył zeznania pod rygorem odpowiedzialności karnej i ocenił je zgodnie zasadami art. 80 k.p.a. Ocena jest wszechstronna i nie budzi wątpliwości sądu. Brak było zatem podstaw do przyjęcia argumentacji strony. W przedmiotowej sprawie organ wypełnił wszystkie obowiązki wynikające zasad postępowania tj. art. 6, 7, 9 i 77 § 1 k.p.a. W tym stanie rzeczy należało uznać, że wszystkie zarzuty skargi są nieuzasadnione, a zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Zważywszy powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny działając na podstawie art.151 p.p.s.a. skargę oddalił.