VI SA/Wa 309/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Sędziowie Asesor WSA Robert Żukowski (spr.) Sędzia WSA Tomasz Sałek Protokolant sekr. sąd Katarzyna Bytner po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 czerwca 2022 r. sprawy ze skargi Wójta Gminy [...] na decyzję Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] grudnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę Decyzją z [...] sierpnia 2021 r. nr [...] utrzymaną decyzją organu II instancji z dnia [...] grudnia 2021 r. nr [...] (dalej ,,zaskarżona decyzja") Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej – dalej ,,Prezes UKE"), na podstawie art. 29d ust. 13 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. z 2021r. poz. 777, dalej ,,ustawa o wspieraniu") oraz art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021r. poz. 735, dalej ,,Kpa") w związku z art. 206 ust. 1 ustawy z dnia 16 lipca 2004r. Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. z 2021r. poz.576, dalej ,,Pt") nałożył na Wójta Gminy [...] (dalej ,,Skarżący", ,,Strona") karę pieniężną w wysokości 11.000 zł (słownie: jedenaście tysięcy złotych) za nieprzekazanie przez Stronę w terminie wyznaczonym przez Prezesa UKE w wezwaniu na podstawie art. 29d ust. 12 ustawy o wspieraniu tj. przekazanie Prezesowi UKE 22 dni po wyznaczonym terminie informacji dotyczących stawek opłaty za zajęcie pasa drogowego w celu: 1) prowadzenia robót w pasie drogowym; 2) umieszczania w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego; 3) umieszczania w pasie drogowym obiektów budowlanych niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego oraz reklam. Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następujących okolicznościach sprawy. Uchwałą Nr [...] z dnia [...] stycznia 2020 r. (zwaną dalej "Uchwałą") Rada Gminy [...] ustaliła wysokość stawek opłaty za zajęcie 1 m2 pasa drogowego dróg, dla których zarządcą jest Wójt Gminy [...] na cele nie związane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg dotyczące: 1) prowadzenia robót w pasie drogowym; 2) umieszczania w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego; 3) umieszczania w pasie drogowym obiektów budowlanych niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego oraz reklam; 4) zajęcia pasa drogowego na prawach wyłączności w celach innych niż wymienione w pkt 1-3. Uchwała została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym Województwa Mazowieckiego w dniu 17 stycznia 2020 r. (poz.932). Z uwagi na to, iż Strona nie przekazała Prezesowi UKE w systemie teleinformatycznym, o którym mowa w art. 29b ust. 2 ustawy o wspieraniu, informacji o stawkach opłaty o której mowa w art. 29b ust. 1 pkt 6 tej ustawy w terminie 14 dni od dnia wejścia w życie ww. uchwały, Prezes UKE pismem z dnia 6 października 2020 r., na podstawie art. 29d ust. 12 ustawy, wystosował wezwanie, w którym wezwał Stronę do przekazania informacji dotyczących stawek opłat. za zajęcie pasa drogowego w celu: 1. prowadzenia robót w pasie drogowym, 2. umieszczania w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego, 3. umieszczania w pasie drogowym obiektów budowlanych niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego oraz reklam - w terminie do dnia 10 listopada 2020 r. W dniu 5 listopada 2020 r. Strona wniosła o przedłużenie terminu przesłania informacji o stawkach opłaty za zajecie pasa drogowego do dnia 30 listopada 2020 r. Prezes UKE odpowiadając na ww. wniosek skarżącej o przedłużenie terminu pismem z 10 listopada 2020 r. zawiadomił skarżącą, iż termin ten został przedłużony do dnia 17 listopada 2020 r. W dniu 9 grudnia 2020 r. Skarżąca skutecznie przekazała informacje o stawkach opłaty za zajecie pasa drogowego do systemu teleinformatycznego Punktu Informacyjnego do spraw Telekomunikacji dla terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (zwanego dalej "PIT"). W związku z powyższym zawiadomieniem z 4 czerwca 2021 r. Prezes UKE poinformował Stronę o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie nałożenia kary pieniężnej w związku z niewypełnieniem obowiązku udzielenia informacji w terminie wyznaczonym przez Prezesa UKE w ww. wezwaniu. Jednocześnie Prezes UKE poinformował Stronę o możliwości ostatecznego wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji co do zebranych dowodów i materiałów oraz o możliwości przeglądania akt sprawy. Pismem z dnia 28 czerwca 2021 r. Strona skarżąca odniosła się do prowadzonego postępowania oraz wniosła o odstąpienie od ukarania z uwagi na działanie siły wyższej bądź ewentualnie na wypadek uznania braku przeszkody w postaci siły wyższej o odstąpienie od ukarania na podstawie art. 189 j § 1 pkt 1 kpa w zw. z art. 189a § 1 i § 2 pkt 2 kpa. W uzasadnieniu stanowiska wyjaśniono, iż utrzymująca się pandemia koronawirusa (COVID-19) stanowiła silę wyższą powodującą kłopoty organizacyjne skarżącej. Nadto wskazano, iż niedopełnienie obowiązku informacyjnego w terminie nie spowodowało negatywnych skutków społecznych czy gospodarczych w związku z czym należy je uznać za naruszenia o charakterze znikomym. Decyzją z [...] sierpnia 2021 r. nr [...] Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej rozpoznając sprawę jako Organ I instancji nałożył na Wójta Gminy [...] karę pieniężną w wysokości 11.000 zł (jedenaście tysięcy złotych) za nieprzekazanie przez Stronę informacji w terminie wyznaczonym przez Prezesa UKE w ww. wezwaniu. W uzasadnieniu Organ podniósł, że Strona nie wypełniła obowiązku przekazania w terminie informacji, o których mowa w art. 29b ust. 1 pkt 6 ustawy o wspieraniu a następnie nie przekazała żądanych informacji w terminie wyznaczonym w wezwaniu, wystosowanym do Strony na podstawie art. 29d ust. 12 tej ustawy. Strona przekazała żądane informacje dopiero 22 dni po wyznaczonym w wezwaniu terminie. Organ administracyjny opisał materiał dowodowy zebrany w sprawie oraz przytoczył treść mających zastosowanie przepisów prawa. Ustosunkowując się do twierdzeń Skarżącej co do okoliczności siły wyższej (art. 189e kpa) uniemożliwiającej wykonanie wezwania organu w zakreślonym terminie, organ stwierdził, iż Strona miała 41 dni na przekazanie przedmiotowych informacji a zatem możliwe było takie zorganizowanie pracy Urzędu aby wypełnić terminowo obowiązek. Podkreślono, iż działania zmierzające do wypełnienia przedmiotowego obowiązku zostały podjęte przez stronę dopiero od dnia 5 listopada 2020 r. tj. 5 dni przed terminem określonym w Wezwaniu a odpowiadając na wniosek skarżącej przedłużono termin na wykonanie zgłoszenia do dnia 17 listopada 2020 r. Terminowe wypełnienie obowiązku było zatem zdaniem organu możliwe przy odpowiedniej organizacji pracy Urzędu, zwłaszcza, że wprowadzenie danych o stawkach opłat za zajęcie pasa drogowego do PIT nie jest czynnością czasochłonną ani skomplikowaną i nie wymagało dużego nakładu czasu i pracy. Odnosząc się natomiast do wniosku Strony o odstąpienie od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej, Prezes UKE stwierdził, że mając na uwadze treść art. 189f § 1 Kpa odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej jest możliwie w dwóch odrębnych przypadkach. Co do przypadku pierwszego, gdy naruszenie prawa ma znikomą wagę i jednocześnie strona zaprzestała tego naruszania prawa, organ wyjaśnił, że w niniejszej sprawie w związku z tym, że Strona przedłożyła przedmiotowe dane doszło do spełnienia przesłanki zaprzestania naruszania prawa. Jednakże zdaniem Organu waga naruszenia jakiego dopuściła się Strona wiąże się z dalekosiężnymi skutkami zarówno dla realizacji obowiązków ustawowych Prezesa UKE jak i dla samego rynku telekomunikacyjnego. Organ podniósł, że punktem odniesienia przy ocenie "wagi naruszenia" nie może być w tym przypadku jedynie czas trwania zwłoki w przekazaniu żądanych informacji na wezwanie Prezesa UKE, lecz również okoliczność, że wezwanie zostało wystosowane do Strony wobec niewykonania przez nią w terminie obowiązku, o którym mowa w art. 29d ust. 6 ustawy o wspieraniu. Wyjaśniono, iż z powodu tego, że Uchwała weszła w życie 31 stycznia 2020 r., Strona winna była przekazać Prezesowi UKE informacje o stawkach opłaty za zajęcie pasa drogowego do dnia 14 lutego 2020 r. Opóźnienie w przekazaniu powyższych informacji wyniosło więc aż 321 dni. Wagę naruszenia w związku z powyższym Organ administracyjny winien oceniać przez pryzmat celu, dla którego Prezes UKE zbiera informacje dotyczące stawek za zajęcie pasa drogowego, tj. w celu udostępniania ich przedsiębiorcom telekomunikacyjnym, którzy na podstawie tych danych mają możliwość sporządzenia rzetelnej oceny kosztów planowanej inwestycji. Według organu nie można zatem uznać, że waga naruszenia jest znikoma co jest jednoznaczne z wykluczeniem możliwości spełnienia przestanki określonej w art. 189f § 1 pkt 1 Kpa. Dokonując natomiast oceny drugiego przypadku określonego w art. 189f § 1 pkt 2 Kpa organ wyjaśnił, iż nie może mieć on zastosowania z uwagi na to, iż nie ma innego organu uprawnionego do nakładania kar pieniężnych o których mowa w art. 29d ust. 13 ustawy o wspieraniu, a przedmiotowe naruszenie nie spełnia znamion wykroczenia, przestępstwa ani przestępstwa skarbowego. Odnosząc się do wysokości ustalonej kary pieniężnej określonej w art. 29d ust. 13 ustawy o wspieraniu Organ wskazał, iż kara wymierzana jest za każdy dzień zwłoki. Zatem biorąc pod uwagę fakt wykonania przez Stronę obowiązku dostarczenia Prezesowi UKE żądanych w wezwaniu informacji 22 dni po wyznaczonym terminie Prezes UKE wymierzył Stronie karę w łącznej wysokości 11.000 zł. Pismem z dnia 13 sierpnia 2021 r. Strona zwróciła się o ponowne rozpatrzenie sprawy do Prezesa UKE jako organu II instancji. W treści pisma Strona zarzuciła niezastosowania przez Prezesa UKE art. 189e kpa, mimo, że do naruszenia obowiązku wynikającego z art. 29 d ust. 6 ustawy o wspieraniu doszło w skutek epidemii i braków kadrowych Urzędu Gminy [...], co oznaczało działanie siły wyższej oraz niezastosowania art. 189f § 1 pkt 1 kpa, w związku z art. 189 a § 1 i § 2 pkt 2 kpa mimo, że istnieją przesłanki do odstąpienia od nałożenia kary, ze wzglądu na znikomą wagę naruszenia prawa przez Stronę oraz zaprzestanie naruszania prawa. Decyzją z dnia [...] grudnia 2021 r. znak: [...] Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej rozpoznając sprawę ponownie jako organ II instancji utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ administracyjny przedstawił stan faktyczny sprawy, opisał materiał dowodowy zebrany w sprawie, przytoczył treść mających zastosowanie przepisów prawa oraz wyjaśnił zakres ponownego zbadania sprawy. Rozpoznając sprawę ponownie jak organ II instancji Prezes UKE stwierdził, iż Strona nie przekazała przedmiotowych informacji w terminie. Strona zrobiła to dopiero kilkaset dni po terminie wynikającym z ustawy i 22 dni po terminie wynikającym z wezwania do przekazania informacji w związku z czym zasadnie nałożono na Stronę karę pieniężną w wysokości 11.000 zł. Odnosząc się do postawionych zarzutów Organ administracyjny wyjaśnił, że nie zgadza się z twierdzeniem jakoby sam fakt epidemii stanowił siłę wyższą uniemożliwiającą realizację ciążących na stronie obowiązków. Wskazano tutaj, iż trudności w organizacji pracy Urzędu Gminy w początkowym okresie pandemii byłyby zrozumiałe jednakże w październiku i listopadzie 2020 r. Skarżąca powinna mieć już tak zorganizowaną pracę, aby prawidłowo funkcjonować. Zdaniem organu wskazywane tu trudności związane z absencją pracowników i zmianami kadrowymi mogły powodować trudności ale nie uniemożliwiały działania. Podkreślono także, iż zwracając się o przedłużenie terminu do wykonania obowiązku skarżąca powoływała się na potrzebę uzyskania dostępu do PIT a nie na problemy organizacyjne Gminy. Organ podtrzymał także poprzednie stanowisko co do oceny kwestii braku podstaw zastosowania art. 189 f § 1 Kpa. Nie zgadzając się z rozstrzygnięciem przyjętym w decyzji organu II instancji Strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzucając Prezesowi UKE naruszenie przepisów: art. 77 § 1, art. 7, art. oraz 80, k.p.a. poprzez niedokładne i nierzetelne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy oraz niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego, w szczególności z uwagi na nieprawidłowe przyjęcie, że sytuacja jesienią 2020 r. wynikająca z pandemii COVID-19 nie uniemożliwiała wykonania ciążącego na Skarżącym obowiązku oraz nieprawidłowe ustalenie okoliczności świadczących o wadze naruszenia; naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. z uwagi na brak właściwego uzasadnienia faktycznego; naruszenie przepisu 189a k.p.a. poprzez nieprawidłowe niezastosowanie niniejszego przepisu i przyjęcie, że Strona podlega ukaraniu, gdy do naruszenia przepisów doszło w skutek działania siły wyższej; naruszenie przepisu 189e § 1 pkt. 1 k.p.a. bowiem ziściły się przesłanki do zastosowania tego przepisu. Wskazując na powyższe zarzuty Strona wniosła o uchylenie obu decyzji wydanych w sprawie. W uzasadnieniu skargi Skarżący wskazał, iż organ w sposób niedokładny i nierzetelny ustalił stan faktyczny w sprawie bowiem wbrew twierdzeniom organów w zakresie kwestii utrudnień z powodu COVID-19, nie było możliwości przewidzenia przez organ Gminy kiedy i w jakim zakresie pracownicy urzędu objęci zostaną kwarantanną. Organy błędnie też uzasadniły swoje rozstrzygnięcia nie wykazując w stopniu wystarczającym powodów podjętych decyzji w kontekście art. 189e oraz 189f § 1 pkt 1 kpa oraz zanegowały powołane orzeczenia sądów administracyjnych i TSUE co kwestii uznania COVID za siłę wyższą bez jakiegokolwiek uzasadnienia. Skarżąca uzasadniając swoje twierdzenie, iż do realizacji przedmiotowego obowiązku nie doszło na skutek siły wyższej podniosła, iż w okresie wyznaczonego terminu niemal połowa pracowników przebywała na kwarantannie a okoliczności tej nie dało się przewidzieć. Przytoczono tu orzecznictwo wskazujące zdaniem skarżącej na uznanie COVID za działanie siły wyższej. Zdaniem skarżącej w sprawie wystąpiła potrzeba zastosowania art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. bowiem zrealizowane zostały wszystkie przesłanki tego przepisu. Powtórzono tutaj stanowisko strony prezentowane w toku postępowania administracyjnego wskazując, iż zaistniałe opóźnienie terminu było naruszeniem znikomym a mimo niedopełnienia obowiązku przekazania danych do PIT przedsiębiorcy nie byli pozbawieni informacji o opłatach bowiem mogli je odnaleźć w innych źródłach takich jak strona internetowa Gminy czy w Dzienniku Urzędowym Województwa Mazowieckiego dostępnego także online. W odpowiedzi na skargę Prezes UKE podtrzymał swoje stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji odniósł się do zarzutów skargi i wskazując na ich bezzasadność wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Z kolei zgodnie z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2022 poz. 329 dalej ,,Ppsa") Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 Kpa lub innych przepisach. Nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi (art. 134 Ppsa). Dokonując kontroli w wyżej zakreślonych granicach Sąd stwierdził, że skarga nie jest zasadna. Zdaniem Sądu, żadna z wyżej wskazanych przesłanek przepisu art. 145 Ppsa nie zaszła w sprawie, a zaskarżona decyzja nie narusza prawa. W działaniu Organu Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości, zarówno gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa oraz ich interpretację. Wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona argumentacja jest wyczerpująca. Uzasadnienie obu decyzji wydanych w sprawie odnosi się także w stopniu wystarczającym do podnoszonych przez stronę wyjaśnień i zarzutów a dostrzeżone uchybienia nie miały istotnego wpływu na wynik sprawy. Przechodząc do motywów rozstrzygnięcia Sądu na wstępie wskazać należy, iż przedmiotem zaskarżonej decyzji była kara pieniężna, nałożona na stronę, za nieprzedłożenie informacji w terminie wyznaczonym przez Prezesa UKE w wezwaniu skierowanym do Skarżącego na podstawie art. 29d ust. 12 ustawy o wspieraniu. Stosownie do postanowienia art. 29a ustawy o wspieraniu Prezes UKE, za pośrednictwem strony internetowej prowadzi punkt informacyjny do spraw telekomunikacji (dalej ,,PIT"). Rola PIT została dookreślona w art. 29b tej ustawy. Zgodnie z ust. 1 tego artykułu, w ramach PIT zapewnia się każdemu operatorowi sieci (przedsiębiorca telekomunikacyjny, podmiot wykonujący zadania z zakresu użyteczności publicznej, w tym jednostka samorządu telekomunikacyjnego – zob. art. 2 ust. 1 pkt 8 ustawy) dostęp do posiadanych przez Prezesa UKE informacji: 1) w zakresie procedur i formalności wymaganych przed rozpoczęciem robót budowlanych dotyczących infrastruktury telekomunikacyjnej, w trakcie ich wykonywania oraz do ich zakończenia i rozpoczęcia użytkowania tej infrastruktury, w tym informacji o wymaganych decyzjach, zgłoszeniach i zawiadomieniach do właściwych organów, a także zwolnieniach z obowiązku ich uzyskania lub dokonania; 2) uzyskanych w wyniku inwentaryzacji, o której mowa w art. 29 ust. 1; 3) o istniejącej infrastrukturze technicznej, innej niż infrastruktura objęta inwentaryzacją, o której mowa w art. 29 ust. 1, a także o kanałach technologicznych, określających: a) ich lokalizację i przebieg, b) rodzaj i aktualny stan oraz sposób użytkowania, c) dane kontaktowe w sprawach dostępu; 4) o planach inwestycyjnych w zakresie wykonywanych lub planowanych robót budowlanych, finansowanych w całości lub w części ze środków publicznych, dotyczących infrastruktury technicznej lub kanałów technologicznych, określających: a) lokalizację i rodzaj robót, b) element infrastruktury technicznej lub kanału technologicznego, którego roboty dotyczą, c) przewidywaną datę rozpoczęcia robót i czas ich trwania, d) dane kontaktowe w sprawach koordynacji robót budowlanych; 5) o stronach internetowych, na których zostały zamieszczone warunki dostępu, o których mowa w art. 18 ust. 7 i art. 35a ust. 7 niniejszej ustawy oraz art. 39b ust. 3 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz. U. z 2020 r. poz. 1463 i 2338); 6) o obowiązujących stawkach opłaty za zajęcie pasa drogowego w celach, o których mowa w art. 40 ust. 2 pkt 1-3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, ustalonych w drodze uchwały, o której mowa w art. 40 ust. 8 tej ustawy". Obowiązek przekazywania danych wskazanych w art. 29b ust. 1 pkt 6 tej ustawy obciąża wójta (burmistrza, prezydenta miasta), starostę i marszałka województwa (art. 29d ust 6 ww. ustawy). Trzeba też podkreślić, że informacje o stawkach opłaty winny być przekazywane w terminie 14 dni od dnia wejścia w życie uchwały, o której mowa art. 40 ust. 8 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2021r. poz. 1376 ze zm. dalej ,,Udp"). Przepis art. 29d ust. 6 ustawy o wspieraniu wskazuje nadto, że informacje są przekazywane w systemie teleinformatycznym zapewniającym gromadzenie, aktualizację i udostępnianie tych informacji w sposób jednolity dla obszaru całego kraju (zob. art. 29b ust. 2 ustawy o wspieraniu). Funkcjonalność tego systemu umożliwia bezpośrednie wprowadzanie informacji do bazy danych oraz ich aktualizowanie przez stronę internetową punktu informacyjnego do spraw telekomunikacji m.in. przez podmioty, o których mowa w art. 29d ust. 6 ustawy tj. wójta (burmistrza, prezydenta miasta), starostę i marszałka województwa, jak i identyfikację podmiotu wprowadzającego informacje (art. 29b ust. 3 ustawy o wspieraniu). Realizacja zatem obowiązku spoczywającego na Stronie mogła zostać uznana o ile Skarżący przekazałby informacje, w terminie i na zasadach określonych we wspomnianych przepisach prawa. Jak wynika ze stanu faktycznego sprawy wymagane informacje dotyczące stawek opłat przyjętych uchwałą Rady Gminy Staroźreby z 9 stycznia 2020 r., która weszła w życie w terminie 14 dni od dnia jej ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym Województwa Mazowieckiego, co miało miejsce 1 lutego 2020 r., nie zostały przekazane Prezesowi UKE w sposób i w terminie określonym przepisami ustawy o wspieraniu. To zaś stało się podstawą faktyczną do wystosowania przez Organ do Strony wezwania, o którym mowa w art. 29 d ust. 12 ustawy o wspieraniu. Zgodnie bowiem z jego brzmieniem ,,w przypadku stwierdzenia przez Prezesa UKE niewypełnienia przez podmioty, o których mowa w ust. 4 i 6, obowiązku przekazania w terminie informacji, o których mowa w art. 29b ust. 1 pkt 3, 4 i 6, Prezes UKE wzywa właściwy podmiot do realizacji obowiązku w terminie wyznaczonym przez Prezesa UKE". Także w tym przypadku przekazanie wymaganych danych powinno zostać dokonane w systemie teleinformatycznym. Stąd też zasadnie Prezes UKE odnosząc się do okoliczności upublicznienia treści uchwały w Dzienniku Urzędowym Województwa Mazowieckiego i strony internetowej Gminy [...] przyjął, że ich przekazanie w innej formie niż w systemie teleinformatycznym nie spełnia tego wymagania. Ostatecznie przekazanie informacji nastąpiło dopiero w dniu 9 grudnia 2020r. a zatem 22 dni po wyznaczonym terminie wynikającym z wezwania Organu z 6 października 2020 r. co uznać należało za realizację przesłanki z art. 29d ust. 13 ustawy o wspieraniu. Stan faktyczny sprawy co do okoliczność samego uchybienia terminu w ustalonym wymiarze nie był pomiędzy stronami sporny. Skarżąca w zakresie okoliczności faktycznych kwestionowała natomiast ustalenia organu co do dwóch kwestii. Po pierwsze zdaniem skarżącej organ nieprawidłowo przyjął, że sytuacja jesienią 2020 r. wynikająca z pandemii COVID-19 nie uniemożliwiła wykonania ciążącego na Stronie obowiązku (art. 189 e k.p.a.) oraz bezpodstawnie przyjął, iż zaistniałe naruszenie było na tyle istotne, że uniemożliwiało odstąpienie od wymierzenia kary na podstawie art. 189 f § 1 pkt 1 k.p.a. Dokonując oceny zarzutów we wskazanym wyżej zakresie w pierwszej kolejności wyjaśnić należy, iż powoływane przepisy wyłączają możliwość ukarania strony w bardzo szczególnej sytuacji, jaką jest siła wyższa lub też obligują organ do odstąpienia od nałożenia kary i poprzestania na pouczeniu, jeżeli waga naruszenia jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa bądź karę już uprzednio nałożono. Zdaniem Sądu organy administracyjne obu instancji zasadnie uznały, iż sytuacja związana z COVID-19 w okresie wykonania nałożonego obowiązku po wezwaniu organu nie stanowi przejawu siły wyższej w tej sprawie jak wskazywała skarżąca. Poczynione tu przez organ ustalenia są klarowne logiczne i dobrze uzasadnione w realiach przedmiotowej sprawy. Co więcej to właśnie argumentacja skarżącej jakoby brak przewidywalności zakresu absencji pracowników z powodu COVID-19 na jesieni 2020 r. uniemożliwiał w tej sprawie zaplanowanie organizacji pracy a tym samym wykonanie obowiązku, nie znajduje odzwierciedlania w rzeczywistości. Skoro bowiem jak wskazywała skarżąca absencja osób zatrudnionych w Urzędzie Gminy w okresie od dnia 1 listopada 2020 r. do dnia 31 grudnia 2020r. wyniosła 15 pracowników przy ogólnej liczbie zatrudnionych 39 pracowników a jednocześnie Gmina odbierała wszelką korespondencję i była w stanie podejmować działania w tej sprawie (vide wniosek o przedłużenie terminu do wykonania obowiązku z uwagi na potrzebę uzyskania dostępu do systemu PIT) to nie sposób uznać, że sytuacja związana z COVID-19 (kwarantanny pracowników) stanowiła dla niej sytuację nagłą, nieprzewidywalną która uniemożliwiała funkcjonowanie Gminy. Słusznie organy obu instancji wskazywały tutaj, iż o ile trudności organizacyjne w funkcjonowaniu Urzędu Gminy w początkowym okresie pandemii (marzec/kwiecień 2020) były zrozumiałe i można by je usprawiedliwić, to w październiku i listopadzie 2020 r. Urząd Gminy powinien mieć już tak zorganizowaną pracę, żeby prawidłowo funkcjonować. Oczywistym i powszechnie znanym jest, iż sytuacja związana z COVID-19 znacząco dezorganizowała funkcjonowanie pracodawców w kraju, jednakże w kontekście rozpatrywania "Siły wyższej" w tej sprawie słusznie organy administracyjne wskazywały tu, iż stan ten nie uniemożliwiał skarżącej działania w sprawie. Kwestia przewidywalności czy braku możliwości przewidywalności absencji pracowników w tej sprawie w kontekście powyższych uwag nie jest kluczowa bowiem jak wynika z działań Gminy, miała ona możliwości choć utrudnione do działania w sprawie. Skarżąca Gmina w okresie objętym wezwaniem do wykonania obowiązku funkcjonowała i podejmowała także czynności w tej sprawie zatem ogólne odwołanie się przesłanek siły wyższej spowodowanej przez COVID-w tej sprawie nie jest uzasadnione. Odnosząc się natomiast w tym miejscu do powoływanego przez stronę orzecznictwa sądów administracyjnych i TSUE zgodnie z którym pandemia koronawirusa (COVID-19) może być interpretowana jako siła wyższa wyjaśnić należy, iż organ nie przeczył takiemu twierdzeniu. Zdaniem organu, z czym zgadza się także tut. Sąd, nie można się natomiast zgodzić z ogólnym twierdzeniem, iż sam fakt występowania przedmiotowego stanu epidemii uważa się za wystąpienie siły wyższej uniemożliwiającej realizację ciążących na stronie obowiązków. W realiach niniejszej sprawy nie wykazano aby sytuacja epidemiologiczna uniemożliwiała podejmowanie czynności w sprawie, co jak zasadnie wskazywał organ, mogłoby mieć miejsce np. w sytuacji całkowitego zamknięcia urzędu. Odwoływanie się zatem przez skarżącą generalnie do ograniczonych zasobów kadrowych (z wielu powoływanych przez skarżącą powodów) nie uzasadniało braku możliwości zgłoszenia informacji do PIT w ciągu 41 dni. Zdaniem Sądu uzasadnienie zaskarżonej decyzji w stopniu wystarczającym wyjaśnia dlaczego organ uznał, iż koronawirus (COVID-19) nie może być interpretowany jako siła wyższa. Natomiast brak odniesienia w uzasadnieniu wprost do poszczególnych orzeczeń, które powoływał skarżący, w świetle wykazanych motywów organu nie stanowi istotnego naruszenia w zakresie obowiązków wynikających z treści przepisu art. 107 § 3 kpa. Odnosząc się natomiast do kwestii rzekomego potwierdzenia przez ustawodawcę w uzasadnieniu projektu, że stosowane w ustawie o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U.2020.374) rozwiązania, uzasadnione są działaniem choroby COVID-19 jako siły wyższej i związanej z nią epidemią, wskazać należy, iż żaden akt prawny nie potwierdza aby stan epidemiologiczny wywołany przez COVID-19 stanowił automatyczną okoliczność zaistnienia siły wyższej wyłączającej możliwość działań. Powoływana tu ustawa wprowadzona została generalnie w celu podejmowania działań minimalizujących zagrożenie dla zdrowia publicznego. Sama ustawa jak i niestanowiące źródła prawa jej uzasadnienie nie przesądza wbrew twierdzeniom skarżącej, iż stan ogłoszony w związku z COVID-19 potwierdza brak możliwości działania na skutek "Siły wyższej". W zakresie zarzutu naruszenia art. 107 § 3 kpa wskazać należy, iż Prezes UKE odniósł się do zarzutów podniesionych przez Skarżącą w pierwszym piśmie jaki i we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Organ administracyjny ustosunkował się do kluczowych kwestii związanych z art. 189e kpa oraz 189 f §1 pkt 1 kpa zdaniem Sądu w stopniu bardzo szerokim i szczegółowym co czyni zarzuty skargi w tym zakresie bezzasadnymi. Prezes odniósł się zarówno do twierdzeń Skarżącej Gminy w zakresie uznania pandemii za siłę wyższą jak i do twierdzeń, że powinien odstąpić od nałożenia kary wobec tego, że naruszenie miało znikoma wagę. Zasadnie organ administracyjny w odpowiedzi na skargę powołał tutaj iż sam fakt, że Strona nie zgadza się z argumentacją zawartą w uzasadnieniu Decyzji nie czyni tego uzasadnienia wadliwym. Według Sądu organy administracyjne prawidłowo ustaliły zatem stan faktyczny sprawy w zakresie wpływu sytuacji związanej z COVID-19 na możliwości działania skarżącej, czemu dały wyraz w stopniu wystarczającym w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Tym samym zarzuty skargi co do naruszenia art. 77 § 1, art. 7, art. 80, art. 107 § 3 jaki art. 189 e kpa były w ocenie sądu z powyższych względów nieuzasadnione. Strona w toku postępowania administracyjnego jak i we wniesionej skardze zarzucała także Prezesowi UKE, że niezasadnie odmówił zastosowania instytucji odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej w oparciu o art. 189f § 1 pkt 1 Kpa. Wyjaśnić tutaj należy, iż zgodnie z treścią tego przepisu organ administracji publicznej, w drodze decyzji, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli: 1) waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa. Oceniając ten zarzut skargi Sąd stanął na stanowisku, że Prezes UKE prawidłowo przyjął, że ten przepis prawa nie może mieć zastosowania w okolicznościach faktycznych tej sprawy. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podziela tutaj stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wyrażone w wyroku z dnia 19 października 2021 r. sygn. Akt VI SA/Wa 2263/21 (LEX 3318474) zgodnie z którym waga naruszenia prawa w sprawie uchybionego terminu do zgłoszenia przedmiotowej informacji nie może być uznana za znikomą. Nie ulega bowiem wątpliwości, że kara pieniężna jest nakładana w tym przypadku nie za nieprzekazanie informacji na zasadach określonych w art. 29d ust. 6 ustawy o wspieraniu ale w wyniku uchybienia terminowi na ich przekazanie wyznaczonego treścią wezwania Organu, o którym mowa w ust. 12 tego artykułu. Dla przyjęcia znikomości naruszenia prawa nie jest też wystarczające w takim przypadku odwołanie się do wysokości zagrożenia karą pieniężną określonego przez ustawodawcę w art. 29d ust. 13 ustawy o wspieraniu czy też wysokości tej, która jest ostatecznie nakładana na stronę a stanowi sumę wyliczoną za każdy dzień zwłoki. To co w ocenie Sądu determinuje przyjęcie, że ze znikomością naruszenia w tym przypadku nie możemy mieć do czynienia związane jest z charakterem zaistniałego naruszenia jak i statusem podmiotu, na którym spoczywał obowiązek przekazania informacji. Trzeba w tym zakresie podkreślić, że obowiązek przekazywania informacji określony w art. 29d ust. 6 ustawy o wspieraniu służy pozyskiwaniu z PIT aktualnych i wiarygodnych informacji przez określone grono podmiotów. Służy zatem realizacji określonej misji publicznej związanej z łatwym dostępem do przydatnych informacji. Naruszenie wymogu dostarczania takich informacji na zasadach określonych w art. 29d ustawy o wspieraniu stanowi zatem nie tylko uchybienie obowiązkowi ustawowemu ale godzi w wymierne dobro podmiotów korzystających z PIT, pozbawiając ich możliwości korzystania z tego narzędzia w zaufaniu do aktualności i kompletności udostępnianych informacji. Niewykonanie w terminie 14 dni obowiązku z art. 29d ust. 6 ustawy o wspieraniu nie jest zagrożone karą pieniężną. Jak należy sądzić jest to związane z tym, że zobowiązanym w tym przypadku jest podmiot będący organem administracji publicznej, od którego bez dodatkowego wezwania należałoby oczekiwać przestrzegania ustawowych obowiązków. W tym przypadku ustawodawca przewidział zastosowanie przez Prezesa UKE określonego narzędzia dyscyplinującego w postaci wezwania, w którym w istocie zakreślony jest dodatkowy termin na realizację obowiązku, a przekazanie informacji w tym nowym terminie nie rodzi sankcji administracyjnej. Z powyższych względów Sąd podziela argumentację, że okoliczność, iż wystosowanie wezwanie jest wynikiem uprzedniego uchybienia przepisom prawa nie może być pomijana przy ocenie podstaw do zastosowania art. 189f § 1 pkt 1 Kpa. W ocenie Sądu przemawia to zaś za przyjęciem, że niezastosowanie się do wezwania Prezesa UKE nie będzie naruszeniem znikomym. Przy czym wniosek ten nie jest uzależniony w tym przypadku od tego jak długo nie dochodziło do realizacji obowiązku z art. 29d ust. 6 ustawy o wspieraniu ale od tego, że w ogóle nie doszło do jego realizacji, w tym także w terminie wskazanym w wezwaniu Prezesa UKE. W świetle powyższego trzeba stwierdzić, że Organ zasadnie odmówił zastosowania w tej sprawie art. 189f § 1 pkt 1 Kpa a zarzut skargi sformułowany w tym zakresie nie zasługiwał na uwzględnienie. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na podstawie art. 151 ppsa.