VI SA/Wa 3111/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Danuta Szydłowska Sędziowie: Sędzia WSA Sławomir Kozik Asesor WSA Justyna Żurawska (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 28 stycznia 2025 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi B. sp. z o.o. z siedzibą w S. na decyzję Główny Inspektor Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2024 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę Przedmiotem skargi B. z siedzibą w S. (dalej: "Skarżąca", "Spółka", "Strona") jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2024 r. nr [...] wydana w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej. Decyzja ta została wydana w następującym stanie sprawy: W dniu [...] maja 2022 r. o godzinie 14:50 na płatnym odcinku drogi krajowej nr [...] węzeł B. - węzeł K. inspektorzy Inspekcji Transportu Drogowego zatrzymali do kontroli mobilnej zespół pojazdów składający się z ciągnika samochodowego marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] wraz z naczepą ciężarową marki [...] o numerze rejestracyjnym [...]. Incydent został wprowadzony manualnie do sytemu o godzinie 14:53 pod numerem ewidencyjnym [...]. Wskazany wyżej odcinek drogi został wyszczególniony w załączniku nr 1 pkt 3 lit. b do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną, oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej (tekst jedn. Dz.U. z 2021 r. poz. 32 ze zm.). Przebieg i ustalenia kontroli zostały utrwalone w protokole z dnia [...] maja 2022r. nr [...]. W wyniku kontroli stwierdzono, że ww. pojazd samochodowy został zarejestrowany w Systemie Poboru Opłaty Elektronicznej KAS (SPOE KAS). Z aktywnym kontem użytkownika powiązano urządzenie służące do uiszczania opłat elektronicznych, które zgłaszało konieczność poboru opłaty dla ww. sekcji płatnej powiązanej z wykrytym przejazdem. Na koncie użytkownika typu przedpłaconego brak było środków umożliwiających pokrycie należnej opłaty. Tym samym za kontrolowany przejazd nie została uiszczona opłata elektroniczna. Na podstawie danych znajdujących się w dowodzie rejestracyjnym pojazdu okazanym podczas kontroli ustalono, iż dopuszczalna masa całkowita kontrolowanego zespołu pojazdów przekracza 3,5 tony. W dniu naruszenia odpowiedzialny był podmiot będący użytkownikiem ww. pojazdu samochodowego, tj. B. W związku z wynikami kontroli, pismem z dnia 29 grudnia 2022 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej także: "GITD", "organ") zawiadomił Stronę o wszczęciu postępowania z urzędu. Po przeprowadzaniu postępowania, decyzją z dnia [...] listopada 2023 r. GITD nałożył na Spółkę karę w wysokości 1 500 zł za naruszenie obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej podczas przejazdu wykonywanego pojazdem o numerze rejestracyjnym [...] w dniu [...] maja 2022 r. Podstawę prawną decyzji stanowił art. 13 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r. poz. 1693), dalej: "u.d.p." w zw. z art. 13k ust. 1 pkt 2 oraz art. 13l u.d.p., rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną, oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej (tekst jedn. Dz.U. z 2021 r. poz. 32 ze zm.), art. 50 pkt 1 lit. j, art. 51 ust. 6 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r. poz. 180 ze zm.). Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy złożyła Spółka, wskazując że nie zgadza się z rozstrzygnięciem. Podniosła, że wykazano, iż system automatycznego doładowania konta nie zadziałał prawidłowo, co było przyczyną chwilowego braku środków na koncie. Opłata została uiszczona natychmiast po ujawnieniu braku. Spółka podniosła nadto, że nie można przypisać jej braku starannego działania. Decyzją z dnia [...] lipca 2024 r. GITD, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 572, ze zm.) w zw. z art. 13 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 13k ust. 1 pkt 2, art. 13k ust. 4 oraz art. 13l ust. 1 u.d.p. (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 320, ze zm.) utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] listopada 2023 r. W uzasadnieniu organ wskazał na ustalenia faktyczne sprawy, a następnie wyjaśnił, że bezspornie w dniu [...] maja 2022 r. o godzinie 14:53 pojazd o numerze rejestracyjnym [...] wraz z naczepą o numerze rejestracyjnym [...] poruszał się po płatnym odcinku drogi krajowej nr [...] węzeł B. - węzeł K. (odcinek: W. – W.). Opłata elektroniczna za ww. przejazd nie została uiszczona. Na koncie użytkownika nie znajdowały się środki na pokrycie należnej opłaty. Użytkownik doładował umowę po stwierdzonym naruszeniu w tym samym dniu o godzinie 16:02 na kwotę 2 000 zł za pomocą Internetowego Konta Klienta. Jednocześnie organ wskazał, że do ujawnienia naruszenia doszło podczas kontroli mobilnej, a zatem mimo zasilenia konta w tym samym dniu Strona nie może zostać zwolniona z odpowiedzialności za naruszenie. Organ rozważył także możliwość odstąpienia od nałożenia kary. Uznał jednakże, że przepis art. 189f § 1 k.p.a. nie znajduje zastosowania, bowiem nie można mówić o znikomej wadze naruszenia. Skargę na powyższą decyzję wniosła Strona, zaskarżając ją w całości. Decyzji tej zarzucono naruszenie: 1) przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy - art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez wyciągnięcie błędnych wniosków ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, sprowadzających się do przyjęcia, że Skarżąca nie zachowała należytej staranności w przygotowaniu przejazdu, albowiem nie dopełniła ciążącego na niej obowiązku weryfikacji dostępnych środków na koncie użytkownika, a w konsekwencji uiszczenia opłaty elektronicznej, w sytuacji gdy Skarżąca w systemie SPOE KAS przeznaczonym do obsługi opłat elektronicznych, miała aktywowaną funkcję zarówno doładowania automatycznego, gdy saldo spadnie poniżej 500 zł, jak również funkcję powiadomienia, gdy saldo spadnie poniżej 600 zł, a funkcje te nie zadziałały w sposób prawidłowy i tylko z tego powodu brak było środków na pokrycie należnej opłaty, co determinuje uznanie, że nie zawiniła ona w braku uiszczenia należnej opłaty, zwłaszcza że dokonała doładowania konta niezwłocznie po otrzymaniu informacji od kierowcy, który podlegał kontroli, że nie uregulowano opłaty, jeszcze w tym samym dniu, godzinę po przeprowadzonej kontroli; 2) art. 8 § 1 k.p.a., poprzez naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa, polegające na obciążeniu Strony konsekwencjami braku prawidłowej funkcjonalności systemu w zakresie rejestracji karty płatniczej dla automatycznego doładowania, co spowodowało brak skuteczności automatycznego doładowania konta w systemie SPOE KAS, a tym samym brak środków na pokrycie należnej opłaty, w sytuacji gdy na działanie ww. systemu Skarżąca nie ma żadnego wpływu i skoro wybrany przez ustawodawcę operator do obsługi płatności elektronicznych dopuszcza tego rodzaju rozwiązanie organizacyjne jakim jest autodoładowanie, a taką opcję Skarżąca aktywowała już w dniu 20 sierpnia 2021 r., i nie zadziałało ono w sposób prawidłowy, to Skarżąca nie może ponosić z tego tytułu negatywnych konsekwencji, zwłaszcza że ewentualna waga naruszania prawa jest znikoma, a wymierzona kara nieproporcjonalna do należności za przejazd, która finalnie została uiszczona; 3) art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a., poprzez niezastosowanie tego przepisu i brak odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i zastosowania pouczenia, w sytuacji gdy w świetle podnoszonych przez Skarżącą okoliczności niniejszej sprawy, waga naruszenia prawa jest znikoma, a Skarżąca zaprzestała naruszenia prawa i wbrew twierdzeniom organu, nie dopuszczała się wielokrotnych naruszeń obowiązku uiszczania opłat (naruszenie o charakterze jednorazowym), a także, kara 1 500 zł za zarzucone naruszenie w okolicznościach w jakich do niego doszło i jego wagi jawi się jako nieproporcjonalna; 4) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., poprzez utrzymanie w mocy decyzji GITD z dnia [...] listopada 2023 r. o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 1 500 zł, w sytuacji gdy organ winien na podstawie art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. odstąpić od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i zastosować pouczenie, a ewentualnie, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. uchylić zaskarżoną decyzję w całości, ewentualnie umorzyć postępowanie; 5) art. 13 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 13k ust. 1 pkt 2, art. 13k ust. 4 oraz art. 13l ust. 1 u.d.p. oraz załącznika nr 1 do rozporządzenia w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej, art. 50 pkt 1 lit. j, art. 51 ust. 6 pkt 1 lit b. ustawy o transporcie drogowym, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i nałożenie na Stronę kary pieniężnej w wysokości 1 500 zł, całkowicie nieproporcjonalnej do ewentualnej wagi naruszenia, pomimo, iż w świetle okoliczności wskazanych przez Stronę organ mógł poprzestać na odstąpieniu od nałożenia kary pieniężnej i pouczeniu, wobec faktu, że brak środków na pokrycie opłaty elektronicznej wynikał wyłącznie z nieprawidłowego działania funkcji doładowania automatycznego systemu SPOE KAS, a właściciel nie ukrywał przejazdu przed administracją, nie uchylał się od płatności i nie próbował ich uniknąć. Mając na uwadze powyższe, Strona wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] listopada 2023 r. oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. W uzasadnieniu Strona przedstawiła argumenty na poparcie podniesionych podstaw. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzenie niejawne. Podstawę do skierowania sprawy niniejszej na posiedzenie niejawne w trybie uproszczonym stanowił art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 935, ze zm.), dalej: "p.p.s.a.". Wniosek o rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym złożył organ, a Strona powiadomiona o złożeniu przez organ przedmiotowego wniosku, w terminie 14 dni nie zażądała przeprowadzenia rozprawy. Przedmiotem kontroli Sądu w sprawie, pod względem jej zgodności z prawem, jest decyzja GITD z dnia [...] lipca 2024 r. utrzymująca w mocy decyzję tego organu z dnia [...] listopada 2023 r., nakładającą na Stronę karę pieniężną w wysokości 1 500 zł za naruszenie obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej podczas przejazdu wykonywanego pojazdem o numerze rejestracyjnym [...] w dniu [...] maja 2022 r. Dokonując kontroli decyzji zaskarżonej pod względem zgodności z prawem, Sąd uznał, że nie narusza ona prawa w stopniu uzasadniającym jej wyeliminowanie z obrotu prawnego. Przedmiotowa kara pieniężna została nałożona w oparciu o art. 13 ust. 1 pkt 3 u.d.p. w zw. z art. 13k ust. 1 pkt 2 u.d.p. Stosownie do art. 13 ust. 1 pkt 3 u.d.p. "Korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za: przejazdy po drogach krajowych pojazdów samochodowych, w rozumieniu art. 2 pkt 33 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, za które uważa się także zespół pojazdów składający się z pojazdu samochodowego oraz przyczepy lub naczepy o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 tony, w tym autobusów niezależnie od ich dopuszczalnej masy całkowitej.". Stosownie do art. 2 pkt 33 ustawy Prawo o ruchu drogowym "pojazd samochodowy - pojazd silnikowy, którego konstrukcja umożliwia jazdę z prędkością przekraczającą 25 km/h; określenie to nie obejmuje ciągnika rolniczego". Przepis art. 13k u.d.p. stanowi, że: "Za naruszenie obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej, o którym mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3, wymierza się karę pieniężną w wysokości: 1) 500 zł - w przypadku zespołu pojazdów o łącznej dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 tony złożonego z samochodu osobowego o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony oraz przyczepy; 2) 1500 zł - w pozostałych przypadkach.". Karę pieniężną o której mowa w ust. 1 art. 13k wymierza się m.in. właścicielowi, posiadaczowi albo użytkownikowi pojazdu (ust. 4 pkt 1 art. 13k u.d.p.). Na podmiot, o którym mowa m.in. w ust. 4 nie może zostać nałożona więcej niż jedna kara pieniężna za poszczególne naruszenia, o których mowa w ust. 1 lub ust. 2 pkt 2 i ust. 2a-2f, dotyczące danego pojazdu samochodowego, stwierdzone w trakcie jednej doby (ust. 6 art. 13k u.d.p.). W ocenie Sądu, w sprawie stan faktyczny sprawy został ustalony przez organ bez naruszenia dyrektyw wynikających z art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. Stosownie do treści art. 7 k.p.a. "W toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli". Z treści zasady prawdy obiektywnej wynika obowiązek organu administracji wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych ze sprawą, aby w ten sposób stworzyć jej rzeczywisty obraz i uzyskać podstawę do prawidłowego zastosowania przepisu prawa. Z art. 7 i 77 k.p.a. wynika, że postępowanie dowodowe oparte jest na zasadzie oficjalności. Stosownie do treści art. 77 § 1 k.p.a. "Organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy.". Wedle art. 77 § 1 k.p.a. organ jest zobowiązany: podjąć ciąg czynności procesowych mających na celu zebranie całego materiału dowodowego oraz rozpatrzyć ten materiał. Przez materiał dowodowy należy rozumieć ogół dowodów, których zebranie jest konieczne dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Przy czym przedmiotem dowodu winny być fakty mające znaczenie dla sprawy, tj. dotyczące danej sprawy i mające znaczenie prawne. Przepis art. 80 k.p.a. zobowiązuje zaś organ od oceny, na podstawie całokształtu zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Swobodna ocena dowodów, aby nie przekształciła się w dowolną, musi zostać dokonana zgodnie z normami prawa procesowego oraz z zachowaniem określonych reguł. Organ winien opierać się na materiale dowodowym przez siebie zebranym oraz powinien dokonać oceny znaczenia i wartości tych dowodów dla toczącej się sprawy. Nadto ocena o której mowa w art. 80 k.p.a. winna być oparta na wszechstronnej ocenie całokształtu materiału dowodowego. W sprawie nie ma sporu, że w dniu [...] maja 2022 r. pojazd samochodowy marki [...] nr rej. [...] wraz z naczepą ciężarową nr rej. [...] poruszał się po płatnym odcinku drogi krajowej nr [...] węzeł B. – węzeł K. Nie ma także sporu, że opłata za przejazd nie została uiszczona z powodu braku środków na koncie typu przedpłaconego. Naruszenie obowiązku opłaty elektronicznej zostało wykryte przez inspektorów Inspekcji Transportu Drogowego w trakcie kontroli mobilnej, co znajduje swoje odzwierciedlenie w protokole kontroli z dnia [...] maja 2022 r. Poza sporem pozostaje także, że w dniu naruszenia skarżąca Spółka była użytkownikiem pojazdu, a dopuszczalna masa całkowita pojazdu wraz z naczepą przekraczała 3,5 tony. Mając na uwadze ustalony, a wyżej przedstawiony stan faktyczny sprawy, zdaniem Sądu, zaszła podstawa do nałożenia na Spółkę kary pieniężnej w wysokości 1 500 zł za naruszenie obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej, o którym mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3, na podstawie art. 13k ust. 1 pkt 2 u.d.p. Tym samym zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego sformułowany w punkcie 5 petitum skargi, nie mógł zostać uznany za skuteczny. Co do zasady, zdaniem Sądu, rację należy przyznać organowi, że Strona korzystając z dróg płatnych zobowiązana jest do prawidłowego przygotowania przejazdu, w tym sprawdzenia, czy na koncie powiązanym z pojazdem poruszającym się po drodze płatnej znajdują się środki w odpowiedniej wysokości na pokrycie kosztów przejazdu. W toku postępowania jak i w treści skargi na swoją obronę Strona podniosła, że nie można jej przypisać braku dbałości o zorganizowanie przejazdu, albowiem przyczyną nieuiszczenia opłaty było nieprawidłowe działanie funkcji w postaci automatycznego doładowania oraz powiadamiania, gdy saldo spadnie poniżej 600 zł. Jak ustalono, w dniu 20 sierpnia 2021 r. Spółka aktywowała opcję automatycznego doładowania konta w systemie SPOE KAS. Jak wyjaśniło Ministerstwo Finansów – Departament Poboru Opłat Drogowych w piśmie z dnia 23 czerwca 2023 r. funkcjonalność systemu w zakresie rejestracji karty płatniczej dla automatycznego doładowania konta nie działała poprawnie. W związku z powyższym w dniu [...] maja 2022 r. automatyczne doładowanie konta nie było skuteczne. W ocenie Sądu, okoliczność ustawienia funkcji automatycznego doładowania, nie stanowi okoliczności obiektywnie niezawinionej w naruszeniu obowiązku opłaty elektronicznej w dniu [...] maja 2022 r., albowiem – w realiach sprawy niniejszej - Strona miała świadomość niedziałania tej funkcji. Świadczy o tym fakt, że od 20 sierpnia 2021r. do 27 września 2022 r. Strona wielokrotnie uzupełniała środki pieniężne na koncie nie poprzez funkcję automatycznego doładowania konta, a manualnie - poprzez Internetowe Konto Klienta (kanał www). W tym okresie nie odnotowano żadnego doładowania automatycznego (por. dokument na k. 36 obrazujący daty, kwoty i kanał płatności poszczególnych doładowań konta). Przy czym z akt sprawy nie wynika, by Strona zwracała się do operatora systemu z prośbą o poprawę działania opisywanej funkcji. Również i brak powiadomień na urządzeniu pokładowym o niskim stanie salda na koncie, nie stanowi okoliczności mogącej zwolnić Stronę z odpowiedzialności za naruszenie obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej. W toku postępowania administracyjnego, w piśmie z dnia 5 stycznia 2023 r. sama Strona wskazała, że jeśli chodzi o rozwiązania dotyczące e-Toll, to urządzenia pokładowe umieszczone w pojeździe nie informują w żaden sposób o stanie konta rozliczeniowego. A zatem Strona miała świadomość, że na urządzeniach pokładowych funkcje powiadomień nie działają. W tej sytuacji brak jest podstaw do zarzucenia organowi naruszeń prawa, w tym naruszenia art. 8 § 1 k.p.a., zgodnie z którym "Organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania.". Znaczenie prawne tej zasady należy zasadniczo rozważać w aspekcie prowadzenia postępowania zgodnie z przepisami prawa materialnego i procesowego. W sprawie takich uchybień organ nie popełnił. Zdaniem Sądu brak jest również podstaw by przyjąć, że Strona została zaskoczona niedziałaniem funkcji automatycznego doładowania, skoro funkcja ta zasadniczo nie działała od samego początku, a Strona doładowywała konto za pośrednictwem kanału www. A zatem obowiązkiem Strony było każdorazowe sprawdzanie, czy na koncie znajduje się wystarczająca ilość środków pieniężnych. Również i okoliczność, że jeszcze w dniu naruszenia Strona doładowała konto i opłata za przejazd została pobrana, nie zwalnia Strony z odpowiedzialności. Przepis art. 13k ust. 8a stanowi, że: "Kary pieniężnej za naruszenie obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej w trybie przedpłaty, nie wymierza się, jeśli do Systemu Poboru Opłaty Elektronicznej KAS zostały przekazane dane geolokalizacyjne, a właściciel, posiadacz albo użytkownik pojazdu uiścił opłatę elektroniczną w terminie 3 dni od dnia zakończenia przejazdu. Informacje o wysokości nieuiszczonej opłaty elektronicznej, są dostępne za pośrednictwem Systemu Poboru Opłaty Elektronicznej KAS.". Przepisu tego nie stosuje się jeśli do ujawnienia naruszenia doszło w wyniku kontroli, o której mowa w art. 13l, wykonywanej przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego lub funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej, po zatrzymaniu pojazdu podczas przejazdu po drodze określonej w przepisach wydanych na podstawie art. 13ha ust. 6 (ust. 8b art. 13k u.d.p.). W sprawie niniejszej mamy do czynienia z sytuacją o której mowa w ust. 8b art. 13k u.d.p. – konto zostało doładowane już po zatrzymaniu pojazdu do kontroli, zatem norma art. 13k ust. 8a u.d.p. nie mogła mieć zastosowania. Brak jest także podstaw by przyjąć, że waga naruszenia prawa jest znikoma. Organ rozważył kwestię możliwości zastosowania przepisu art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a., jednakże nie znalazł ku temu podstaw w sprawie niniejszej. Stanowisko organu nie narusza prawa. Stosownie do art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. organ administracji publicznej, w drodze decyzji, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa. W ocenie Sądu w sprawie brak jest podstaw do przyjęcia, że waga stwierdzonego naruszenia była znikoma. Znikomość naruszenia Strona wiąże z doładowaniem konta niezwłocznie po otrzymaniu informacji od kierowcy, że nie uregulowano opłaty oraz z wadliwym działaniem systemu SPOE KAS, a także z okolicznością naliczenia opłaty. Odnosząc się do powyższego wskazać należy, że odpowiedzialność podmiotów wykonujących przejazd po drogach publicznych, bez dopełnienia stosownego obowiązku uiszczenia opłat, które nakładają na nich przepisy ustawy o drogach publicznych, ma charakter obiektywny i jest następstwem zaistnienia stanu niezgodnego z prawem. Należyta staranność w przygotowaniu przejazdu po takiej drodze winna być udziałem każdego, kto skutecznie dba o swoje interesy. Naruszeniu temu nie można zatem przypisać znikomej wagi. Jak już wyżej wykazano, Strona miała wiedzę zarówno co do tego, że funkcja automatycznego doładowania nie działała, jak i co do tego, że aktualnie w systemie e-Toll urządzenia pokładowe nie sygnalizują spadku salda na koncie poniżej określonej kwoty. Okoliczności te nie stanowią zatem usprawiedliwienia dla naruszenia przedmiotowego obowiązku. Również i fakt, że w pojeździe zainstalowane było stosowne urządzenie, a opłata została naliczona, nie świadczy o znikomości naruszenia. Za niezasadny Sąd uznał zatem zarzut naruszenia art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. W ocenie Sądu, nie ma też podstaw do przyjęcia, że sankcja za nieuiszczenie opłaty elektronicznej jest nieproporcjonalna w rozumieniu art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. W tym zakresie Sąd wskazuje, że kara administracyjna ma funkcję nie tylko kompensacyjną, ale i prewencyjną, zaś uiszczenie kary w wysokości 1 500 zł nie może być postrzegane jako nadmierne obciążenie podmiotu dopuszczającego się naruszenia, tym bardziej, jeśli podmiot taki prowadzi działalność w zakresie transportu drogowego, a więc jest profesjonalistą, który powinien znać obowiązki związane z korzystaniem z dróg publicznych i je przestrzegać. W sprawie nie zostały także naruszone przepisy art. 50 pkt 1 lit. j oraz art. 51 ust. 6 pkt 1 lit. b ustawy o transporcie drogowym. Z przepisów tych bezspornie wynika, że do zadań Inspekcji należy m.in. kontrola prawidłowości uiszczenia opłaty elektronicznej, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych. Zaś w sprawach związanych z wykonywaniem zadań i kompetencji Inspekcji organem właściwym jest GITD m.in. w sprawach związanych z kontrolą uiszczenia opłaty elektronicznej za przejazd po drogach krajowych, na zasadach określonych w ustawie o drogach publicznych. Jak wskazał organ, powołując się na protokół kontroli, kontrola została dokonana przez inspektora Inspekcji Transportu Drogowego. Podsumowując, w ocenie Sądu żaden z zarzutów sformułowanych w treści skargi wniesionej przez Stronę nie podważył legalności decyzji zaskarżonej. Sąd nie doszukał się także z urzędu takich naruszeń przepisów prawa materialnego czy przepisów postępowania, które mogłyby skutkować wyeliminowaniem decyzji zaskarżonej z obrotu prawnego. Z tego względu, w oparciu o przepis art. 151 p.p.s.a., Sąd skargę oddalił.