VI SA/Wa 3126/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Maliszewska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas Sędzia WSA Andrzej Wieczorek po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 12 maja 2017 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi I. S. na postanowienie Ministra Środowiska z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania oddala skargę Minister Środowiska zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] września 2015 r. nr [...] utrzymał w mocy swoje postanowienie z dnia [...] lipca 2015 r., nr [...], którym odmówiono I. S. wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2005 r., nr [...], przenoszącej koncesję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 1997 r. nr [...] na wydobywanie kruszywa naturalnego ze złoża "M.". Jako podstawę organ wskazał art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Do wydania powyższego postanowienia doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: Pismem z dnia [...] maja 2015 r. I. S. (zwana dalej skarżącą), powołując się na art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., wniosła o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2005 r., nr [...], przenoszącej koncesję nr [...] na wydobywanie kruszywa naturalnego ze złoża "M.", udzieloną decyzją Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 1997 r. nr [...] J. S., na "M." Spółka jawna [...]. Uzasadniając swój wniosek skarżąca podniosła, iż wydana przez Wojewodę [...] decyzja o przeniesieniu koncesji była podstawą nabycia prawa do wydobywania kruszywa naturalnego przez spółkę, która nie miała prawa do używania jej gruntu, tj. działki nr [...] w M. Decyzja ta była więc niezgodna z art. 2 Konstytucji RP, który określa zasadę sprawiedliwości społecznej. Skarżąca wskazała, że w świetle art. 41 ustawy – Prawo geologiczne i górnicze posiada interes prawny w przedmiotowej sprawie, gdyż od [...] grudnia 2009 r. jest właścicielem tej działki. W dniu [...] lipca 2015 r. Minister Środowiska, powołując się na art. 61a k.p.a., wydał postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenie nieważności ww. decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2005r. Organ podniósł, że postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności ww. rozstrzygnięcia toczyło się już uprzednio przed Ministrem Środowiska, który zakończył je wydaniem decyzji z dnia [...] maja 2010 r. (znak: [...]). Następnie rozstrzygnięcie to było badane przez sądy administracyjne, które orzekły, iż decyzja Ministra Środowiska odmawiająca stwierdzenia nieważności ww. decyzji Wojewody [...] przenoszącej koncesję była zgodna z prawem. Okoliczność funkcjonowania ww. decyzji Ministra Środowiska w obrocie prawnym stanowi zawartą w regulacji art. 61 a. K.p.a. przesłankę formalnoprawną uniemożliwiającą wszczęcie ponownego postępowania administracyjnego we wnioskowanym przez Panią I. S. zakresie. Pismem z dnia [...] lipca 2015 r. skarżąca wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej wydaniem ww. postanowienia z dnia [...] lipca 2017 r. We wniosku skarżąca podniosła, iż decyzja Ministra Środowiska z dnia [...] maja 2010 r. poddana następnie kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (wyrok z dnia 8 listopada 2010 r. sygn. Akt VI SA/Wa 1645/10) oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego (wyrok z dnia 28 czerwca 201 1 r. sygn. akt II GSK 415/11) została wydana w ramach postępowania, którego nie zainicjowała skarżąca, a jej brat J. S. - właściciel informacji geologicznej. Ponadto J. S. domagał się stwierdzenia nieważności ww. decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2005 r. na innej podstawie niż obecnie domaga się skarżąca, której zdaniem decyzja ta została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Rozważania sądów administracyjnych koncentrowały się natomiast głównie na kwestii oceny prawa M. Sp. j. do informacji geologicznej. Zdaniem skarżącej nie istnieje zatem tożsamość przedmiotu rozstrzygnięcia pomiędzy tymi sprawami. Sprawy te zostały zainicjowane również przez różne podmioty. W tej sytuacji w sprawie nie zaistniała powaga rzeczy osądzonej na którą powołuje się Minister Środowiska. W wyniku rozpoznania powyższego wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Minister Środowiska wydał w dniu [...] września 2016 r. zaskarżone do tutejszego Sądu postanowienie. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia, odnosząc się do zarzutów skarżącej, wskazano, że podnoszone skarżącą twierdzenie o braku tożsamości zarówno przedmiotowej, jak i podmiotowej pomiędzy wnioskowanym przez nią postępowaniem a postępowaniem zakończonym decyzją Ministra Środowiska z dnia [...] maja 2010 r. wszczętym z wniosku J. S. nie mogło zostać uwzględnione. Postępowanie zakończone ww. decyzją Ministra Środowiska zostało zainicjowane przez J. S. - ówczesnego właściciela działki o nr [...] na której zlokalizowany był zakład górniczy " M.". I. S. na podstawie umowy zamiany zawartej z J. S. w dniu [...] grudnia 2009 r. uzyskała prawo własności do ww. nieruchomości, stając się przez to jego następcą prawnym. W tej sytuacji należało uznać, iż w postępowaniu administracyjnym zakończonym decyzją Ministra Środowiska z dnia [...] maja 2010 r., jak i w postępowaniu o wszczęcie którego wnioskuje I. S. występują te same strony. Zdaniem organu w ww. sprawach występuje również tożsamość podstawy prawnej. Zarówno we wniosku J. S., jak i we wniosku Pani I. S. zarzucono wydanie decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2005 r. z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.). Mając na uwadze powyższe, wydanie decyzji w sprawie już rozstrzygniętej ostateczną decyzją Ministra Środowiska z dnia [...] maja 2010 r. funkcjonującą nadal w obrocie prawnym, musiało skutkować odmową wszczęcia postępowania nieważnościowego na podstawie art. 61 a § 1 k.p.a. W złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skardze na powyższe postanowienie z dnia [...] września 2016 r. skarżąca I. S. zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w sytuacji, gdy stan faktyczny jest bezsporny. Zdaniem skarżącej uznanie tożsamości podmiotowej kolejnych właścicieli tej samej nieruchomości jest rażącym błędem, albowiem tożsamość podmiotowa jest zachowana, gdy w miejsce strony podczas tej samej rozprawy wstępuje jej następca prawny i kontynuuje rozpoczęte postępowanie w tej samej kwestii spornej. Skarżąca przyznała, że toczyło się już postępowanie administracyjne w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2005 r. przenoszącej koncesję udzieloną na wydobywanie kopaliny ze złoża "M.", jednak skarżąca nie była jednak stroną w tym postępowaniu, gdyż nigdy nie przysługiwały jej żadne prawa do dokumentacji geologicznej czy informacji geologicznej złoża. Ponadto skarżąca wskazała, że kwestia prawa spółki na którą przeniesiono koncesje do nieruchomości stanowiących obecnie własność skarżącej nie była rozpatrywana przez sądy. Stroną postępowania administracyjnego toczącego się w 2010 r. przed Ministrem Środowiska jak i w dalszej kolejności przed sądami administracyjnymi nie był właściciel nieruchomości objętych koncesją lecz właściciel informacji geologicznej – J. S. W tej sytuacji zdaniem skarżącej brak jest związku przedmiotowego i podmiotowego pomiędzy sprawą o wszczęcie której wnioskuje skarżąca, a sprawą zakończoną ostateczną decyzją Ministra Środowiska z dnia z dnia [...] maja 2010 r. Organ nie jest więc związany tym rozstrzygnięciem ponieważ istota kontroli w poprzednim postępowaniu sądowo administracyjnym wyraziła się w prawnej ocenie udostępniania informacji geologicznej przez Marszałka Województwa [...] M. Sp.j. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Pismem z dnia [...] kwietnia 2017 r. ustanowiony z urzędu pełnomocnik strony skarżącej uzupełnił skargę, zarzucając naruszenie: - art. 61a § 1 k.p.a, poprzez jego błędne zastosowanie i wydanie postanowienia w przedmiocie odmowy wszczęcia postepowania z uwagi na to, że sprawa została już rozstrzygnięta decyzją ostateczną, sytuacji, gdy poprzednio prowadzone postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 205 r., zakończone wydaniem przez Ministra Środowiska decyzji z dnia [...] maja 2010 r. zainicjowane było przez inną osobę i inny był również przedmiot tego postępowania, zatem wniosek organu cio do tożsamości obu spraw był błędny, - art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. poprzez zastosowanie i utrzymanie w mocy wadliwego postanowienia Ministra Środowiska z dnia [...] lipca 2015 r. w sytuacji, gdy postepowanie z wniosku skarżącej winno być prowadzone i zakończone wydaniem merytorycznego rozstrzygnięcia zgodnie z art. 104 k.p.a.. - art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez brak wszechstronnej oceny zebranego we sprawie materiału dowodowego, a w szczególności wniosków o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2005 r., - art. 66a § 1 polegającego na braku w aktacg metryki sprawy nowelicacji pozwalającej ustalić, kto brał udział w wydaniu skarżonego postanowienia, co w konse3kwencji doprowadziło do niemożności przeprowadzenia weryfikacji, jakie osoby prowadziły postepowanie w obu instancjach i czy przy wydawaniu postanowień z dnia [...] września 2015 r. i [...] lipca 2015 r. nie została naruszona zasada dwuinstancyjności postępowania. Ponownie podkreślono, że jej interes prawny przysługuje z tytułu prawa własności przedmiotowej nieruchomości, natomiast interes prawny J. S. wynikał z przysługującego mu prawa do informacji geologicznej zawartej w dokumentacji geologicznej. Ponadto organ mylnie przyjmuje tożsamość przedmiotu postępowania z podstawą prawną – konkretnym przepisem, na podstawie którego organ nadzorczy może wydać rozstrzygnięcie w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżone postanowienie Ministra Środowiska nie narusza prawa. Na wstępie należy zauważyć, że podstawą prawną zaskarżonego postanowienia Ministra Środowiska z dnia [...] września 2015 r. jak i utrzymanego nim w mocy postanowienia z dnia [...] lipca 2015 r. był przepis art. 61a § 1 k.p.a., który - wprowadzony do ustawy w dniu 11 kwietnia 2011 r. na mocy ustawy z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2011 r. Nr 6, poz. 18 ze zm.) - stanowi, że organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania w sytuacji, gdy żądanie wszczęcia postępowania pochodzi od osoby niebędącej stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte. Powołany przepis przewiduje zatem dwie sytuacje uzasadniające odmowę wszczęcia postępowania. Pierwsza z nich ma miejsce, gdy żądanie wszczęcia postępowania pochodzi od osoby niebędącej stroną tego postępowania. Druga natomiast występuje, gdy postępowanie administracyjne nie może zostać wszczęte przez organ z innych uzasadnionych przyczyn. Do takich przyczyn należą sytuacje, które w sposób oczywisty stanowią przeszkodę do wszczęcia postępowania, np. gdy w tej samej sprawie postępowanie administracyjne już się toczy albo w sprawie takiej zapadło rozstrzygniecie. Należy przy tym zauważyć, że aby organ mógł odmówić wszczęcia postępowania na podstawie przepisu art. 61a § 1 k.p.a., wystarczające jest ziszczenie się choćby jednego z wyżej przedstawionych warunków. Przepis art. 61a § 1 k.p.a. stanowi zatem podstawę prawną do odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego m.in. w sytuacji, gdy kierowane do organu administracji publicznej żądanie dotyczy sprawy już wcześniej rozstrzygniętej (tożsamość sprawy). Tak przyjmuje się zarówno w literaturze przedmiotu (por. B. Adamiak (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz; Warszawa 2011, teza 6 do art. 61a), jak i w orzecznictwie sądowoadministracyjnym (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 listopada 2011 r., sygn. akt I OSK 1385/11). Podkreślić przy tym należy, że decyzja organu administracji państwowej, rozstrzygająca ponownie sprawę wcześniej rozstrzygniętą inną decyzją ostateczną tego organu, a nie stanowiąca o uchyleniu tej pierwotnej decyzji na podstawie odpowiednich przepisów k.p.a., jest dotknięta wadą określoną w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 maja 1981 r., sygn. akt SA 895/81, publ. ONSA Nr 1, poz. 47). Ewentualne ponowne rozstrzygnięcie przez organ sprawy załatwionej wcześniej decyzją ostateczną, możliwe jest tylko po uchyleniu pierwotnej decyzji w ustalonym przez prawo trybie (por. M. Jaśkowska (w:), M. Jaśkowska, B. Wróbel, Kodeks Postępowania Administracyjnego - Komentarz; Kraków 2005, s. 968). Przyjąć zatem należy, że dopóki w obrocie prawnym funkcjonuje decyzja rozstrzygająca sprawę merytorycznie w sposób ostateczny, kolejne postępowanie dotyczące tej samej materii staje się niedopuszczalne i to niezależnie od prawidłowości tej decyzji. W przedmiotowej sprawie bezsporne jest, że, jak wskazują akta postępowania, decyzją z dnia [...] lutego 2010 r., znak: [...] Minister Środowiska, na skutek złożenia wniosku przez J. S., stwierdził nieważność ww. decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2005 r. przenoszącej koncesję nr [...] na wydobywanie kruszywa naturalnego ze złoża "M.". Na skutek złożenia przez "M." Sp. J. wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, decyzją z dnia [...] maja 2010 r. znak: [...] Minister Środowiska uchylił własną decyzję z dnia [...] lutego 2010 r., znak: [...] i odmówił stwierdzenia nieważności ww. decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2005 r. J. S. zaskarżył ww. decyzję Ministra Środowiska z dnia [...] maja 2010 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 8 listopada 2010 r., sygn. akt VI SA/Wa 1645/10, oddalił jego skargę. Następnie od ww. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie została wniesiona przez J. S. skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem z dnia 28 czerwca 2011 r., sygn. akt II GSK 415/11 oddalił skargę kasacyjną. W konsekwencji wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 listopada 2010 r., sygn. akt VI SA/Wa 1645/10, stał się wyrokiem prawomocnym. J. S. usiłował następnie wznowić postępowanie w sprawie o sygn. akt VI SA/Wa 1645/10 zakończone wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 listopada 2010 r., jednakże jego skarga została odrzucona prawomocnym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie dnia 15 kwietnia 2015 r., sygn. akt VI SA/Wa 4307/14. Następnie skarżąca I. S., powołując się na art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. wniosła o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2005 r. Uzasadniając swój wniosek skarżąca podniosła, iż wydana przez Wojewodę [...] decyzja o przeniesieniu koncesji była podstawą nabycia prawa do wydobywania kruszywa naturalnego przez spółkę, która nie miała prawa do używania jej gruntu, tj. działki nr [...] w M. W rozpoznawanej sprawie organ odmawiając wszczęcia postępowania powołał się na przesłankę wystąpienia "innych uzasadnionych przyczyn" uniemożliwiających zainicjowanie postępowania administracyjnego, wskazując, że toczyło się już uprzednio postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2005 r. wszczęte na skutek wniosku J. S. Postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] listopada 2005 r. zakończyło się wydaniem istniejącej w obrocie prawnym decyzji Ministra Środowiska z dnia [...] maja 2010 r. odmawiającą stwierdzenia jej nieważności. Sąd zgadza się z powyższym stanowiskiem organu. Zdaniem Sądu nie budzi wątpliwości, że skarżąca wnioskiem z dnia [...] maja 2015 r. żądała wszczęcia sprawy tożsamej z rozstrzygniętą decyzją Ministra Środowiska z dnia [...] maja 2010 r. r. Z treści wskazanej decyzji, zarówno sentencji jak i uzasadnienia, wynika bowiem, że przedmiotem rozważań Ministra Środowiska objęta była, w kontekście wystąpienia przesłanek nieważnościowych, decyzja Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2005 r., przenoszącej koncesję nr [...] na wydobywanie kruszywa naturalnego ze złoża "M., stanowiącego w dacie przejęcia własność J. S. Rozstrzygnięcie Ministra Środowiska zostało następnie poddane kontroli zarówno Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, jak i Naczelnego Sądu Administracyjnego. Opisana okoliczność uniemożliwiła więc zainicjowanie przez Ministra Środowiska kolejnego postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności ww. decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2005 r. Należy zgodzić się z organem, iż podnoszone przez skarżącą twierdzenie o braku tożsamości zarówno przedmiotowej jak i podmiotowej pomiędzy wnioskowanym przez nią postępowaniem a zakończonym decyzją Ministra Środowiska z dnia [...] maja 2010 r. postępowaniem wszczętym z wniosku J. S. nie zasługuje na uwzględnienie. Postępowanie zakończone ww. decyzją Ministra Środowiska z dnia [...] maja 2010 r. zostało zainicjowane przez J. S., ówczesnego właściciela działki o nr [...] na której zlokalizowany był zakład górniczy " M.". J. S. swój interes prawny wywodził z tego, iż jest właścicielem działki, na której była prowadzona koncesjonowana działalność. Skarżąca I. S. na podstawie umowy zamiany zawartej z J. S. w dniu [...] grudnia 2009 r. (w aktach sprawy) uzyskała prawo własności do ww. nieruchomości, stając się przez to jego następcą prawnym. W przedmiotowej sprawie ma zatem miejsce tożsamość podmiotowa. Także skarżąca swój interes prawny wywodziła z własności działki, na której była prowadzona koncesjonowana działalność. Tożsamość podmiotowa jest zachowana, gdy w miejsce strony wstąpi jej następca prawny. Należy więc uznać, iż zarówno w zakończonym decyzją Ministra Środowiska z dnia [...] maja 2010 r. postępowaniu o stwierdzenie nieważności opisywanej decyzji przenoszącej koncesję, jak i w postępowaniu o wszczęcie którego wnioskuje I. S. występują te same strony. Zdanie Sądu nie budzi również wątpliwości tożsamość podstawy prawnej ocenianych spraw. J. S. we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2005 r. zarzucił wydanie jej z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.) ze względu na przeniesienie przez tenże organ koncesji na podmiot któremu (według wnioskodawcy) nie przysługiwało prawo do informacji geologicznej złoża "M.". Na tej samej podstawie prawnej (tzn. art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. ) swój wniosek oparła skarżąca, wskazując jednakże, że decyzja o przeniesieniu koncesji była podstawą nabycia prawa do wydobywania kruszywa naturalnego przez spółkę, która nie miała prawa do używania jej gruntu, tj. działki nr [...] w M. Analiza obu wniosków prowadzi więc do konkluzji, iż treść żądania zarówno J. S. jak i I. S. w każdym z przypadków była oparta na tej samej podstawie prawnej, a przez to była taka sama (żądanie obojga wnioskodawców dotyczyło stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2005 r.). Nie uszło uwadze, Sądu, co też podnosiła skarżąca, że w obydwu wnioskach o stwierdzenie nieważności decyzji nieco inaczej uzasadniono i akcentowano przesłanki nieważnościowe. Niemniej wskazać należy, iż według ustalonego w orzecznictwie stanowiska w postępowaniu nieważnościowym organ nie jest związany zakresem wniosku o stwierdzenie nieważności i ma obowiązek z urzędu zbadać, czy weryfikowane rozstrzygniecie nie jest dotknięte wadami wymienionymi w art. 156 § 1 k.p.a. (vide: wyrok WSA w Warszawie z dnia 24 marca 2016 r. sygn. akt VI SA/Wa 1061/15). Ponadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej cyt. jako "p.p.s.a."), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Z ww. regulacji wynika, iż zaskarżona przez J. S. decyzja Ministra Środowiska z dnia [...] maja 2010 r., a co za tym idzie również decyzja Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2005 r. była przedmiotem kompleksowej analizy organu i sądu co do jej zgodności z prawem, a nie tylko (jak błędnie podnosi wnioskodawczyni) wyłącznie w zakresie zarzutów podnoszonych przez J. S. Mając na uwadze powyższe, wydanie decyzji w sprawie już rozstrzygniętej ostateczną decyzją Ministra Środowiska z dnia [...] maja 2010 r. funkcjonującą nadal w obrocie prawnym, musi skutkować odmową wszczęcia postępowania nieważnościowego na podstawie art. 6la § 1 k.p.a. Podjęcie przez organ w tych okolicznościach kolejnego rozstrzygnięcia, o które wnioskuje I. S., nie tylko naruszałoby zasadę trwałości decyzji ostatecznej (wyrażoną w art. 16 k.p.a.), ale i skutkowałoby tym, że decyzja taka byłaby obarczona wadą o określoną w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. Tym samym bezpodstawne są zarzuty naruszenia art. 61a § 1 k.p.a. oraz art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 k.p.a. Nietrafne są także zarzuty naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. Zdaniem Sądu, organ wyczerpująco zebrał i rozpatrzył materiał dowodowy, a uzasadnienie zaskarżonego postanowienia zawiera wskazanie faktów uznanych za udowodnione, jak również przytoczenie przepisów prawa wraz z ich wyjaśnieniem, stanowiących podstawę jego wydania. Z kolei subiektywne oczekiwanie strony załatwienia sprawy w korzystny dla niej sposób nie może stanowić podstawy do wydania decyzji zgodnie z jej wnioskiem. Organ ma obowiązek działania w oparciu o normę prawną zawartą w ustawie lub przepisach wykonawczych wydanych na jej podstawie i w ramach wyraźnego upoważnienia zawartego w ustawie. Jednocześnie należy podkreślić, że organ wyjaśnił skarżącej, dlaczego nie dostrzega podstaw do wszczęcia przedmiotowego postępowania na wniosek skarżącej. Mając na uwadze powyższe skargę należało oddalić na podstawie art. 151 p.p.s.a jako, że nie miała usprawiedliwionych podstaw.