VI SA/Wa 3132/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Sędziowie Sędzia WSA Izabela Głowacka - Klimas (spr.) Sędzia WSA Małgorzata Grzelak Protokolant ref. staż. Agata Próchniewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 maja 2014 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] września 2013 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej oddala skargę Główny Inspektor Farmaceutyczny (dalej GIF) decyzją z dnia [...] września 2013 r., nr [...] na podstawie art. 115 pkt 4 w zw. z art. 65 ust. 1, art. 68 ust. 1, art. 72 ust. 1 i 3, art. 74 ust. 1, art. 86 ust. 1, 2, 8 i 9, art. 87 ust. 2 pkt 1 i 2, art. 96 ust. 1 oraz art. 37ap ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 101 pkt 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. – Prawo farmaceutyczne (Dz.U. z 2008 r. Nr 45, poz. 281 ze zm.) – dalej "Pf." oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) – dalej "Kpa.", po rozpatrzeniu odwołania M. K. (dalej jako "skarżąca") od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego w K. (dalej WIF) z dnia [...] września 2011 r., znak [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej zlokalizowanej w M. przy ul. [...] (dalej jako "Apteka"), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Do wydania decyzji doszło w oparciu o następujące ustalenia. WIF decyzją z dnia [...] lipca 2007 r. udzielił M. K. zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej zlokalizowanej w M. przy ul. [...]. Pismem z dnia [...] czerwca 2011 r. WIF zawiadomił stronę o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie cofnięcia powyższego zezwolenia. Organ powołał się na wyniki kontroli zawarte w protokole nr [...] z dnia [...] maja 2011 r. WIF w dniu [...] lipca 2011 r. zwrócił się do [...] Okręgowej Izby Aptekarskiej o wydanie opinii w sprawie cofnięcia ww. zezwolenia. Pismem z dnia [...] lipca 2011 r. skarżąca wniosła o zmianę klasyfikacji niezgodności stwierdzonych w trakcie kontroli z krytycznych na ważne. Wniosek ten nie został uwzględniony W dniu [...] sierpnia 2011 r. Okręgowa Rada Aptekarska w C. podjęła uchwałę nr [...] zawierającą negatywną opinię w sprawie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie Apteki przez skarżącą. Pismem z dnia [...] września 2011 r. WIF poinformował stronę, że ma ona prawo przed wydaniem decyzji do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań w terminie 7 dni od dnia doręczenia powyższego pisma. W zakreślonym terminie skarżąca nie skorzystała z powyższego uprawnienia. Wobec powyższego WIF zakończył prowadzone postępowanie administracyjne decyzją z dnia [...] września 2011 r., znak: [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie Apteki przez skarżącą. Od powyższej decyzji skarżąca odwołała się do Głównego Inspektora Farmaceutycznego za pośrednictwem WIF. W odwołaniu skarżąca zwróciła uwagę na obrazę: - art. 7 Kpa. mającą wpływ na treść orzeczenia, a polegającą na niewykonaniu wszelkich niezbędnych czynności procesowych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy; - art. 68 § 1 Kpa. mającą wpływ na treść orzeczenia, a polegającą na braku pouczeń o uprawnieniach strony postępowania, tj. wykonaniu czynności kontrolnych wbrew zasadom dotyczącym sporządzania protokołu bez wskazania, kto, kiedy, gdzie i w jakich czynności dokonał, kto i w jakim charakterze był przy tym obecny, co i w jaki sposób w wyniku tych czynności ustalono i jakie uwagi zgłosiły obecne osoby; - art. 10 § 1 w zw. z art. 75 § 1 i 2 Kpa. mającą wpływ na treść orzeczenia, a polegającą na niezapewnieniu stronie czynnego udziału w każdym stadium postępowania, bez dopuszczenia wszystkich dowodów, które mogą przyczynić się do wyjaśnienia sprawy. Skarżącą wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania pierwszej instancji w całości lub ewentualnie, uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji oraz dopuszczenie dowodu z zeznań strony postępowania na okoliczności zbywania produktów leczniczych do hurtowni [...]. Główny Inspektor Farmaceutyczny, po zapoznaniu się z zebraną w sprawie dokumentacją, stwierdził, że podane przez skarżącą naruszenia nie zasługują na uwzględnienie. GIF wskazał, odnosząc się do zarzutu naruszenia przez organ art. 7 Kpa., że skarżąca w uzasadnieniu odwołania nie wskazała jakich czynności procesowych oczekiwałaby od organu, aby ten spełnił dyspozycję ww. przepisu. GIF podał, odwołując się do poczynionych w trakcie kontroli Apteki ustaleń, że w pierwszym dniu prowadzonej kontroli w Aptece obecni byli: L. S. oraz M. I. posiadający upoważnienie do reprezentacji kontrolowanego przedsiębiorcy. GIF przypomniał między innymi, że M. I., posiadający upoważnienie skarżącej do reprezentowania jej podczas kontroli, z sobie znanych powodów, nie okazał tego pełnomocnictwa przy rozpoczęciu kontroli, chociaż - jak zeznał L. S. - był wówczas w aptece i mógł okazać się właściwym pełnomocnictwem. GIF stwierdził, że okoliczności towarzyszące przeprowadzonej kontroli, przepływ informacji pomiędzy osobami upoważnionymi do reprezentowania skarżącej w dniu kontroli Apteki, w szczególności co do podpisania protokołu kontroli, stanowią o braku dbałości tych osób o prowadzenie spraw mocodawcy. GIF dodał, że pouczenie o prawach i obowiązkach kontrolowanego jest częścią protokołu znajdującą się na stronie 3, a nie jak twierdzi M. I., stanowi załącznik do protokołu. Nadto GIF wskazał, że podpisywanie dokumentów, których treści się nie zna, nie jest do przyjęcia w świetle zasad logiki i doświadczenia życiowego. Jak podał GIF, mając więc na uwadze fakt, że w dniu rozpoczęcia kontroli obecni byli M. l. oraz L. S., kontrolująca aptekę mogła uznać, że L. S. posiada upoważnienie przedsiębiorcy do reprezentowania go przy rozpoczęciu kontroli, tym bardziej, że pełnomocnik skarżącej M. l. nie zakwestionował faktu podpisania przez L. S. informacji o pouczeniu kontrolowanego o jego prawach i obowiązkach. Jednocześnie GIF stanął na stanowisku, że sytuacja, o której mówi skarżąca, nie może zostać konwalidowana na etapie prowadzenia postępowania odwoławczego, albowiem kontrola została zakończona, protokół podpisany, nie zostały też złożone żadne zastrzeżenia do protokołu (wbrew twierdzeniom pełnomocnika skarżącej, który w piśmie z dnia [...] kwietnia 2011 r., stwierdził, że "M. K. złożyła zastrzeżenia do protokołu z kontroli przeprowadzonej w aptece ogólnodostępnej zlokalizowanej w M. przy ul. [...], korzystając z mojej pomocy"). Jak podał GIF, w aktach sprawy brak jest takiego dokumentu, ponadto pomimo wezwań, pełnomocnik skarżącej nie przesłał żadnego potwierdzenia złożenia takiego dokumentu do akt sprawy ani też samego dokumentu ze zgłoszonymi zastrzeżeniami. W ocenie GIF, obecny stan rozpatrywania sprawy czyni niemożliwym powrót do momentu rozpoczęcia prowadzenia kontroli i "naprawienie" tego uchybienia, o ile w ogóle miało ono miejsce. Jak wskazał GIF, pełnomocnik skarżącej w piśmie z dnia [...] marca 2012 r. wnioskował także o powołanie na świadka urzędnika przeprowadzającego kontrolę B. K. oraz M. I. na okoliczność braku pouczeń o prawach i obowiązkach kontrolowanego. Ostatecznie, po próbach doprowadzenia do przesłuchania wskazanych wyżej osób, jedynie B. K. złożyła zeznania, albowiem M. I. nie pojawiał się na przesłuchania, tłumacząc to później tym, że w tym czasie zmieniał miejsce zamieszkania i nie mógł tym samym złożyć zeznań. GIF odniósł się do postawionego przez skarżącą zarzutu naruszenia art. 10 § 1 Kpa., wskazując, że w trakcie prowadzonego postępowania odwoławczego uwzględniał wszystkie podnoszone przez stronę wnioski, mogła ona zajmować stanowisko wobec czynności podejmowanych przez organ. Podkreślił w związku z tym, że strona nie miała w żadnym stopniu ograniczonego pola działania i czynnie realizowała swoje prawa. GIF przypomniał, że uwzględnił wniosek skarżącej o wyłączenie pracownika organu i postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2013 r. wyłączył Z. N. od udziału w prowadzonym postępowaniu odwoławczym. Zrealizował też wniosek skarżącej o wystąpienie do Sądu Okręgowego w C. o przesłanie wyroku z dnia [...] marca 2013 r., na okoliczność umorzenia postępowania w sprawie skarżącej o dokonanie przestępstwa z art. 127 pkt 1 Pf., stanowiącego, w jej ocenie, podstawę wszczęcia i prowadzenia postępowania administracyjnego o cofnięcie zezwolenia na prowadzenie Apteki. Nadto, na co zwrócił uwagę GIF, poinformował skarżącą o włączeniu do akt wyroku ETS z dnia 28 czerwca 2012 r. C-7/11. Dodatkowo GIF w uzasadnieniu wydanej decyzji podał, że skarżąca wyraziła zaniepokojenie brakiem przesłuchania wnioskowanego przez nią świadka M. I. oraz jej samej na okoliczność sprzedaży produktów leczniczych do hurtowni farmaceutycznych [...] i innych. Wskazał, że udzielił skarżącej szerokiego wyjaśnienia co do sformułowanych w powyższym zakresie zarzutów. Jak podał GIF, dokonując zbiorczego zestawienia sprzedaży produktów leczniczych z Apteki do hurtowni farmaceutycznych od dnia [...] stycznia 2010 r. do dnia kontroli, tj. [...] maja 2011 r., ustalono, że dokonywano sprzedaży w ilościach znacznie przekraczających ilości lecznicze. W związku z zebranym w niniejszej sprawie materiałem dowodowym, zdaniem GIF, uzasadnione jest cofnięcie zezwolenia na prowadzenie Apteki przez skarżącą. GIF przytoczył podstawy prawne cofnięcia skarżącej zezwolenia, wskazując między innymi, że podstawą rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie było prowadzenie przez Aptekę obrotu hurtowego produktami leczniczymi. GIF wskazał na przepis art. 72 ust. 1 Pf., zgodnie z którym obrót hurtowy produktami leczniczymi, z zastrzeżeniem ust. 8 pkt 2, mogą prowadzić wyłącznie hurtownie farmaceutyczne, składy celne i konsygnacyjne produktów leczniczych. Z kolei zgodnie z art. 74 ust. 1 Pf., podjęcie działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia hurtowni farmaceutycznej wymaga uzyskania zezwolenia Głównego Inspektora Farmaceutycznego. GIF stwierdził, że skarżąca nie posiada zezwolenia GIF na prowadzenie hurtowni farmaceutycznej, co powoduje, że nie mogła prowadzić działalności gospodarczej w zakresie obrotu hurtowego produktami leczniczymi. Nadto GIF podał, że w aptece ogólnodostępnej nie może być prowadzona działalność inna niż określona w art. 86 ust. 2, 5 i 8 Pf., polegająca na dokonywaniu sprzedaży produktów leczniczych do innych aptek ogólnodostępnych, hurtowni farmaceutycznych i punktów aptecznych, a tym bardziej do innych podmiotów, jak przedsiębiorstwo [...]. Jak stwierdził GIF, skarżąca naruszyła liczne przepisy regulujące prowadzenie działalności gospodarczej polegającej na prowadzeniu apteki ogólnodostępnej. Powyższe świadczy o tym, że nie daje ona rękojmi należytego prowadzenia apteki. W ocenie GIF, skarżąca przestała spełniać jeden z warunków określonych przepisami prawa wymaganych do wykonywania działalności gospodarczej określonej w zezwoleniu na prowadzenie apteki. Wystąpiła zatem przesłanka uzasadniająca cofnięcie zezwolenia określona w art. 37ap ust. 1 pkt 2 Pf. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła M. K. Wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji GIF oraz poprzedzającej ją decyzji WIF oraz zasądzenie od organu zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie prawa materialnego, poprzez niewłaściwe zastosowanie następujących przepisów, a mianowicie: - art. 37ap ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 101 pkt 4 Pf.; - art. 37ap ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 65 ust. 1, art. 68 ust. 1, art. 87 ust. 2 pkt 1 i 2, art. 86 ust. 1, art. 96 ust. 1 Pf.; - art. 37ap ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 72 ust. 1 i 3, art. 74 ust. 1 Pf. Zarzuciła też naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, tj.: - art. 15 w zw. z art. 127 § 1 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 Kpa., poprzez uniemożliwienie stronie przedstawienia argumentów w toku postępowania I i II instancji; - art. 8, art. 10, art. 68 § 1 i 2 Kpa. mające wpływ na treść orzeczenia, a polegające na braku pouczeń o uprawnieniach strony postępowania, tj. wykonaniu czynności kontrolnych wbrew zasadom dotyczącym sporządzania protokołu bez wskazania, kto, kiedy, gdzie i w jakich okolicznościach dokonał, kto i w jakim charakterze był przy tym obecny, co i w jaki sposób w wyniku tych okoliczności ustalono i jakie uwagi zgłosiły obecne osoby;  - art. 50 § 1 w zw. z art. 77 § 1 w zw. 78 § 1 Kpa., poprzez nieprzeprowadzenie dowodów w postaci przesłuchania strony na okoliczność zbywania produktów leczniczych do hurtowni [...] oraz świadka M. I. na okoliczność pouczeń o prawach i obowiązkach kontrolowanego; - art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 10, art. 11, art. 15, art. 77 § 1, art. 78 § 1, art. 80 i art. 107 § 1 i § 3 Kpa., poprzez naruszenia zasady prawdy obiektywnej, informowania i przekonywania strony, w szczególności poprzez niedopuszczenie dowodów zgłoszonych w odwołaniu oraz naruszenie w postępowaniu drugoinstancyjnym zasady czynnego udziału stron w każdym stadium postępowania, a w głównej mierze w części dotyczącej spełniania przez przedsiębiorcę warunków określonych przepisami prawa, wymaganymi do wykonywania działalności gospodarczej określonej zezwoleniem. W związku z zarzutami naruszenia prawa procesowego skarżąca stwierdziła między innymi, że ani ona, ani M. I. nie mogli złożyć zastrzeżeń do protokołu, gdyż nie byli pouczeni o takiej możliwości. Zdaniem skarżącej, zeznaniami strony i świadka M. I. w rozumieniu art. 83 Kpa. nie jest wymiana korespondencji jaka odbyła się między GIF a skarżącą oraz M. I. Zwróciła uwagę na dostrzeżone przez organ rozbieżności pomiędzy zeznaniami L. S. a pisemnymi zeznaniami M. I. Skarżąca podjęła polemikę ze stanowiskiem organu co podstaw cofnięcia jej zezwolenia na prowadzenie Apteki, zarzucając wydanemu rozstrzygnięciu, że przytoczone przez organ niezgodności krytyczne nie opierają się o żadną jednostkę redakcyjną przepisów ustawy – Prawo farmaceutyczne lub dopełniających ją aktów wykonawczych. Stanęła na stanowisku, że powoływanie się przez organ na utratę rękojmi należytego prowadzenia apteki nie zostało udowodnione, a co najważniejsze nie ma nic wspólnego z "warunkami określonymi przepisami prawa wymaganymi do wykonywania działalności gospodarczej określonej w zezwoleniu". Zdaniem skarżącej, opinia organów wyrażona w obu decyzjach, że przedsiębiorca nie daje rękojmi należytego prowadzenia apteki ogólnodostępnej, a tym samym przestał on spełniać warunki określone przepisami prawa wymagane do wykonywania działalności gospodarczej określonej w zezwoleniu, jest swobodną interpretacją stanu faktycznego, dokonaną przez organ, a nie mającą żadnego poparcia w jedynym dokumencie odniesienia, tj. protokole kontroli. W odpowiedzi na skargę GIF podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji lub postanowienia. Sąd nie bada więc celowości, czy też słuszności zaskarżonego aktu. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a.). Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, iż jest ona niezasadna. W działaniu organów wydających decyzje Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości, zarówno, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa. Wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja jest wyczerpująca. Materialnoprawną przesłanką cofnięcia skarżącej zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej zlokalizowanej w M. przy ulicy [...] jest przepis art. 37 ap ust. 1 pkt 2 Pf, który stanowi, iż organ zezwalający cofa zezwolenie, w przypadku gdy przedsiębiorca przestał spełniać warunki określone przepisami prawa, wymagane do wykonywania działalności gospodarczej określonej w zezwoleniu. Z kolei zgodnie z art. 101 pkt 4 P.f. wojewódzki inspektor farmaceutyczny odmawia udzielenia zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej, gdy wnioskodawca nie daje rękojmi należytego prowadzenia apteki. Z art. 99 ust. 2 Pf. wynika natomiast, że udzielenie, odmowa udzielenia, zmiana, cofnięcie lub stwierdzenie wygaśnięcia zezwolenia na prowadzenie apteki należy do wojewódzkiego inspektora farmaceutycznego. Użycie w art. 37 ap ust. 1 pkt 2 p.f. określenia "cofa zezwolenia" oznacza, iż ww. wskazana sytuacja obliguje właściwy organ do wydania decyzji o cofnięciu zezwolenia. Zdaniem Sądu, cofnięcie zezwolenia na podstawie art. 37 ap ust. 1 jest niezależne od zastosowania regulacji zawartych w art. 103 P.f. Pojęcie rękojmi należytego prowadzenia apteki nie ma definicji ustawowej. W doktrynie wskazuje się, że "dla udzielenia odpowiedzi w przedmiocie rękojmi należytego prowadzenia apteki można skorzystać z dorobku orzecznictwa odnoszącego się do rękojmi należytego wykonywania zawodu, tym bardziej, że Naczelny Sąd Administracyjny kilkakrotnie stwierdzał, iż orzecznictwo dotyczące poszczególnych zawodów, w których wymagana jest rękojmia prawidłowego wykonywania zawodu, znajduje zastosowanie ogólnie do pojęcia "rękojmi", z uwzględnieniem cech szczególnych danego zawodu (chodzi nie tylko o wiedzę i wysokie kwalifikacje, ale o sumienność i rzetelność)" (M. Kulesza, Opinia prawna odnośnie do rękojmi należytego prowadzenia apteki, Biuletyn Informacyjny, Okręgowa Izba Aptekarska w Warszawie, luty 2004 r., s. 27; por. wyrok NSA z dnia 13 sierpnia 1999 r., II SA 879/99). W orzecznictwie wskazuje się, że "pojęcie rękojmi należytego wykonywania zawodu należy rozumieć całość cech, zdarzeń i okoliczności dotyczących danego zawodu, składającej się na jego wizerunek jako osoby zaufania publicznego" (wyrok NSA z dnia 13 sierpnia 1999 r., II SA 879/99). "Na wizerunek ten [...] składają się takie cechy charakteru, jak: szlachetność, prawość, uczciwość, sumienność i bezstronność łącznie" (wyrok NSA z dnia 20 kwietnia 2001 r., II SA 959/00). Ponadto zaznacza się, że "o nieskazitelności charakteru świadczą takie przymioty osobiste jak: uczciwość w życiu prywatnym i zawodowym, uczynność, pracowitość, poczucie odpowiedzialności za własne słowa i czyny, stanowczość, odwaga cywilna, samokrytycyzm, umiejętność zgodnego współżycia z otoczeniem. Na rękojmię [...] składają się dwa elementy: cechy charakteru i dotychczasowe zachowanie [...]. Pojęcie "rękojmi" to uroczyste poręczenie, zagwarantowanie, zapewnienie, że z racji posiadanych cech zawód zaufania publicznego [...] będzie wykonywany prawidłowo. Brak rękojmi należytego wykonywania zawodu [...] jest więc implikacją braku nieskazitelnego charakteru i dotychczasowego zachowania odpowiadającego ocenom moralnym i etycznym" (wyrok WSA w Warszawie z dnia 17 maja 2006 r., VI SA/Wa 499/06; z dnia 12 lutego 2007 r., VI SA/Wa 2084/06). Przesłanki rękojmi nie należy przy tym utożsamiać z wymaganiem odnoszącym się do kwalifikacji zawodowych (por. wyrok NSA z dnia 20 kwietnia 2001 r., II SA 959/00; wyrok WSA w Warszawie z dnia 17 maja 2006 r., VI SA/Wa 499/06). Z drugiej strony jednak "nie można przyjąć, że rękojmia [w ogóle] nie wiąże się z wiedzą praktyczną konieczną do wykonywania zawodu" (wyrok WSA w Warszawie z dnia 17 maja 2006 r., VI SA/Wa 499/06). Brak odpowiednich umiejętności czy też dostatecznej praktyki może bowiem mieć wpływ na poziom świadczonych usług, a przez to nie stanowić gwarancji należytego wykonywania zawodu. (Marta Koremba, komentarz do art. 101 p.f., LEX). Jak wskazał NSA w wyroku z dnia 13 lutego 2014 r. sygn. akt II GSK 1923/12 "nie miała racji skarżąca uznając, iż konieczność posiadania rękojmi należytego prowadzenia apteki badana jest wyłącznie na etapie wydawania zezwolenia na otwarcie nowej apteki. Bowiem przedsiębiorca posiadający już zezwolenie na prowadzenie apteki ogólnodostępnej musi ją posiadać przez cały okres zezwolenia a obowiązki nałożone na niego ustawą prawo farmaceutyczne wyznaczają granice, w jakich może poruszać się prowadząc reglamentowaną działalność. Sąd uznał za prawidłowe ustalenia organów, że zgodnie z art. 65 ust. 1 p.f., obrót produktami leczniczymi może być prowadzony tylko na zasadach określonych w ustawie tj. obrót produktami leczniczymi: detaliczny i hurtowy. Prowadzenie obrotu z innymi podmiotami - uczestnikami obrotu produktami leczniczymi - uzasadniał zatem zarzut zdaniem Sądu, iż skarżąca prowadziła obrót hurtowy produktami leczniczymi, który wymagał odrębnego zezwolenia." Zgodnie z art. 65 ust. 1 p.f., obrót produktami leczniczymi może być prowadzony tylko na zasadach określonych w ustawie. Ustawa przewiduje dwie formy prowadzenia obrotu produktami leczniczymi: detaliczny i hurtowy. Zgodnie z art. 68 ust. 1 p.f., obrót detaliczny produktami leczniczymi prowadzony jest w aptekach ogólnodostępnych, z zastrzeżeniem przepisów ust. 2, art. 70 ust. 1 i art. 71 ust. 1. lnne przepisy ustawy określają obrót hurtowy i tak zgodnie z art. 72 ust. 1 obrót hurtowy produktami leczniczymi, z zastrzeżeniem ust. 8 pkt 2, mogą prowadzić wyłącznie hurtownie farmaceutyczne, składy celne i konsygnacyjne produktów leczniczych. Obrotem hurtowym jest wszelkie działanie polegające na zaopatrywaniu się, przechowywaniu, dostarczaniu lub eksportowaniu produktów leczniczych lub produktów leczniczych weterynaryjnych, posiadających pozwolenie na dopuszczenie do obrotu wydane w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub państwie członkowskim Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stronie umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym lub pozwolenie, o którym mowa w art. 3 ust. 2, prowadzone z wytwórcami lub importerami w zakresie wytwarzanych lub importowanych przez nich produktów leczniczych, lub z przedsiębiorcami zajmującymi się obrotem hurtowym, lub z aptekami lub zakładami leczniczymi dla zwierząt, lub z innymi upoważnionymi podmiotami, z wyłączeniem bezpośredniego zaopatrywania ludności.(art. 72 ust. 3 p.f.). Prowadzenie obrotu z innymi podmiotami - uczestnikami obrotu produktami leczniczymi - uzasadniał zatem zarzut, iż skarżąca prowadziła obrót hurtowy produktami leczniczymi, który wymaga odrębnego zezwolenia. Art. 86 ust. 1 p.f. stanowi, że apteka jest placówką ochrony zdrowia publicznego, w której osoby uprawnione świadczą w szczególności usługi farmaceutyczne, o których mowa w ust. Jak stanowi art. 87 ust. 2 apteki ogólnodostępne przeznaczone są do: 1) zaopatrywania ludności w produkty lecznicze, leki apteczne, leki recepturowe, wyroby medyczne i inne artykuły, o których mowa w art. 86 ust. 8; 2) wykonywania czynności określonych w art. 86 ust. 1 i 2. Stosownie do art. 96 ust. 1 p.f, produkty lecznicze i wyroby medyczne wydawane są z apteki ogólnodostępnej przez farmaceutę lub technika farmaceutycznego w ramach jego uprawnień zawodowych: 1) na podstawie recepty; 2) bez recepty; 3) na podstawie zapotrzebowania uprawnionych jednostek organizacyjnych lub osób fizycznych uprawnionych na podstawie odrębnych przepisów. W przedmiotowej sprawie, w ocenie Sądu, w sposób nie budzący wątpliwości, organy wykazały, iż apteka ogólnodostępna dostarczała produkty lecznicze do innych aptek ogólnodostępnych oraz do hurtowni farmaceutycznych oraz innych przedsiębiorstw([...]). Ponadto, z apteki były wydawane (sprzedawane podmiotom nieuprawnionym) produkty lecznicze podlegające wydawaniu na receptę, w ilościach znacznie przekraczających potrzeby lecznicze podmiotów nieuprawnionych(odwrócony łańcuch dostawy), gdy tymczasem jak wskazano powyżej apteka może prowadzić obrót hurtowy tylko w wypadku posiadania stosownego zezwolenia. Reasumując organy obu instancji słusznie przyjęły, że skarżąca przestała spełniać przesłankę rękojmi należytego prowadzenia apteki, gdyż postępowanie skarżącej narusza przepisy regulujące prowadzenie apteki ogólnodostępnej, a jak wyżej wskazano rękojmie należytego prowadzenia apteki musi dawać również przedsiębiorca ,który uzyskał zezwolenie na prowadzenie apteki ogólnodostępnej. W ocenie Sądu, niezasadny jest również zarzut strony skarżącej dotyczący trybu przeprowadzenia samej kontroli w aptece tj. naruszenia art. 8, 10, 68 § 1 i 2 k.p.a. polegające na braku pouczenia o uprawnieniach strony podstępowania. Po pierwsze należy wskazać ,że kontrola w aptece odbyła się w oparciu o przepisy ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej ,tak wiec zarzuty dotyczące naruszenia przepisów k.p.a. w wyżej wskazanym zakresie są chybione. W ocenie Sądu nie doszło w niniejszej sprawie braku pouczenia o uprawnieniach strony podstępowania kontrolnego. Protokół z kontroli został podpisany bez uwag przez pana M. U. pełnomocnika skarżącej ,który uczestniczył w kontroli. Na przedostatniej 14 stronie protokołu znajduje się pouczenie: "Kontrolowany, który nie zgadza się z ustaleniami protokołu kontroli, może w terminie 7 dni od dnia jego doręczenia, złożyć pisemne zastrzeżenia lub wyjaśnienia, wskazując stosowne wnioski dowodowe." Twierdzenia pana M. U. o tym, iż nie otrzymał całego protokołu kontroli nie znajduje potwierdzenia w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym. Mając powyższe na uwadze Sąd doszedł do wniosku, iż skarżąca była pouczenia o uprawnieniach strony podstępowaniu kontrolnym. Świadczy o tym również twierdzenie pełnomocnika strony skarżącej zawarte w piśmie z dnia [...] kwietnia 2011r., z którego wynika, że skarżąca złożyła zastrzeżenia do protokołu kontroli, jednak na wezwanie organu nie przedstawiła żadnych dowodów na powyższe. Sąd nie dopatrzył się również naruszenia pozostałych wskazanych w skardze przepisów postępowania, gdyż w ocenie składu orzekającego w niniejszej sprawie materiał dowodowy został zgromadzony przez organy w sposób prawidłowy, a uzasadnienie decyzji odpowiada treści art. 107 § 3 k.p.a. Mając na uwadze powyższą skargę należało oddalić na podstawie art. 151 p.p.s.a.