VI SA/Wa 314/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka po rozpoznaniu w dniu 27 maja 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku T. Sp. z o.o. z siedzibą w W. o wstrzymanie wykonania decyzji Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z [...] listopada 2013 r. nr [...] w sprawie ze skargi T. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z [...] listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie udzielenia koncesji na rozpowszechnianie programu telewizyjnego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżąca – T. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (poprzednio P. SA z siedzibą w W.), reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej Sąd), w prawidłowym trybie i terminie, skargę na decyzję Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji. Decyzją tą udzielono skarżącej koncesji na rozpowszechnianie programu telewizyjnego na kolejny okres oraz określono wysokość opłaty za udzielenie tej koncesji. W skardze wniesiono m.in. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu tego wniosku skarżąca zarzuciła, że organ przewlekle prowadził postępowania w przedmiocie udzielenia koncesji, co miało w konsekwencji wpływ na określenie wysokości ostatecznej opłaty za udzielenie koncesji. Mając to na uwadze podniosła, że egzekwowanie tak ustalonej opłaty – w jej ocenie nieprawidłowo, może być traktowane jako naruszenie konstytucyjnej zasady prawa do ochrony sądowej. Przewodniczący Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji w odpowiedzi na skargę w żaden sposób nie odniósł się do zasadności wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z regulacji tej wynika, że katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest zamknięty. Przesłanką wstrzymania wykonania decyzji jest niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, o której można mówić, jeżeli rozmiary szkody wywołanej wykonaniem zaskarżonego aktu administracyjnego są większe niż zwykłe skutki wywołane wykonaniem aktu tego rodzaju. Natomiast spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków musi być rozważone z uwzględnieniem specyfiki aktu administracyjnego, którego dotyczy wniosek o wstrzymanie – w tym przypadku decyzji. Przesłanki wskazane w art. 61 § 3 p.p.s.a. dotyczą zdarzeń przyszłych, będących spodziewanym skutkiem wykonania aktu, czy to w drodze egzekucji administracyjnej, czy to w wyniku działań osób trzecich, realizujących swoje uprawnienia lub obowiązki. Zaznacza się przy tym, że skutki te mają w ocenie wniosku znaczenie niejako potencjalne. Podkreślenia wymaga więc, że skoro ustawa – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przyznaje stronie prawo do wystąpienia do sądu z ww. wnioskiem, uzależniając możliwość udzielenia ochrony tymczasowej od wystąpienia choćby jednej z dwóch wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. przesłanek, to obowiązkiem strony jest wskazanie w tym wniosku okoliczności na poparcie spełnienia przynajmniej jednej z tych przesłanek, a korelatem tego obowiązku po stronie sądu jest powinność zbadania, czy powołane przez wnioskodawcę okoliczności można zakwalifikować jako niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Warunkiem wstrzymania wykonania aktu jest więc wykazanie we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie tych przesłanek winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności), świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zasadne. Brak takiego uzasadnienia uniemożliwia zaś jego merytoryczną ocenę przez Sąd. Należy przy tym zauważyć, że skoro po stronie skarżącej leży obowiązek wykazania istnienia przesłanek, które uzasadniają wstrzymanie wykonania decyzji, to Sąd nie bada z urzędu faktu czy szkoda lub trudne do usunięcia skutki rzeczywiście mogą zaistnieć. Uprawdopodobnienie tego faktu spoczywa zatem na stronie wnioskującej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Nadto warto podnieść, że w przypadku wniosku o wstrzymanie zaskarżonego aktu ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewiduje - jak choćby w ramach instytucji prawa pomocy - możliwości skorzystania z uzupełniającego postępowania dowodowego. Oznacza to, że Sąd nie ma obowiązku wzywać wnioskodawcy, tym bardziej reprezentowanego przez profesjonalnego pełnomocnika, do przedłożenia dokumentów uprawdopodabniających zaistnienie okoliczności wskazanych we wniosku o wstrzymanie wykonania aktu. Sąd nie może działać za stronę w zakresie uprawdopodobnienia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jak już podano to na stronie ciąży ów obowiązek. Nadto należy podnieść, że Sąd rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania aktu ma jedynie obowiązek wziąć pod uwagę całość zgromadzonej w danej sprawie dokumentacji, która może przysłużyć się do weryfikacji twierdzeń zawartych we wniosku o wstrzymanie wykonania aktu, pod kątem spełnienia przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej, o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., mogą być jedynie takie akty i czynności, które nadają się do wykonania. Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy bowiem aktów zobowiązujących; ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania; aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony. Reasumując Sąd rozpoznając ww. wniosek obowiązany jest zbadać trzy kwestie: po pierwsze czy wskazany we wniosku akt administracji – decyzja, jest aktem podlegającym wykonaniu – czy nadaje się do wykonania. Po drugie, jeżeli decyzja nadaje się do wykonania, Sąd musi ocenić czy skarżący w sposób przekonywujący wykazał przesłanki – okoliczności, przemawiające za koniecznością wstrzymania wykonania ww. decyzji. Po trzecie czy owe przesłanki istnieją i czy dają one podstawę do zastosowania tymczasowej ochrony w postępowaniu sądowoadministracyjnym, o której mowa w art. 61 p.p.s.a. Żądaniem wstrzymania wykonania w niniejszym przypadku została objęta decyzja, którą udzielono skarżącej koncesji na rozpowszechnianie programu telewizyjnego oraz ustalono za tą koncesje opłatę. Zdaniem Sądu nie ulega wątpliwości, że akt ten jest rozstrzygnięciem wymagającym ze strony skarżącego powinnego zachowania, polegającego m.in. na zapłacie owej opłaty. Wobec tego Sąd przyjął, że przedmiot wniosku o wstrzymanie nadaje się do wykonania, a zatem skarżący mógł wnieść o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Przechodząc do samego wniosku Sąd stwierdza, że nie zawiera on uzasadnienia, w którym podano by konkretne okoliczności, przemawiające za zastosowaniem w tej sprawie żądanej ochrony tymczasowej. W ocenie Sądu, o wykonaniu tego obowiązku nie świadczy sugerowana przez skarżącą przewlekłość postępowania i jej hipotetyczny wpływ na wysokość ustalonej ostatecznie opłaty za koncesję. Kwestia prawidłowości ustalenia opłaty za ową koncesje, będzie badana na etapie rozpoznawania skargi. Nadto Sąd ustalił, że w aktach sprawy nie znajdują się żadne dokumenty, mogące wskazywać na zaistnienie w odniesieniu do skarżącej którejś z ww. przesłanek. W związku z powyższym Sąd nie był w stanie zbadać, czy w sprawie zachodzą okoliczności umożliwiające zastosowanie instytucji wstrzymania zaskarżonej decyzji. Skarżąca – reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, nie uprawdopodobniła bowiem w żaden sposób zajścia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W świetle powyższego, Sąd - na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu.