VI SA/Wa 315/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia Sędziowie : Asesor Andrzej Czarnecki WSA Ewa Marcinkowska Protokolant: Łukasz Poprawski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 czerwca 2005 r. sprawy ze skargi W. W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2004 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę Decyzją z dnia [...] grudnia 2004r. Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2004r. nakładającą na W. W. karę pieniężną w wysokości 11 800 zł. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że jej podstawą faktyczną był stwierdzony podczas kontroli przeprowadzonej w dniu [...] września 2004r. w miejscowości K. fakt wykonywania transportu drogowego rzeczy na trasie W.-T. bez wymaganej licencji, brak w pojeździe urządzenia pomiarowo-kontrolnego (tachografu) oraz nieokazanie wykresówek lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu za dni 30 sierpnia 2004r. do 1 września 2004r. oraz za ostatni dzień poprzedniego tygodnia. W odwołaniu od decyzji organu I instancji W. W. przyznał, że w dniu kontroli nie posiadał licencji na transport rzeczy (uzyskał ją 24 września 2004r.). Nadto podniósł, że nie wiedział o obowiązku instalowania tachografu w samochodzie z 1978r., a także podał, że tak wysoka kara naruszy jego płynność finansową i straci źródło utrzymania. Główny Inspektor Transportu Drogowego uznając, że organ I instancji należycie dokonał oceny stanu faktycznego i subsumcji przepisów ustawy o transporcie drogowym oraz przepisów rozporządzeń wykonawczych do tego aktu wskazał, że wysokość nakładanych za dane naruszenie kar pieniężnych jest ściśle określona w załączniku do ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym i czynniki subiektywne nie mają wpływu na wymiar kary. Na powyższą decyzję skargę złożył W. W. wnosząc o umorzenie kary w całości. Podał, że nie wnosi zastrzeżeń co do procedury kontroli, jak również słuszności postawionych w decyzji zarzutów wskazując jednocześnie, że nie jest w stanie zapłacić tak wysokiej kary. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wnosząc o oddalenie skargi wskazał, iż skarżący w skardze podnosi argumenty wyartykułowane w odwołaniu, w związku z czym rozważania zawarte w uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego pozostają aktualne. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Legalność decyzji administracyjnej wymaga jej zgodności nie tylko z prawem materialnym, lecz także z przepisami postępowania administracyjnego. Sąd nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, stanowiącego przedmiot postępowania administracyjnego lecz jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w tym postępowaniu, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego, nie zaś według kryteriów słusznościowych. Analizując zaskarżoną decyzję z punktu widzenia powołanych powyżej kryteriów w ocenie Sądu skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż w zaskarżonej decyzji nie można dopatrzyć się naruszenia prawa. Stan faktyczny ustalony przez organy obu instancji nie został zakwestionowany przez skarżącego, który w skardze wskazał, że nie wnosi uwag co do słuszności nałożonej kary. W ocenie Sądu, w zaskarżonej decyzji organ dokonał prawidłowej subsumcji ustalonego stanu faktycznego do obowiązujących w dacie jej wydania przepisów prawa. Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym podjęcie i zarobkowe wykonywanie transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej licencji. Przedsiębiorcy prowadzący do dnia wejścia w życie ustawy działalność gospodarczą w zakresie krajowego drogowego transportu rzeczy obowiązani są do dnia uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa w Unii Europejskiej uzyskać licencję na wykonywanie tego transportu pod rygorem wygaśnięcia dotychczasowych uprawnień (art. 103 ust. 3 w/w ustawy). Skarżący w dacie kontroli nie posiadał stosownej licencji i dlatego też został ukarany karą pieniężną w wysokości 8 000 zł. Organ stwierdzając powyższe uchybienie, zgodnie z regulacją zawartą w art. 92 ust. 1 pkt 1 w/w ustawy, był obowiązany zastosować sankcję pieniężną, której wysokość jest jednoznacznie określona w załączniku do ustawy o transporcie drogowym (lp. 1.1.1.). Obowiązany był również do wymierzenia kary pieniężnej za dwa pozostałe uchybienia, albowiem wskazany powyżej art. 92 ustawy o transporcie drogowym nie przewiduje możliwości odstąpienia od nałożenia kary. Obowiązek skarżącego zainstalowania i używania w posiadanym pojeździe tachografu wynika z art. 3 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym, wprowadzonego do polskiego porządku prawnego z dniem 1 maja 2004r. Jeżeli przyrząd kontrolny nie jest zainstalowany wysokość kary pieniężnej wynosi 3000 zł (lp. 1.11.7. złącznika do ustawy o transporcie drogowym) i taka też kara została na skarżącego nałożona. Konsekwencją obowiązku zainstalowania i używania tachografu jest obowiązek okazania przez kierowcą wykresówek za bieżący tydzień i za ostatni dzień poprzedniego tygodnia, w którym kierował pojazdem (art. 15 ust. 7 w/w rozporządzenia Rady (EWG) i art. 87 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym) bądź też zaświadczenia wskazującego przyczyny nieposiadania wykresówek (art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004r. o czasie pracy kierowców). Skarżący nie dopełnił również tego wymagania i dlatego też zasadnie została wymierzona kara w wysokości 800 zł (lp. 1.11.11. ust. 1 lit. b załącznika do ustawy o transporcie drogowym). Reasumując, w ocenie Sądu, organ wydając zaskarżoną decyzję nie naruszył ani przepisów prawa materialnego, ani też przepisów proceduralnych. Nałożenie kar w przypadku stwierdzenie określonych uchybień jest obligatoryjne, a organ nie ma możliwości miarkowania wysokości wymierzanych kar pieniężnych. Takiej możliwości nie ma też Sąd, który, jak to wskazano powyżej, bada jedynie legalność zaskarżonej decyzji. Nie może on również umorzyć nałożonej kary i to niezależnie od argumentów podnoszonych przez skarżącego. Natomiast w toku postępowania wykonawczego skarżący może złożyć wniosek do właściwego organu o odroczenie, rozłożenie na raty bądź też umorzenie płatności należności, ale w tym przedmiocie wydawana jest odrębna decyzja. Mając wszystkie powyższe względy na uwadze Sąd na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak na wstępie.